Ads 468x68px

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Το μεγάλο ψέμα

ένα μικρο μέρος από το βιβλίο
Βιβλική θρησκεία “Το μεγάλο ψέμα “

Του Μιχάλη Θ. Καλοπουλου

Πρόλογος με σεβασμό στον συγγραφέα του βιβλίου.


Ένα βιβλίο που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία μας.
Σαν ελάχιστος σεβασμός στην μνήμη των προγόνων μας.
Πολλά τους οφείλουμε ,ας πάψουμε πια να λοιδορούμε την ένδοξη ιστορία μας,
τους αθάνατους θρύλους μας.
Επάνω στους στοχασμούς του θεομάχου Έλληνα βαδίζει η ανθρωπότητα.
Ο Προμηθέας, ο Άτλαντας, η Δήμητρα, ο Δαίδαλος, ο Ορφεύς, ο Ασκληπιός, ο Όμηρος, ο Μίνωας,
ο Παλαμήδης, ο Ραδάμανθυς ο Λυκούργος, ο Σόλων, ο Ηράκλειτος, ο Θαλής, ο Ησίοδος, ο Πίνδαρος,
η Σαπφώ, ο Πυθαγόρας, ο Δημόκριτος, ο Ιπποκράτης, ο Φειδίας, ο Σωκράτης ο μέγιστος από τους μέγιστους, και Μυριάδες άλλοι….
Παιδιά των γεναρχών μας, του Δια, της Αθηνάς, του Απόλλωνα, της Άρτεμης,
του Ερμή του Τρισμέγιστου, της Πανδώρας, του Δευκαλίωνα, της Πύρας, του Δώρου, του Ξούθου,
του Ίωνα, του Αχαιού, του Έλληνα, του Περσέα, του Έπαφου, της Λήδας, της Δανάης, του Ηρακλή,
της Ιόλη, του Πηλέα, του Λακεδαίμονα, της Σπάρτης, του Ερεχθέα, του Κάδμου, της Ευρώπης,
του Παλαιστίνου, της Λιβύης, της Νεφέλης, του Ιάσονα, του Αχιλλέα, του Έκτορα, του Τυνδάρεως,
του Μίνωα, της Πασιφάης, της Ελένης……. και Μυριάδες άλλοι.
Πόνος και οργή η σκέψη μου.. ο Χαλδαίας μάγος, ορίζει τις ψυχές μας, ορίζει την σκέψη μας.
Αδυνατώ να καταλάβω αυτή την μακάρια νάρκωση του ελληνικού πνεύματος, αυτού του πανίσχυρου όπλου των Ελλήνων.
Αν η μνήμη μας αλλοιωθεί, θα χαθούμε μετριότητες στο σκοτάδι του Χαλδαίος “θεού”.
Πόνος και οργή για την βεβήλωση της ιστορικής μας κληρονομιάς, την ασέβεια στους πατρώους θεούς μας, τους σοφούς μας, και το λαμπρό παρελθόν τους.
Απόλλωνα Φοίβε, δώσε και πάλι το φως στους πνευματικούς νευρώνες μας, Αθηνά ξαναφόρτωσε τον επεξεργαστή μας, Ήφαιστε βελτίωσε τον σκληρό μας δίσκο, Διόνυσε, πλέον δεν μιλάς;
Ο Έλληνας πρέπει να επαναπροσδιορίσει την πορεία του να αναζητήσει την γνώση έξω από το επίσημο κράτος που τον διδάσκει ψέματα ηθελημένα η όχι.
Βλέπω την αντίπερα όχθη, έρχεται ο μεσαίωνας με δημοψηφίσματα και λαοσυνάξεις των εβραολαγνων ρασοφοφορων, και εβραιοελληνων πολιτικάντηδων. Οι κακοί λύκοι, λάτρεις του Γιαχβε που ξεσκίζουν τις σάρκες του ελληνισμού 2000 χρόνια.
Που ρυπαίνουν την Ιερότητα του ελληνικού στοχασμού.
Που σκυλεύουν την ιστορική μας κληρονομιά, οι τυμβωρύχοι των θρύλων μας.
Με τα κακέκτυπα αντίγραφα τους.
Επιτέλους τέλος τα μεγάλα ψέματα. Είμαστε τέκνα του Δια και όχι του Αβραάμ.
Καμία σκοπιμότητα, κανένα ρασοφόρο οφίτσιο δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτή την εβραιολαγνεια που μετέτρεψε το ελληνικό πνεύμα σε απαθή παρατηρητή των ληστών του μεγαλείου του.
Οι Εβραιολαγνες θρησκείες [Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός],
φιλοσοφικά στέρεψαν, όμως υλικά έγιναν οικονομικοί κολοσσοί.
Στο έργο τους οικτρά απέτυχαν.
Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για την αγάπη και τα σεβάσματα.
Αντίθετα ποτέ δεν δίστασαν να αιματοκυλίσουν τους “Άπιστους λαούς”.

[Seafarer]


[.....]

Για πρώτη φορά όλη η τραγική αλήθεια γύρω απ’ τη βίβλο. Συντριπτικό αποδεικτικό υλικό: τα ίδια τα βιβλικά κείμενα σε αντιπαράθεση με τον αφυπνιστικό ελληνικό μύθο.
Αβραάμ: Ο Χαλδαίος μάγος, που μαζί με την Σάρα την πολυτάλαντη βοηθό του κατεβαίνει ως το έσχατο όριο καταδολίευσης και σαρώνει την αξιοπρέπεια και τις περιουσίες των “Ελλήνων” της Χαναάν σκορπώντας ανάμεσα τους πληγές και θάνατο.
Ιωσήφ: Ο ταλαντούχος χείριστης της χαλδαϊκής μαγγανείας που με μοναδικό του “όπλο” το δηλητηριώδη υπνοποιο μανδραγόρα “σώζει” την Αίγυπτο..
αφανίζοντας την.
Μύωσης: Ζώνοντας ασφυκτικά την Αίγυπτο με δηλητήρια σκοτώνει και σκυλεύει αθώους πετυχαίνοντας την έξοδο της ντροπής.
Μια μελέτη που αβίαστα αποδεικνύει ότι η εβραϊκή Βίβλος δεν γράφτηκε για να γίνει βιβλίο θρησκείας αλλά για να διδάξει τη λεπτή τέχνη του δόλου σ’ όσους φιλοδοξούσαν να γίνουν συνεχιστές της εκπληκτικής αυτής αναίσχυντης φυλετικής εφεύρεσης. Και ο ελληνομεσογειακος μύθος χρησιμοποιείται μόνο για να απαλύνει την τραγική αυτή αλήθεια.
Κεφαλαίο Ζ [Σελίδες 346 – 360]
Ευλογία και κατάρα
Το “έπος” του πατριαρχικού δόλου
Η ανθρωπότητα δεν είχε και εξακολουθεί να μην έχει περιθώρια αντίδρασης, απέναντι στον ύπουλο εχθρό της τον σιωπηρό δόλο. Η αβρααμικη θρησκεία σ’ οποίον θέλει να την ελέγξει ακόμη και με τις πιο επιφανειακές επιφυλάξεις, δεν αφήνει περιθώρια παρανοήσεων. Είναι σαφώς η θρησκεία του δόλου, μόνο που στην αφήγηση της η βίβλος για λόγους εντελώς ευνόητους, έκρυψε το δόλο κάτω απ’ τον πολύ περίεργο συνδυασμό δυνάμεων για θρησκεία την
“ευλογία και κατάρα” Δευτ. ΙΑ’ 26
Αυτό ακριβώς που σε μας, με μια πρώτη ματιά δεν λέει και σπουδαία πράγματα, είναι η ψυχή και το δόγμα της διδαχής του Αβραάμ, του πρώτου αυτού πατριάρχη! Η “ευλογία” και η “κατάρα” είναι τα βασικά εργαλεία της αβρααμικης σκέψης, που με πολύ φροντίδα βλέπουμε να μεταφέρουν ο ένας πατριάρχης στον άλλον. [ΓΕΝ. ΙΒ 3, ΚΖ 12, 36, 41, ΚΗ’ 4].
Ας πάρουμε πρώτα όμως την “ευλογία”.
Ο Αβραάμ όπως είδαμε είναι αποφασισμένος να τους ευλογήσει όλους, παρόντες και μέλλοντες, να μην αφήσει δηλαδή κανέναν χωρίς την “ευλογία” του. “Πάσαι αι φυλαι της γης” έχουν τεθεί στο στόχαστρο της “ευλογίας” του περίεργου ανθρώπου. Μια ιδέα παγκόσμιας “ευλογίας” γεννήθηκε στο μυαλό του. Θυμηθείτε την μετάφραση των εβδομήκοντα [Ο’] που λέει “και εγεννηθη ο λόγος Κυρίου εις τον Αβραάμ”. ΓΕΝ. ΙΕ’. 1’. Έτσι εγεννηθη και η θεϊκή ιδέα στ μυαλό του Αβραάμ. Ο θεός του θέλει να “ευλογηθούν” μέσα απ’ αυτον οπωσδήποτε όλοι οι άνθρωποι της γης! Δεν είναι υπέροχο; Τι μπορεί όμως αλήθεια να περιλαμβάνει η ευλογία που έχει κατά νου για τους λαούς ο Αβραάμ; Και επιτέλους γιατί αποφάσισε να μας ευλογήσει, εσένα, εμένα όλους, χωρίς καν να μας ρωτήσει; Και χωρίς μάλιστα να έχουμε την παραμικρή ιδέα για το τι εννοεί μ’ αυτήν;
Ρωτάμε λοιπόν, μετά από όσα είδαμε γι’ αυτον εντελώς δικαιολογημένα. Ποιος ήταν ο Αβραάμ, ένας ξένος άγνωστος φτάνει ξαφνικά στη Χαναάν κι αμέσως αποφασίζει να τους ευλογήσει όλους; Δεν ήταν ο φτωχός περιπλανώμενος [περάτης] Χαλδαίας, που με την πρώτη πεινά φεύγει να σωθεί στην τροφοδότρια Αίγυπτο; Δεν είναι ο σκηνίτης, που προφανώς αποτυχημένος στα εβδομηνταπεντε του αναγκάζεται να εγκαταλείψει [πιθανότατα διωγμένος] την χαλδαϊκή γενέτειρα του, και να βρει καταφύγιο στην Χαναάν, όπου πλούσιες πόλεις και οργανωμένες κοινωνίες του παρέχουν ανεμπόδιστη παραμονή και φιλοξενία, ονομάζοντας τον “περάτη” περαστικό πάροικο και περιπλανώμενο, δηλαδή Εβραίο.
Ποια ανάγκη έχουν οι ολόδροσες χαναναικες παραλιακές πόλεις, καθώς και η παραποτάμια παραδεισένια πενταπολη του Ιορδάνη, αλλά και η πάμπλουτη Αίγυπτος απ τις ευλογίες του Χαλδαιου, περαστικού πρόσφυγα προφήτη;
Μόνος του δεν χαρακτηρίζει τις περιοχές αυτές παραδεισένιες ΓΕΝ. ΙΓ’ 10
Γιατί λοιπόν τόση επιθυμία να “ευλογήσει” κανείς το παράδεισο? Οι άνθρωποι της Χαναάν με τα πλούσια οπωροφόρα δέντρα [Αριθμοί ΙΓ 23] δεν είναι καλλιεργητές αμπελουργοί που έφεραν την γη τους σε υψηλά επίπεδα παραγωγής, ώστε με θαυμασμό η ίδια η βίβλος να την αποκαλεί
“τωόντι γη ρέουσα γάλα και μέλι” Αρ. ΙΓ 27 Κι ο καθένας γνωρίζει ότι καμία γη δε ρέει από μόνη της ούτε γάλα ούτε μέλι. Ρωτάμε λοιπόν, σύμφωνα με τις πλέον
επιεικέστερες ερμηνείες των αβρααμικων ενεργειών. Πόσοι ευλογήθηκαν τελικά απ’ αυτον που πρώτος α’ όλους γέννησε την πολύ ενδιαφέρουσα και περίεργη αυτή ιδέα της ευλογίας? Τρεις μεγάλες και πλούσιες περιοχές, φαίνεται να επισκέφτηκε ο μετανάστης προφήτης κουβαλώντας επιμελώς μαζί του τις προθέσεις και τα σχέδια του να “ευλογήσει” τον κόσμο. Και οι τρεις αυτές περιοχές γνωρίζουν μια λαίλαπα πληγών, ενώ ο Αβραάμ πλουτίζει. Η χαναναικη μάλιστα πενταπολη του Ιορδάνη κατακρίνεται απ” το θεό του Αβραάμ και δέχεται καυτή θεϊκή αποτέφρωση αντί για δροσερή ευλογία!
Η εβραϊκή βίβλος περιχαρώς καταγράφει τους άθλους και τις πληγές που αφανίζουν, αντί για τις ουράνιες η επίγειες ευλογίες που όλοι εμείς περιμένουμε.
Μέσα λοιπόν στις ιστορίες του Αβραάμ, ο μόνος που φαίνεται αληθινά ευλογημένος απ’ τις φοβερές αυτές εξελίξεις, είναι ο ίδιος ο Αβραάμ που κάθε φορά που οι “ευλογίες” του χτυπούν τους γύρω λαούς, αυτός είναι ο μόνος που γίνεται ολοένα πλουσιότερος.
Μερικοί βέβαια θα πουν περισπούδαστα.
- Μα οι θεϊκές ευλογίες δεν αναφέρονται σε υλικά πλούτη, αλλά σε πνευματικά αγαθά!
- Λέτε? Ίσως! Η βίβλος όμως γι αυτήν τουλάχιστον την εποχή, διαφωνεί ξεκάθαρα έπ’ αυτού. Λέει χαρακτηριστικά. “Ο Κύριος ευλόγησε τον κύριο μου [Αβραάμ] σφοδρά και έγινε μέγας [Πως? Και γιατί έγινε μέγας?] και εδωκεν εις αυτον πρόβατα και βόας και αργυριον και χρυσόν και δούλους και καμήλας και όνους” Γεν. ΚΔ’ 34 & ΛΓ 11.
Μήπως λοιπόν ο Αβραάμ μετά από τόσες υλικοτατες ευλογίες που τον έκαναν μέγα αποφάσισε να δώσει κάτι στους άλλους ανθρώπους τριγύρω του? Ασφαλώς όχι, διότι ακριβώς το αντίθετο είδαμε ολοφάνερα να κάνει μ’ όλους τους τρόπους σ’ όλες τις περιπέτειες του. Απ’ αυτούς ακριβώς παίρνει υλικά αγαθά θεραπεύοντας πληγές που ο “θεός” του με το “ισχυρό χέρι” του, επιφέρει στους πλούσιους αφέντες βασιλείς τις περιοχής, που πέφτουν θύματα της δόλιας και περίπλοκης ηθικής ελευθερίας θεού και προφήτη!
Μήπως όμως παρ’ όλα αυτά με κάποιον τρόπο τους ευλόγησε πνευματικά? Κατηγορηματικά όχι. Ο Αβραάμ δεν φαίνεται πουθενά κομιστής οποιουδήποτε ανώτερου μηνύματος. Ακόμη και η περίφημη ιδέα της θυσίας του γιου του Ισαάκ, όσο θετικά και αν εκτιμηθεί δεν είναι καθόλου πρωτότυπη. Αυτήν ακριβώς την ύστατη απόδειξη θρησκευτικής υποταγής ζητούσαν οι περισσότερες θρησκείες του κόσμου χιλιετίες πριν τον Αβραάμ για να εξασφαλιστεί η οριστική υπέροχη της πίστης απέναντι στους τοπικούς άρχοντες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε , ότι κατά βάση ο γιος η κόρη του τοπικού άρχοντα κινδύνευαν από μια τέτοια ύστατη λατρευτική θυσία. Αποδεικνύοντας μας ότι το ιερατείο είχε βρει τον επώδυνο τρόπο να ασκεί την τοπική του τρομοκρατία. Μια ακόμη λοιπόν θυσία, δεν θα άλλαζε τίποτε είτε γινόταν είτε όχι. Και η άρνηση ακόμη της βιβλικής θεότητας να δεχθεί ανθρωποθυσία δε νομίζουμε ότι μπορεί στα σοβαρά να θεωρηθεί αβρααμικη πρωτιά. Διότι ο αρχαιοελληνικός μεσογειακός θρύλος σαφώς προ πολλού, είχε τοποθετηθεί αρνητικά στη βάρβαρη αυτή ιερατική καταπίεση των τοπικών αρχόντων. Επιτέλους όμως, γιατί αναλαμβάνει να ευλογήσει τους πάντες αφού ούτε υλικά και πολύ περισσότερο πνευματικά είναι σε θέση να τους προσφέρει το παραμικρό? Μήπως λοιπόν εθελοτυφλούμε, αρνούμενοι να δούμε όλα όσα φανερά ο άνθρωπος αυτός κάνει? Αφού ολοφάνερα κάνει τα πάντα, αρκεί “ευλογώντας” τους άλλους να γίνεται αυτός ολοένα πιο “μέγας” σε υλικά και μόνο αγαθά.
Μήπως όμως το “σπέρμα” του μεγάλου αυτού οραματιστή προφήτη, τα κατάφερε καλύτερα να ευλογήσει αληθινά τον κόσμο γύρω του? Δυστυχώς η ίδια η βιβλική αφήγηση δείχνει κατά πολύ περίεργο τρόπο τους τριγύρω λαούς να αρνούνται με πείσμα όλες τις “ευλογίες” των εισβολέων απογόνων του στη γη τους! Μήπως λοιπόν η αβρααμικη “ευλογία” είναι κάτι απ’ το οποίο τελικά πρέπει προσεκτικά να φυλαγόμαστε? Μήπως το βιβλικό κείμενο μαζί με τον υπέρ ήρωα του Αβραάμ και την περίεργη θεότητα του παίζουν μαζί μας με τις λέξεις, απειλώντας μας φανερά με “ευλογία” και μάλιστα αβρααμικη.
Ας εμβαθύνουμε λίγο στον όρο και στη διαδικασία της ευλογίας.
Ευλογία. Το ευ ομιλειν, καλλιλογία, έπαινος εγκώμιο.
Ευλογώ. Ομιλώ καλώς περί τινός, λέγω καλούς λόγους, επαινώ, εγκωμιάζω.
Έτσι λοιπόν για να μπουν μερικά πράγματα στη θέση τους. Ευλογία είναι το εργαλείο που αποκοιμίζει το θύμα. Ο δόλος έχει βρει τον κατάλληλο συνεργάτη του τα “καλά λόγια”.
Πρέπει να παραδεχθούμε, ότι βαδίζουμε σωστά στην αποκρυπτογράφηση του εβραϊκού έπους, του δόλου. Ναι, δε μας εκπλήσσει καθόλου ότι το πρώτο πράγμα που έμαθε ο δόλος είναι να μιλάει γλυκά. Ο ορισμένος και προμελετημένος δόλος [όπως καθορίζεται νομικά] είναι η πλέον επικίνδυνη ανθρώπινη παγίδα και τα “καλά λόγια” είναι ο βασικότερος τρόπος παραπλάνησης των θυμάτων του. Το πρώτο πράγμα λοιπόν που ανακάλυψε ο δόλος ήταν η ευλογία! Η ανάγκη δηλαδή να μιλά καλά και να πείθει. Το στόλισμα οι ωραιοποιήσεις, οι υποσχέσεις, και η γλυκολαλη πειθώ, εξακολουθούν ακόμη και σήμερα, να είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της εκτεταμένης αυτής διανοητικής διαστροφής! Και αυτός ακριβώς ο διανοητικός μηχανισμός της ακατάσχετης καλολογίας, που συντρίβει ακατάπαυστα τα λαμπρά και απέριττα δώρα της καθαρογλωσσης νοημοσύνης.
Ο δόλος λοιπόν, έχει βρει το πιο κατάλληλο προσωπείο του, τα “κατάλληλα λόγια”, το εγκώμιο, τον έπαινο και τη χαμογελαστή ταπεινή ευ – λογία, τις ευχές και την γλυκιά συμφωνία, πίσω απ’ το προσωπείο της οποίας ο άγρυπνος εκπαιδευμένος καταδολιευτης μετατρέπεται σε πετυχημένο ελαφροπατη ανθρωποκυνηγο! Όσο αυτή η μελέτη προχωρά, τόσο ο θαυμασμός μας για τον εφευρέτη του δόλου τον Αβραάμ θα ανεβαίνει κατακόρυφα. Ο άνθρωπος αυτός ξέρει μαζί μ’ όλα τ’ άλλα να χαρίζει προνόμια στον εαυτό του. Ξέρει σαν παλιός Χαλδαίος μάγος, ότι ο ευλογων είναι σε τελική ανάλυση ανώτερος του ευλογουμενου. Έτσι αυτόματα, αυτοανακηρύσσεται σε άνθρωπο ανώτερο του οποίου η δήθεν γλυκιά καλλιέργεια και το ηθικό βάθος της ιερής Αποστόλης του ξεχειλίζει και λούζει με ευλογίες όσους συναναστρέφεται. Ξέρει όμως, ότι πίσω απ’ αυτό το δήθεν φωτισμένο προσωπείο, μπορεί να κρύψει με εκπληκτική ασφάλεια οποιοδήποτε δόλιο σχέδιο και να διεισδύσει ταυτόχρονα στη πιο προωθημένη θέση εκτέλεσης του. Ξέρει να χρησιμοποιεί την ανθρώπινη ευπιστία και γνωρίζει ότι η ανθρώπινη αφέλεια, είναι θησαυρός που περιμένει αφύλακτος αυτον που μπορεί να κουρσεύει όχι με σπαθιά και ρόπαλα, αλλά με γλυκόλογα, ευχές και ευλογίες, γιατί σ’ αυτά είναι ολότελα αφύλαχτες οι ψυχές των ανθρώπων. Ο άνθρωπος αυτός, έχει μαζί με όλα τ’ άλλα και απόλυτη συναίσθηση της δύναμης των ιδεών του, ξέρει ότι ο ασύστολος, άκρατος, προμελετημένος δόλος, είναι μια διαχρονική συνταγή επιτυχίας και την κληροδοτεί στο “σπέρμα του” με τις ευχές για μια παγκόσμια επικράτηση. Βλέπει ξεκάθαρα τα αφελή θύματα του να παρασύρονται χωρίς αντίσταση στα πρώτα καλά λόγια και τις επιφανειακές του καλολογίες. Νοιώθει λοιπόν την αξεπέραστη δύναμη της “ευλογίας” καταλαβαίνει ότι η “ευ – λογία” μπορεί να είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο παράλυσης των αμυντικών μηχανισμών του θύματος. Ένα γλυκοπιστο υπνοποιο δηλητήριο που αφοπλίζει γλυκά το θύμα…. Δεν μένει παρά να αποδώσεις πετυχημένα τις πληγές που ξεσπούν σ’ έναν οργισμένο “θεό”… Και να η προσωπική μέθοδος πλουτισμού του Αβραάμ, σε όλο το ανήθικο μεγαλείο της. Ο Αβραάμ κατάλαβε λοιπόν καλύτερα από τον καθένα το φοβερό πλεονέκτημα, να παίρνεις με δόλο ο, τι θα σου ήταν εντελώς αδύνατον να απόκτησης με ευθεία απαίτηση.
ΔΟΛΟΣ λοιπόν, μια τιτάνια δύναμη επιτυχίας που το μόνο που ζητάει από σένα είναι, να είσαι άνθρωπος χωρίς αναστολές, με αλλά λόγια και για να το πούμε απλά, να είσαι παμπόνηρος και να μην έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο!
Το βιβλίο λοιπόν που τόσο σεβάστηκε η ανθρωπότητα, η εβραϊκή βίβλος που κατέγραψε τα ανδραγαθήματα και τις περιπέτειες του ιδρυτή της φυλής και αρχιπατριαρχη Αβραάμ, καθώς κι αυτές των αντάξιων συνεχιστών του, δε γράφτηκε έπ’ ουδενι για να αποτελέσει τη βάση οποιασδήποτε θρησκείας. Αλλά για το σαφώς ευδιάκριτο πλέον λόγο, να καταγράψει τους άθλους και να διασώσει όσο το δυνατόν περισσότερες έστω και συγκαλυμμένες λεπτομέρειες μιας τρομερής φυλετικής εφεύρεσης. Μιας τέχνης που η τρομακτική δύναμη της, δεν είχε καμία σχέση, με καμία απολύτως ηθικό – θρησκευτική βάση. Το πατριαρχικό “έπος”, συγκράτησε έναν τρόπο φυλετικού πλουτισμού και ζωής, παντελώς άσχετο προς κάθε απόπειρα προώθησης σεβάσμιων Αξιών.
Τελικά , ο άνθρωπος αυτός με τις μεγαλόπνοες ιδέες, είχε τη θαυμαστή ευκαιρία να δει στην μακρόχρονη ζωή του την απόλυτη επιτυχία των ιδεών του. Στο τέλος της ζωής του είδε να τον αποκαλούν “κύριο, μέγα, και ηγεμόνα” [ΓΕΝ. ΚΓ’ 6], όλοι εκείνοι οι άνθρωποι των οποίων την ευτυχισμένη ευημερία είχε με κάθε επιτυχία υπονομεύσει με τον αθόρυβο χαμογελαστό δόλο!
Έτσι λοιπόν, το ότι “εγεννηθη ρήμα Κυρίου” στο μυαλό του Αβραάμ ότι “θελουσιν ευλογηθεί εν σοι πασαι αι φυλαι της γης. [ΓΕΝ. ΙΒ’ 3], σαφώς μόνο σαν απειλή μπορεί να ακουστεί μέσ’ απ’ τις σελίδες της βίβλου. Εκτός βέβαια κι αν αισθάνεστε ότι γύρω σας μετά από τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, έχει έστω και μερικώς εκπληρωθεί η τόσο τρανταχτή αυτή υπόσχεση. Λέτε να είμαστε πράγματι ευλογημένοι, με την καλώς εννοούμενη ευλογία σήμερα εμείς οι “άλλες φυλές της γης” από τη δράση και τη θρησκευτική σκέψη της αβρααμικης σοφίας? Πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι πολλά απ’ τα ευλογημένα πράγματα που ευτυχώς εξακολουθούν να υπάρχουν γύρω μας, οφείλονται πράγματι στην αβρααμικη μέριμνα που αυτός και ο θεός του έκαναν για μας – τις άλλες φυλές της γης – στην μακρινή εκείνη εποχή; Αν ναι, πολύ θα θέλαμε ένα μικρό έστω κατάλογο “πραγμάτων” που να μας βεβαιώνουν ότι ακόμα και σήμερα ζούμε πράγματι ανάμεσα στις ευλογίες που τόσο επίμονα υποσχέθηκε μέσω του σπέρματος του ο θεός στο μεγάλο εκείνο προφήτη!
Μήπως τελικά οι σωτήριες εφευρέσεις, η ωφέλιμη επιστήμη, τα φάρμακα, η παιδεία, οι τέχνες κι ο υγιής πολιτισμός, η γνώση, ο αθλητισμός, οι ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, και τα απαραίτητα για την ζωή μας κοινωνικά συστήματα, το κάλλος της έρευνας και οι πολύτιμοι μηχανισμοί παραγωγής ανθρώπινης αξιοπρέπειας των σωτηρίων ερωτήσεων μας, έχουν οποιαδήποτε σχέση με τις “ευλογίες” που προώθησε αυτός ο προφήτης και το σπέρμα του!
Επιτέλους, που είναι οι τόσο βαρύγδουπες αβρααμικες ευλογίες;
Δεν νομίζετε ότι είναι καιρός να δούμε προσεκτικότερα την αληθινή όψη των πραγμάτων;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
Web Informer Button