Ads 468x68px

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Ζητείται το αντίπαλο δέος.

Άρθρο του
JEROME RIFKIN [συγγραφέα μεταξύ άλλων των βιβλίων "Το τέλος της εργασίας, "Ο αιώνας της βιοτεχνολογίας", Και "Το ευρωπαϊκό Όνειρο".

Αυτό που πραγματικά διακυδευεται μετά το "όχι" των Γάλλων και Ολλανδών στα αντίστοιχα δημοψημισματα τους, δεν είναι το ευρωπαϊκό σύνταγμα αλλά το μέλλον του ίδιου του καπιταλισμού. Το κυρίαρχο ζήτημα είναι αν το ευρωπαϊκό κοινωνικό-οικονομικό μοντέλο θα κατορθώσει να επιβιώσει, να ανανεωθεί και να αποτελέσει αξιόπιστο μοντέλο για την Ε.Ε. αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο, συνδυάζοντας την αποτελεσματικότητα των αγορών με την ανθρωπιά της κοινωνικής οικονομίας. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα σε άρθρο στην εφημερίδα "GUARDIAN" του μελλοντολόγου οικονομολόγου, JEROME RIFKIN [συγγραφέα μεταξύ άλλων των βιβλίων "Το τέλος της εργασίας, "Ο αιώνας της βιοτεχνολογίας", Και "Το ευρωπαϊκό Όνειρο". Όπως επισημαίνει η πολιτική κρίση στην οποία έχει περιέλθει η Ευρώπη [ μετά και την κόντρα Γάλλων _ Βρετανών για το Δ' ΚΠΣ] δεν πρέπει να συσκοτίζει το γεγονός ότι μέχρι τώρα μόνο η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κατορθώσει να φθάσει πολύ κοντά σε μια αρμονική εξισορρόπηση του δυναμισμού της αγοράς με την κοινωνική προστασία.
Η Ευρώπη πρέπει να επιμείνει στο μοντέλο της αντί να υποκύψει στις νεοσυντηριτικες και νεοφιλελεύθερες φωνές που της ζητούν να αποδομησει τις κοινωνικές κατακτήσεις της και την ευρωπαϊκή ποιότητα ζωής, στο όνομα ενός αχαλίνωτου ανταγωνισμού, που υποτίθεται ότι θα φέρει ταχύτερη ανάπτυξη και μικρότερη ανεργία. Η διεθνής εμπειρία από την παγκοσμιοποίηση δείχνει ότι το κόστος του άμετρου φιλελευθερισμού είναι μεγάλο. Σήμερα παρά τις υποσχέσεις του καπιταλισμού ότι η παγκοσμιοποίηση θα μειώσει το χάσμα πλουσίων φτωχών οι 356 πλουσιότερες οικογένειες του πλανήτη απολαμβάνουν έναν συνδυασμένο πλούτο που ξεπερνά το συνολικό εισόδημα του 40% της ανθρωπότητας. Και οι δυο κυρίαρχες ιδεολογίες της βιομηχανικής εποχής, ο συγκεντρωτικός γραφειοκρατικός κομουνισμός και το "αόρατο χέρι" των ελεύθερων αγορών, έχουν αποτύχει, τονίζει ο ΡΙΦΚΙΝ, επειδή σε καμία από τις δυο το κεντρικό δόγμα δεν μετριάζεται με το αντίδοτο της άλλης. Όμως στο σύγχρονο κόσμο, η μόνη ελπίδα για την ανθρωπότητα είναι μια ισορροπημένη λύση, που από τη μια ενθαρρύνει το επιχειρηματικό πνεύμα της ελεύθερης αγοράς και από την άλλη χαλιναγωγεί την εγγενή τάση της τελευταίας να γίνεται ανεξέλεγκτη συγκεντρώνοντας ολοένα περισσότερη εξουσία για τους λίγους στην κορυφή.
Χρειάζονται συνεπώς, "αντίπαλα δέη" με την μορφή ενός ισχυρού συνδικαλιστικού κινήματος, μιας πολύμορφης και υγιούς, κοινωνίας των πολιτών, καθώς και άγρυπνων πολιτικών κομμάτων, που θα μετριάζουν τις υπερβολές της αγοράς και την εκμετάλλευση στη οποία οδηγούν οι καπιταλιστικές πρακτικές. Αυτό σημαίνει διορθωτικούς μηχανισμούς, ώστε να υπάρχει δίκαιη αναδιανομή των ωφελειών της αγοράς μέσω κατάλληλων κοινωνικών προγραμμάτων χωρίς πάντως αυτά να πνίγουν την αγορά πράγμα ασφαλώς όχι πάντα εύκολο. Ο ΡΙΦΚΙΝ τονίζει ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό ως συμπληρωματικά "ορατά χέρια", που συνεχώς εξισορροπούν το ατομικό συμφέρον στην αγορά με το συλλογικό αίσθημα ευθύνης για την ευημερία όλων μας. Στην ουσία μιλάει για κάτι πολύ κοντά στο ευρωπαϊκό μοντέλο "κοινωνικής αγοράς", που όμως συνεχώς βρίσκεται στην κριτική τόσο από τα δεξιά [ από όσους ζητούν περισσότερες ελευθερίες για την αγορά] όσο και από τα αριστερά [ από όσους ζητούν ακόμα λιγότερες ελευθερίες για την αγορά. Η δυσκολία για την Ε.Ε. έγκειται ακριβώς στο να ακολουθήσει μια έξυπνη πορεία ανάμεσα στις συμπληγάδες, ευρισκόμενη διαρκώς σε μια λεπτή [και πολιτικό-οικονομικά τεταμένη] ισορροπία ανάμεσα στον καπιταλιστικό επιχειρηματικό πνεύμα και στην κοινωνική αλληλεγγύη του σοσιαλισμού, χωρίς το ένα όραμα να ακυρώνει το άλλο. Σε τελευταία ανάλυση, υπογραμμίζει, όλοι μας ενσωματώνουμε μέσα μας και τις δυο τάσεις, της κτητικής ιδιοτέλειας και της ανιδιοτελούς προσφοράς.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Το μεγάλο ψέμα

ένα μικρο μέρος από το βιβλίο
Βιβλική θρησκεία “Το μεγάλο ψέμα “

Του Μιχάλη Θ. Καλοπουλου

Πρόλογος με σεβασμό στον συγγραφέα του βιβλίου.


Ένα βιβλίο που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία μας.
Σαν ελάχιστος σεβασμός στην μνήμη των προγόνων μας.
Πολλά τους οφείλουμε ,ας πάψουμε πια να λοιδορούμε την ένδοξη ιστορία μας,
τους αθάνατους θρύλους μας.
Επάνω στους στοχασμούς του θεομάχου Έλληνα βαδίζει η ανθρωπότητα.
Ο Προμηθέας, ο Άτλαντας, η Δήμητρα, ο Δαίδαλος, ο Ορφεύς, ο Ασκληπιός, ο Όμηρος, ο Μίνωας,
ο Παλαμήδης, ο Ραδάμανθυς ο Λυκούργος, ο Σόλων, ο Ηράκλειτος, ο Θαλής, ο Ησίοδος, ο Πίνδαρος,
η Σαπφώ, ο Πυθαγόρας, ο Δημόκριτος, ο Ιπποκράτης, ο Φειδίας, ο Σωκράτης ο μέγιστος από τους μέγιστους, και Μυριάδες άλλοι….
Παιδιά των γεναρχών μας, του Δια, της Αθηνάς, του Απόλλωνα, της Άρτεμης,
του Ερμή του Τρισμέγιστου, της Πανδώρας, του Δευκαλίωνα, της Πύρας, του Δώρου, του Ξούθου,
του Ίωνα, του Αχαιού, του Έλληνα, του Περσέα, του Έπαφου, της Λήδας, της Δανάης, του Ηρακλή,
της Ιόλη, του Πηλέα, του Λακεδαίμονα, της Σπάρτης, του Ερεχθέα, του Κάδμου, της Ευρώπης,
του Παλαιστίνου, της Λιβύης, της Νεφέλης, του Ιάσονα, του Αχιλλέα, του Έκτορα, του Τυνδάρεως,
του Μίνωα, της Πασιφάης, της Ελένης……. και Μυριάδες άλλοι.
Πόνος και οργή η σκέψη μου.. ο Χαλδαίας μάγος, ορίζει τις ψυχές μας, ορίζει την σκέψη μας.
Αδυνατώ να καταλάβω αυτή την μακάρια νάρκωση του ελληνικού πνεύματος, αυτού του πανίσχυρου όπλου των Ελλήνων.
Αν η μνήμη μας αλλοιωθεί, θα χαθούμε μετριότητες στο σκοτάδι του Χαλδαίος “θεού”.
Πόνος και οργή για την βεβήλωση της ιστορικής μας κληρονομιάς, την ασέβεια στους πατρώους θεούς μας, τους σοφούς μας, και το λαμπρό παρελθόν τους.
Απόλλωνα Φοίβε, δώσε και πάλι το φως στους πνευματικούς νευρώνες μας, Αθηνά ξαναφόρτωσε τον επεξεργαστή μας, Ήφαιστε βελτίωσε τον σκληρό μας δίσκο, Διόνυσε, πλέον δεν μιλάς;
Ο Έλληνας πρέπει να επαναπροσδιορίσει την πορεία του να αναζητήσει την γνώση έξω από το επίσημο κράτος που τον διδάσκει ψέματα ηθελημένα η όχι.
Βλέπω την αντίπερα όχθη, έρχεται ο μεσαίωνας με δημοψηφίσματα και λαοσυνάξεις των εβραολαγνων ρασοφοφορων, και εβραιοελληνων πολιτικάντηδων. Οι κακοί λύκοι, λάτρεις του Γιαχβε που ξεσκίζουν τις σάρκες του ελληνισμού 2000 χρόνια.
Που ρυπαίνουν την Ιερότητα του ελληνικού στοχασμού.
Που σκυλεύουν την ιστορική μας κληρονομιά, οι τυμβωρύχοι των θρύλων μας.
Με τα κακέκτυπα αντίγραφα τους.
Επιτέλους τέλος τα μεγάλα ψέματα. Είμαστε τέκνα του Δια και όχι του Αβραάμ.
Καμία σκοπιμότητα, κανένα ρασοφόρο οφίτσιο δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτή την εβραιολαγνεια που μετέτρεψε το ελληνικό πνεύμα σε απαθή παρατηρητή των ληστών του μεγαλείου του.
Οι Εβραιολαγνες θρησκείες [Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός],
φιλοσοφικά στέρεψαν, όμως υλικά έγιναν οικονομικοί κολοσσοί.
Στο έργο τους οικτρά απέτυχαν.
Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για την αγάπη και τα σεβάσματα.
Αντίθετα ποτέ δεν δίστασαν να αιματοκυλίσουν τους “Άπιστους λαούς”.

[Seafarer]


[.....]

Για πρώτη φορά όλη η τραγική αλήθεια γύρω απ’ τη βίβλο. Συντριπτικό αποδεικτικό υλικό: τα ίδια τα βιβλικά κείμενα σε αντιπαράθεση με τον αφυπνιστικό ελληνικό μύθο.
Αβραάμ: Ο Χαλδαίος μάγος, που μαζί με την Σάρα την πολυτάλαντη βοηθό του κατεβαίνει ως το έσχατο όριο καταδολίευσης και σαρώνει την αξιοπρέπεια και τις περιουσίες των “Ελλήνων” της Χαναάν σκορπώντας ανάμεσα τους πληγές και θάνατο.
Ιωσήφ: Ο ταλαντούχος χείριστης της χαλδαϊκής μαγγανείας που με μοναδικό του “όπλο” το δηλητηριώδη υπνοποιο μανδραγόρα “σώζει” την Αίγυπτο..
αφανίζοντας την.
Μύωσης: Ζώνοντας ασφυκτικά την Αίγυπτο με δηλητήρια σκοτώνει και σκυλεύει αθώους πετυχαίνοντας την έξοδο της ντροπής.
Μια μελέτη που αβίαστα αποδεικνύει ότι η εβραϊκή Βίβλος δεν γράφτηκε για να γίνει βιβλίο θρησκείας αλλά για να διδάξει τη λεπτή τέχνη του δόλου σ’ όσους φιλοδοξούσαν να γίνουν συνεχιστές της εκπληκτικής αυτής αναίσχυντης φυλετικής εφεύρεσης. Και ο ελληνομεσογειακος μύθος χρησιμοποιείται μόνο για να απαλύνει την τραγική αυτή αλήθεια.
Κεφαλαίο Ζ [Σελίδες 346 – 360]
Ευλογία και κατάρα
Το “έπος” του πατριαρχικού δόλου
Η ανθρωπότητα δεν είχε και εξακολουθεί να μην έχει περιθώρια αντίδρασης, απέναντι στον ύπουλο εχθρό της τον σιωπηρό δόλο. Η αβρααμικη θρησκεία σ’ οποίον θέλει να την ελέγξει ακόμη και με τις πιο επιφανειακές επιφυλάξεις, δεν αφήνει περιθώρια παρανοήσεων. Είναι σαφώς η θρησκεία του δόλου, μόνο που στην αφήγηση της η βίβλος για λόγους εντελώς ευνόητους, έκρυψε το δόλο κάτω απ’ τον πολύ περίεργο συνδυασμό δυνάμεων για θρησκεία την
“ευλογία και κατάρα” Δευτ. ΙΑ’ 26
Αυτό ακριβώς που σε μας, με μια πρώτη ματιά δεν λέει και σπουδαία πράγματα, είναι η ψυχή και το δόγμα της διδαχής του Αβραάμ, του πρώτου αυτού πατριάρχη! Η “ευλογία” και η “κατάρα” είναι τα βασικά εργαλεία της αβρααμικης σκέψης, που με πολύ φροντίδα βλέπουμε να μεταφέρουν ο ένας πατριάρχης στον άλλον. [ΓΕΝ. ΙΒ 3, ΚΖ 12, 36, 41, ΚΗ’ 4].
Ας πάρουμε πρώτα όμως την “ευλογία”.
Ο Αβραάμ όπως είδαμε είναι αποφασισμένος να τους ευλογήσει όλους, παρόντες και μέλλοντες, να μην αφήσει δηλαδή κανέναν χωρίς την “ευλογία” του. “Πάσαι αι φυλαι της γης” έχουν τεθεί στο στόχαστρο της “ευλογίας” του περίεργου ανθρώπου. Μια ιδέα παγκόσμιας “ευλογίας” γεννήθηκε στο μυαλό του. Θυμηθείτε την μετάφραση των εβδομήκοντα [Ο’] που λέει “και εγεννηθη ο λόγος Κυρίου εις τον Αβραάμ”. ΓΕΝ. ΙΕ’. 1’. Έτσι εγεννηθη και η θεϊκή ιδέα στ μυαλό του Αβραάμ. Ο θεός του θέλει να “ευλογηθούν” μέσα απ’ αυτον οπωσδήποτε όλοι οι άνθρωποι της γης! Δεν είναι υπέροχο; Τι μπορεί όμως αλήθεια να περιλαμβάνει η ευλογία που έχει κατά νου για τους λαούς ο Αβραάμ; Και επιτέλους γιατί αποφάσισε να μας ευλογήσει, εσένα, εμένα όλους, χωρίς καν να μας ρωτήσει; Και χωρίς μάλιστα να έχουμε την παραμικρή ιδέα για το τι εννοεί μ’ αυτήν;
Ρωτάμε λοιπόν, μετά από όσα είδαμε γι’ αυτον εντελώς δικαιολογημένα. Ποιος ήταν ο Αβραάμ, ένας ξένος άγνωστος φτάνει ξαφνικά στη Χαναάν κι αμέσως αποφασίζει να τους ευλογήσει όλους; Δεν ήταν ο φτωχός περιπλανώμενος [περάτης] Χαλδαίας, που με την πρώτη πεινά φεύγει να σωθεί στην τροφοδότρια Αίγυπτο; Δεν είναι ο σκηνίτης, που προφανώς αποτυχημένος στα εβδομηνταπεντε του αναγκάζεται να εγκαταλείψει [πιθανότατα διωγμένος] την χαλδαϊκή γενέτειρα του, και να βρει καταφύγιο στην Χαναάν, όπου πλούσιες πόλεις και οργανωμένες κοινωνίες του παρέχουν ανεμπόδιστη παραμονή και φιλοξενία, ονομάζοντας τον “περάτη” περαστικό πάροικο και περιπλανώμενο, δηλαδή Εβραίο.
Ποια ανάγκη έχουν οι ολόδροσες χαναναικες παραλιακές πόλεις, καθώς και η παραποτάμια παραδεισένια πενταπολη του Ιορδάνη, αλλά και η πάμπλουτη Αίγυπτος απ τις ευλογίες του Χαλδαιου, περαστικού πρόσφυγα προφήτη;
Μόνος του δεν χαρακτηρίζει τις περιοχές αυτές παραδεισένιες ΓΕΝ. ΙΓ’ 10
Γιατί λοιπόν τόση επιθυμία να “ευλογήσει” κανείς το παράδεισο? Οι άνθρωποι της Χαναάν με τα πλούσια οπωροφόρα δέντρα [Αριθμοί ΙΓ 23] δεν είναι καλλιεργητές αμπελουργοί που έφεραν την γη τους σε υψηλά επίπεδα παραγωγής, ώστε με θαυμασμό η ίδια η βίβλος να την αποκαλεί
“τωόντι γη ρέουσα γάλα και μέλι” Αρ. ΙΓ 27 Κι ο καθένας γνωρίζει ότι καμία γη δε ρέει από μόνη της ούτε γάλα ούτε μέλι. Ρωτάμε λοιπόν, σύμφωνα με τις πλέον
επιεικέστερες ερμηνείες των αβρααμικων ενεργειών. Πόσοι ευλογήθηκαν τελικά απ’ αυτον που πρώτος α’ όλους γέννησε την πολύ ενδιαφέρουσα και περίεργη αυτή ιδέα της ευλογίας? Τρεις μεγάλες και πλούσιες περιοχές, φαίνεται να επισκέφτηκε ο μετανάστης προφήτης κουβαλώντας επιμελώς μαζί του τις προθέσεις και τα σχέδια του να “ευλογήσει” τον κόσμο. Και οι τρεις αυτές περιοχές γνωρίζουν μια λαίλαπα πληγών, ενώ ο Αβραάμ πλουτίζει. Η χαναναικη μάλιστα πενταπολη του Ιορδάνη κατακρίνεται απ” το θεό του Αβραάμ και δέχεται καυτή θεϊκή αποτέφρωση αντί για δροσερή ευλογία!
Η εβραϊκή βίβλος περιχαρώς καταγράφει τους άθλους και τις πληγές που αφανίζουν, αντί για τις ουράνιες η επίγειες ευλογίες που όλοι εμείς περιμένουμε.
Μέσα λοιπόν στις ιστορίες του Αβραάμ, ο μόνος που φαίνεται αληθινά ευλογημένος απ’ τις φοβερές αυτές εξελίξεις, είναι ο ίδιος ο Αβραάμ που κάθε φορά που οι “ευλογίες” του χτυπούν τους γύρω λαούς, αυτός είναι ο μόνος που γίνεται ολοένα πλουσιότερος.
Μερικοί βέβαια θα πουν περισπούδαστα.
- Μα οι θεϊκές ευλογίες δεν αναφέρονται σε υλικά πλούτη, αλλά σε πνευματικά αγαθά!
- Λέτε? Ίσως! Η βίβλος όμως γι αυτήν τουλάχιστον την εποχή, διαφωνεί ξεκάθαρα έπ’ αυτού. Λέει χαρακτηριστικά. “Ο Κύριος ευλόγησε τον κύριο μου [Αβραάμ] σφοδρά και έγινε μέγας [Πως? Και γιατί έγινε μέγας?] και εδωκεν εις αυτον πρόβατα και βόας και αργυριον και χρυσόν και δούλους και καμήλας και όνους” Γεν. ΚΔ’ 34 & ΛΓ 11.
Μήπως λοιπόν ο Αβραάμ μετά από τόσες υλικοτατες ευλογίες που τον έκαναν μέγα αποφάσισε να δώσει κάτι στους άλλους ανθρώπους τριγύρω του? Ασφαλώς όχι, διότι ακριβώς το αντίθετο είδαμε ολοφάνερα να κάνει μ’ όλους τους τρόπους σ’ όλες τις περιπέτειες του. Απ’ αυτούς ακριβώς παίρνει υλικά αγαθά θεραπεύοντας πληγές που ο “θεός” του με το “ισχυρό χέρι” του, επιφέρει στους πλούσιους αφέντες βασιλείς τις περιοχής, που πέφτουν θύματα της δόλιας και περίπλοκης ηθικής ελευθερίας θεού και προφήτη!
Μήπως όμως παρ’ όλα αυτά με κάποιον τρόπο τους ευλόγησε πνευματικά? Κατηγορηματικά όχι. Ο Αβραάμ δεν φαίνεται πουθενά κομιστής οποιουδήποτε ανώτερου μηνύματος. Ακόμη και η περίφημη ιδέα της θυσίας του γιου του Ισαάκ, όσο θετικά και αν εκτιμηθεί δεν είναι καθόλου πρωτότυπη. Αυτήν ακριβώς την ύστατη απόδειξη θρησκευτικής υποταγής ζητούσαν οι περισσότερες θρησκείες του κόσμου χιλιετίες πριν τον Αβραάμ για να εξασφαλιστεί η οριστική υπέροχη της πίστης απέναντι στους τοπικούς άρχοντες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε , ότι κατά βάση ο γιος η κόρη του τοπικού άρχοντα κινδύνευαν από μια τέτοια ύστατη λατρευτική θυσία. Αποδεικνύοντας μας ότι το ιερατείο είχε βρει τον επώδυνο τρόπο να ασκεί την τοπική του τρομοκρατία. Μια ακόμη λοιπόν θυσία, δεν θα άλλαζε τίποτε είτε γινόταν είτε όχι. Και η άρνηση ακόμη της βιβλικής θεότητας να δεχθεί ανθρωποθυσία δε νομίζουμε ότι μπορεί στα σοβαρά να θεωρηθεί αβρααμικη πρωτιά. Διότι ο αρχαιοελληνικός μεσογειακός θρύλος σαφώς προ πολλού, είχε τοποθετηθεί αρνητικά στη βάρβαρη αυτή ιερατική καταπίεση των τοπικών αρχόντων. Επιτέλους όμως, γιατί αναλαμβάνει να ευλογήσει τους πάντες αφού ούτε υλικά και πολύ περισσότερο πνευματικά είναι σε θέση να τους προσφέρει το παραμικρό? Μήπως λοιπόν εθελοτυφλούμε, αρνούμενοι να δούμε όλα όσα φανερά ο άνθρωπος αυτός κάνει? Αφού ολοφάνερα κάνει τα πάντα, αρκεί “ευλογώντας” τους άλλους να γίνεται αυτός ολοένα πιο “μέγας” σε υλικά και μόνο αγαθά.
Μήπως όμως το “σπέρμα” του μεγάλου αυτού οραματιστή προφήτη, τα κατάφερε καλύτερα να ευλογήσει αληθινά τον κόσμο γύρω του? Δυστυχώς η ίδια η βιβλική αφήγηση δείχνει κατά πολύ περίεργο τρόπο τους τριγύρω λαούς να αρνούνται με πείσμα όλες τις “ευλογίες” των εισβολέων απογόνων του στη γη τους! Μήπως λοιπόν η αβρααμικη “ευλογία” είναι κάτι απ’ το οποίο τελικά πρέπει προσεκτικά να φυλαγόμαστε? Μήπως το βιβλικό κείμενο μαζί με τον υπέρ ήρωα του Αβραάμ και την περίεργη θεότητα του παίζουν μαζί μας με τις λέξεις, απειλώντας μας φανερά με “ευλογία” και μάλιστα αβρααμικη.
Ας εμβαθύνουμε λίγο στον όρο και στη διαδικασία της ευλογίας.
Ευλογία. Το ευ ομιλειν, καλλιλογία, έπαινος εγκώμιο.
Ευλογώ. Ομιλώ καλώς περί τινός, λέγω καλούς λόγους, επαινώ, εγκωμιάζω.
Έτσι λοιπόν για να μπουν μερικά πράγματα στη θέση τους. Ευλογία είναι το εργαλείο που αποκοιμίζει το θύμα. Ο δόλος έχει βρει τον κατάλληλο συνεργάτη του τα “καλά λόγια”.
Πρέπει να παραδεχθούμε, ότι βαδίζουμε σωστά στην αποκρυπτογράφηση του εβραϊκού έπους, του δόλου. Ναι, δε μας εκπλήσσει καθόλου ότι το πρώτο πράγμα που έμαθε ο δόλος είναι να μιλάει γλυκά. Ο ορισμένος και προμελετημένος δόλος [όπως καθορίζεται νομικά] είναι η πλέον επικίνδυνη ανθρώπινη παγίδα και τα “καλά λόγια” είναι ο βασικότερος τρόπος παραπλάνησης των θυμάτων του. Το πρώτο πράγμα λοιπόν που ανακάλυψε ο δόλος ήταν η ευλογία! Η ανάγκη δηλαδή να μιλά καλά και να πείθει. Το στόλισμα οι ωραιοποιήσεις, οι υποσχέσεις, και η γλυκολαλη πειθώ, εξακολουθούν ακόμη και σήμερα, να είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της εκτεταμένης αυτής διανοητικής διαστροφής! Και αυτός ακριβώς ο διανοητικός μηχανισμός της ακατάσχετης καλολογίας, που συντρίβει ακατάπαυστα τα λαμπρά και απέριττα δώρα της καθαρογλωσσης νοημοσύνης.
Ο δόλος λοιπόν, έχει βρει το πιο κατάλληλο προσωπείο του, τα “κατάλληλα λόγια”, το εγκώμιο, τον έπαινο και τη χαμογελαστή ταπεινή ευ – λογία, τις ευχές και την γλυκιά συμφωνία, πίσω απ’ το προσωπείο της οποίας ο άγρυπνος εκπαιδευμένος καταδολιευτης μετατρέπεται σε πετυχημένο ελαφροπατη ανθρωποκυνηγο! Όσο αυτή η μελέτη προχωρά, τόσο ο θαυμασμός μας για τον εφευρέτη του δόλου τον Αβραάμ θα ανεβαίνει κατακόρυφα. Ο άνθρωπος αυτός ξέρει μαζί μ’ όλα τ’ άλλα να χαρίζει προνόμια στον εαυτό του. Ξέρει σαν παλιός Χαλδαίος μάγος, ότι ο ευλογων είναι σε τελική ανάλυση ανώτερος του ευλογουμενου. Έτσι αυτόματα, αυτοανακηρύσσεται σε άνθρωπο ανώτερο του οποίου η δήθεν γλυκιά καλλιέργεια και το ηθικό βάθος της ιερής Αποστόλης του ξεχειλίζει και λούζει με ευλογίες όσους συναναστρέφεται. Ξέρει όμως, ότι πίσω απ’ αυτό το δήθεν φωτισμένο προσωπείο, μπορεί να κρύψει με εκπληκτική ασφάλεια οποιοδήποτε δόλιο σχέδιο και να διεισδύσει ταυτόχρονα στη πιο προωθημένη θέση εκτέλεσης του. Ξέρει να χρησιμοποιεί την ανθρώπινη ευπιστία και γνωρίζει ότι η ανθρώπινη αφέλεια, είναι θησαυρός που περιμένει αφύλακτος αυτον που μπορεί να κουρσεύει όχι με σπαθιά και ρόπαλα, αλλά με γλυκόλογα, ευχές και ευλογίες, γιατί σ’ αυτά είναι ολότελα αφύλαχτες οι ψυχές των ανθρώπων. Ο άνθρωπος αυτός, έχει μαζί με όλα τ’ άλλα και απόλυτη συναίσθηση της δύναμης των ιδεών του, ξέρει ότι ο ασύστολος, άκρατος, προμελετημένος δόλος, είναι μια διαχρονική συνταγή επιτυχίας και την κληροδοτεί στο “σπέρμα του” με τις ευχές για μια παγκόσμια επικράτηση. Βλέπει ξεκάθαρα τα αφελή θύματα του να παρασύρονται χωρίς αντίσταση στα πρώτα καλά λόγια και τις επιφανειακές του καλολογίες. Νοιώθει λοιπόν την αξεπέραστη δύναμη της “ευλογίας” καταλαβαίνει ότι η “ευ – λογία” μπορεί να είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο παράλυσης των αμυντικών μηχανισμών του θύματος. Ένα γλυκοπιστο υπνοποιο δηλητήριο που αφοπλίζει γλυκά το θύμα…. Δεν μένει παρά να αποδώσεις πετυχημένα τις πληγές που ξεσπούν σ’ έναν οργισμένο “θεό”… Και να η προσωπική μέθοδος πλουτισμού του Αβραάμ, σε όλο το ανήθικο μεγαλείο της. Ο Αβραάμ κατάλαβε λοιπόν καλύτερα από τον καθένα το φοβερό πλεονέκτημα, να παίρνεις με δόλο ο, τι θα σου ήταν εντελώς αδύνατον να απόκτησης με ευθεία απαίτηση.
ΔΟΛΟΣ λοιπόν, μια τιτάνια δύναμη επιτυχίας που το μόνο που ζητάει από σένα είναι, να είσαι άνθρωπος χωρίς αναστολές, με αλλά λόγια και για να το πούμε απλά, να είσαι παμπόνηρος και να μην έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο!
Το βιβλίο λοιπόν που τόσο σεβάστηκε η ανθρωπότητα, η εβραϊκή βίβλος που κατέγραψε τα ανδραγαθήματα και τις περιπέτειες του ιδρυτή της φυλής και αρχιπατριαρχη Αβραάμ, καθώς κι αυτές των αντάξιων συνεχιστών του, δε γράφτηκε έπ’ ουδενι για να αποτελέσει τη βάση οποιασδήποτε θρησκείας. Αλλά για το σαφώς ευδιάκριτο πλέον λόγο, να καταγράψει τους άθλους και να διασώσει όσο το δυνατόν περισσότερες έστω και συγκαλυμμένες λεπτομέρειες μιας τρομερής φυλετικής εφεύρεσης. Μιας τέχνης που η τρομακτική δύναμη της, δεν είχε καμία σχέση, με καμία απολύτως ηθικό – θρησκευτική βάση. Το πατριαρχικό “έπος”, συγκράτησε έναν τρόπο φυλετικού πλουτισμού και ζωής, παντελώς άσχετο προς κάθε απόπειρα προώθησης σεβάσμιων Αξιών.
Τελικά , ο άνθρωπος αυτός με τις μεγαλόπνοες ιδέες, είχε τη θαυμαστή ευκαιρία να δει στην μακρόχρονη ζωή του την απόλυτη επιτυχία των ιδεών του. Στο τέλος της ζωής του είδε να τον αποκαλούν “κύριο, μέγα, και ηγεμόνα” [ΓΕΝ. ΚΓ’ 6], όλοι εκείνοι οι άνθρωποι των οποίων την ευτυχισμένη ευημερία είχε με κάθε επιτυχία υπονομεύσει με τον αθόρυβο χαμογελαστό δόλο!
Έτσι λοιπόν, το ότι “εγεννηθη ρήμα Κυρίου” στο μυαλό του Αβραάμ ότι “θελουσιν ευλογηθεί εν σοι πασαι αι φυλαι της γης. [ΓΕΝ. ΙΒ’ 3], σαφώς μόνο σαν απειλή μπορεί να ακουστεί μέσ’ απ’ τις σελίδες της βίβλου. Εκτός βέβαια κι αν αισθάνεστε ότι γύρω σας μετά από τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, έχει έστω και μερικώς εκπληρωθεί η τόσο τρανταχτή αυτή υπόσχεση. Λέτε να είμαστε πράγματι ευλογημένοι, με την καλώς εννοούμενη ευλογία σήμερα εμείς οι “άλλες φυλές της γης” από τη δράση και τη θρησκευτική σκέψη της αβρααμικης σοφίας? Πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι πολλά απ’ τα ευλογημένα πράγματα που ευτυχώς εξακολουθούν να υπάρχουν γύρω μας, οφείλονται πράγματι στην αβρααμικη μέριμνα που αυτός και ο θεός του έκαναν για μας – τις άλλες φυλές της γης – στην μακρινή εκείνη εποχή; Αν ναι, πολύ θα θέλαμε ένα μικρό έστω κατάλογο “πραγμάτων” που να μας βεβαιώνουν ότι ακόμα και σήμερα ζούμε πράγματι ανάμεσα στις ευλογίες που τόσο επίμονα υποσχέθηκε μέσω του σπέρματος του ο θεός στο μεγάλο εκείνο προφήτη!
Μήπως τελικά οι σωτήριες εφευρέσεις, η ωφέλιμη επιστήμη, τα φάρμακα, η παιδεία, οι τέχνες κι ο υγιής πολιτισμός, η γνώση, ο αθλητισμός, οι ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, και τα απαραίτητα για την ζωή μας κοινωνικά συστήματα, το κάλλος της έρευνας και οι πολύτιμοι μηχανισμοί παραγωγής ανθρώπινης αξιοπρέπειας των σωτηρίων ερωτήσεων μας, έχουν οποιαδήποτε σχέση με τις “ευλογίες” που προώθησε αυτός ο προφήτης και το σπέρμα του!
Επιτέλους, που είναι οι τόσο βαρύγδουπες αβρααμικες ευλογίες;
Δεν νομίζετε ότι είναι καιρός να δούμε προσεκτικότερα την αληθινή όψη των πραγμάτων;

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2008

Χαλίλ Γκιμπράν από τον "Προφήτη" Τα παιδιά - Η Αγάπη


Χαλίλ Γκιμπράν από τον "Προφήτη"

Ι...Τα παιδιά

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες
Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με τη δύναμή του
τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.
Άς χαροποιεί τον τοξότη ο κομπασμός του
Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο.

ΙΙ... Η Αγάπη

Τότε η Αλμήτρα είπε: Μίλησε μας για την Αγάπη.
Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντίκρισε το λαό κι απλώθηκε βαθιά ησυχία.
Και με φωνή μεγάλη είπε:
Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, Μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.
Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ' όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο.
Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.
Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,
Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα.
Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.
Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχυάσει.
Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.
Σε αλέθει για να σε λευκάνει.
Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.
Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το άγιο δείπνο.
Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου και με τη γνώση αυτή να γινεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.
Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης,
Τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης. Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.
Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.
Όταν αγαπάς, δε θα 'πρεπε να λες: "Ο Θεός είναι στην καρδιά μου", αλλά μάλλον "Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού".
Και μη πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη, αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία.
Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία εκτός από την εκπλήρωσή της. Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου: Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα.
Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας.
Να πληγωθείς από την ίδια την ίδια τη γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.
Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για μια ακόμα μέρα αγάπης. Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης.
Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο με ευγνωμοσύνη στην καρδιά.
Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ' έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.


Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Sailor's knot [πρόβλημα χωρίς λύση]

H εντεινόμενη έλλειψη στελεχών τόσο στα πλοία σήμερα, αλλά και στα επιτελεία των επιχειρήσεων αύριο, αποτελεί πρόβλημα που απαιτεί λύση χωρίς καθυστέρηση. Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα μπορούσε να διαφωνήσει πάνω σ' αυτό; Κανένας! Από τις σκέψεις περάσαμε στις ανησυχίες και από τις ανησυχίες στο πρόβλημα. Και το πρόβλημα είναι η προσέλκυση νέων στο ναυτικό επάγγελμα. Ακόμη μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα στο μέτρο που ο ελληνικός εφοπλισμός μοιάζει είτε να μην συνειδητοποιεί τις βαθιές αιτίες της κρίσης πληρωμάτων είτε να αναμένει τις λύσεις από το πουθενά. Προς το παρόν τουλάχιστον. Και στο μέτρο που δεν εντοπίζουμε προτάσεις για δράσεις και πρωτοβουλίες που ο ίδιος ο εφοπλισμός είναι έτοιμος να αναλάβει, εξόδοις του. Όλοι έχουμε βομβαρδιστεί από διεθνείς μελέτες, συμβούλια και διαβούλια, συνέδρια, διαβουλεύσεις και διασκέψεις για τα αίτια της κρίσης πληρωμάτων Επομένως, αποκλείουμε την περίπτωση άγνοιάς τους εκ μέρους του ελληνικού εφοπλισμού, ηγετικής ναυτιλιακής δύναμης, παγκόσμια. Οι πάντες συμφωνούν ότι το ναυτικό επάγγελμα δεν είναι πλέον ελκυστικό. Και το θέμα δεν είναι μόνο μισθολογικό. Οι σημερινοί νέοι δεν ανέχονται να είναι φυλακισμένοι σε ένα μεταλλικό κουτί που παραδέρνεται ασταμάτητα από λιμάνι σε λιμάνι χωρίς ευκαιρία για ουσιαστική, πραγματική έξοδο στη στεριά. Δεν ανέχονται να υπηρετούν με ένα μίνιμουμ πλήρωμα που ωθεί στην εξουθένωση, με διαφορετικές εθνικότητες που δεν επικοινωνούνε και δεν διαθέτουν κατ' ανάγκην γνήσια πιστοποιητικά .Δεν έχουν το δικαίωμα να χαρούν ένα ποτήρι κρασί η μια μπίρα εκτός υπηρεσίας. Να έχουν δηλαδή μηδενική κοινωνική ζωή μέσα στα πλοία και ελάχιστη επικοινωνία με την πραγματική ζωή έξω. Δεν θα ανεχθούν πλέον να πέφτουν πάντοτε οι ευθύνες στις πλάτες τους για κάθε πράξη ή παράλειψη, για κάθε αδικοπραγία οιουδήποτε στην μακρά αλυσίδα της ναυτιλιακής ευθύνης. Δεν εννοούν να είναι Τα αιώνια θύματα. Της φυλακής τα σίδερα δεν είναι πλέον για τους λεβέντες. Με λίγα λόγια δεν ανέχονται να μην τους υπολογίζουν και να μην τους νοιάζονται. Και εάν τα ανεχθούν όλα αυτά, τίθεται το ερώτημα για πόσο.
Με την πρώτη ευκαιρία θα την κάνουν. Αμφιβάλλει κανείς γι' αυτό; Δεν ανέχονται την υποβάθμιση της μοίρας του ναυτικού σε τριτοκοσμική απασχόληση. Απαιτούν αξιοπρέπεια,σεβασμό, κοινωνική αναγνώριση Και Καταξίωση. Και τούτο γιατί κάπου τα τελευταία χρόνια έχει χαθεί ο καλός ο τρόπος, η καλή αντιμετώπιση, η σχέση που τόσα χρόνια κυριαρχούσε στη μεγάλη μας ναυτική οικογένεια. Και πρέπει να αποκατασταθεί. Οι τρόποι υπάρχουν, όλοι τους γνωρίζουμε, και αυτό δεν θα επιβαρύνει το budget (το καινούργιο φρούτο) που τόσο συχνά αναφέρεται στη δύσκολη και στρυφνή εποχή μας. Τα πανάκριβα σημερινά σούπερ μοντέρνα πλοία απαιτούν πληρώματα υψηλής στάθμης. Πιστεύω ότι η ΕΕΕ έχει στους κόλπους της μέλη που αποτελούν παραδείγματα σωστής και δίκαιης αντιμετώπισης των πληρωμάτων τους, άρα γνωρίζει και ποια πολιτική καλείται να ακολουθήσει.

Αρμογένη Βάσω
Περιοδικό Εφοπλιστής

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2008

Το Άπειρο

Το άπειρο είναι η αρχή του παντός
Αναξίμανδρος

Ένας κόσμος αγέννητος, άφθαρτος, ένα αιώνιο γίγνεσθαι στο χώρο και στο χρόνο
Ηράκλειτος

Το άπειρο υπερβαίνει τις δυνατότητες της γνώσης. Και εάν οι αρχές είναι άπειρες ως προς το πλήθος, και το είδος τους τότε δεν μπορούμε να γνωρίσουμε ο,τι προκύπτει από αυτές.
Αριστοτέλης

Το άπειρο αποτελεί απόδειξη ότι δεν υπάρχει πεπερασμένο η προδιαγεγραμμένο. Αν υπήρχε πεπρωμένο τότε δεν θα υπήρχε ελεύθερη βούληση.
Χέγκελ

Τα κβαντικά φαινόμενα διαδραματίζουν αποφασιστικό ρόλο στην λειτουργία του εγκέφαλου κατά την μεταβίβαση των ηλεκτρονικών σημάτων μέσω των νευρώνων. Συνεπώς υπάρχει ελεύθερη βούληση, αφού ο κβαντικός κόσμος είναι μη προβλέψιμος.
Roger Penroose

Το DNA μας, είναι ένας ταξιδιώτης από μια παμπάλαια χώρα που ζει μέσα σε όλους μας. Όλοι είμαστε συνδεδεμένοι, μέσω των μητέρων μας, με μια χούφτα γυναίκες που έζησαν πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια.

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2008

στη μυθολογία ενός λαού αποτυπώνεται η ίδια η ψυχή του

Όλοι αυτοί που θεωρούν την Ελληνική μυθολογία ως παραμύθια δεν έχουν μπει στον κόπο να σκεφτούν πως είναι δυνατόν άνθρωποι που είχαν τόσο βαθιές γνώσεις, όπως οι αρχαίοι Έλληνες, να πιστεύουν σε παραμύθια. Δεν συμβιβάζονται αυτά τα πράγματα ούτε είναι λογικά.
Γιατί ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός που όλοι επικαλούνται, δεν είναι ξεκομμένος από τη μυθολογία του. δεν μπορούμε να θαυμάζουμε άλλωστε έναν πολιτισμό, και να περιγελούμε η να περιφρονούμε την ψυχή του απ' όπου πηγάζει όλη του η δημιουργικότητα.
Γιατί στη μυθολογία ενός λαού αποτυπώνεται η ίδια η ψυχή του.
Η αρχαία μας ιστορία είναι γεμάτη πράξεις ανδρείας και προδοσίας, δόξας και αθλιότητας, μεγαλείου και μικρότητας. Όμως ένας λαός που έδωσε τόσα πολλά στον κόσμο δικαιούται να έχει και αδυναμίες. Είχε άλλωστε την ειλικρίνεια να τις αποτυπώνει και στους θεούς και ήρωες του, αντί να ισχυρίζεται πως πλάστηκε "καθ' ομοιωσιν" μιας τελειότητας και να ζει με το ένοχο πλέγμα μιας προγονικής αμαρτίας.
Ο ελληνικός κόσμος είναι ο κόσμος της γεωμετρίας και των μαθηματικών, των ευκρινών διακρίσεων μεταξύ του φωτός και του σκότους, της αγάπης και του μίσους, του καλού και του κακού, της ξεκάθαρης ηθικής και των αισθητικών αξιών όπου οι αρχέτυπες αρχές λαμβάνουν σάρκα και οστά μέσα από τις θεότητες. Οι θεότητες αυτές παίζουν σημαντικό ρόλο στον ελληνικό τρόπο σκέψης γιατί φέρνουν τάξη και συνοχή στην ανθρώπινη μοίρα σ' έναν κόσμο όπου αντιλαμβανόμαστε τον ανθρώπινο κόσμο και τη φύση ως ένα ενωμένο βασίλειο.

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008

Ειδωλολατρικά

Ποτέ μια τόσο βλακώδης και αναπόδεικτη ιδέα όπως αυτή του θεού δεν είχε τέτοια ασυλία. 
Daniel Dennett

Ο Ακρίσιος ήθελε πάντα να αποκτήσει έναν διάδοχο για τον θρόνο του. Μετά την γέννηση της Δανάης, προσπάθησε και πάλι να αποκτήσει γιο αλλά δεν τα κατάφερε. Αποφασίζει να πάει στην Πυθία και να μάθει αν θα αποκτήσει αγόρι. Η Πυθία του ανακοινώνει πως θα αποκτήσει εγγονό από την Δανάη και πως θα σκοτωθεί από αυτόν. Γυρνώντας στο Άργος στεναχωρημένος, κλείνει την Δανάη σε ένα υπόγειο δωμάτιο, ώστε να αποφύγει την επαλήθευση του χρησμού. Η Δανάη επικοινωνούσε μόνο με την παραμάνα της, ενώ από ένα παραθύρι, υπερυψωμένο, καταλάβαινε το έξω περιβάλλον.
Ο Δίας γοητευμένος από την ομορφιά της Δανάης, την επισκέπτεται, μέσω του παραθύρου, με την μορφή της χρυσής βροχής. Από την ένωση αυτή γεννιέται ο Περσέας.

Αυτά είναι απίστευτα, ε;
Ειδωλολατρικά;
Για πρωτόγονους και αμαθείς;

Δεν χρειάστηκε να έχουμε σεξουαλική ένωση, όπως το ίδιο αναφέρεται για την Παναγία και τον κρίνο. Πως συμβαίνει αυτό για μας να είναι πιστευτό; ότι μύρισε ένα κρίνο, και μέσω της χάρης του Θεού έμεινε έγκυος.



Wikipedia:Ελληνική Μυθολογία

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008

εφοπλίσαντες ενήσομεν ευρεί πόντω.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η λέξη σέρνει πίσω της έναν ολόκληρο μύθο. Μύθο δίκαιο ή άδικο, θετικό ή αρνητικό, όπως και να το κοιτάξει κανείς. Πάντως σίγουρα υπαρκτό. Οι ήρωες στην Ελλάδα ήταν ή Κολοκοτρωναίοι ή εφοπλιστές. Φτωχόπαιδα που γίνανε ζάπλουτοι μετά από κόπους, θυσίες, βάσανα. Χίλιες περιπέτειες. Ασημοι που έφτασαν να κάνουν παρέα με βασιλείς, πρωθυπουργούς, σταρ των τεχνών, μέχρι και του πνεύματος. Σύγχρονοι Οδυσσείς, ούτως ή άλλως. Με τις Πηνελόπες, τις Κίρκες, τις Σειρήνες τους. Πολυμήχανοι σίγουρα. Με την Ιθάκη - χρήμα, δόξα, εξουσία - ως τελικό προορισμό; Τι, πόσα, ποιοί θυσιάστηκαν στην περατζάδα λίγο ενδιαφέρει.

Tο πλοίο πρέπει να φτάσει στον προορισμό του. Aν φτάσει.

Eίθε το ταξίδι να είναι μακρύ.

Eμείς φιλοδοξούμε να περιγράψουμε και το ταξίδι και τις θυσίες. Mας γοητεύουν σίγουρα οι Oδυσσείς, αλλά τιμάμε και αγαπάμε και τους συντρόφους τους.
Πλοίο χωρίς πλήρωμα είναι φάντασμα που παραδέρνει ακυβέρνητο χωρίς προορισμό.

Eμείς είμαστε σίγουρα με το ταξίδι. Kαι δεν θέλουμε να τελειώσει ποτέ αυτό το ταξίδι.

Bέβαια, ο μύθος λέει ότι οι Σειρήνες αφορούσαν μόνο τον Oδυσσέα. Kαι μάλλον ο μύθος έχει δίκιο. Γι'αυτό, Oδυσσέα, φρόντισε τους συντρόφους σου. Kι εσείς, σύντροφοι, όταν ο Oδυσσέας τρελαθεί, δέστε τον.


'"Ε"

ΕΦΟΠΛΙΣΣΑΝΤΕΣ ΕΝΗΣΟΜΕΝ ΕΥΡΕΙ ΠΟΝΤΩ Οδύσσεια Β' 295

Το κύριο άρθρο του τεύχους 1, Μάρτιος 1993

Monthly Magazine 'EFOPLISTIS'
 
Web Informer Button