Ads 468x68px

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

Τα άλογα του Διομήδη


8ος Άθλος του Ηρακλή


Ο Διομήδης ήταν πολεμόχαρος βασιλιάς της Θράκης, γιος του θεού, του πόλεμου Άρη, και αρχηγός ενός ξακουσμένου στρατού με τ’ όνομα Βιστονες. Το καμάρι όμως του Διομήδη ήταν τέσσερα ατίθασα άλογα “Κηλωνες”, απ’ τα οποία φιλοδοξούσε, να αποκτήσει μια φοβερή γενιά αλόγων, για να εξοπλίσει μ’ αυτά τους ήδη τρομερούς πολεμιστές του, πεζοπόρους όμως Βίστονες. Αυτά ακριβώς τα άλογα πήρε εντολή ο Ηρακλής από τον Ευρυσθέα να κλέψει.
Ο Ηρακλής ξεκινώντας γι’ αυτόν τον δύσκολο άθλο πήρε μαζί του μερικούς φίλους του, αν χρειαστεί να πολεμήσουν στο πλευρό του. Ανάμεσα τους και ο Αβδηρος ένας τολμηρός νέος από την Λοκρίδα. Ο ήρωας με τους συντρόφους του έφθασε στην Θράκη με πλοίο.
Ο Ηρακλής έμαθε που είναι οι στάβλοι και ενώ οι σύντροφοι του πέσανε ξαφνικά πάνω στους φύλακες και τους δέσανε, αυτός έλυσε τα άλογα, και πιάνοντας από τα χαλινάρια, τα οδήγησε στο πλοίο. Εσείς μείνετε εδώ ώσπου να βάλω τα άλογα στο πλοίο και φωνάξτε αν δείτε ότι έρχεται ο Διομήδης, είπε στους συντρόφους του.
Ο Αβδηρος όμως έτρεξε πίσω του μήπως χρειασθεί βοήθεια. Δεν πρόλαβαν να βάλουν τα άλογα στο πλοίο και ακούστηκαν φωνές. Ο Διομήδης. Έρχεται ο Διομήδης με τους Βιστονες.
Ο Ηρακλής έμεινε για λίγο αναποφάσιστος.
Ο Αβδηρος κατάλαβε.
- Άσε τ’ άλογα σε μένα είπε. 
Ο Ηρακλής το σκέφτηκε. Έδωσε τα άλογα στον Άβδηρο Και έτρεξε πίσω να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο. Βλέπει μακριά λεφουσι από αμέτρητους Βιστονες, με πρώτο τον Διομήδη καβάλα σε μαύρο άλογο. Έτρεχαν και φώναζαν αγρία σείοντας στα χέρια τους μακριά κοντάρια.
Ο κίνδυνος για τον Ηρακλή και τους συντρόφους μεγάλος. Πως τόσο λίγοι να τα βάλουν με τόσο πολλούς. Μα ο Ηρακλής βρήκε την λύση. Πρόσεξε ότι ο κάμπος μπροστά του ήταν χαμηλότερα από την θάλασσα και προστατευόταν από ένα μεγάλο ανάχωμα. – Εμπρός ν’ ανοίξουμε, ένα κανάλι να πλημμυρίσει ο κάμπος λέει στους συντρόφους του, και πρώτος ρίχτηκε στη δουλειά. Γρήγορα άνοιξαν ένα μικρό κανάλι στενό, μα η θάλασσα όπως έτρεχε γρήγορα το πλάτυνε και ένας ορμητικός χείμαρρος άρχισε να πλημμυρίζει τον κάμπο, σχηματίζοντας μια λίμνη την Βιστονιδα, όπως λέγεται και σήμερα. Πολλοί Βιστονες παρασύρθηκαν στα αφρισμένα νερά και οι υπόλοιποι το έβαλαν στα ποδιά να γλιτώσουν. Ο Διομήδης με μερικούς συντρόφους του που ήδη είχαν προχωρήσει αρκετά δεν πειράχτηκαν από τα νερά αλλά μείνανε αποκομμένοι, και είχαν να αντιμετωπίσουν τον Ηρακλή και τους συντρόφους του. 
Σαστισμένοι σαν αγρίμια που πιάστηκαν σε παγίδα δέχτηκαν την επίθεση του Ηρακλή και των συντρόφων του που γρήγορα τους σκότωσαν.
Σημείωση..” Κάθε ομοιότητα με βιβλικές θρησκευτικές ιστορίες, πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική;”

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

Ισοκράτης και το ρητό μαϊμού

Από διάφορες πηγές στο διαδίκτυο
(Κύρια πηγή της μετάφρασης: http://www.sarantakos.com/isocratfin.htm)
«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.» Ισοκράτης (436 π.χ. - 338 π.χ.)


Σημείωση:

Ο Ισοκράτης δεν είπε αυτό που έβαλαν στο στόμα του οι πλασιέδες της ελληνοφροσύνης. Το απόσπασμα είναι από τον Αρεοπαγιτικό λόγο του και έχει στο πρωτότυπο ως εξής.

"Οἱ γὰρ κατ' ἐκεῖνον τὸν χρόνον τὴν πόλιν διοικοῦντες κατεστήσαντο πολιτείαν οὐκ ὀνόματι μὲν τῷ κοινοτάτῳ καὶ πραοτάτῳ προσαγορευομένην, ἐπὶ δὲ τῶν πράξεων οὐ τοιαύτην τοῖς ἐντυγχάνουσι φαινομένην, οὐδ' ἣ τοῦτον τὸν τρόπον ἐπαίδευε τοὺς πολίτας ὥσθ' ἡγεῖσθαι τὴν μὲν ἀκολασίαν δημοκρατίαν, τὴν δὲ παρανομίαν ἐλευθερίαν, τὴν δὲ παρρησίαν ἰσονομίαν, τὴν δ' ἐξουσίαν τοῦ ταῦτα ποιεῖν εὐδαιμονίαν, ἀλλὰ μισοῦσα καὶ κολάζουσα τοὺς τοιούτους βελτίους καὶ σωφρονεστέρους ἅπαντας τοὺς πολίτας ἐποίησεν."

μετάφραση

"Διότι εκείνοι που διοικούσαν την πόλη τότε (στην εποχή του Σόλωνα και του Κλεισθένη), δεν δημιούργησαν ένα πολίτευμα το οποίο μόνο κατ’ όνομα να θεωρείται το πιο φιλελεύθερο και το πιο πράο από όλα, ενώ στην πράξη να εμφανίζεται διαφορετικό σε όσους το ζουν· ούτε ένα πολίτευμα που να εκπαιδεύει τους πολίτες έτσι ώστε να θεωρούν δημοκρατία την ασυδοσία, ελευθερία την παρανομία, ισονομία την αναίδεια και ευδαιμονία την εξουσία του καθενός να κάνει ό,τι θέλει, αλλά ένα πολίτευμα το οποίο, δείχνοντας την απέχθεια του για όσους τα έκαναν αυτά και τιμωρώντας τους, έκανε όλους τους πολίτες καλύτερους και πιο μυαλωμένους."
 Μ’ άλλα λόγια, ο Ισοκράτης δεν μίλησε για «δημοκρατία που αυτοκαταστρέφεται». Αυτό είναι προϊόν ερμηνείας, για να μην πω προϊόν φαντασίας. Όπως προϊόν φαντασίας, που καμιά σχέση δεν έχει με το πραγματικό ρητό του Ισοκράτη, είναι και η ατάκα ότι η δημοκρατία «κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας». Για άλλη μια φορά, οι ελληναράδες χρησιμοποιούν τους αρχαίους όπως ο μεθυσμένος τον φανοστάτη: όχι για να φωτίσουν το δρόμο τους, αλλά για δεκανίκι που θα στηρίξει τα σαθρά τους επιχειρήματα.


Ισοκράτης ο Διαχρονικός

«Από την εξουσία να φεύγεις όχι πιο πλούσιος, αλλά πιο δοξασμένος, γιατί ο έπαινος του λαού είναι καλύτερος από πολλά χρήματα.»

«Δεν πρέπει μόνο να επαινείς τους ενάρετους ανθρώπους. Θα πρέπει και να τους μιμείσαι.»

«Η εξουσία, που όλοι την κυνηγάνε, είναι δυσκολομεταχείριστη και κάνει όσους την αγαπούν να παραφρονούν. Μοιάζει με τις ερωμένες, που προκαλούν την αγάπη, όμως καταστρέφουν τους εραστές τους.»

«Καθώς τα άτομα, έτσι και οι λαοί, συνταυτίζονται περισσότερο με τα ελαττώματά τους παρά με τις αρετές τους.»

«Κανένα κτίσμα δεν είναι πιο σεμνό και πιο σίγουρο απ' την αρετή.»

«Μεγάλο κακό είναι οι χειρότεροι να εξουσιάζουν και να κυβερνούν τους καλύτερους.»

«Μεταχειρίσου τους γονείς σου με τον τρόπο που επιθυμείς να σου συμπεριφέρονται τα παιδιά σου.»

«Να μην ζηλεύεις κανέναν από εκείνους που κερδίζουν με αδικίες, αλλά περισσότερο να τιμάς εκείνους που με δικαιοσύνη ζημιώθηκαν.»

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009

Όταν ο ήλιος ανατείλει

Κάθε πρωί στην Αφρική μια γαζέλα ξυπνάει
Ξέρει ότι πρέπει να τρέξει γρηγορότερα και από το πιο γρήγορο λιοντάρι
Αλλιώς θα σκοτωθεί
Κάθε πρωί ένα λιοντάρι ξυπνάει
Ξέρει ότι πρέπει να τρέξει πίσω απ την πιο αργή γαζέλα
Αλλιώς θα πεθάνει από την πείνα.
Δεν έχει σημασία εάν είσαι λιοντάρι η γαζέλα.
Όταν ο ήλιος ανατείλει, το καλό που σου θέλω.
Είναι Να τρέξεις
.................
Άγνωστου Αφρικανού ποιητή

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

σελίδες της οικονομικής ιστορίας

copy and paste from
http://www.capital.gr/stoupas/

Οι Ρωμαίοι πολιτικοί συχνά αύξαναν τη δύναμή τους δωροδοκώντας το λαό με άρτο και θεάματα.
Εκτός από τα δωρεάν θεάματα στο Κολοσσαίο οι πολιτικοί εξαιρούσαν τους ελεύθερους πολίτες της Ρώμης από την φορολογία και επιπλέον τους έδιναν και γενναίες επιδοτήσεις σε στάρι και άλλα αγαθά.
Τα αγαθά αυτά προέρχονταν φυσικά από τους φόρους και τις υποχρεωτικές εισφορές των επαρχιών της αυτοκρατορίας. Όταν ανέλαβε ο Ιούλιος Καίσαρας, το ένα τρίτο του λαού, περί τις 320.000 άτομα, ελάμβανε δωρεάν στάρι. Χωρίς να δημιουργήσει εντάσεις και ταραχές ο Καίσαρας κατάφερε να το μειώσει στο μισό, δηλ. στους 150.000 δικαιούχους. Μετά τη δολοφονία του Καίσαρα οι επόμενοι αυτοκράτορες αύξησαν πάλι τον αριθμό των δικαιούχων. Ο αυτοκράτορας Σεβήρος αντί για στάρι μοίραζε ελαιόλαδο και κατά καιρούς χρήματα.
Ο Αουρελιανός που επονομάστηκε και Αποκαταστάτης, άλλαξε και αντί για στάρι μοίραζε στους Ρωμαίους ψωμί απαλλάσσοντας το λαό από τα έξοδα άλεσης και ψησίματος. Επίσης επιδότησε την τιμή σε πολλά βασικά είδη όπως: το κρασί, το αλάτι, το χοιρινό.
Φοροδιαφυγή…
Όπως συμβαίνει συνήθως παντού, η αύξηση των φόρων σε σχέση με τις υπηρεσίες που προσφέρει το κράτος, ανάγκασε τους Ρωμαίους φορολογούμενους να βρουν τρόπους αποφυγής της φορολογίας. Οι φτωχότεροι από το βάρος της φορολογίας άρχισαν να εγκαταλείπουν τα χωράφια τους και τα σπίτια τους και να αναζητούν στέγη σε πόλεις που ήταν απαλλαγμένες της φορολογίας, όπως π.χ. η Ρώμη όπου υπήρχε και διανομή τροφής και άλλων αναγκαίων.
Σημάδια παρακμής…
Οι αυτοκράτορες όπως ήταν φυσικό παρατήρησαν αυτά τα σημάδια που οδηγούσαν σε παρακμή και μοιραία την πτώση. Προσπάθησαν να πάρουν μέτρα αντιστροφής της τάσης, αλλά το μόνο που πέτυχαν ήταν η επιδείνωση της κατάστασης.
Πιο δραστικές ήταν οι μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού που βασίλευσε από 284-305 μ.χ. Το 301 ο Διοκλητιανός εφάρμοσε το «Διάταγμα των Τιμών». Αυτό που επέβαλε αυτό το διάταγμα ήταν το πάγωμα όλων των τιμών, προϊόντων και μισθών. Αυτό που επί της ουσίας πέτυχε ήταν να αναγκάσει παραγωγούς και εμπόρους να αποσύρουν τα προϊόντα από τις αγορές.
Αν σου στοιχίζει περισσότερο από την τιμή που το πουλάς ένα προϊόν δεν σε συμφέρει να το πουλάς και άρα ούτε να το παράγεις. Κατά συνέπεια η παραγωγή μειώθηκε. Η ροή εμπόρων, βιοτεχνών και αγροτών προς τις πόλεις και ειδικά την μυθική Ρώμη συνεχίστηκε με μεγαλύτερη ένταση.
Άρχισε να δημιουργείται μια αντεστραμμένη οικονομική πυραμίδα. Η παραγωγική βάση να συρρικνώνεται και να αυξάνει η αναδιανεμητική βάση.

Το τέλος...

Σε μια προσπάθεια να σταματήσει αυτή την εξέλιξη ο Διοκλητιανός αποφάσισε να υποχρεώσει τα αγόρια της αυτοκρατορίας να συνεχίσουν το επάγγελμα του πατέρα τους. Ο γιος του αγρότη να γίνεται αγρότης, του εμπόρου έμπορος, του στρατιώτη στρατιώτης κλπ.

Οι στόχοι που αποσκοπούσε ο νόμος του αυτοκράτορα είναι φανεροί και κυριότερος από αυτούς το να μην πωλούν οι αγρότες τα κτήματά τους. Ήταν μια προσπάθεια τόνωσης της παραγωγής. Επί τους ουσίας αυτό που πέτυχε ήταν να δημιουργήσει μια στατική κοινωνία καστών. Όντως έδεσε τους αγρότες με τη γη τους και αυτό οδήγησε αργότερα στη φεουδαρχία. Δεν κατάφερε να αντιστρέψει όμως την τάση που είχε δρομολογήσει η παρακμή.

(Πηγές: Τζακ Γουδερφορντ: Η ιστορία του χρήματος, Θ. Μόμσεν: Η ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Ε. Γιββων: Τα αίτια της παρακμής και της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.)

copy and paste from
http://www.capital.gr/stoupas/

Σημείωση:
Tα προβλήματα της Ρώμης τα έλυσαν ολοκληρωτικά οι Βάρβαροι. Για την Ιστορία, δεν ήταν οι οποιοιδήποτε βάρβαροι. Ήταν οι Βάνδαλοι το 476 μ. Χ.

Σύμφωμα με την Moody's , στις ΗΠΑ-Βρετανία, έως το 2012 λήγουν τραπεζικά ομόλογα αξίας 7 τρις δολ. και τη διετία 2013-2014 άλλα 3 τρις δολ.
Οπότε υπάρχει η λύση, να αντέξουμε κάνα 2 χρόνια και μετά να χρεοκοπήσουμε παρέα, όλοι μαζί. Τότε δεν θα μας καταλάβει κανένας.

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2009

Ο Παρθενώνας του Κώστα Γαβρά



Η καταστροφή του Παρθενώνα είναι μία μόνο από τις άπειρες περιπτώσεις όπου η θρησκεία της αγάπης έκανε ό,τι μπορούσε για να διαλύσει καθετί ελληνικό
Η σκηνή όπου οι χριστιανοί καταστρέφουν τον Παρθενώνα λογοκρίθηκε και αφαιρέθηκε απ' το βίντεο της παρουσίασης στα εγκαίνια του μουσείου με πρωτοβουλία της επίσημης ελληνικής πολιτείας (Υπ. Πολιτισμού, καλοκαίρι 2009) ύστερα από απαίτηση της ιεράς συνόδου, παρ' ότι αποτελεί ένα αποδεδειγμένο ιστορικά γεγονός...


Το 2012 θα γίνει η συντέλεια του κόσμου; ή θα αντιληφθούμε πόσο βλάκες είμαστε…

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

Ελληνικός πολιτισμός

Οι ιδέες και οι αντιλήψεις των Ελλήνων φιλοσοφικά στηρίζονται στην Δικαιοσύνη, Δημοκρατία, Ελευθέρια, χωρίς δόγματα και εξαρτήσεις.
Ο Αισχύλος αναφέρει πως οι Ερινύες γεννήθηκαν πριν από τους θεούς του Ολύμπου.
Στην Ελληνική κοινωνία πρώτα γεννήθηκε η δικαιοσύνη και μετά οι θεοί, σύμφωνα με τους κώδικες της δικαιοσύνης. Στα Ορφικά αναφέρεται ότι ο Νόμος είναι ο ανώτατος σύμβουλος του Δια και η Δίκη η κόρη του Νόμου. “Πάρεδρος ο Νόμος του Διός ως φυσιν ο Ορφευς”

......Άλλοι λαοί έχουν άγιους. Οι Έλληνες έχουν σοφούς....... Φρειδερίκος Νίτσε

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Βάρναλης

------


Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο
Και λες θα  ‘ναι καλύτερος ο νιος από τον “τέως”
Πως θα ΄ναι το λυκόπουλο καλύτερο από τον λύκο.
Ένας υπάρχει μονάχα καλός, ο τελευταίος.

------


Τι λαμπρός που’ ν’ ο καιρός
Πόσο εγώ ‘μαι ωραίος!
Έφαγα έναν πόντικα
Δόξα να ‘χει ο θεός

------



"Πού να σε κρύψω γιόκα μου
να μη σε φτάνουν οι κακοί
σε ποιο νησί του ωκεανού
σε πια κορφή ερημική.

Δε θα σε μάθω να μιλάς
και τ' άδικο φωνάξεις
ξέρω πως θα χεις την καρδιά
τόσο καλή τόσο γλυκή
που μες τα βρόχια της οργής
ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις.

Συ θα'χεις μάτια γαλανά
θα 'χεις κορμάκι τρυφερό
θα σε φυλάω από ματιά κακή
και από κακό καιρό

Από το πρώτο ξάφνιασμα
της ξυπνημένης νιότης
δεν είσαι συ για μάχητες
δεν είσαι συ για το σταυρό
εσύ νοικοκερόπουλο
όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Κι αν κάποτε τα φρένα σου
το δίκιο φως της αστραπής
κι αν η αλήθεια σου ζητήσουνε
παιδάκι μου να μην τα πεις

Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν
το φως να το σηκώσουν
δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή
απ' την αλήθεια της σιωπής
χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν

------




Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Ένας εργαζόμενος προς τα αφεντικά μου.

Ο εργαζόμενος επιθυμεί να αποτιμάτε ως μέλος της εταιρείας και να μην είναι απλώς ένα άλλο ψηφίο που μπορεί να προσθέσει αξία στην κατώτατη γραμμή. Ναι, είμαστε αναλώσιμοι αλλά δεν είμαστε μηχανές.
Τα αφεντικά είναι σαν προπονητές.
Αφήστε τα στελέχη της εταιρείας να παίξουν το παιχνίδι με την τοποθέτηση τους σε κατάλληλες θέσεις και αντάμειψε τους όταν επιτυγχάνουν το στόχο.

An employee to my bosses
An employee wants to be valued as a member of the company and not just another digit that can add value to the bottom line.
Yes, we are dispensable but we are not machines.
Suggestion: Bosses be like sports coaches.
Let them play the game by putting them in the right positions and reward them when they score the goal.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

Η εκκλησία το αρχαιότερο πολιτικό κατεστημένο

Ποτέ μια τόσο βλακώδης και αναπόδεικτη ιδέα όπως αυτή του θεού δεν είχε τέτοια ασυλία. 
Daniel Dennett

Tο σύμπαν που ζούμε δεν υπάρχει καμία αλήθεια που να μπορεί να σταθεί χωρίς δόγμα. Ακόμα και στις φυσικές επιστήμες υπάρχουν τα αξιώματα πάνω στα οποία χτίζεται η γνώση.
Όσον αφορά στο σκοπό της θρησκείας δεν νομίζω ότι υφίσταται άλλος εκτός από την υπεράσπιση ενός δόγματος ή μιας πίστης. Η φιλανθρωπική δραστηριότητα της εκκλησίας ήταν πάντοτε ένα πάρεργο, μια έμπρακτη απόδειξη πίστης και όχι ο βασικός σκοπός.
Τέλος, ο έλεγχος των μαζών στην περίπτωση των θρησκειών νομίζω ότι πηγάζει σαν επιθυμία από τις ίδιες τις μάζες. Μην ξεχνάμε ότι οι θρησκείες καλύπτουν την ανάγκη των ανθρώπων να βρουν ηθικά ερείσματα σε ένα χαοτικό σύμπαν.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Ποιος είδε κράτος λιγοστό

Ο Γιώργος Σουρής, έγραψε το παρακάτω ποίημα πριν 100 χρόνια :


Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ΄ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ΄χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ΄χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ΄ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ΄χει
στο ΄να λουστρίνι, στ΄ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέν-αγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα."



Ο Γεώργιος Σουρής (2 Φεβρουαρίου 1853 - 26 Αυγούστου 1919) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους σατιρικούς ποιητές της νεότερης Ελλάδας, έχοντας χαρακτηριστεί ως «σύγχρονος Αριστοφάνης

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009

Η κατασκευή του Παρθενώνα







Ο Ιερός
Βράχος Ακρόπολης Αθηνών
H Ακρόπολη των Αθηνών κατοικείτο πριν από το 10.000 π.χ, με άνθιση του πολιτισμού της γύρω στο 3.500 π.χ επί Ερεχθέα.
Αυτοί που συνέλαβαν και υλοποίησαν το μεγαλείο των κατασκευών του Παρθενώνα ήταν οι Αρχιτέκτονες Καλλικράτης και Ικτίνος Και ο γλυπτής Φειδίας. Αρχιτεχνίτης ο Μνησικλής
Ήταν αφιερωμένος στην αειπάρθενο Θεά Αθηνά, άφθαστου κάλλους και αρμονίας που εκφράζει την ολοκλήρωση της ανθρώπινης διανοίας.

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

"η καλή" είναι το πρόβλημά μας.

Προσθήκη λεζάντας
Ότι και να κάνει, ο άνθρωπος, πάντα θα υπάρχει η επιθυμία για πλούτο-ευημερία-καταξίωση. Ότι και να κάνει πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έχει και πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σου το προσφέρει.
Τα πολιτεύματα και οι κοινωνίες που ζητάμε δεν μπορούν να υφίστανται παράλληλα με την ιδιοκτησία με τη σημερινή της μορφή. Δεν μπορούνε να επιτύχουνε αν βλέπουμε τον άνθρωπο σαν άτομο και όχι ως σύνολο. Αυτό είναι και το λάθος του καπιταλισμού και εν μέρη και των υπολοίπων συστημάτων, υπό οποιοδήποτε πολίτευμα. Αυτό που μας απασχολεί σχετικά με το πολίτευμα, είναι η λήψη αποφάσεων με την διανομή του πλούτου. Από την στιγμή που μιλάμε για χρήμα, πάντα κάποιος θα υπάρχει που θα εκμεταλλευτεί το πλούτο που ήδη έχει για να αποκτήσει κι άλλο. Όταν το εμπόριο ξεπερνάει τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου και γίνεται μέσο κέρδους τότε μέχρι και η ζωή εμπορεύεται. Όταν πάψει ο κόσμος να εμπορεύεται ακόμα και το πνεύμα (με πατέντες και πνευματικά δικαιώματα), όταν καταλάβει πως για να επιβιώσει χρειάζεται και τον συνάνθρωπό του τότε μπορούμε να μιλήσουμε για συλλογική λήψη αποφάσεων. Αλλά τότε δεν θα υπάρχει κράτος, γιατί το κράτος εκεί αποσκοπεί, όπως και η θρησκεία, στην οργάνωση του κόσμου ως μεσολαβητής.

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

Τάδε 'εφη

....

Μερικοί επιστήμονες έχουν μεγάλη πλάκα. Πηγαίνουν και σπουδάζουν τόσα χρόνια, μαθαίνουν του κόσμου τα μαθηματικά και στο τέλος μας λένε αυτό που λένε οι μοναχοί μας (καλογέροι) εδώ και τόσους αιώνες!!!

....


Ποιος είναι ο λύκος που αναγκάζει τα πρόβατα να μπουν άρον άρον, σε οποίο μαντρί έχει θέση;
Ο ψηφοφόρος…..

....

Emanuel Kant
Η πρώτη από τις τέσσερις “Αντινομίες”
Θέση¨ ο κόσμος έχει μια χρονική αρχή και ένα τοπικό τέλος
Αντίθεση¨ καμία χρονική αρχή δεν έχει ο κόσμος και κανένα τοπικό τέλος.

....

Πρίγκιπας Μισκιν
“Μα τι διάβολο ηλίθιος είμαι, αφού ξέρω ότι είμαι ηλίθιος”
“Ο Ηλίθιος” του Ντοστογιέφσκι

....

Abrakadabra
Στη Γερμανία το 1955 σε ένα συμπόσιο από αστροβιολογους και θεολόγους με θέμα την εξέλιξη, ακούσανε τους θεολόγους να εξηγούν την εξέλιξη με κείμενα της Π. διαθήκης είπανε . Τι Abrakadabra είναι τούτα πάλι.
Ήγουν λέξεις χωρίς άρθρα και νοήματα. Ξορκισμοί απο μαγους αφρικανούς. Γαυ.

....

Μόλις ειν’ έτσι δυνατός ο Έρωτας κι ο Χάρος
Σολωμός Δ.

....

Άστραψε φως, κ, εγνωρισεν ο νιος τον εαυτόν του.
Σολωμός Δ.

....

Όσοι το χαλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται
Ζυγό δουλείας ας εχουσι, Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία
Κάλβος

....

Το να κάνεις μια επανάσταση να αποτινάξεις τον ζυγό δεν λέει τίποτα.
Το να μην ξαναπέσεις στο ζυγό αυτό είναι επανάσταση.
“Το 21 και η αλήθεια”
Γιάννης Σκαρίμπας

....

Θεοί και άνθρωποι έχουν την ίδια καταγωγή
Ησίοδος “Πίνδαρος, Ωδή Νεμεονικου”

....

Οι Πιλατοι
…του κόσμου προσπαθούσαν πάντα να διώχνουν από τους ώμους τους κάθε ευθύνη.
Γιατί έπεφτε σε αυτούς; Επειδή έτυχε να βρίσκονται εκεί.

....

‘Εγώ στραβώνω και πουλώ, εσύ κοίτα και αγόραζε’
Δημώδες

....

Καβιρεια Μυστήρια
1] Ο στρατηγός Σπαρτιάτης,  Ανταλκίδας μετέβη στη Σαμοθράκη για να μυηθεί.
Ο Σαος ιερέας τον ρώτησε αν είχε κάνει κάποιο φοβερότερο αδίκημα από ένα απλό έγκλημα και ο Ανταλκίδας του απάντησε.
“Μα αν έχω κάνει τέτοια πράξη οι θεοί πρέπει να το γνωρίζουν”
2] Άλλος Σπαρτιάτης στρατηγός, ο Λύσανδρος, στην ίδια ερώτηση του ιερέα αντερωτησε.
“Εσύ η οι θεοί θέλουν να τα μάθουν”?
Οι θεοί του απάντησε ο Ιερέας.
Ε.. τότε φύγε, γιατί εάν θέλουν να το μάθουν θα τους το πω εγώ.

....

“Εάν, μη ελπηται ανελπηστον ουκ εξερευνήσει, ανεξερεύνητο, εάν και άπορος.
”Αν δηλαδή κάποιος δεν ελπίζει σε κάτι απρόσμενο, δεν θα το βρει, διότι  το αφήνει ανεξερεύνητο και χωρίς να εντοπίσει την διάβαση προς αυτό.
Ηράκλειτος

....

“ Παιδεία είναι αυτό που μένει αφού ξεχάσεις αυτά που έμαθες στο σχολείο”
Αλμπέρτο Αϊνστάιν

....

“Η βασική διαφορά για την ιστορία του κόσμου είναι ότι αν είχαν πυροβολήσει εμένα αντί για τον Κενεντι, ο Ωνάσης μάλλον δεν θα είχε παντρευτεί την κύρια Χρουστσόφ!”
Νικήτα Χρουστσόφ

....

“Ο πολιτικός τάζει καρβέλια και μετά λέει ότι δεν είναι φούρναρης”
Κώστας Γαβράς

....

“Η Ιστορία είναι μια κουφή που απαντάει σε ερωτήματα που κανείς δεν έθεσε”
Άγνωστου

....

“Η εξουσία είναι σαν την φωτιά.
Δεν πρέπει να πλησιάζεις γιατί καίγεσαι, ούτε πολύ μακριά γιατί κρυώνεις.”
Άγνωστου

....

“ Επικρατεί πάντα μόνο τόση αλήθεια, όση μπορούμε εμείς οι ίδιοι να επιβάλουμε, ο θρίαμβος της λογικής δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από το θρίαμβο των λογικών”
Μπρεχτ
“Η ζωή του Γαλιλαίου”

....

μη φιλά ψυχα, βιον αθάνατο σπεύδε, ταν δ’ εμπρακτον αντλεί μαχαναν
“ Ψυχούλα μου, μη ζητάς αθάνατη ζωή, πορέψου με τον τρόπο που είναι σύμμετρος στη δύναμη σου”
Πίνδαρος

....

Επαμεροι, τι δε τις, τι δ’ ου τις, σκιάς όναρ άνθρωπος.
Δηλαδή “ είμαστε της στιγμής, τι είναι, τι δεν είναι κανείς, ο άνθρωπος είναι ίσκιος Ονείρου”
Πίνδαρος

....

Το λέω απλά: Μισώ τους θεούς όλους, που είδαν καλό από με κι αισχρά με βλάπτουν.
Αισχύλος. “Προμηθέας δεσμώτης, 988”

....

Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα.
“Το απαύγασμα σοφίας της Μάργκαρετ Θάτσερ”

....

Ο αγράμματος και ο σοφός δεν διαταράσσουν την αρμονία του κόσμου.
Τη θύελλα τη φέρνουν οι ημιμαθείς.
popular

....

The knowledge are power
popular

....

better the devil you know than the angel you don't,
popular

....

Το άπειρο είναι η αρχή του παντός
Αναξίμανδρος

....

Ένας κόσμος αγέννητος, άφθαρτος, ένα αιώνιο γίγνεσθαι στο χώρο και στο χρόνο
Ηράκλειτος

....

Το άπειρο υπερβαίνει τις δυνατότητες της γνώσης.
Και εάν οι αρχές είναι άπειρες ως προς το πλήθος, και το είδος τους τότε δεν μπορούμε να γνωρίσουμε ο,τι προκύπτει από αυτές.
Αριστοτέλης

....

Το άπειρο αποτελεί απόδειξη ότι δεν υπάρχει πεπερασμένο η προδιαγεγραμμένο. Αν υπήρχε πεπρωμένο τότε δεν θα υπήρχε ελεύθερη βούληση.
Χέγκελ

....

Τα κβαντικά φαινόμενα διαδραματίζουν αποφασιστικό ρόλο στην λειτουργία του εγκέφαλου κατά την μεταβίβαση των ηλεκτρονικών σημάτων μέσω των νευρώνων.
Συνεπώς υπάρχει ελεύθερη βούληση, αφού ο κβαντικός κόσμος είναι μη προβλέψιμος.
Roger Penroose

....

Οι άδειοι τενεκέδες είναι αυτοί που κάνουν τον περισσότερο θόρυβο
Popular

....

Ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το βιβλίο "Εισαγωγή στην Κοσμολογία, Κοσμολογία της Νόησης."
......Πως να νοιώσει κανείς, το εγώ του όταν από το 1905 με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας οι φυσικοί ξέρουν ότι το Σύμπαν είναι ένα, ότι οι περιορισμένης αντιληπτικότητας αισθήσεις του ανθρώπου τον αναγκάζουν να ζει με την πεποίθηση ότι είναι κάτι ξεχωριστό από την στιγμή η "ύπαρξη του" δεν τελειώνει στα άκρα του σώματος του ούτε στις μεγαλόπνοες σκέψεις του αλλά είναι ένα μικρό κύτταρο ενός συνολικής ενιαίας ολότητας που περιλαμβάνει τα πάντα. Και κάθε σκέψη του - με βάση της χίλιo αποδειγμένης θεωρίας των συσχετισμένων φωτονίων- μεταβιβάζεται σε χρόνο μηδέν σε όλο το σύμπαν.
Manos Danezis & Stratos Theodossiou

....

Έρμαια , με εξεγερτικον μειδίαμα
Πως να πεισθεί κάποιος ότι πιθανώς υπάρχει εναλλακτική λύση πέραν της κρατούσης;
Η αριστερά [αυτό]γελοιοποιήθηκε απ' τον υπαρκτό σοσιαλισμό, οι οικολόγοι ορειβατούν η ποδηλατούν και οι αναρχικοί σπάζουν καμιά τζαμαρία.
Μόνη λύσης είναι η εξέγερση, ο'τι και να σημαίνει αυτό.
Σοβαροί άνθρωποι [στην εξουσία δεν υπάρχουν], δεν μπορούν να υπάρξουν, δεν υπάρχει τίποτα σοβαρό στην κοινωνιοσφαιρα και ας νομίζουν μερικοί σοβαροφανείς ότι είναι σοβαροί.
Έρμαια λοιπόν; Ναι με εξεγερτικον όμως μειδίαμα.
George Stamatopoulos ... Eleutherotypia 21-07-2005

....

 Oλοι μας ενσωματώνουμε μέσα μας και τις δυο τάσεις, της κτητικής ιδιοτέλειας και της ανιδιοτελούς προσφοράς.
Jerom Rifkin

....

Με το να ασπαστεί τον εβραϊκό μονοθεϊσμό αυτός ο υπέρτατος προικισμένος Ελληνικός λαός διέλυσε τον πολιτισμό του και την αρχή της φιλοσοφικής του σκέψης...........
Φρόιντ

....

"έργον δ' ουδέν όνειδος, αεργίη δε τ' όνειδος" (στιχ. 311), δηλαδή η εργασία δε φέρνει ντροπή, αλλά ντροπή φέρνει η αργία.
Ησιοδος

....

σύνθεση του εγκωμίου στους μαχητές του Μαραθώνα:
"Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν."
kαι του επιγράμματος για να τιμηθούν όσοι έπεσαν στις Θερμοπύλες:
"Ω ξειν αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι."
Σιμωνίδης

....

Εγκυκλοπαίδια
Ελληνικός όρος, που καθιερώθηκε διεθνώς και σήμαινε στην αρχαιότητα, με την αναλυμένη του έννοια "εγκύκλιος παιδεία", τον πλήρη κύκλο, το πλήρες σύστημα των γενικών γνώσεων σ' όλους τους τομείς που πρέπει να έχει κάθε μορφωμένος άνθρωπος, ανεξάρτητα από επάγγελμα ή ειδικότητα που έχει.

....

Είναι τρελό να κάνεις διαρκώς τα ίδια πράγματα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα. (Αλμπερτ Αϊνστάιν)
Ψάχνω για ανθρώπους που έχουν μιαν απεριόριστη ικανότητα να μην ξέρουν τι δεν μπορεί να γίνει.
(Χένρυ Φορντ)
Είμαστε αιώνια συνειδητοτητα εδώ για να δημιουργήσουμε και να ζούμε διαφορετικά.
(αστροναύτης Ντ. Εντγκαρ Μίτσελ)
Ο Αϊνστάιν δεν μπορούσε να δεχτεί την κβαντική θεωρία και είπε «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια με το Σύμπαν».
ο Νιλς Μπόρ του απάντησε «Πάψε να λες στο Θεό τι να κάνει».

....

«Διαβάστε χωρίς προκατάληψη αν µπορείτε τις σκέψεις µου.
Και να τις σκεφθείτε σιωπηλά µέσα στη συνείδησή σας.
Κανείς δεν σας βιάζει να διατυπώσετε γρήγορα τη γνώµη σας.
Την κρίση που θα κάνετε σήµερα αναθεωρείστε την πάλι αύριο. Η αναθεώρηση της κρίσης σας, ζηµιώνει εκείνον που θέλει να σας εξαπατήσει, και ωφελεί εσάς.»

Λασκαρατος Ανδρέας ..

....

Επιστήμονες σαν τον Μάξγουελ, τον Νιλς Μπόρ, τον Νικολά Τέσλα, τον Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, τον Βίλχελμ Ράιχ, τον Έρβιν Σρέντινγκερ είπαν στους ανθρώπους.

Εξερευνήστε πολύ βαθιά μέσα στην Ύλη και αυτή θα εξαφανιστεί, θα διαλυθεί σε άπειρη Ενέργεια. Τα πάντα είναι Ενεργειακά πεδία, ακόμη και η Ύλη όπως την βλέπεις δεν υπάρχει αποτελείται από κενό χώρο που είναι γεμάτος με Ενέργεια. Το σώμα σου είναι ένα Ενεργειακό πεδίο. Μόνο η αύξηση και η ανακατεύθυνση, της Ενέργειας θα ενεργοποιήσει το δυναμικό σου.

....

Η φιλοσοφία γράφεται μέσα σε αυτό το μεγάλο βιβλίο – το Σύμπαν- το οποίο παραμένει πάντοτε ανοιχτό στο βλέμμα μας. Το βιβλίο αυτό δεν θα γίνει κατανοητό, εκτός αν μάθει να κατανοεί κανείς, την γλώσσα και να ερμηνεύει τους χαρακτήρες με τους οποίους έχει γραφεί. Είναι γραμμένο στην γλώσσα των μαθηματικών και οι χαρακτήρες του είναι τρίγωνα, τετράγωνα, κύκλοι και άλλα γεωμετρικά σχήματα. Δίχως αυτά περιπλανιόμαστε άσκοπα σε κάποιο σκοτεινό λαβύρινθο. –Γαλιλαίος.

....

Εάν η ενιαία αρχή πού εξομοιώνει όλα τα πράγματα του κόσμου είναι το γίγνεσθαι, το φυσικό στοιχείο από το οποίο όλα τα άλλα στοιχεία αποτελούνται, είναι το πυρ. Αυτό διότι το πυρ θεωρείται ως στοιχείο αποσταθερωτικό, σε θέση να προκαλέσει εκείνη την αλλαγή πού επιτρέπει στα πράγματα να μετατραπούν από τη μια κατάσταση στην άλλη. –Ηράκλειτος ο Μέγας

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

Κινύρας , Σμύρνα και Άδωνης

Ο πλούσιος βασιλιάς της Κύπρου Κινύρας είχε μια πεντάμορφη κόρη, που πεισματικά αρνιόταν της χαρές του έρωτα. Ήρωες πολλοί και πριγκιπόπουλα έφυγαν λυπημένα, χωρίς να καταφέρουν να αποκτήσουν την πεντάμορφη κόρη του, Σμύρνα. Η θεά όμως του Ερώτα Αφροδίτη, προσβεβλημένη από τη στάση της που δεν της προσέφερε τις απαιτούμενες τιμές, έστειλε στη Σμύρνα για τιμωρία ερωτικό πάθος για τον ίδιο τον πατέρα της. “ Το πάθος όλο και φούντωνε, αποφάσισε να τα φανερώσει όλα στην παραμάνα της την Ιππολύτη. Η ασυνείδητη γριά της υποσχέθηκε τρόπο να βρει” Έτσι η Σμύρνα έσμιξε με τον ίδιο τον πατέρα της, χωρίς εκείνος να το ξέρει, στο θεοσκότεινο κοιτώνα του. Πέρασε όμως καιρός. Η Σμύρνα είχε έγκυος μείνει. Όταν ο εξαπατημένος πατέρας έμαθε την ντροπή του, να την τιμωρήσει θέλησε την θυγατέρα του, και την κατεδίωξε με γυμνό σπαθί. Οι θεοί όμως άκουσαν τις σπαρακτικές παρακλήσεις της καταδιωκομενης, θεοπληκτης Σμύρνας και για να την γλιτώσουν την μεταμόρφωσαν σε δέντρο. Την Σμύρνα!
Ο Κινύρας, ο αιμομίκτης πλούσιος βασιλιάς της Κύπρου, μετά απ’ αυτή την ντροπή του αυτοκτόνησε. Ύστερα από εννιά μήνες, το “δέντρο” άνοιξε και βγήκε ένα παιδί, μοναδικής ομορφιάς ο Άδωνις. Θαμπωμένη η Αφροδίτη το έκλεισε σ’ ένα κιβώτιο και το εμπιστεύτηκε στην Περσεφόνη, με την εντολή να μην το ανοίξει”. Η εντολή βέβαια ως συνήθως έφερε αντίθετο αποτέλεσμα. Η Περσεφόνη άνοιξε το κιβώτιο, είδε τον πανέμορφο μικρούλη Αδωνη κι αρνιόταν την επιστροφή του στην Αφροδίτη. Έτσι μεγάλος ξέσπασε ”καβγάς”, ο απόηχος του στον Δια έφθασε τον δικαστή τον ύστατο. Να βρει μια λύση δίκαιη για τις δυο γυναίκες [Σολωμοντια] που διεκδικούσανε το όμορφο μωρό τον Αδωνη.
Ο Δίας όρισε τέσσερις μήνες ο θαυματουργικά γεννημένος Αδωνης θα τους περνούσε στον Όλυμπο ψηλά, μετά, “χώρισε στη μέση” τον υπόλοιπο χρόνο του Αδωνη που θα τον περνούσε μαζί με τις “δυο μητέρες του” την Αφροδίτη και την Περσεφόνη.
Ο μύθος τούτος του Αδωνη περιέχει όλες τις παραδοξότητες της οικογένειας του Λωτ που με τόση φυσικότητα περιλαμβάνονται στον μύθο των Σοδόμων.
Βέβαια εδώ ο ηθικός ήρωας της βίβλου δεν έχει ενδοιασμούς να τον “μεθάνε τακτικά τα κοράσια του” και να ορέγεται τους χυμούς των. Ο καλός θεός για τους φίλους και τους συγγενείς είναι. Για μερικές αιμομιξίες του Λωτ τώρα με τις κόρες του μέχρι τα κορίτσια να πιάσουνε καρπό, εντάξει δεν χάλασε και ο κόσμος. Διάβολε ολόκληρο ιδιωτικό θεό έχουμε. Τέσσερις πόλεις μας βοήθησε να κάψουμε και να πάρουμε την πλούσια γη τους [Σόδομα, Γόμαρα, Αδάμα, Σεβωειμ]. Άλλωστε εδώ ο Αβραάμ παρουσίαζε την όμορφη Χαλδαία γυναίκα του για αδελφή του, και σαν πετυχημένος νταβατζής, βοηθούμενος βέβαια από τις Χαλδαίας ψευτομαγειες και ταχυδακτυλουργίες του, έβαλε στο χέρι ολόκληρους Φαραώ και λοιπούς φυλάρχους. Συνηθισμένο φαινόμενο η ηθική ανωτερότητα τους. Με τα πολλά μεθύσια τα κατάφεραν, τούτα τα κορασιά, δεν γέννησαν Αδωνη, αλλά Άμμων και Μωαβ.

Πέθανε Ο Θεός

“Και ξυνεβη μοι φευγειν εμαυτου
έτη είκοσι”

Η Αμερικα σήμερα στην ιστορία του ανθρώπου καταγράφει μια επιδημία λέπρας πάνου στο δέρμα της γης. Η αρρώστια της είναι η ψυχολογική αθλιότητα των μαζών, όπως την ονόμασε ο Φρουντ.
Τέτοια βαριά πανούκλα κανείς δεν ημπορεί να προβλέψει πως θα τελειώσει. Όσο σοφός και να ’ναι. Και όσο και να ταράζει την ακοή του η βουή των πλησιαζόντων γεγονότων που είπε ο Απολλώνιος Τυανεας και ο Καβάφης. Ο πρώτος τον καιρό του Πλούταρχου και ο δεύτερος στον καιρό του Νίτσε. Των δυο σπουδαίων ανδρών, που κήρυξαν τον θάνατο του θεού μέσα στην ιστορία. Τη χιλιόχρονη και παντοδύναμη Ρώμη του Βαλεριανου του Ηλιογάβαλου την ξεθεμελίωσαν τέσσερις άνθρωποι. Ο Ιησούς, ο Παύλος, ο Πέτρος, η Μαρία. Άοπλοι όλοι, και ανίδεοι για το που τράβαγαν την ιστορία. Μαζί με την Ρώμη τότε καταποντίστηκε και ολόκληρη η Αρχαιότητα.
H Antlike.
Τι θα καταποντίσει την τραγική στην ατη και στην τύφλα της Αμερικα σήμερα με τις πλούσιες επαρχίες δορυφόρους της, συνεργούς στο παγκόσμιο έγκλημα. Θρησκευτικό, οικολογικό, πυρηνικό, σήψη οκνηρίας και αποζωωσης, η αδικία τους συσσωρεύεται γενεές τώρα στους αδύνατους, ηλεκτρονική ασυδοσία, Aids, δρόγες? H?.
Όποιο και να’ναι το εργαλείο μετριέται έλασσον. Γιατί το μείζον είναι ότι μαζί με την Αμερικα θα καταβουλιαξει ολόκληρος ο πολιτισμός του πλανήτη.
Ο καλός θεός όταν βρέχει, βρέχει επί δικαίους και άδικους. Και ο αγνός κεραυνός με τον οίακα όταν χτυπά, χτυπά αδιάκριτα, κυπαρίσσια, στάνες, βοσκούς. Και τον τάφο του Μαβίλη στο Δρίσκο.
Πάνου από τις πολιτείες μας έρχεται ο θάνατος μ’ενα δρεπάνι πελώριο και κοφτερό, ίδια η μήνη του φεγγαριού.
Μ’εκεινην την “ αρπην καρχαροδοντα “ του Ησίοδου. Που έκοψε τα γεννητικά μόρια του θεού Ουρανού. Τα αίματα που στάξανε στη γης, γέννησαν τις Ερινύες.
Απόσπασμα από το
“Πέθανε ο Θεός”
Του Δημήτρη Λιαντινη
Βιβλίο “ΓΚΕΜΜΑ”
1

Όσα πρέπει να γνωρίζω για το ναυτικό επάγγελμα

Κύριε διευθυντά. Πληροφορούμαι ότι ο ελληνικός εμπορικός στόλο ς είναι σήμερα ο μεγαλύτερος του κόσμου, ενώ τα ελληνικών συμφερόντων πλοία που ταξιδεύουν με κοινοτική σημαία αντιπροσωπεύουν, σε μεταφορική ικανότητα, το 56% του στόλου που κατέχουν οι 25 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε κανέναν άλλο τομέα της διεθνούς οικονο­μίας η Ελλάδα δεν απολαμβάνει αυτή την επιτυχία! Η πληροφόρηση προέρχεται α­πό το φετινό ενημερωτικό φυλλάδιο του Ναυτικού Επιμελητηρίου της Ελλάδος, α­ποσκοπώντας στην προσέλκυση νέων στο ναυτικό επάγγελμα για θέσεις αξιωματικών γέφυρας και μηχανής. Επειδή το Ναυτικό Επιμελητήριο ασχολή­θηκε με την ενημέρωση του νέου πληθυ­σμού της χώρας μας περί της σταδιοδρο­μίας στη θάλασσα, αλλά μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα του διέφυγαν μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία, καλό θα ήταν να τα υπενθυμίσουμε σε όσους ενδιαφέρονται. Κάποιος φίλος ναυτικός βρέθηκε ως επι­σκέπτης στη γέφυρα ενός πλοίου με Βόρειο ευρωπαίο πλοίαρχο και η πρώτη ερώ­τηση που του τέθηκε ήταν: «Μα καλά, α­ληθεύει ότι ακόμα μπαρκάρετε εσείς 6μη­να και 7μηνα;». Όχι μόνο αληθεύει ,αγα­πητέ κάπταιν, αλλά και 8μηνα και 9μηνα ά­μα μπορέσουμε, γιατί εδώ είναι Βαλκάνια και το έργο παίζει σε ελεύθερη μετάφραση. Αυτό που έχει ειπωθεί και πρέπει για άλλη μια φορά να επαναειπωθεί -για να ξεκινήσουμε από κάπου - είναι ότι ο Έλληνας ναυτικός χαντακώθηκε από το φιλότιμό του. Τα χρόνια που τα λίμπερτι έ­δωσαν την κινητήρια σπρωξιά στην εμπο­ρική μας ναυτιλία πέρασαν ανεπιστρεπτί, οι εποχές που μπαρκάρανε τα τσoupμo οπό το χωριό του αφεντικού και το vοιώθανε το καΐκι και κτήμα τους επίσης. Οι μέρες του «εσύ που ‘φαες τ’ αβγό» είναι πλέov α­ναμνήσεις από ναυτικές ιστορίες. Ταυτόχρονα άλλαξαν και οι ανάγκες επίσης. Άλλη η Ελλάδα του ‘50, άλλη του σήμερα. Έτσι λοιπόν νάμαστε στα 2006, με 3.338 πλοία ελληνόκτητα, δηλαδή ελληνικής πλοιο­κτησίας αλλά όχι και ελληνικής σημαίας. Το γιατί είναι επίσης γνωστό, άλλο Πέπη κι άλλο πρέπει, αλλιώς είναι να έχεις running costs per day τέσσερις χιλιάδες δολάρια και αλλιώς επτά χιλιάδες δολάρια, 90 χι­λιάρικα το μήνα δεν είναι παίξε γέλασε. γιατί, αγαπητέ μου, ο άλλος το βάζει κάτω το πράμα και σου λέει, αφού η δουλειά αυτή η δύσκολη έχει πρωταρχικό κανόνα το «ο θάνατός σου η ζωή μου», τα πράματα είναι απλά, τρεις το λάδι τρεις το ξίδι, από πού μπορώ να κόψω για να είμαι ανταγωνιστικός; Από τα πετρέλαια ξέχνα το, από τη συντήρηση όλο και πιο δύσκολα γιατί με αυτούς τους όλο και πιο σκληρούς και απαιτητικού ς κανόνες δεν μας παίρνει να μας το δέσουνε πουθενά το εργαλείο, από τις τροφοδοσίες, ε εκεί τα 'χουμε πάει ήδη κάτω τα budget, πόσο πιο κάτω; Εξάλλου είκοσι νοματαίοι τι να φάνε πια. Άρα τι μένει, οι αμοιβές του κόσμου. Εδώ λοιπόν έρχεται να πέσει ο τίτλος του θρίλερ
«ο αιμοδιψής Έλλην Ναυτικός και τα δεινά που φέρει».
Γιατί, όπως και να το κάνουμε τώρα, την εποχή που ο κόσμος είναι με το κινητό του το καινούργιο στην τσέπη, το αμαξάκι του παρκαρισμένο στο παρκιvγκ και το γκομενάκι παραμάσχαλα στο Μικρολίμανο, και, είτε με τα ψέματα είτε με την επιχορήγηση του μπαμπά από πίσω, θα τη βγάλει και την ντάγκλα του θα την έχει, ε, δεν γίνεται, ρε, φίλε, εσύ να τον θέλεις να τραβάει 6ωρίες στο γκαζάδικο στο Λάγος και στο Mallaca Strait μην του την πέσουν οι πειρατές και μην τόνε πατήσει κανένα κοντεινερ που ανεβαίνει πατημένο με 24 για Ευρώπη και είναι ήδη 4 ώρες πίσω -αλίμονο ο δόλιος μπάρμπας έχει χάσει ήδη τον ύπνο του. Ε, για να τόνε σηκώσεις από τη μακαριότητά του το φέρελπι νέο δεν πρέπει να τόνε γλυκάνεις και λίγο το μάγκα; Πρέπει. 3.500 ευρώ στο φορτηγό και 4.300 στο γκαζάδικο λέει το Ν.Ε.Ε. παίρνει ο ανθυποπλοίαρχος. Ε, τώρα για 23 χρονών παλικάρι τέτοια λεφτά δεν είναι λίγα, εκεί λοιπόν ποντάρουμε, ωραία. Το σκέφτηκε ο νέος, το ξανασκέφτηκε, σου λέει όλα καλά στο Μικρολίμανο, αλλά άμα ο γέρος κόψει το σπονσοριλίκι τι χαμπάρια, μάστορα;
Το είδε από δω, το είδε από κει, νάτονε στη μεγάλη Σχολή του γένους, την Α.Ε.Ν. που όλο και τον ζαλίζουνε ότι είναι κάτι μεταξύ Τ.Ε.Ι. και Α.Ε.Ι. και τίποτα απ' όλα. Έβαλε τη στολή του, έκανε και κοπάνα από τη Σχολή με τη διμοιρία και σκάσανε με τα γαλόνια και το ray ban στο Μικρολίμανο και πάθανε βουή οι μικρές, όπα σου λέει εδώ είμαστε. Κι έτσι μετά από κάτι μηνακια σου σκάει στο βαπόρι ο δόκιμος που περίμενες στωικά, καλώς το παλικάρι μας. Πώς, ρε λεβέντη μου, την πήρες την απόφαση να 'ρθεις στα βαπόρια;
Α, σου λέει ο φέρελπις, κύ­ριε πλοίαρχε, είναι ένα επάγγελµα µε μεγάλες αµοιβές και δόξα και καριέρα. Καλά, παιδί µου ... πήγαινε να τακτοποιηθείς και θα τα πούµε. Τώρα άµα αυτόνε τον βλέπεις σαν τον αυριανό σου ανθυποπλοίαρχο, πρέπει να τον µάθεις και τα του σπορ, οπότε να µάθει να διοικείται για να διοικήσει αύριο. Για να µάθει να λέει «βίρα και λάσκα» του ναύτη πρέπει πρώτα να το κάνει ο ίδιος, άρα πρέπει να τόνε ξεκινήσεις από κάτω για να ανεβαίνει ένα-ένα τα σκαλιά. Έτσι, λοιπόν τόνε δίνεις για κάποιες ώρες στο γερο-λοστρόµο σου, άµα είσαι τυχερός και δεν έχεις Σκανδιναβό, και του λες µάθετόνε απ' όλα και σωστά.
Ααααµάαν, ρε, τι κάνετε εκεί! Ρε, το παιδί θα το καταστρέψετε, ρε φονιάδες. Άκου σεντίνες ο δόκιµος! Ρε, πάτε καλά; 'Εχει µεσο τον Β' υπαρχηγο του Λιµενικου, που λέει ο λόγος, για να 'ρθει εδώ, θέλετε να 'χουµε άλλα; Πάνω κατευθείαν το παιδί. Είναι που είναι το επίπεδο των δικών µας Σχολών καλύτερο από του Southampton, του Kalmar και του Oslo, και σ' τον στέλνοuνε µέσα το φωστήρα έτοιµο. Τόνε βάζεις και συ µέσα στο γραφείο και του λες: «Βλέπεις όλους αυτούς τους φακέλους; Μπράβο καµάρι µου, πιάσε και γράφε». Και θα βγεις από δω όταν ξεµπαρκάρεις. Αυτό δεν του το λες, αλλά άµα είναι γάτης το καταλαβαίνει µόνος του. Ο µόρτης τώρα ο δόκιµος είδε στη διαφήµιση κάτι παλικαράκια µε καπελάκια ψαρέµατος που χοροπηδάγανε σαν να πηγαίνανε εκδροµή, είδε κάτι γαλόνια αστραφτερά στη Σχολή, διάβασε και στο φυλλάδιο του Ναυτικού Επιµελητηρίου Ελλάδος κάτι τσιτάτο σαν «Τaξιδεύω-Εξερευνώ-Ανaκaλύπτω-Κερδίζω» και σούρθε µέσα φτιαγµένος. Τώρα, για να πούµε και ένα µικρό µυστικό µε­ταξύ µας, όταν τόσκασε το παραµύθι στο γκο­µενάκι εκείνο το βράδυ ότι θα πεταχτεί σε µια δουλειά και θα ξαναρθεί σε κάνα 6µηνο, το µι­κρό έπαθε ένα κατιτίς αλλά της είπε ο µικρός, κινητό θα έχω, µωρό µου, θα σε παίρνω κάθε µέρα. Ήλπιζε ο αφελής ότι θα τη γλίτωνε. έτσι ως νέος Μαγγελάνος στην εποχή του ISM, του ISPS, της ανταγωνι­στικότητας και της παγκοσµιοποίησης, ο φέρελπις ήρθε και αναµένει να δει τα γούστα. Σκάει και το ταξίδι από Ευρώπη για Βραζιλία, ωραία πράµατα, εδώ είµαστε. 18 µερούλες λένε οι παλιοί, µπουνάτσες µετά το Φινιστέρο, λεβεντιές. Ο νέος γράφει-γράφει­-γράφει και ξαναγράφει. Έρχεται και στη βάρδια το βράδυ, αλλά ο ανθυποπλοίαρχος , δεν φαίνεται ο πλέον ευτυχής κάτοικος του πλανήτη. Κάτι βλαστήμιες ρίχνει στο σύστημα, κάτι για Λιμενικό μουρμουράει αλλά δεν είχε μέσο, κάτι για κότερα να την κάνει, ο νέος απορεί. Μα καλά, αφού παίρνει 3,5 χιλιάρικα! Δεν είναι στα καλά του ετούτος. Άσε να πάω στον άλλο. Αυτός χειρότερα! Έχει και γραμμάτια! Ρε, πού πέσαμε εδώ μέσα. Όσο για το γραμματέα, άστονε, μην τον υπολογί­ζεις. Ούτε μιλάει ούτε λαλάει, μόνο παραμι­λάει για τις πουτάνες στο Santos και πόσο θέ­λει να πιάσει τη βάση για τη σύνταξη. Πήγαμε λοιπόν και στο Santos και κάναμε και τα γούστα μας. Σαν τον λαγό, ό­μως, που τόνε κυνηγάνε. Δύο μέρες κάτσαμε και νάμαστε πάλι στο δρόμο για την Κίνα. Εδώ το θέμα χαλάει λίγο γιατί είναι πάνω από μήνας και ο νέος δεν το είχε υπολογίσει έτσι ακριβώς. Όσο για το κινητό που «μας φέρνει κοντά» κλπ., κλπ., μόλις ήρθε ο λογαριασμός ο πρώτος, κάτι για λάθος παραμίλαγε αλλά στο τέλος τα πλήρωσε, τι να κάνει. Όταν όμως μετά από 40 μέρες εν πλω, χωρίς κινητό χωρίς ιντερνέτ να βλέπει τουλάχιστον τα e-mail του από τους κολλητούς και το μωρό, να διαβάσει λίγο μια εφημερίδα, ρε παιδί μου, χωρίς νέα παρά τις ραδιοαρβύλες, με παρέα 6-7 λαλημένους πατριώτες και άλλους 18 Σκανδιναβούς που τρώνε ρύζι και βρωμοκοπάνε σκορδίλα, με παρέα τη μοναξιά του τη μαύρη, να κάτσει να σκεφτεί λίγο, εκεί το σχέδιο δεν πάει καλά. Άσε ντε που άμα θυμάται το μωρό, τα Σαββατόβραδα, το αμάξι και τους κολλητούς, δεν του κάθεται καλά με τίποτα. Όταν δε φτάσει με το καλό στην Κίνα, σε έναν ντόκο στη μέση του πουθενά να ξεφορτώσει για άλλες δύο μέρες και μετά δρόμο και πλύσιμο τα αμπάρια, ε, εκεί έρχεται η ώρα των α­ποφάσεων. Όταν με το καλό το νετάρει το 6μηνο και γυρίσει, άμα θα βρει το μωρό να τον περιμένει θα ακούσει την γκρίνια που δεν έχει μάθει ακόμα, και άμα δεν το βρει να περιμένει, πράγμα το πιθανότερο, θα πιει πολλούς καφέδες με τους κολλητούς και θα το ξανασκεφτεί.
Μιλούσαμε λοιπόν περί ανταγωνιστικότητας και running costs και έλλειψη νέων από το ναυτικό επάγγελμα, τη στιγμή που η ελληνική ναυτιλία δεν έχει ματαξαναδεί τέτοιες δόξες και άλλα πολλά που γίνανε πια πιπίλα στο στό­μα. Δεν είπαμε όμως την ωμή αλήθεια και αν δεν το αναλύσουμε το πράγμα, να το δού με αντικειμενικά, δεν υπάρχει και καμία ελπίδα τα πράγματα να φτιάξουν μόνα τους. Πάμε λοιπόν μια προσπάθεια. Έλληνας ναυτικός δεν έχει μέλλον. Ορθόν και να η εξήγηση. Για να πάει σήμερα ο νέος στα βαπόρια πρέπει να υπάρχει λόγος. Λεφτά, λοιπόν, ναι μεν, αλλά. Τρεις χιλιάδες πεντακόσια ο ανθυποπλοίαρχος, αλλά όσο είναι μέσα στο βαπόρι - δηλαδή επί όσους μήνες μπαρκάρει και μετά διά 12 μήνες το χρόνο. Μήπως λοιπόν τα 3.500 γί­νονται 2.300 χωρίς πολλή προσπάθεια; ΓίνονταΙ. Από την άλλη, για να κάτσει και να σταδιοδρομήσει στα βαπόρια ή πρέπει να είναι ψωνισμένος με το άθλημα από μικρός ή πρέπει να έχει μεγάλη οικονομική ανάγκη και να μην μπορεί να κάνει αλλιώς ή πρέπει να είναι τελείως φευγάτος και κομματάκι παρμένος. Νορμάλ άνθρωπος στην εποχή του κινητού, του εύκολου δανείου «διακοπών» και της κα­λοπέρασης δεν κάθεται στα βαπόρια σήμε­ρα. Αν δε, είναι λίγο ξύπνιος και τα πιάσει τα νοήματα από νωρίς ή Ψάχνει να βρει στοργή στην αραxτή καρέκλα του δημοσίου, Π.χ. του Λιμενικού, ή πάει κατευθείαν για μεταπτυχια­κά και προσπαθεί λυσσαλέα να βρει θέση σε γραφείο. Μακριά από τα βαπόρια πάντως. Παρένθεση για μια μεγάλη αλήθεια: Ποιος α­λήθεια δεν θέλει το δίπλωμα της Ακαδημιας Εμπορικού Ναυτικού να είναι επιπέδου Ανωτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος; Μήπως ομως αν γίνει αυτό δεν πρόκειται να μείνει αν­θρωπος στα βαπόρια που να μην κάνει αίτηση ­για δουλειά στο δημόσιο; Ερώτημα ... Όσο για την εκπαίδευση, μήπως δεν είναι τυχαίο που ­δεν βελτιώνεται; Μήπως το να παράγουμε τα κεφάλια που μας λείπουν κάθε χρόνο πρέπει να μπερδευτεί με το «παράγω ανθρω πινο δυναμικό του υψηλότερου δυνατού επ­πέδου ώστε να το χρησιμοποιήσω για τη δcυλειά που το θέλω»; Γιατί άμα τον κάνω οπλισμένο σαν αστα­κό και του ανοίξω τα μάτια, θα μου την κάνει από την πίσω πόρτα όταν καταλάβει ότι και θέλω να τον ξεζουμίζω και δεν θέλω να τον ανταμείβω κατάλληλα! Γιατί όταν Έλληνας εκπαιδευτεί όπως ο Βόρειος. όχι. μόνο δεν έχει να φοβηθεί τίποτα αλλά τους πήρε φαλάγγι όλους, άρα μήπως δεν θέλουμε να έχουμε τους καλύτερους επίτηδες: Μήπως ο αντισυνταγματικός (παρά)νόμος που. δεν αναγνωρίζει την υπηρεσία του αξιωματικού ως προαγωγική σε οποιαδήποτε σημαία δεν αποσκοπεί μόνο στο να ανακόψει την πορεία όσων θέλουν να δοκιμάσουν την τύχη τους και πιο πέρα, αλλά τους αναγκάζει να παραμείνουν στην κατάντια της Ακτής Μιαούλη με τα γνωστά αίσχη πληρωματάδων και πρακτόρων.
Μήπως βγάλαμε μόνοι μας τα μάτια μας; Είπαμε 3.338 ελληνόκτητα, σκάρτα 700 με ελληνική σημαία. Και τα υπόλοιπα; Άντε καμιά 500αριά να έχουν Κύπρο και Μάλτα, κι αυτό μετά την είσοδο των νέων χωρών στην Ε.Ε. το 2004. Τα υπόλοιπα; Μήπως ο κατά παραγγελία νόμος μας ήρθε μπούμερανγκ και τώρα που όλοι θέλουν ση­μαία για να μαζέψουν υπηρεσία, δεν βρίσκου­με με τίποτα κόσμο για τα ανασφάλιστα; Και αν η σημαία συνεχίζει να χάνει κάθε χρόνο βαπόρια, στο τέλος πού θα τη βρίσκουμε για να μαξέψoυμε υπηρεσία '{Τώρα ήρθε η ώρα να πούμε κι άλλο ένα μι­κρό μυστικό μεταξύ μας. Με λίγη καλή θέληση όλα γίνονται! Όπως τον φτιάξα­με το νόμο όταν τον χρειαζόμασταν, έτσι θα τον αλλάξουμε και τώρα που άλλαξαν και οι α­νάγκες. Έτσι δεν είναι, κύριοι; Που λες λοιπόν, αδερφέ, τον αφήσαμε επίτηδες μονόφθαλμο, του κλείσαμε και τις εξόδους διαφυγής, τόνε μεγαλώσαμε μέσα στη λαμαρίνα δουλικό υ­ποτακτικό και μονίμως ανασφαλή, και τον δέ­σαμε το γάιδαρό μας. Έλα όμως που το ίδιο το σύστημα μας ξεπέρασε! Έλα που η κοινωνία η ίδια, παρά την υποκουλτούρα και τη φτώχεια της την πνευματική, κατάφερε τουλάχιστον μια στοιχειώδη ευμάρεια, και έλα που όλοι εί­ναι αφοσιωμένοι στην καλοπέρασή τους! Γιατί λοιπόν να σου έρθει ο νέος σήμερα στα βα­πόρια σου, καπετάνιε μου, όταν εσύ δεν του δί­νεις ούτε λiγα από αυτά που πρέπει: Πόσες ελληνικές εταιρείες σήµερα έχουν κάνει 4 µήνες συµβάσεις στους αξιωµατικούς τους και µε τι αµοιβή; Με τι αµοιβή στη στεριά και για πόσο καιρό; Υπάρχει σήµερα ελληνική εταιρεία που να σου υ­πογράφει συµβόλαιο-σύµβαση εργασίας-άδειας-επαναπρόσληψης; εν είναι όµως αυτό µόνο του αρκε­τό. Με το υπάρχον ασφαλιστικό σύστηµα, τον τρόπο υπολογισµού των συντάξεων και τα παρελκόµενα αν θέ­λεις να δουλεύεις σαν άνθρωπος και να σε βλέπει και το σπίτι σου, δεν µπορείς να µα­ζέψεις υπηρεσία για σύνταξη πριν από τα εξήντα! Έλα όµως που ούτε αντέχεις µε τις σηµερινές απαιτήσεις, ούτε και σε θέ­λουν µόλις καβατζάρεις τα πενήντα! Έτσι λοιπόν κάτσε στον πάγκο και πιάσε το κουπί. Δυστυχώς, η πικρή αλήθεια είναι ότι παρά τις συντονισµένες προσπάθειές τους, ξυπνήσαµε έστω και λίγο, και αρχί­σαµε να καταλαβαίνουµε τι γίνεται και πιο έξω από την αυλή µας. Και εκεί είναι που χαλάει η σούπα. Επειδή όσους Ουκρα­νούς κι αν ναυτολογήσουν δεν µπορούν να αντικαταστήσουν τον καλό Έλληνα. Η µία στραβή του Ουκρανού ακόµα και στην 5ετία είναι αρκετή να σε στείλει αδιάβα­στο. Από την άλλη θέλουµε τον Έλληνα, αλλά όπως µας βολεύει εµάς, δηλαδή και να τραβάει ασταµάτητα και να µην ζητάει Ίσως αυτή η µαγική συνταγή που πέτυχε τόσα χρόνια να είναι και ο λόγος ύπαρξης της ναυτιλίας µας σε αυτά τα επίπεδα που είναι σήµερα. Όµως εδώ είναι το critical point, στην καµπή της ιστορίας. Τι θέλου­µε εντέλει; Η µία "σχολή» λέει, όπως πάµε για όσο πάµε και ας έχουµε δουλίτσα να τρώµε το ψωµάκι µας. Και η άλλη, καλύ­τερα µιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή. Το σω­στό είναι στη ζυγαριά του καθενός µας, αλλά η αλήθεια που ισχύει για όλους ανεξαιρέτως είναι ότι το έργο φτάνει στο τέλος του, από όποια µεριά του σινεµά και αν κάτσεις.
Από τη στιγµή που η ναυτιλία παίζει µε πα­γκόσµιους κανόνες σε παγκόσµιο επίπε­δο, κι από τη στιγµή που φτηνό εργατικό δυναµικό υπάρχει και θα υπάρχει άφθονο ώστε ο ανταγωνισµός να δίνει περιθώρια προς τα κάτω, ο ακριβός είναι χαµένος. Μόνη ελπίδα η νίκη της ποιότητας σε βά­ρος της ποσότητας.. Αν δηλαδή η εξέλιξη των κοινωνιών είναι τέτοια που η ποιότητα καταφέρει να υπερισχύσει του υπερκέρδους, µόνο τότε υπάρχει ελπίδα για τον ακριβό, τον καλό, τον ποιοτικό ναυτικό να επιζήσει Από την άλλη, και µε δεδοµένο τη σταδιακή απόσυρση από το επάγγελµα των Ελλήνων α­ξιωµατικών, συνεπακόλουθα µειώνονται και τα εξειδικευµένα πρωτογενή στελέχη για τα γραφεία. Έτσι θάρθει κάποια στιγµή που δεν θα υπάρχουν άξιοι να διοικήσουν τις εταιρείες και να τις κρατήσουν. Μήπως, λοιπόν, για να φτάσουµε και σε ένα συµπέρασµα, όλα αυτά τα ξέρουµε ήδη και απλά τραβάµε το χρόνο από τις άκρες για να επιµηκύνουµε αυτή τη φθίνουσα πορεία; Σε απλά ελληνικά, όσο κρατήσει ..
Ο εφοπλιστής Μάκης Αγούδηµος (µε έχει δυ­σαρεστήσει πολλές φορές, αλλά οφείλω να τον παραδεχτώ ως διάνοια) είπε σε µια συνέντευξή του στον ΕΦΟΠΛΙΣΤΗ το 1997 µια µεγάλη αλήθεια:
- «Κάποτε αγόρασα ένα καράβι από έναν Σουηδό, ο οποίος µου είπε, εµείς χάσαµε τη ναυτιλία µας επειδή χάσαµε τα πληρώµατά µας. Κοίτα να αρπάξεις ό, τι µπορείς τώρα, γιατί η ναυτιλία πάει εκεί που είναι ο προορι­σµός της να καταλήξει, στη φτηνή Ασία». Αυτό που ποτέ δεν µπόρεσα να δεχτώ στην ελληνική πραγµατικότητα της δουλειάς µου είναι ότι ποτέ κανένας αρµόδιος δεν είχε τα άντερα να πει δυο αλήθειες σε µια πρόταση. Και ακόµα και τώρα, όσοι από αυτούς διαβάζουν αυτές τις γραµµές είµαι βέβαιος ότι θα τις αποκηρύξουν µετά βδελυγµίας. Όµως, 0­ποιεδήποτε εσύ, σοβαροφανή κύριε, που έ­χεις ριζώσει στην καρέκλα σου και κατάφε­ρες να περάσεις απέναντι, δεν είσαι σωστός. Δεν είσαι σωστός γιατί συνεχίζεις να παρα­µυθιάζεις νέους ανθρώπους που δεν έχουν ι­δέα σε τι ντορβά βάζουν το κεφάλι τους. Υ­πηρετείς το σύστηµα που σε ταιζει και το θεωρείς µέρος της δουλειάς σου, αλλά υπάρχει και το µαξιλάρι που µας φέρνει αντιµέτωπους µε την αλήθεια. Υπάρχουν οι ερινύες που καραδοκούν. Υπάρχει και µια αξιοπρέπεια που ποτέ σου δεν γνώρισες ή αν την γνώρισες, την ξέχασες τότε που εξαγόρασες την καρέκλα. Γιατί σ'τα λέω όλα αυτά.
Επειδή όταν ο φέρελπις δόκιµος έκανε crash test µε την πραγµατικότητα σε ένα συµπυκνωµένο session αλήθειας, παραµίλησε.
«Άµα είναι έτσι, θα γυρίσω στην κωλοσχολή και θα τους σκίσω τους ψεύτες που µε κορόιδεψαν».

Πηγη:
ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ
Έλληνας Αξιωµατικός Ε.Ν.
Αρθρο απο το περιοδικό Εφοπλιστής

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Καβάφης - Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιµό γιά τήν 'Ιθάκη,
νά εύχεσαι νάναι μακρύς δρόµος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας,
τόν θυµωµένο Ποσειδώνα µή φοβάσαι,
τέτοια στόν δρόµο σου ποτέ σου δέν θά βρείς,
αν µέν' ή σκέψις σου υψηλή, αν έκλεκτή
συγκίνησις τό πνευµα και τό σώµα σου άγγιζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κυκλωπας,
τόν αγριο Ποσειδώνα δέν θά σuναντήσεις,
αν δέν τους κουβανείς µές στήν ψυχή σου,
αν ή ψυχή σου δέν τους στήνει έµπρός σου.

Νά ευχεσαι νάναι µακρός ό δρόµος.
Πολλά τά καλοκαιρινά πρωϊά νά ειναι
που µέ τι ευχαριστησι, µέ τι χαρά
θά µπαινεις σέ λιµένας πρωτοειδωµένους
νά σταµατήσεις σ' έµπορεία Φοινικικά,
καί τές καλές πραγµάτειες ν' άποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριµπάρια κ' εβενους,
καί ήδονικά µυρωδικά κάθε λογης,
οσο µπορείς πιό αφθονα ήδονικά µυρωδικά'
σέ πόλεις Αίγυπτιακές πολλές νά πάς,
νά µάθεις καί νά µάθεις άπ' τους σπουδασµένους.

Πάντα στόν νου σου ναχεις τήν 'Ιθάκη.
Τό φθάσιµον έκεί ειν' ό προορισµός σoυ .
Αλλά µή βιάζεις τό ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά νά διαρκέσει'
καί γέρος πιά ν' άράξεις στό νησί,
πλουσιος µέ οσα κέρδισες στόν δρόµο,
µή προσδοκώντας πλουτη νά σέ δώσει ή 'Ιθάκη.

Ή 'Ιθάκη σ' εδωσε τ' ώραίο ταξείδι.
Χωρις αυτήν δέν θαβγαινες στόν δρόµο.
'Άλλα δέν εχει νά σέ δώσει πιά.
Κι αν πτωχική τήν βρείς,ή 'Ιθάκη δέν σέ γέλασε.
'Έτσι σοφός που εγινες, µέ τόση πείρα,
ήδη θά τό κατάλαβες ή 'Ιθάκες τι σηµαινουν.

Καβάφης

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

Tο ψάρι που έφαγε όλα τα μικρά

Δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία
απο τον ΣΤΑΘΗΣ Σ. "stathis@enet.gr"
Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2005

Πάντα επίκαιρο


Κι ένα νέφος μεγάλο όσον η Κίνα, η μισή Ινδία κι όλη η Ινδονησία ίπταται πάνω απ' αυτές τις χώρες πιάνοντας κι ολίγον η πολύ από Πακιστάν, Μογγολία κι Αφγανιστάν. Ένα νέφος σκοτωστρα! Με πάχος τρία χιλιόμετρα θέτει αυτές τις χώρες υπό σκιάν! Σκιάζει τον ήλιο. Και ιδού από κάτω ξηρασία και θάνατος αργός επί μακρόν και μαρασμός και υποφως. Ένα νέφος από ρύπους, από αιθάλη των καμένων δασών. Των βιομηχανιών. Των κινητήρων εσωτερικής καύσεως. Ένα νέφος στον ουρανό «της μεγάλης χώρας της "Ουράνιας γαλήνης",  θα 'ταν ειρωνεία αν δεν ήταν η ύβρις του ανθρώπου επί τη μητέρα και την μήτρα του η τελική του μετάλλαξη σε ιό που καταστρέφει τον πλανήτη. Ίσως αυτό να είναι η παγκοσμιοποίηση. Η αυτοκαταστροφή σε παγκόσμια κλίμακα. Στην Αρκτική λιώνουν οι πάγοι. Στη Ευρώπη, κατακλυσμός τον Αύγουστο μια λίμνη στα όρια της άγιας Γερμανικής Αυτοκρατορίας του κάποτε, η Αυτοκρατορία της μωρίας τη σήμερον, των πετρελαιαδων, των ανθρώπων που έχουν αυτιά γαϊδάρου, σαν τον βασιλιά Μίδα. Όλων εκείνων που θέλουν ο,τι πιάνουν να γίνεται χρυσάφι. Ο καπιταλισμός είναι σαν το Μίδα. Θέλει ότι πιάνει να γίνεται χρυσάφι. Ρουφάνε τα ποτάμια της γης και τα κάνουν χρυσάφι. Κόβουν τα δάση της γης και τα κάνουν χρυσάφι. Βρωμίζουν τον αέρα της γης και τον κάνουν χρυσάφι.
The masters of universes
Παλιά οι χρυσοθήρες έψαχναν την γη να βρουν και να βγάλουν χρυσάφι. Τώρα οι καπιταλίστες θέλουν να κάνουν την γη χρυσάφι. Θέλουν ότι αγγίζουν να γίνεται χρυσάφι. Χρυσάφι τα δάση της Βραζιλίας, της Σιβηρίας, της Κίνας. Χρυσάφι παντού. Πλουτοπαραγωγικές πήγες παντού. Κι όταν τελειώνουν μια περιοχή, την αφήνουν να βουλιάξει στα όρια του κάτω κόσμου, την Αργεντινή, την Κολομβία, την Ουρουγουάη, την Αφρική. Κι αν μια χώρα πεθαίνει σκυλεύουν το πτώμα της κι αν η χώρα την τελευταία στιγμή ανανήψει κι επιζήσει, της ξαναρουφανε το αίμα, να βγει χρυσάφι, της ρουφάνε τους χυμούς, τον αέρα, την αυτοπεποίθηση, τον αυτοσεβασμός, την ικμάδα, τους ανθρώπους. Έχουν κάνει την φύση τζίρο. Κι ας βλέπουν την φύση να εξαγριώνεται. Ελπίζουν ότι θα τους φάει τελευταίους. Εγκωμίων μωρίας; Όχι! ύβρις του κέρδους. Να βγάλουν και από την μύγα ξύγκι. Απ'τη φάλαινα το λίπος, απ' τον ελέφαντα τα δόντια, από τον άνθρωπο την υπεργασια, από την γη το καταπατημένο οικόπεδο, το ξερχεσωμενο δάσος, απ' τα σπλάχνα της γης την ψυχή της, απ' τα ποτάμια το νερό τους, απ' τα παιδιά το μέλλον τους, όλα μπορούν να γίνουν χρυσάφι, ομόλογα, δάνεια, μετοχές, λογιστική οικονομία, αέρας κοπανιστός, αέρας βρωμισμένος, νέφος, καπνός και αποκαΐδια. Πάνω από το Λος ’ντζελες. Το Δελχί και το Πεκίνο. Οι άνθρωποι θέλουν να ξαναστησουν τους δίδυμους πύργους, δυο τεράστιους βωμούς στο Κέρδος, να υψώνονται στον ουρανό όπως άλλοτε ο Πύργος της Βαβέλ, στον μολυσμένο ουρανό, όπως αυτόν πάνω από την χώρα της «ουράνιας γαληνή», την Κίνα, η το Δώρο των ποταμών, την Ινδία. Και ιδού η Ευρώπη επί των υδάτων και οι λίμνες της Ευρώπης υπό των υδάτων, και ιδού η τρύπα του όζοντος στο κούφιο κεφάλι τους, πράγματι οι άνθρωποι οι καπιταλιστές δηλαδή είναι φυσιολάτρες. Ξέρετε ποσά λεφτά μπορούν να βγάλουν από τη φύση παρά φύσιν αυτά τα μαλάκια του κέρδους? Ο καπιταλισμός ήταν, είναι, γίνεται και απογίνεται ο κανιβαλισμός του περιβάλλοντος. Καθ' ότι όταν τρως την φύση, τρως το σώμα σου. Οι αντιθέσεις μέσα στις κοινωνίες προκαλούν εξεγέρσεις κι επαναστάσεις. Οι αντιθέσεις των κοινωνιών με τη φύση προκαλούν καταστροφές ανεπανόρθωτες όταν γίνουν ανεπίστροφες. Για την ώρα είναι απλώς αυτεπιστροφες γίνονται μπούμερανγκ επί δίκαιους και αδίκους, παρ΄ότι φταίνε μόνο οι άδικοι. Αλλά, φταίνε μόνον οι άδικοι η κι εκείνοι που τους ανέχονται η και ακόμα ακόμα τους επιδοκιμάζουν? Φταίνε μόνον οι άδικοι η κι εκείνοι που ψηφίζουν τα ίδια κόμματα με τους αδίκους; Τα κόμματα των άδικων, την πολιτική των αδίκων, την κυριαρχία των αδίκων! Δεν φταίνε οι πολίτες που ανησυχούν για την γούνα της καφέ αρκούδας, αλλά δεν έχουν κανένα ράμμα για την γούνα των Εταιρειών που ροκανίζουν τον πλανήτη? Των κομμάτων που προστατεύουν η υπακούουν σε αυτές της εταιρείες? Των κρατών που είναι υποχείρια αυτών των εταιρειών? Απλώς η τελευταία μετάλλαξη των υποχείριων θα είναι σε υποχείρια όσοι δεν είναι ήδη. Η φύση αρχίζει να μην μας αντέχει. Και ιδού, όταν μια ημέρα θα γίνει η Σύναξη των Στοιχείων, εναντίον μας θα πει ο ’άνεμος, θα πει το Νερό, θα πει η Γη΄, ιδού ο άνθρωπος, ιδού ο καπιταλιστής, ιδού ο κανίβαλος, ιδού ο ιός, ιδού το υποχείριο και υποχοιριο, ιδού ο υβριστής, ο μωρός και η κόπρος, ιδού ο μαλάκας. Και θα μας σβήσει η γη απ΄το πρόσωπο της, ο Ουρανός απ' τη γαλήνη του και τα Ύδατα απ΄τον ρουν τους θα μείνει ο Κρόνος χωρίς παιδιά και θ' αφανισθεί ο Λόγος ότι δεν τα κατάφερε. Καθ΄ότι ο άνθρωπος που νομίζει ότι έχει γίνει θεός, έχει γίνει απλώς θηρίο..

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

Σωκράτης


Σωκράτης : Αλήθεια Ερμογένη, Τι να σημαίνει άραγε το όνομα Δαίμονες?
Ερμογένης: Δεν γνωρίζω
Σωκράτης: Επειδή ήταν συνετοί και "δα-η-μονες" [σοφοί] τους ονόμασε ο Ησίοδος Δαίμονες. Αν πεθάνει κάποιος ενάρετος μεγάλη τύχη και τιμές αποκτάει και γίνεται Δαίμονας. Έτσι και εγώ λοιπόν αντιλαμβάνομαι τον "Δα-η-μονα" δηλαδή κάθε άνθρωπο θεϊκό όσο ζει και αφότου πεθάνει νομίζω ότι σωστά ονομάζεται "Δαίμων"
Από τους διαλόγους του Πλάτωνα

“εν οίδα ότι ουδέν οίδα “

Ο Σωκράτης προσπαθούσε να ορίσει μόνο μια έννοια [π.χ. τι είναι φιλία, ευσέβεια, ηθική κλπ.] Ποτέ δυο η περισσότερες. Ορισμός μιας έννοιας είναι από τα πιο δύσκολα έργα του ανθρώπινου πνεύματος. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι με την επαγωγική μέθοδο του Σωκράτη που δοκίμασε να ορίσει τις έννοιες, ουσιαστικά αρχίζει η επιστήμη στην ιστορία του ανθρώπινου γένους..
Δημήτρης Λιαντίνης

Αριστοτέλης για Σωκράτη
Δυο πράγματα οφείλει να καταλογίσει με σιγουριά κανείς στο Σωκράτη, την Επαγωγική μέθοδο και τον ακριβή ορισμό των εννοιών. Και αυτά τα δυο είναι το θεμέλιο για κάθε επιστήμη.

Ο ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ

Σωκράτης
Και όσο για καιρό δα έχουμε. Κι έπειτα τα τζιτζίκια που κατά το συνήθιο τους μέσα στην κάψα τραγουδούνε και συνομιλούνε πάνω από το κεφάλι μας μού φαίνεται πως μας βλέπουνε. Αν λοιπόν μας έβλεπαν κι εμάς τους δύο, όπως τον πολύ κόσμο, το μεσημέρι να μη συνομιλούμε αλλά να είμαστε νυσταγμένοι και με το τραγούδι τους αποκαρωμένοι από αργία του νού μας, με το δίκιο τους θα μας περιγελούσαν, παίρνοντάς μας για τίποτα δούλους που ήλθαν σ' αυτούς εδώ, σ' αυτό το κατάλυμμα να κοιμηθούν, ωσάν πρόβατα που κάνουν μεσημέρι γύρω από το νερό. Αν όμως μας έβλεπαν να συνομιλούμε και να πλέωμε από κοντά τους σαν δίπλα από Σειρήνες αγοήτευτοι, το έπαθλο που έχουν από τους θεούς για να το δίνουν στους ανθρώπους, ίσως το έδιναν σε μας από θαυμασμό και εκτίμηση.

Φαίδρος
Και τι είναι λοιπόν αυτό που έχουν; Γιατί δεν έτυχε ως φαίνεται να τ' ακούσω.

Σωκράτης
Αληθινά όμως δεν στέκει ένας άνθρωπος που αγαπάει τις Μούσες να μην έχη ακούσει αυτά τα πράγματα. Νά, λένε πως τα τζιτζίκια ήταν άνθρωποι κάποτε, προτού ακόμα να γεννηθούν οι Μούσες. Όταν όμως γεννηθήκανε οι Μούσες και πρωτοφάνηκε το τραγούδι, τόσο πια μερικοί από αυτούς τότε τους ανθρώπους τα χάσανε από την τέρψη, που τραγουδώντας αμέλησαν να φάνε και να πιούν και, χωρίς να το νοιώσουν, πεθάνανε. Απ' αυτούς γεννήθηκε το γένος των τζιτζικιών παίρνοντας τούτο το βραβείο από τις Μούσες, δηλαδή να μην έχει αφότου γεννηθεί καμμιά ανάγκη για τροφή, αλλά, χωρίς να τρώη και να πίνη, ν' αρχίζη ευθύς να τραγουδάει ως που να πεθάνη, κι έπειτα πηγαίνοντας στις Μούσες να τους φέρνη είδηση ποιός από τους ανθρώπους εδώ κάτω ποιάν απ' αυτές τιμάει. Και νά, στην Τερψιχόρη φέρνοντας την είδηση ποιοί την ετίμησαν, κάνουν προς αυτούς την αγάπη της μεγαλύτερη, και στην Ερατώ εκείνους που την ετίμησαν μ' ερωτικά τραγούδια όμοια και στις άλλες κατά το είδος της τιμής που ταιριάζει στην κάθε μιά. Μα στην πρεσβύτατη, την Καλλιόπη, και στην Ουρανία που έρχεται έπειτα από αυτήν, αγγέλουν εκείνους που περνούνε την ζωή τους με φιλοσοφία και που τιμούν εκείνων την τέχνη. Αυτές δα είναι που πιό πολύ απ' όλες τις Μούσες, έχοντας να κάμουν με τον ουρανό και με τους λόγους, και των θεών και των ανθρώπων, αρθρώνουνε την ομορφότερη φωνή. Για πολλές δα λοιπόν αιτίες πρέπει να μιλούμε για κάτι και δεν πρέπει να κοιμόμαστε το μεσημέρι.

Πλάτωνος Φαίδρος, μετάφραση Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου ("Πλάτωνος Φαίδρος", Γ' έκδοση Αθήνα 1971).

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Κοσμολογία της Νόησης.

 Πηγή: Η Κοσμολογία της νόησης – Δανέζη/Θεοδοσίου
Ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το βιβλίο "Εισαγωγή στην Κοσμολογία, Κοσμολογία της Νόησης."
......Πως να νοιώσει κανείς, το εγώ του όταν από το 1905 με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας οι φυσικοί ξέρουν ότι το Σύμπαν είναι ένα, ότι οι περιορισμένης αντιληπτικότητας αισθήσεις του ανθρώπου τον αναγκάζουν να ζει με την πεποίθηση ότι είναι κάτι ξεχωριστό από την στιγμή η "ύπαρξη του" δεν τελειώνει στα άκρα του σώματος του ούτε στις μεγαλόπνοες σκέψεις του αλλά είναι ένα μικρό κύτταρο ενός συνολικής ενιαίας ολότητας που περιλαμβάνει τα πάντα. Και κάθε σκέψη του - με βάση της χίλιo αποδειγμένης θεωρίας των συσχετισμένων φωτονίων- μεταβιβάζεται σε χρόνο μηδέν σε όλο το σύμπαν.
Manos Danezis & Stratos Theodossiou
geometry_of_universe
Μια σημαντική παράμετρος ενός χώρου, οποιασδήποτε διάστασης, η οποία χαρακτηρίζει το είδος της γεωμετρίας που περιγράφει τις ιδιότητες του, είναι ο παράγοντας της καμπυλότητας του (ε).
Έτσι ένας ευκλείδειος χώρος έχει καμπυλότητα ε=0. Ένας χώρος Lobatschewski έχει αρνητική καμπυλότητα (ε<0 riemann="riemann">0).
Όπως αναφέρει ο M. Talbot (1993): «Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστούμε την καμπυλότητα τον χωροχρόνου στο υλικό της ίδιας της πραγματικότητας. Για να το καταφέρουμε, χρειάζεται να κοιτάξουμε το οικοδόμημα της πραγματικότητας έξω από αυτήν, κάτι που δεν μπορούμε προς το παρόν να κάνουμε. Είμαστε πιασμένοι μέσα σε έναν καθρέφτη και το φως που μας φέρνει εικόνες τον φυσικού Σύμπαντος ακολουθεί τις καμπύλες που έχει η επιφάνεια τον καθρέφτη. Οι στρεβλώσεις που συμβαίνουν όμως είναι αόρατες στα μάτια μας».
Ας αναφερθεί εδώ ότι, σύμφωνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας, η καμπύλωση του χώρου και η διαμόρφωση του σε χώρο Lobatschewski ή Riemann εξαρτάται από την πυκνότητα και την ποσότητα της ύλης που σχηματοποιείται στο πλαίσιο του.
Για το λόγο αυτό η διερεύνηση της συνολικής τιμής της μάζας του Σύμπαντος και της κατανομής της στο Σύμπαν είναι αναγκαία προϋπόθεση, προκειμένου να εξαχθούν συμπεράσματα για την πιθανή εξέλιξη του.
Για να γίνουν πιο κατανοητά όλα τα προηγούμενα, ας δώσουμε μια σχηματική απεικόνιση των δισδιάστατων χώρων (επιπέδων) του Ευκλείδη, του Lobatschewski και του Riemann μέσα στον ευκλείδειο χώρο των τριών διαστάσεων.
O T. A. Whiller, στο βιβλίο του Superspace and the nature of quantum geometrodynamics (1968), για όλα τα παραπάνω αναφέρει:
«Η καμπυλωμένη γεωμετρία (μη ευκλείδεια) είναι ένα είδος μαγικού δομικού υλικού, από το οποίο είναι φτιαγμένο οτιδήποτε στον φυσικό κόσμο:
H αργή καμπύλωση σε κάποια περιοχή του διαστήματος περιγράφει ένα βαρυτικό
πεδίο.
Μια κυματοειδής γεωμετρία με έναν διαφορετικό τύπο καμπυλότητας (κατά περιοχή) περιγράφει ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.
Μια περιοχή κόμβων υψηλής καμπυλότητας ίσως περιγράφει μια συγκέντρωση φορτίου και ενέργειας-μάζας που κινείται σαν σωματίδιο. Μήπως τελικά τα πεδία και τα σωματίδια είναι ξένες υπάρξεις βυθισμένες στη γεωμετρία, ή μήπως δεν είναι τίποτε άλλο από γεωμετρία;»
O W. K. Cliffor, το 1876, διατύπωσε την άποψη ότι η ύλη δεν είναι τίποτε περισσότερο από κενό καμπύλο διάστημα, ενώ ο T. A. Whiller (1968) δήλωνε:
«…Έκτος από το κενό, καμπυλόγραμμο (μη ευκλείδειο) διάστημα δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο. H ύλη, το φορτίο, ο ηλεκτρομαγνητισμός και τα υπόλοιπα πεδία είναι μόνο οι εκδηλώσεις της κάμψης του χώρου. H φυσική είναι γεωμετρία».
O ίδιος πάλι σημείωνε ότι ο «ιστός» του χωροχρόνου αποτελείται από μια ταραγμένη θάλασσα φυσαλίδων, την οποία ονόμασε «κβαντικό αφρό», για να καταλήξει: «0 χώρος της γεωμετροδυναμικής των κβάντα μπορεί να συγκριθεί με ένα χαλί αφρού, που επεκτείνεται σε ένα αργόσυρτο κυματιζόμενο τοπίο… Οι διαρκείς μικροσκοπικές αλλαγές που συμβαίνουν στο χαλί του αφρού, όταν εμφανίζονται νέες φυσαλίδες και εξαφανίζονται οι παλιές, συμβολίζουν τις κβαντικές διακυμάνσεις στη γεωμετρία».
Συνεπώς, σύμφωνα με τον Whiller, πάνω στον κβαντικό αφρό επιδρούν βαρυτικές και ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις προκαλώντας δονήσεις και στη συνέχεια κύματα που επισημαίνονται από τον παρατηρητή σαν σωματίδια. H αλληλεπίδραση αυτών των κυμάτων δημιουργεί τα άτομα, τα μόρια και ολόκληρη την ουσία του φυσικού κόσμου. Με τον τρόπο αυτό, τα πάντα στο Σύμπαν είναι κυματισμοί μέσα στο τίποτα.

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009

εύθραυστος πλανήτης

«Είχαμε τον ουρανό εκεί πάνω, κατάστικτο απ’ αστέρια και συνηθίζαμε να ξαπλώνουμε ανάσκελα και να τα θωρούμε και να συζητάμε αν έχουν δημιουργηθεί η απλά προέκυψαν»
Μαρκ Τουειν

Χθες το βράδυ είδα ένα Όνειρο.
Ήμουν, λέει σ’ έναν τόπο μακρινό, παράξενο μα συνάμα απίστευτα όμορφο. Οι κάτοικοι του αεικίνητοι, ανέμελοι, σαν τα άσπρα σύννεφα στον καταγάλανο ουρανό του. Άνθρωποι που μιλούν, που περπατούν, που τρώνε, και ντύνονται, αλλά δεν μπορούν να σκεφτούν, γιατί δεν έχουν τίποτα ανθρώπινο πάνω τους. Υπήρχαν κι άλλοι, δυσκίνητοι, κατηφείς, σαν τα σύννεφα της καταιγίδας. Πορεύονταν μαζί στην ουτοπία, αδιαφορώντας για τον ευεργετικό και τόσο εύθραυστο πλανήτη, που τους χάρισε την ίδια τους την ύπαρξη.
Υπήρχαν όμως, κάποιοι φάροι, ανεμοδαρμένοι και ραπισμένοι από τους πολέμιους της ζωής. Αντιστέκονταν σθεναρά στα σημεία των καιρών δείχνοντας με το φως τους τον δρόμο… για να κρατηθεί το Όνειρο ζωντανό.

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

Ο Ιδας και η Μαρπισσα

Η ιστορία του Ίδας και της Μάρπησσα είναι ένας μύθος της αγάπης.
Αυτοί οι δύο χαρακτήρες απέδειξαν ότι η αγάπη και η αιώνια αφοσίωση δεν μπορούν να κατακτηθούν από το ξίφος, τη δύναμη, την ομορφιά ή τη δόξα. Η Μάρπησσα ήταν νέο κορίτσι που κάποιο χρόνο στη ζωή της βρήκε η ίδια στην ανάγκη να επιλέξει το σύζυγό της μεταξύ ενός θνητού και ενός Θεού. Ποια ήταν η απόφασή της; Κοιτάξτε μέσω του μύθου για να βρείτε την απάντηση.
...........................................................................................................
Ι)... "Στην ελληνική μυθολογία η Μάρπησσα ήταν θυγατέρα του ποτάμιου θεού Εύηνου. Η Μάρπησσα απάχθηκε από τον `Ιδα, που την είχε δεί να χορεύει στο ιερό της «Ορτυγίας Αρτέμιδος», επάνω στο όρος Χαλκίς της Αιτωλίας. Ο Εύηνος κυνήγησε πάνω σε ένα άρμα τον Ίδα μέχρι τον ποταμό Λυκόρμα. Εκεί ο Ίδας του ξέφυγε επειδή είχε φτερωτό άρμα που του είχε δώσει ο πατέρας του, ο θεός Ποσειδώνας."
ΙΙ)... Ίδας μυθολογικός ήρωας των Αιτωλών και Μεσσηνίων. Ήταν γιος του Αφαρέα και αδερφός του Λυγκέα. Κατά την παράδοση, έκλεψε με τη θέλησή της από το ναό του Απόλλωνα την κόρη του ποταμού Εύηνου Μάρπησσα, την οποία ο θεός είχε αρπάξει με τη βία. Ο Απόλλωνας τον καταδίωξε και μονομάχησε μαζί του. Τότε μεσολάβησε ο Δίας και ρίχνοντας έναν κεραυνό χώρισε τους δύο αντίπαλους. Μετά έδωσε εντολή να διαλέξει ελεύθερα η Μάρπησσα όποιον από τους δύο ήθελε για σύζυγο. Εκείνη διάλεξε τον Ίδα και από την ένωσή τους γεννήθηκε η Κλεοπάτρα, η σύζυγος του Μελέαγρου.
........................................................................................................
Ο Αβραάμ παρέδωσε την όμορφη γυναίκα του Σάρα, στον Φαραώ για να μην κινδυνέψει η ζωή του. [Αδελφούλα του, παρουσίασε, το όμορφο και ζωηρό νυμφίδιο].
Ιδού πως άπαντα η ιστορία Ελληνικά, στον αστείο ισχυρισμό της βίβλου.
Οι Έλληνες δεν δίστασαν να τα βάλουν με τους θεούς, και κυρίως ο κατ’ εξοχήν θεομαχητης ήρωας Ηρακλής.
Ο Μενέλαος πάλεψε με τον Νηρέα.
Ο Ηρακλής με τον Αχελώο, τον Απόλλωνα, τον Άρη που τον λάβωσε σοβαρά στο πόδι, τον Πλούτωνα, τους Τιτάνες, και με τον ίδιο τον Δια, όταν τόλμησε να ελευθερώσει τον Προμηθέα από τα δεσμά του.
Αλλά ένας Ήρωας που αξίζει να αναφερθεί, και να συγκριθεί με τα αστεία ιστορήματα της βίβλου, και τους λόγους που ο Αβραάμ, έδωσε την γυναίκα του στην κλίνη του Φαραώ. Για να σώσει το τομάρι του, διότι φοβούμενος, να τον δουν με τόσο όμορφη Χαλδαία γυναίκα, θα τον ρίχνανε σε κανένα οχετό αποχέτευσης, για να του πάρουν, το λαχταριστό κοράσι.
Είναι ο Ίδας. Ο ήρωας Ίδας στον αντίστοιχο ελληνικό θρύλο αρνείται να παραδώσει την εκλεκτή της καρδιάς του Μάρπησσα ακόμη κι όταν τη διεκδικεί ένας υπέρλαμπρος θεός, ο κατάξανθος σαϊτευτής Απόλλωνας. Ο ισχυρότερος αντεραστής, ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας ζητά να πάρει την αγαπημένη του Μαρπισσα, καθώς ο Ίδας έφθασε στη Μεσσηνία. Ο Ίδας όμως δεν υποχώρησε, ούτε στιγμή δεν δίστασε. Απειλητικός τέντωσε το τόξο του ενάντια στο θεό.
Έλεγαν πως το τόξο του δεν λάθεψε ποτέ!
Ο Δίας όμως φρόντισε να συγκρατήσει το χέρι του ήρωα την κρίσιμη στιγμή. Άφησε την εκλογή στη διάθεση της νύφης.
Είχε έρθει ο καιρός που “κανείς” δεν μπορούσε να παραμερίσει αμαχητί έναν ήρωα!
Όσο… “θεός” και αν νόμιζε πως ήταν!
Η Μάρπησσα διάλεξε για μνηστήρα της το “θνητό” θεομάχο Ίδα.
“ Της λιγνοστραγαλης της Μάρπησσας Και του Ίδα, απ’ τους παλιούς που στάθηκε στη γη ο πιο αντρειωμένος. Κι ασκωσε αντίκρυ στον Απόλλωνα τον Φοίβο το δοξάρι”
Ο Ίδας μαζί με τους άλλους θεομάχους ήρωες στον ελληνικό θρύλο, σηματοδοτεί το τέλος της μακροχρόνιας ανεμπόδιστης εκμετάλλευσης των “θνητών” απ’ τους “θεούς”. Όλοι οι Ολύμπιοι δεν θα αργήσουν να αντιληφθούν ότι με τα “βέλη” του ο Έλληνας, είναι ο πρώτος που αναχαιτίζει την ακατάσχετη βουλιμία των θεών του.
Ενώ οι βιβλικοί ήρωες φοβούμενοι, όπως ο Ιακώβ την μήνη του αδελφού του γιατί δόλια τον είχε ξεγελάσει με την συνοχή της μητέρας του, στέλνει πρώτα τα γυναικόπαιδα του, και το δικό του τομάρι το κρύβει σε λαγούμι του φόβου.
Χιλιάδες σελίδες έχουν γραφτεί για το μύθο τούτο, με ερμηνείες απίθανες. Το μόνο που παραλείπεται είναι αυτό που η μετάφραση των Ο’ λέει. Ότι ο Ιακώβ νικημένος από τον φόβο της εκδίκησης του αδελφού του, παράτησε τους δικούς του και πήγε να “παλέψει”, “μόνος” του για περισσότερη ασφάλεια!
Όταν πλέον μετά δυο ημέρες πληροφορήθηκε ότι ο αδελφός του δεν του κρατά κακία παρουσιάσθηκε. Ο ήρωας μας καθυστέρησε γιατί εκεί στο λαγούμι του φόβου του, πάλευε με τον “θεό”
Ουδέν σχόλιο!!!

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

Τι πρέπει να γίνουν οι θεοί

Ο Έλληνας είναι από μόνος του ένα χάος. Είναι η πιο χαοτική δύναμη του πλανήτη και γι’ αυτό επιβιώνει. Από το χάος γεννήθηκαν οι θεοί του και αυτός ο ίδιος. Ο πρωτοπόρος αυτός στοχαστής, στον απόγειο ακριβώς της δόξας του έδωσε για πολλοστή φορά την απάντηση που πρέπει για αυτό το θέμα. Πρώτος αυτός εισηγήθηκε την παύση και κατάργηση των θεών του. Σατιρίζοντας τους μέσα στους ίδιους τους ναούς της τέχνης και τα εκπαιδευτήρια της λαϊκής του σοφίας. Αντικαθιστώντας τους πλέον από αξίες που απορρέουν απ’ το αυθεντικότερο και δυναμικότερο θεϊκό όραμα που είχε ποτέ η ανθρώπινη κοινωνία. Την εναρμόνιση του ανθρώπου και των κοινωνιών του με τις αξιοσέβαστες επιταγές της φύσης. Για πρώτη φορά κι απ’ τα χέρια του ερευνητή Έλληνα άρχισε η πανηγυρική μετάφραση της μόνης “βίβλου” που γράφτηκε ποτέ από θεό. Του υπέροχου βιβλίου της φύσης, της θετικότερης φαιά ουσίας του σύμπαντος. Ανάμεσα στις αρωματισμένες σελίδες της, ο ερευνών άνθρωπος μπορεί να βρει τη γιατρειά και την αληθινή αιτία για όλα τα πάθη, τους φόβους, και τις ανεπάρκειες του, και να ανακαλύψει τις ίδιες τις δυνατότητες, προωθώντας το “γνώθι σ’ αυτον”, το μέτρο και την αρμονία, με τις προσωπικές του γνώσεις και δυνάμεις που είναι και ο μόνος αληθινός θεϊκός του προορισμός.
Ο ελληνικός στοχασμός παρέμεινε αλώβητος στο χώρο και στο χρόνο παρά τα θανάσιμα χτυπήματα που έχει δεχθεί. Αντιπαρατάχθηκε με θρησκείες και εισαγόμενες ιδεολογίες, δεν αλλοιώθηκε αλλά επιβίωσε και κυριάρχησε θεαματικά, και τούτο διότι δεν ισχυρίστηκε ποτέ του ότι είναι θεόπνευστος, άγιος, αλάνθαστος. Αλλά ισχυρίζεται ότι είναι προϊόν της λογικής του ανθρώπινου νου. Ποτέ δεν χαρακτήρισε τους ανθρώπους σε πιστούς και άπιστους, αλλά σε ενεργούς και μη πολίτες. Είναι ανοικτός στην εξέλιξη, τις ιδέες, είναι πάντα υπηρέτης του ανθρώπου και όργανο της επιστήμης. Δεν είναι δύσκαμπτος και δογματικός, αλλά ευέλικτος και εξελικτικός.
Όσο για τους «θεούς”. Να πάψει να αγκιστρώνεται στον πρώτο γλυκομίλητο θεό που είναι πρόθυμος να του πει όλα όσα θέλει να ακούσει. Οι προσωπικές μας ερωτήσεις, είναι οι μόνες που δίνουν περιεχόμενο στον αγώνα μας για το ζεστό προσωπικό γλυκό φως της νοημοσύνης, κι αυτό θέλει δουλειά και παιδεία κι όχι υποταγή και θρησκεία.
Ο αγώνας για μια ζωή με πιότερη νοημοσύνη, δεν είναι συνδεδεμένος με φλόγες κεριών που υπνωτίζουν η με βαρύγδουπες προσευχές που λύνουν και δένουν ουράνιες δυνάμεις. Ούτε με σκληροτράχηλη πίστη, που πετρώνει τα μεγέθη και τις πεποιθήσεις και κάνει τον άνθρωπο να μένει αμετακίνητα προσκολλημένος σε εικόνες, υποσχέσεις και εντολές θεών.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

Oasis of the Seas και Allure of the Seas


Oasis of the Seas και Allure of the Seas

τα ονόματα των κρουαζιερόπλοιων του σχεδίου Genesis της Royal Caribbean International
Μια όαση είναι γνωστή ως ένα γόνιμο σημείο σε μία άγονη περιοχή ή ένα καταφύγιο, χώρος ανακούφισης ή ακόμα και μία ευχάριστη αντίθεση. Σήμερα, η Royal Caribbean International προσθέτει άλλη μία έννοια στον όρο, ορίζοντάς τον ως το όνομα του νεότερου πλοίου της πιο συναρπαστικής κατηγορίας του στόλου, το οποίο ήταν μέχρι τώρα γνωστό με την κωδική ονομασία Σχέδιο Genesis.
Όταν λανσαριστεί στα τέλη του 2009, το Oasis of the Seas θα είναι το μεγαλύτερο και πιο επαναστατικό κρουαζιερόπλοιο στον κόσμο. Ένα αρχιτεκτονικό θαύμα εν πλω, το κρουαζιερόπλοιο θα εκτείνεται σε 16 καταστρώματα, θα ζυγίζει 220.000 τόνους, ενώ θα έχει δυνατότητα φιλοξενίας 5.400 επιβατών και χωρητικότητας 2.700 καμπινών........ Το κρουαζιερόπλοιο θα πραγματοποιήσει το παρθενικό του ταξίδι από το Port Everglades στο Fort Lauderdale της Φλόριντα. Το 2010, στον στόλο θα προστεθεί επίσης και το αδερφό κρουαζιερόπλοιο, Allure of the Seas.


Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε

youtube.com: Oasis Of The Seas
 
Web Informer Button