Ads 468x68px

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Καβάφης - Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιµό γιά τήν 'Ιθάκη,
νά εύχεσαι νάναι μακρύς δρόµος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας,
τόν θυµωµένο Ποσειδώνα µή φοβάσαι,
τέτοια στόν δρόµο σου ποτέ σου δέν θά βρείς,
αν µέν' ή σκέψις σου υψηλή, αν έκλεκτή
συγκίνησις τό πνευµα και τό σώµα σου άγγιζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κυκλωπας,
τόν αγριο Ποσειδώνα δέν θά σuναντήσεις,
αν δέν τους κουβανείς µές στήν ψυχή σου,
αν ή ψυχή σου δέν τους στήνει έµπρός σου.

Νά ευχεσαι νάναι µακρός ό δρόµος.
Πολλά τά καλοκαιρινά πρωϊά νά ειναι
που µέ τι ευχαριστησι, µέ τι χαρά
θά µπαινεις σέ λιµένας πρωτοειδωµένους
νά σταµατήσεις σ' έµπορεία Φοινικικά,
καί τές καλές πραγµάτειες ν' άποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριµπάρια κ' εβενους,
καί ήδονικά µυρωδικά κάθε λογης,
οσο µπορείς πιό αφθονα ήδονικά µυρωδικά'
σέ πόλεις Αίγυπτιακές πολλές νά πάς,
νά µάθεις καί νά µάθεις άπ' τους σπουδασµένους.

Πάντα στόν νου σου ναχεις τήν 'Ιθάκη.
Τό φθάσιµον έκεί ειν' ό προορισµός σoυ .
Αλλά µή βιάζεις τό ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά νά διαρκέσει'
καί γέρος πιά ν' άράξεις στό νησί,
πλουσιος µέ οσα κέρδισες στόν δρόµο,
µή προσδοκώντας πλουτη νά σέ δώσει ή 'Ιθάκη.

Ή 'Ιθάκη σ' εδωσε τ' ώραίο ταξείδι.
Χωρις αυτήν δέν θαβγαινες στόν δρόµο.
'Άλλα δέν εχει νά σέ δώσει πιά.
Κι αν πτωχική τήν βρείς,ή 'Ιθάκη δέν σέ γέλασε.
'Έτσι σοφός που εγινες, µέ τόση πείρα,
ήδη θά τό κατάλαβες ή 'Ιθάκες τι σηµαινουν.

Καβάφης

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Κοσμολογία της Νόησης.

 Πηγή: Η Κοσμολογία της νόησης – Δανέζη/Θεοδοσίου
Ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το βιβλίο "Εισαγωγή στην Κοσμολογία, Κοσμολογία της Νόησης."
......Πως να νοιώσει κανείς, το εγώ του όταν από το 1905 με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας οι φυσικοί ξέρουν ότι το Σύμπαν είναι ένα, ότι οι περιορισμένης αντιληπτικότητας αισθήσεις του ανθρώπου τον αναγκάζουν να ζει με την πεποίθηση ότι είναι κάτι ξεχωριστό από την στιγμή η "ύπαρξη του" δεν τελειώνει στα άκρα του σώματος του ούτε στις μεγαλόπνοες σκέψεις του αλλά είναι ένα μικρό κύτταρο ενός συνολικής ενιαίας ολότητας που περιλαμβάνει τα πάντα. Και κάθε σκέψη του - με βάση της χίλιo αποδειγμένης θεωρίας των συσχετισμένων φωτονίων- μεταβιβάζεται σε χρόνο μηδέν σε όλο το σύμπαν.
Manos Danezis & Stratos Theodossiou
geometry_of_universe
Μια σημαντική παράμετρος ενός χώρου, οποιασδήποτε διάστασης, η οποία χαρακτηρίζει το είδος της γεωμετρίας που περιγράφει τις ιδιότητες του, είναι ο παράγοντας της καμπυλότητας του (ε).
Έτσι ένας ευκλείδειος χώρος έχει καμπυλότητα ε=0. Ένας χώρος Lobatschewski έχει αρνητική καμπυλότητα (ε<0 riemann="riemann">0).
Όπως αναφέρει ο M. Talbot (1993): «Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστούμε την καμπυλότητα τον χωροχρόνου στο υλικό της ίδιας της πραγματικότητας. Για να το καταφέρουμε, χρειάζεται να κοιτάξουμε το οικοδόμημα της πραγματικότητας έξω από αυτήν, κάτι που δεν μπορούμε προς το παρόν να κάνουμε. Είμαστε πιασμένοι μέσα σε έναν καθρέφτη και το φως που μας φέρνει εικόνες τον φυσικού Σύμπαντος ακολουθεί τις καμπύλες που έχει η επιφάνεια τον καθρέφτη. Οι στρεβλώσεις που συμβαίνουν όμως είναι αόρατες στα μάτια μας».
Ας αναφερθεί εδώ ότι, σύμφωνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας, η καμπύλωση του χώρου και η διαμόρφωση του σε χώρο Lobatschewski ή Riemann εξαρτάται από την πυκνότητα και την ποσότητα της ύλης που σχηματοποιείται στο πλαίσιο του.
Για το λόγο αυτό η διερεύνηση της συνολικής τιμής της μάζας του Σύμπαντος και της κατανομής της στο Σύμπαν είναι αναγκαία προϋπόθεση, προκειμένου να εξαχθούν συμπεράσματα για την πιθανή εξέλιξη του.
Για να γίνουν πιο κατανοητά όλα τα προηγούμενα, ας δώσουμε μια σχηματική απεικόνιση των δισδιάστατων χώρων (επιπέδων) του Ευκλείδη, του Lobatschewski και του Riemann μέσα στον ευκλείδειο χώρο των τριών διαστάσεων.
O T. A. Whiller, στο βιβλίο του Superspace and the nature of quantum geometrodynamics (1968), για όλα τα παραπάνω αναφέρει:
«Η καμπυλωμένη γεωμετρία (μη ευκλείδεια) είναι ένα είδος μαγικού δομικού υλικού, από το οποίο είναι φτιαγμένο οτιδήποτε στον φυσικό κόσμο:
H αργή καμπύλωση σε κάποια περιοχή του διαστήματος περιγράφει ένα βαρυτικό
πεδίο.
Μια κυματοειδής γεωμετρία με έναν διαφορετικό τύπο καμπυλότητας (κατά περιοχή) περιγράφει ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.
Μια περιοχή κόμβων υψηλής καμπυλότητας ίσως περιγράφει μια συγκέντρωση φορτίου και ενέργειας-μάζας που κινείται σαν σωματίδιο. Μήπως τελικά τα πεδία και τα σωματίδια είναι ξένες υπάρξεις βυθισμένες στη γεωμετρία, ή μήπως δεν είναι τίποτε άλλο από γεωμετρία;»
O W. K. Cliffor, το 1876, διατύπωσε την άποψη ότι η ύλη δεν είναι τίποτε περισσότερο από κενό καμπύλο διάστημα, ενώ ο T. A. Whiller (1968) δήλωνε:
«…Έκτος από το κενό, καμπυλόγραμμο (μη ευκλείδειο) διάστημα δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο. H ύλη, το φορτίο, ο ηλεκτρομαγνητισμός και τα υπόλοιπα πεδία είναι μόνο οι εκδηλώσεις της κάμψης του χώρου. H φυσική είναι γεωμετρία».
O ίδιος πάλι σημείωνε ότι ο «ιστός» του χωροχρόνου αποτελείται από μια ταραγμένη θάλασσα φυσαλίδων, την οποία ονόμασε «κβαντικό αφρό», για να καταλήξει: «0 χώρος της γεωμετροδυναμικής των κβάντα μπορεί να συγκριθεί με ένα χαλί αφρού, που επεκτείνεται σε ένα αργόσυρτο κυματιζόμενο τοπίο… Οι διαρκείς μικροσκοπικές αλλαγές που συμβαίνουν στο χαλί του αφρού, όταν εμφανίζονται νέες φυσαλίδες και εξαφανίζονται οι παλιές, συμβολίζουν τις κβαντικές διακυμάνσεις στη γεωμετρία».
Συνεπώς, σύμφωνα με τον Whiller, πάνω στον κβαντικό αφρό επιδρούν βαρυτικές και ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις προκαλώντας δονήσεις και στη συνέχεια κύματα που επισημαίνονται από τον παρατηρητή σαν σωματίδια. H αλληλεπίδραση αυτών των κυμάτων δημιουργεί τα άτομα, τα μόρια και ολόκληρη την ουσία του φυσικού κόσμου. Με τον τρόπο αυτό, τα πάντα στο Σύμπαν είναι κυματισμοί μέσα στο τίποτα.
 
Web Informer Button