Ads 468x68px

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009

εύθραυστος πλανήτης

«Είχαμε τον ουρανό εκεί πάνω, κατάστικτο απ’ αστέρια και συνηθίζαμε να ξαπλώνουμε ανάσκελα και να τα θωρούμε και να συζητάμε αν έχουν δημιουργηθεί η απλά προέκυψαν»
Μαρκ Τουειν

Χθες το βράδυ είδα ένα Όνειρο.
Ήμουν, λέει σ’ έναν τόπο μακρινό, παράξενο μα συνάμα απίστευτα όμορφο. Οι κάτοικοι του αεικίνητοι, ανέμελοι, σαν τα άσπρα σύννεφα στον καταγάλανο ουρανό του. Άνθρωποι που μιλούν, που περπατούν, που τρώνε, και ντύνονται, αλλά δεν μπορούν να σκεφτούν, γιατί δεν έχουν τίποτα ανθρώπινο πάνω τους. Υπήρχαν κι άλλοι, δυσκίνητοι, κατηφείς, σαν τα σύννεφα της καταιγίδας. Πορεύονταν μαζί στην ουτοπία, αδιαφορώντας για τον ευεργετικό και τόσο εύθραυστο πλανήτη, που τους χάρισε την ίδια τους την ύπαρξη.
Υπήρχαν όμως, κάποιοι φάροι, ανεμοδαρμένοι και ραπισμένοι από τους πολέμιους της ζωής. Αντιστέκονταν σθεναρά στα σημεία των καιρών δείχνοντας με το φως τους τον δρόμο… για να κρατηθεί το Όνειρο ζωντανό.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
Web Informer Button