Ads 468x68px

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Καβάφης - Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιµό γιά τήν 'Ιθάκη,
νά εύχεσαι νάναι μακρύς δρόµος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας,
τόν θυµωµένο Ποσειδώνα µή φοβάσαι,
τέτοια στόν δρόµο σου ποτέ σου δέν θά βρείς,
αν µέν' ή σκέψις σου υψηλή, αν έκλεκτή
συγκίνησις τό πνευµα και τό σώµα σου άγγιζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κυκλωπας,
τόν αγριο Ποσειδώνα δέν θά σuναντήσεις,
αν δέν τους κουβανείς µές στήν ψυχή σου,
αν ή ψυχή σου δέν τους στήνει έµπρός σου.

Νά ευχεσαι νάναι µακρός ό δρόµος.
Πολλά τά καλοκαιρινά πρωϊά νά ειναι
που µέ τι ευχαριστησι, µέ τι χαρά
θά µπαινεις σέ λιµένας πρωτοειδωµένους
νά σταµατήσεις σ' έµπορεία Φοινικικά,
καί τές καλές πραγµάτειες ν' άποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριµπάρια κ' εβενους,
καί ήδονικά µυρωδικά κάθε λογης,
οσο µπορείς πιό αφθονα ήδονικά µυρωδικά'
σέ πόλεις Αίγυπτιακές πολλές νά πάς,
νά µάθεις καί νά µάθεις άπ' τους σπουδασµένους.

Πάντα στόν νου σου ναχεις τήν 'Ιθάκη.
Τό φθάσιµον έκεί ειν' ό προορισµός σoυ .
Αλλά µή βιάζεις τό ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά νά διαρκέσει'
καί γέρος πιά ν' άράξεις στό νησί,
πλουσιος µέ οσα κέρδισες στόν δρόµο,
µή προσδοκώντας πλουτη νά σέ δώσει ή 'Ιθάκη.

Ή 'Ιθάκη σ' εδωσε τ' ώραίο ταξείδι.
Χωρις αυτήν δέν θαβγαινες στόν δρόµο.
'Άλλα δέν εχει νά σέ δώσει πιά.
Κι αν πτωχική τήν βρείς,ή 'Ιθάκη δέν σέ γέλασε.
'Έτσι σοφός που εγινες, µέ τόση πείρα,
ήδη θά τό κατάλαβες ή 'Ιθάκες τι σηµαινουν.

Καβάφης

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

Tο ψάρι που έφαγε όλα τα μικρά

Δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία
απο τον ΣΤΑΘΗΣ Σ. "stathis@enet.gr"
Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2005

Πάντα επίκαιρο


Κι ένα νέφος μεγάλο όσον η Κίνα, η μισή Ινδία κι όλη η Ινδονησία ίπταται πάνω απ' αυτές τις χώρες πιάνοντας κι ολίγον η πολύ από Πακιστάν, Μογγολία κι Αφγανιστάν. Ένα νέφος σκοτωστρα! Με πάχος τρία χιλιόμετρα θέτει αυτές τις χώρες υπό σκιάν! Σκιάζει τον ήλιο. Και ιδού από κάτω ξηρασία και θάνατος αργός επί μακρόν και μαρασμός και υποφως. Ένα νέφος από ρύπους, από αιθάλη των καμένων δασών. Των βιομηχανιών. Των κινητήρων εσωτερικής καύσεως. Ένα νέφος στον ουρανό «της μεγάλης χώρας της "Ουράνιας γαλήνης",  θα 'ταν ειρωνεία αν δεν ήταν η ύβρις του ανθρώπου επί τη μητέρα και την μήτρα του η τελική του μετάλλαξη σε ιό που καταστρέφει τον πλανήτη. Ίσως αυτό να είναι η παγκοσμιοποίηση. Η αυτοκαταστροφή σε παγκόσμια κλίμακα. Στην Αρκτική λιώνουν οι πάγοι. Στη Ευρώπη, κατακλυσμός τον Αύγουστο μια λίμνη στα όρια της άγιας Γερμανικής Αυτοκρατορίας του κάποτε, η Αυτοκρατορία της μωρίας τη σήμερον, των πετρελαιαδων, των ανθρώπων που έχουν αυτιά γαϊδάρου, σαν τον βασιλιά Μίδα. Όλων εκείνων που θέλουν ο,τι πιάνουν να γίνεται χρυσάφι. Ο καπιταλισμός είναι σαν το Μίδα. Θέλει ότι πιάνει να γίνεται χρυσάφι. Ρουφάνε τα ποτάμια της γης και τα κάνουν χρυσάφι. Κόβουν τα δάση της γης και τα κάνουν χρυσάφι. Βρωμίζουν τον αέρα της γης και τον κάνουν χρυσάφι.
The masters of universes
Παλιά οι χρυσοθήρες έψαχναν την γη να βρουν και να βγάλουν χρυσάφι. Τώρα οι καπιταλίστες θέλουν να κάνουν την γη χρυσάφι. Θέλουν ότι αγγίζουν να γίνεται χρυσάφι. Χρυσάφι τα δάση της Βραζιλίας, της Σιβηρίας, της Κίνας. Χρυσάφι παντού. Πλουτοπαραγωγικές πήγες παντού. Κι όταν τελειώνουν μια περιοχή, την αφήνουν να βουλιάξει στα όρια του κάτω κόσμου, την Αργεντινή, την Κολομβία, την Ουρουγουάη, την Αφρική. Κι αν μια χώρα πεθαίνει σκυλεύουν το πτώμα της κι αν η χώρα την τελευταία στιγμή ανανήψει κι επιζήσει, της ξαναρουφανε το αίμα, να βγει χρυσάφι, της ρουφάνε τους χυμούς, τον αέρα, την αυτοπεποίθηση, τον αυτοσεβασμός, την ικμάδα, τους ανθρώπους. Έχουν κάνει την φύση τζίρο. Κι ας βλέπουν την φύση να εξαγριώνεται. Ελπίζουν ότι θα τους φάει τελευταίους. Εγκωμίων μωρίας; Όχι! ύβρις του κέρδους. Να βγάλουν και από την μύγα ξύγκι. Απ'τη φάλαινα το λίπος, απ' τον ελέφαντα τα δόντια, από τον άνθρωπο την υπεργασια, από την γη το καταπατημένο οικόπεδο, το ξερχεσωμενο δάσος, απ' τα σπλάχνα της γης την ψυχή της, απ' τα ποτάμια το νερό τους, απ' τα παιδιά το μέλλον τους, όλα μπορούν να γίνουν χρυσάφι, ομόλογα, δάνεια, μετοχές, λογιστική οικονομία, αέρας κοπανιστός, αέρας βρωμισμένος, νέφος, καπνός και αποκαΐδια. Πάνω από το Λος ’ντζελες. Το Δελχί και το Πεκίνο. Οι άνθρωποι θέλουν να ξαναστησουν τους δίδυμους πύργους, δυο τεράστιους βωμούς στο Κέρδος, να υψώνονται στον ουρανό όπως άλλοτε ο Πύργος της Βαβέλ, στον μολυσμένο ουρανό, όπως αυτόν πάνω από την χώρα της «ουράνιας γαληνή», την Κίνα, η το Δώρο των ποταμών, την Ινδία. Και ιδού η Ευρώπη επί των υδάτων και οι λίμνες της Ευρώπης υπό των υδάτων, και ιδού η τρύπα του όζοντος στο κούφιο κεφάλι τους, πράγματι οι άνθρωποι οι καπιταλιστές δηλαδή είναι φυσιολάτρες. Ξέρετε ποσά λεφτά μπορούν να βγάλουν από τη φύση παρά φύσιν αυτά τα μαλάκια του κέρδους? Ο καπιταλισμός ήταν, είναι, γίνεται και απογίνεται ο κανιβαλισμός του περιβάλλοντος. Καθ' ότι όταν τρως την φύση, τρως το σώμα σου. Οι αντιθέσεις μέσα στις κοινωνίες προκαλούν εξεγέρσεις κι επαναστάσεις. Οι αντιθέσεις των κοινωνιών με τη φύση προκαλούν καταστροφές ανεπανόρθωτες όταν γίνουν ανεπίστροφες. Για την ώρα είναι απλώς αυτεπιστροφες γίνονται μπούμερανγκ επί δίκαιους και αδίκους, παρ΄ότι φταίνε μόνο οι άδικοι. Αλλά, φταίνε μόνον οι άδικοι η κι εκείνοι που τους ανέχονται η και ακόμα ακόμα τους επιδοκιμάζουν? Φταίνε μόνον οι άδικοι η κι εκείνοι που ψηφίζουν τα ίδια κόμματα με τους αδίκους; Τα κόμματα των άδικων, την πολιτική των αδίκων, την κυριαρχία των αδίκων! Δεν φταίνε οι πολίτες που ανησυχούν για την γούνα της καφέ αρκούδας, αλλά δεν έχουν κανένα ράμμα για την γούνα των Εταιρειών που ροκανίζουν τον πλανήτη? Των κομμάτων που προστατεύουν η υπακούουν σε αυτές της εταιρείες? Των κρατών που είναι υποχείρια αυτών των εταιρειών? Απλώς η τελευταία μετάλλαξη των υποχείριων θα είναι σε υποχείρια όσοι δεν είναι ήδη. Η φύση αρχίζει να μην μας αντέχει. Και ιδού, όταν μια ημέρα θα γίνει η Σύναξη των Στοιχείων, εναντίον μας θα πει ο ’άνεμος, θα πει το Νερό, θα πει η Γη΄, ιδού ο άνθρωπος, ιδού ο καπιταλιστής, ιδού ο κανίβαλος, ιδού ο ιός, ιδού το υποχείριο και υποχοιριο, ιδού ο υβριστής, ο μωρός και η κόπρος, ιδού ο μαλάκας. Και θα μας σβήσει η γη απ΄το πρόσωπο της, ο Ουρανός απ' τη γαλήνη του και τα Ύδατα απ΄τον ρουν τους θα μείνει ο Κρόνος χωρίς παιδιά και θ' αφανισθεί ο Λόγος ότι δεν τα κατάφερε. Καθ΄ότι ο άνθρωπος που νομίζει ότι έχει γίνει θεός, έχει γίνει απλώς θηρίο..

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

Σωκράτης


Σωκράτης : Αλήθεια Ερμογένη, Τι να σημαίνει άραγε το όνομα Δαίμονες?
Ερμογένης: Δεν γνωρίζω
Σωκράτης: Επειδή ήταν συνετοί και "δα-η-μονες" [σοφοί] τους ονόμασε ο Ησίοδος Δαίμονες. Αν πεθάνει κάποιος ενάρετος μεγάλη τύχη και τιμές αποκτάει και γίνεται Δαίμονας. Έτσι και εγώ λοιπόν αντιλαμβάνομαι τον "Δα-η-μονα" δηλαδή κάθε άνθρωπο θεϊκό όσο ζει και αφότου πεθάνει νομίζω ότι σωστά ονομάζεται "Δαίμων"
Από τους διαλόγους του Πλάτωνα

“εν οίδα ότι ουδέν οίδα “

Ο Σωκράτης προσπαθούσε να ορίσει μόνο μια έννοια [π.χ. τι είναι φιλία, ευσέβεια, ηθική κλπ.] Ποτέ δυο η περισσότερες. Ορισμός μιας έννοιας είναι από τα πιο δύσκολα έργα του ανθρώπινου πνεύματος. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι με την επαγωγική μέθοδο του Σωκράτη που δοκίμασε να ορίσει τις έννοιες, ουσιαστικά αρχίζει η επιστήμη στην ιστορία του ανθρώπινου γένους..
Δημήτρης Λιαντίνης

Αριστοτέλης για Σωκράτη
Δυο πράγματα οφείλει να καταλογίσει με σιγουριά κανείς στο Σωκράτη, την Επαγωγική μέθοδο και τον ακριβή ορισμό των εννοιών. Και αυτά τα δυο είναι το θεμέλιο για κάθε επιστήμη.

Ο ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ

Σωκράτης
Και όσο για καιρό δα έχουμε. Κι έπειτα τα τζιτζίκια που κατά το συνήθιο τους μέσα στην κάψα τραγουδούνε και συνομιλούνε πάνω από το κεφάλι μας μού φαίνεται πως μας βλέπουνε. Αν λοιπόν μας έβλεπαν κι εμάς τους δύο, όπως τον πολύ κόσμο, το μεσημέρι να μη συνομιλούμε αλλά να είμαστε νυσταγμένοι και με το τραγούδι τους αποκαρωμένοι από αργία του νού μας, με το δίκιο τους θα μας περιγελούσαν, παίρνοντάς μας για τίποτα δούλους που ήλθαν σ' αυτούς εδώ, σ' αυτό το κατάλυμμα να κοιμηθούν, ωσάν πρόβατα που κάνουν μεσημέρι γύρω από το νερό. Αν όμως μας έβλεπαν να συνομιλούμε και να πλέωμε από κοντά τους σαν δίπλα από Σειρήνες αγοήτευτοι, το έπαθλο που έχουν από τους θεούς για να το δίνουν στους ανθρώπους, ίσως το έδιναν σε μας από θαυμασμό και εκτίμηση.

Φαίδρος
Και τι είναι λοιπόν αυτό που έχουν; Γιατί δεν έτυχε ως φαίνεται να τ' ακούσω.

Σωκράτης
Αληθινά όμως δεν στέκει ένας άνθρωπος που αγαπάει τις Μούσες να μην έχη ακούσει αυτά τα πράγματα. Νά, λένε πως τα τζιτζίκια ήταν άνθρωποι κάποτε, προτού ακόμα να γεννηθούν οι Μούσες. Όταν όμως γεννηθήκανε οι Μούσες και πρωτοφάνηκε το τραγούδι, τόσο πια μερικοί από αυτούς τότε τους ανθρώπους τα χάσανε από την τέρψη, που τραγουδώντας αμέλησαν να φάνε και να πιούν και, χωρίς να το νοιώσουν, πεθάνανε. Απ' αυτούς γεννήθηκε το γένος των τζιτζικιών παίρνοντας τούτο το βραβείο από τις Μούσες, δηλαδή να μην έχει αφότου γεννηθεί καμμιά ανάγκη για τροφή, αλλά, χωρίς να τρώη και να πίνη, ν' αρχίζη ευθύς να τραγουδάει ως που να πεθάνη, κι έπειτα πηγαίνοντας στις Μούσες να τους φέρνη είδηση ποιός από τους ανθρώπους εδώ κάτω ποιάν απ' αυτές τιμάει. Και νά, στην Τερψιχόρη φέρνοντας την είδηση ποιοί την ετίμησαν, κάνουν προς αυτούς την αγάπη της μεγαλύτερη, και στην Ερατώ εκείνους που την ετίμησαν μ' ερωτικά τραγούδια όμοια και στις άλλες κατά το είδος της τιμής που ταιριάζει στην κάθε μιά. Μα στην πρεσβύτατη, την Καλλιόπη, και στην Ουρανία που έρχεται έπειτα από αυτήν, αγγέλουν εκείνους που περνούνε την ζωή τους με φιλοσοφία και που τιμούν εκείνων την τέχνη. Αυτές δα είναι που πιό πολύ απ' όλες τις Μούσες, έχοντας να κάμουν με τον ουρανό και με τους λόγους, και των θεών και των ανθρώπων, αρθρώνουνε την ομορφότερη φωνή. Για πολλές δα λοιπόν αιτίες πρέπει να μιλούμε για κάτι και δεν πρέπει να κοιμόμαστε το μεσημέρι.

Πλάτωνος Φαίδρος, μετάφραση Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου ("Πλάτωνος Φαίδρος", Γ' έκδοση Αθήνα 1971).

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Κοσμολογία της Νόησης.

 Πηγή: Η Κοσμολογία της νόησης – Δανέζη/Θεοδοσίου
Ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το βιβλίο "Εισαγωγή στην Κοσμολογία, Κοσμολογία της Νόησης."
......Πως να νοιώσει κανείς, το εγώ του όταν από το 1905 με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας οι φυσικοί ξέρουν ότι το Σύμπαν είναι ένα, ότι οι περιορισμένης αντιληπτικότητας αισθήσεις του ανθρώπου τον αναγκάζουν να ζει με την πεποίθηση ότι είναι κάτι ξεχωριστό από την στιγμή η "ύπαρξη του" δεν τελειώνει στα άκρα του σώματος του ούτε στις μεγαλόπνοες σκέψεις του αλλά είναι ένα μικρό κύτταρο ενός συνολικής ενιαίας ολότητας που περιλαμβάνει τα πάντα. Και κάθε σκέψη του - με βάση της χίλιo αποδειγμένης θεωρίας των συσχετισμένων φωτονίων- μεταβιβάζεται σε χρόνο μηδέν σε όλο το σύμπαν.
Manos Danezis & Stratos Theodossiou
geometry_of_universe
Μια σημαντική παράμετρος ενός χώρου, οποιασδήποτε διάστασης, η οποία χαρακτηρίζει το είδος της γεωμετρίας που περιγράφει τις ιδιότητες του, είναι ο παράγοντας της καμπυλότητας του (ε).
Έτσι ένας ευκλείδειος χώρος έχει καμπυλότητα ε=0. Ένας χώρος Lobatschewski έχει αρνητική καμπυλότητα (ε<0 riemann="riemann">0).
Όπως αναφέρει ο M. Talbot (1993): «Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστούμε την καμπυλότητα τον χωροχρόνου στο υλικό της ίδιας της πραγματικότητας. Για να το καταφέρουμε, χρειάζεται να κοιτάξουμε το οικοδόμημα της πραγματικότητας έξω από αυτήν, κάτι που δεν μπορούμε προς το παρόν να κάνουμε. Είμαστε πιασμένοι μέσα σε έναν καθρέφτη και το φως που μας φέρνει εικόνες τον φυσικού Σύμπαντος ακολουθεί τις καμπύλες που έχει η επιφάνεια τον καθρέφτη. Οι στρεβλώσεις που συμβαίνουν όμως είναι αόρατες στα μάτια μας».
Ας αναφερθεί εδώ ότι, σύμφωνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας, η καμπύλωση του χώρου και η διαμόρφωση του σε χώρο Lobatschewski ή Riemann εξαρτάται από την πυκνότητα και την ποσότητα της ύλης που σχηματοποιείται στο πλαίσιο του.
Για το λόγο αυτό η διερεύνηση της συνολικής τιμής της μάζας του Σύμπαντος και της κατανομής της στο Σύμπαν είναι αναγκαία προϋπόθεση, προκειμένου να εξαχθούν συμπεράσματα για την πιθανή εξέλιξη του.
Για να γίνουν πιο κατανοητά όλα τα προηγούμενα, ας δώσουμε μια σχηματική απεικόνιση των δισδιάστατων χώρων (επιπέδων) του Ευκλείδη, του Lobatschewski και του Riemann μέσα στον ευκλείδειο χώρο των τριών διαστάσεων.
O T. A. Whiller, στο βιβλίο του Superspace and the nature of quantum geometrodynamics (1968), για όλα τα παραπάνω αναφέρει:
«Η καμπυλωμένη γεωμετρία (μη ευκλείδεια) είναι ένα είδος μαγικού δομικού υλικού, από το οποίο είναι φτιαγμένο οτιδήποτε στον φυσικό κόσμο:
H αργή καμπύλωση σε κάποια περιοχή του διαστήματος περιγράφει ένα βαρυτικό
πεδίο.
Μια κυματοειδής γεωμετρία με έναν διαφορετικό τύπο καμπυλότητας (κατά περιοχή) περιγράφει ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.
Μια περιοχή κόμβων υψηλής καμπυλότητας ίσως περιγράφει μια συγκέντρωση φορτίου και ενέργειας-μάζας που κινείται σαν σωματίδιο. Μήπως τελικά τα πεδία και τα σωματίδια είναι ξένες υπάρξεις βυθισμένες στη γεωμετρία, ή μήπως δεν είναι τίποτε άλλο από γεωμετρία;»
O W. K. Cliffor, το 1876, διατύπωσε την άποψη ότι η ύλη δεν είναι τίποτε περισσότερο από κενό καμπύλο διάστημα, ενώ ο T. A. Whiller (1968) δήλωνε:
«…Έκτος από το κενό, καμπυλόγραμμο (μη ευκλείδειο) διάστημα δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο. H ύλη, το φορτίο, ο ηλεκτρομαγνητισμός και τα υπόλοιπα πεδία είναι μόνο οι εκδηλώσεις της κάμψης του χώρου. H φυσική είναι γεωμετρία».
O ίδιος πάλι σημείωνε ότι ο «ιστός» του χωροχρόνου αποτελείται από μια ταραγμένη θάλασσα φυσαλίδων, την οποία ονόμασε «κβαντικό αφρό», για να καταλήξει: «0 χώρος της γεωμετροδυναμικής των κβάντα μπορεί να συγκριθεί με ένα χαλί αφρού, που επεκτείνεται σε ένα αργόσυρτο κυματιζόμενο τοπίο… Οι διαρκείς μικροσκοπικές αλλαγές που συμβαίνουν στο χαλί του αφρού, όταν εμφανίζονται νέες φυσαλίδες και εξαφανίζονται οι παλιές, συμβολίζουν τις κβαντικές διακυμάνσεις στη γεωμετρία».
Συνεπώς, σύμφωνα με τον Whiller, πάνω στον κβαντικό αφρό επιδρούν βαρυτικές και ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις προκαλώντας δονήσεις και στη συνέχεια κύματα που επισημαίνονται από τον παρατηρητή σαν σωματίδια. H αλληλεπίδραση αυτών των κυμάτων δημιουργεί τα άτομα, τα μόρια και ολόκληρη την ουσία του φυσικού κόσμου. Με τον τρόπο αυτό, τα πάντα στο Σύμπαν είναι κυματισμοί μέσα στο τίποτα.

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009

εύθραυστος πλανήτης

«Είχαμε τον ουρανό εκεί πάνω, κατάστικτο απ’ αστέρια και συνηθίζαμε να ξαπλώνουμε ανάσκελα και να τα θωρούμε και να συζητάμε αν έχουν δημιουργηθεί η απλά προέκυψαν»
Μαρκ Τουειν

Χθες το βράδυ είδα ένα Όνειρο.
Ήμουν, λέει σ’ έναν τόπο μακρινό, παράξενο μα συνάμα απίστευτα όμορφο. Οι κάτοικοι του αεικίνητοι, ανέμελοι, σαν τα άσπρα σύννεφα στον καταγάλανο ουρανό του. Άνθρωποι που μιλούν, που περπατούν, που τρώνε, και ντύνονται, αλλά δεν μπορούν να σκεφτούν, γιατί δεν έχουν τίποτα ανθρώπινο πάνω τους. Υπήρχαν κι άλλοι, δυσκίνητοι, κατηφείς, σαν τα σύννεφα της καταιγίδας. Πορεύονταν μαζί στην ουτοπία, αδιαφορώντας για τον ευεργετικό και τόσο εύθραυστο πλανήτη, που τους χάρισε την ίδια τους την ύπαρξη.
Υπήρχαν όμως, κάποιοι φάροι, ανεμοδαρμένοι και ραπισμένοι από τους πολέμιους της ζωής. Αντιστέκονταν σθεναρά στα σημεία των καιρών δείχνοντας με το φως τους τον δρόμο… για να κρατηθεί το Όνειρο ζωντανό.
 
Web Informer Button