Ads 468x68px

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Αναμεταδότης στα 406MHz

Μια σειρά από παράξενα περιστατικά συνέβησαν εκείνη τη μέρα.
Ήταν ένας νεαρός αξύριστος άνδρας με μαύρα πυκνά μαλλιά, φορούσε αθλητικά παπούτσια, πολύχρωμο χαβανέζικο πουκάμισο, τσαλακωμένο παντελόνι. Είχε τα χέρια του βαθειά χωμένα στις τσέπες, περπατούσε στη παραλιακή λεωφόρο, το πρόσωπο του χειμωνιάτικη θλίψη, ανέκφραστο, άδειο με μια βαθειά ριζωμένη μελαγχολία που δεν ταίριαζε με την νεανική του ηλικία. Ο υγρός και ζεστός αέρας δεν τον ανακούφιζε, ατένιζε τον ορίζοντα πάνω απ’ την θάλασσα που τρεμόπαιζε με τα νερά της παλίρροιας όταν επέστρεφαν.
Μόλις είχε μάθει την ετυμηγορία της αθλητικής δικαιοσύνης, τρία χρονιά αφαίρεση αθλητικής ιδιότητος και στέρηση εισόδου σε αθλητικούς χώρους για βιαιοπραγία βαριάς μορφής. Αυτό σήμαινε άδοξο τέλος της αθλητικής του καριέρας που ονειρευόταν, στο σύλλογο του είχαν γυρίσει την πλάτη. Μπορεί να μην το έδειχνε αλλά είχε ένα νευρώδες γερά κτισμένο σώμα, όλοι πίστευαν στο ταλέντο του ότι θα εξελιχτεί σε σπουδαίο τερματοφύλακα.
Έβγαλε τα χέρια από τις τσέπες και βάλθηκε να τρίβει το μέτωπο του.
Ένα πελώριο γιατί τον βασανίζει, ένοχα η σκηνή με το επεισόδιο πλημυρίζει τη σκέψη του . Θυμάται ότι έβραζε ο θυμός μέσα του, το αισθανόταν στο τρέμουλο των χειλιών του, τα χέρια σφιγγόταν και ξεσφιγγόταν νευρικά, ήταν εκείνη η στιγμή που η λογική πέθανε και το μίσος γεννήθηκε. Και όλη του η οργή στρεφόταν προς το πρόσωπο με τα μαύρα εκεί κοντά στη σημαία του κόρνερ. Ξεκίνησε από την εστία προχώρησε αργά στην αρχή, έκανε μερικά βήματα και επιτάχυνε, σαν πολεμιστής σηκώθηκε, το δεξί του πόδι προσγειώθηκε στο θώρακα του διαιτητή. Αναρωτιέται γιατί έπρεπε να γίνουν όλα αυτά αλλά απάντηση δεν παίρνει.
Έχει μετανιώσει και μεγαλόφωνα σκεφτόταν με λύπη αν είχε μυαλό στο κεφάλι που είχε φερθεί με τόση απόλυτη αφέλεια με το ένστικτο του ζώου.
--Μίστερ να σας κάνω μια ερώτηση παρακαλώ.
Ήταν μια φωνή με μια προφορά άγνωστη στα δικά του μέρη.
Αυτό τον επανέφερε και πάλι στον πραγματικό κόσμο.
--Παρακαλώ.
--Μπορείτε να μου πείτε που θα βρω το ταχυδρομείο.
Έτσι απρόσμενα έμελλε να αλλάξει η πορεία στη ζωή του Ρενέ, μια απλή ερώτηση εκεί καταμεσής στο παραλιακό δρόμο ήταν o καταλυτικός παράγοντας που θα καθόριζε το πεπρωμένο του για την υπόλοιπη ζωή του..
Ο ξένος ήταν ο Έλληνας πλοίαρχος στο φορτηγό πλοίο που βρισκόταν στο βάθος του λιμένα στην προβλήτα με τις αποθήκες.
Ο Ρενέ ξεκινούσε το μακρύ ταξίδι της γνωριμίας του με την Ελλάδα και την ναυτιλία της.
Από το ταχυδρομείο κατέληξαν να πίνουν φιλικά τον καφέ τους στα όμορφα παραλιακά στέκια του λιμένα. Ξεφυσώντας με ανακούφιση για πρώτη φορά σήμερα διηγήθηκε την ιστορία του. Ο πλοίαρχος καταγόταν από ένα νησί εκεί στη μακρινή Ελλάδα δεν το είχε ξανακούσει, ήταν κάτι άγνωστο που το άκουσε πρώτη φορά. Η σκέψη είχε έρθει από το πουθενά, προσπαθεί να τη διώξει αλλά αυτή επιμένει. Τον ρώτησε λοιπόν εάν έχουν ανάγκη από πλήρωμα στο πλοίο.
Δεν είχε υποχρεώσεις πίσω του, η εξοντωτική ποινή τον είχε κλονίσει γιατί το ποδόσφαιρο ήταν η ζωή του , κλωτσούσε το τόπι στις αλάνες της πόλης από όταν θυμάται τον εαυτό του. Μια ακραία στιγμή βίας τον αναγκάζει να γυρίσει την πλάτη, να αφήσει πίσω του για πάντα τον κόσμο του που ήταν άρρηκτα δεμένος με αυτό που τόσο αγαπούσε , να αναζητήσει το παρόν και το μέλλον μακριά του . Τη μοιραία εκείνη μέρα της δικαστικής απόφασης επήρε τη μεγάλη δική του απόφαση όσο περίπλοκη και αν του φαινόταν, εφοδιάστηκε με διαβατήριο και σάλπαρε με το πλοίο, γεμάτος ελπίδες και δίψα για καλύτερες ημέρες .
Άφηνε πίσω του το Σαν Αντόνιο , την γενέτειρα του πόλη στην κεντρική Χιλή, στη περιοχή ενός ευρύ κόλπου του ειρηνικού ωκεανού. Έναν θαλάσσιο λιμένα με την οικονομική δραστηριότητα να συγκεντρώνεται στη στενή επίπεδη περιοχή κοντά στον κόλπο, και οι κατοικημένες περιοχές να βρίσκονται στις απότομες κλίσεις των λόφων που εσωκλείουν την πόλη. Μια πόλη μικρή σε σημαντική όμως τοποθεσία. Ο πληθυσμός της ήταν μοιρασμένος σ’ αυτούς που έφευγαν, τους ναυτικούς, και σ’ αυτούς που έμεναν. Διάλεξε να φύγει, θα ήταν μεγάλο λάθος σκέφτηκε να μην αρπάξει την ευκαιρία.
Το πλοίο φόρτωσε ξυλεία με προορισμό εκφόρτωσης στο λιμένα της Νάπολι στην Ιταλία.
Η αναχώρηση έγινε μια νύκτα με πανσέληνο, πίσω τους ο κόλπος ασήμιζε λουσμένος από λευκό φως, ήταν ένας γραφικός τόπος που προσέλκυε επισκέπτες χάρη στο φυσικό του κάλλος. Στην παραλία υπήρχαν ακόμη αρκετοί τουρίστες, το τελευταίο κύμα του καλοκαιριού. Ο Ρενέ φιγούρα μοναχική στεκόταν στο κατάστρωμα της πρύμνης, το πρόσωπο του σκοτεινό , τα μαλλιά ανακατεμένα στο μέτωπο από τον αέρα της θάλασσας, και το βλέμμα του έμεινε να κοιτάζει περά τα λευκά και κίτρινα φώτα που μίκραιναν καθώς πλοίο απομακρυνόταν, βρισκόταν ανάμεσα σε δυο κόσμους αυτόν που άφηνε και αυτόν που οι ελπίδες του προσδοκούσαν να αντικρύσουν.
--Μάρτυς μου ο θεός ψιθύρισε μέσα από τα χείλη του, δεν ήθελα σε κανένα να κάνω κακό, χωρίς να πάρει το βλέμμα του από τα τελευταία φώτα, το πλοίο άλλαζε πορεία νότια και η πολιτεία χανόταν πίσω από τα βράχια της ακτής.
Το χλωμό φως απ’ το φεγγάρι που χαμήλωνε χάιδεψε τον ορίζοντα κατά την είσοδο του πλοίου στα στενά του Μαγγελάνου, ενώ ανατολικά φάνηκε θαμπό το πρώτο φως της καινούργια μέρας, την επομένη το πλοίο άφηνε πίσω του το θαλάσσιο κανάλι, ταξίδευε στα νερά του Ατλαντικού ωκεανού.
Η περιπέτεια που επρόκειτο να ζήσει ο Ρενέ μόλις είχε αρχίσει.
Ντροπαλός και ευγενικός έγινε φιλικά αποδεκτός από το υπόλοιπο πλήρωμα και πολύ γρήγορα προσαρμόστηκε στις συνθήκες της θάλασσας.
Στο βάθος αντίκρισαν της Ιταλικές ακτές, η παραλία της Νάπολη ήταν μπροστά τους.
Ήταν το πρώτο μεγάλο του ταξίδι, η πατρίδα εκεί μακριά στις ακτές του Ειρηνικού άρχισε να τυλίγεται από μια ομίχλη στις σκέψεις του, μόνο ανάμνηση είχε μείνει τίποτα άλλο.
Άλλαξε δυο τρεις εταιρείες όπου εργάστηκε στα πλοία τους, παντού τον εκτιμούσαν για την εργατικότητα του.
Τυχαία και απρογραμμάτιστα του έμελε να ξεκινήσει να εργάζεται στην Δωρική Ναυτιλιακή.
Μια νεοϊδρυθείσα εταιρεία από ένα στιβαρό άνδρα, φιλόδοξο μηχανικό με φλογερό βλέμμα, οραματιστή με δύναμη ψυχής.
Στην συνείδηση των συνεργατών του, και στα πληρώματα της εταιρείας δεν έγινε ποτέ το αφεντικό, απλώς ήταν ο συνεργάτης ο συνάδελφος. Ο άνεμος στα καρνάγια και της επισκευαστικές ζώνες της ευρύτερης περιφέρειας του Πειραιά έφερνε τους ψιθύρους και τον απόηχο από τα σχόλια για τον ακέραιο χαρακτήρα του. Ο λόγος του ήταν συμβόλαιο εμπιστοσύνης όπως οι αρχαίοι Τρέϊντερς στα εμπορικά σταυροδρόμια της Μεσογείου θάλασσας.
Αυτός ήταν ο κύριος Θεόφιλος Θεραπευτής ο πλοιοκτήτης στη νέα εταιρεία.
Ο σοφός βοσκός παππούς μου έλεγε.
«Άπαξ και είσαι ναύτης, ναύτης πεθαίνεις»
Το δεύτερο μπάρκο του στη νέα εταιρεία ήταν καθοριστικό για τον Ρενέ. Ο κυρ Θεόφιλος αγόρασε ένα πλοίο μεταφοράς προϊόντων πετρελαίου που βρισκόταν στο εξωτερικό αγκυροβόλιο της Τζαμάικας από ένα ατύχημα έκτος λειτουργίας. Ισχυρή έκρηξη είχε καταστρέψει κάποια δεξαμενή φορτίου. Ο τεχνικός διευθυντής της εταιρείας επικεφαλής κλιμάκιου του Ρενέ συμπεριλαμβανόμενου ξεκίνησαν για Τζαμάικα.
Οι πρώτες πληροφορίες προερχόμενες από τον τεχνικό διευθυντή μιλούσαν για ένα άνοιγμα που είχε η δεξαμενή, και το πλοίο θα έπαιρνε αδεία απόπλου για τα ναυπηγεία στην απέναντι ακτή στις Ολλανδικές Αντίλλες για επισκευές. Ταυτόχρονα πλήρωμα από τις Φιλιππίνες θα τους συναντούσε στην Τζαμάικα.
Στη Τζαμάικα αντίκρισαν το πλοίο σε πολύ χειρότερη κατάσταση από αυτή που έλεγαν οι πληροφορίες. Το σκάφος είχε τρία διαμήκη χωρίσματα και επτά εγκάρσια που όριζαν τις δεξαμενές του, σύνολο εικοσιένα δεξαμενές. Η έκρηξη είχε αφαιρέσει ολοσχερώς τη νούμερο δυο δεξιά δεξαμενή, ένα μέρος από την νούμερο τρία κεντρική και μέρος από την νούμερο τρία δεξιά δεξαμενή. Πήραν απόπλου για τις Ολλανδικές Αντίλλες για επισκευές.
Στο δρόμο, ελήφθη η απόφαση να το ταξιδέψουν στον Πειραιά όπου και θα γίνουν οι επισκευές αποκατάστασης. Ακολούθησε συνάθροιση του πληρώματος για να τους ανακοινωθεί η απόφαση από τον πλοίαρχο, ρωτήθηκαν ποιοι είναι διατεθειμένοι να συνδράμουν στο μακρινό ταξίδι, όποιος επιθυμεί να μην ακολουθήσει θα αποζημιωθεί και θα αναχωρήσει για την πατρίδα του από τις Ολλανδικές Αντίλλες. Το πλήρωμα στο σύνολο του συμφώνησε ήταν ένα τσούρμο από πεπειραμένους ναυτικούς.
Ο Ρενέ παρέμεινε σαν συνεργείο επισκευών με αρμοδιότητα τον καθημερινό έλεγχο στα ελάσματα των δεξαμενών, είχε εξελιχτεί σε εξαίρετο τεχνίτη.
Στο γενικό χάρτη χάραξαν την πορεία του σκάφους.
Από Τζαμάικα - Ολλανδικές Αντίλλες - Τρίνινταντ - Βόρειες ακτές Βραζιλίας - Ντακάρ της Αφρικής - Κανάριους νήσους - Γιβραλτάρ – Μεσόγειος θάλασσα – Πειραιεύς.
Είναι ήδη δεύτερη εβδομάδα στη θάλασσα, ταξίδευαν ανοικτά του Τρίνινταντ με πορεία νοτιοανατολικά όταν ξέσπασε η τροπική καταιγίδα, και είχαν βρεθεί στο έλεος των άνεμων. Το σκαρί είχε αντέξει ήταν κτισμένο σε καναδικά ναυπηγεία με το κουφάρι του άριστης ποιότητος χάλυβα 32 χιλιοστών, ικανό να ανταπεξέλθει σε τέτοιες αντίξοες συνθήκες και θεομηνίες μέχρι να βρει την ρότα του που θα το έβγαζε στην περιοχή της νηνεμίας.
Αν και η άγρια θαλασσοταραχή είχε ηρεμήσει σε ανεκτά επίπεδα, ένα καινούργιο πρόβλημα έκανε την εμφάνιση του, το πλοίο κάπου συναντούσε αντίσταση και η ταχύτητα του έπεσε πολύ χαμηλά σχεδόν ακινητοποιήθηκε.
Ο Ρενέ με αλλά δυο μέλη του πληρώματος εξοπλισμένοι και δεμένοι με ζώνες ασφαλείας ξεκίνησαν για μια επιθεώρηση από το κατάστρωμα στις δεξαμενές που είχαν καταστραφεί από την έκρηξη. Βρεγμένοι ως το κόκκαλο με πρόσωπα μουσκεμένα από την θάλασσα και τον ιδρώτα πάλευαν κόντρα στην ορμή του κύματος, ανοιγόκλειναν τα μάτια πασχίζοντας να διακρίνουν το πρόβλημα φευγαλέα ανάμεσα στο κατεστραμμένο κουφάρι.
Το εντόπισαν, στη νούμερο δυο δεξαμενή, μεγάλο έλασμα χάλυβος είχε αποκολλήσει από τα πλευρικά στηρίγματα και υποστήριξης και κρεμόταν τσαλακωμένο σαν το φύλλο εφημερίδας στο κενό του ωκεανού, δημιουργώντας ισχυρή αντίσταση στην πλεύση του πλοίου. Η αδυσώπητη πίεση της θάλασσας αποκόλλησε κάποια στιγμή το έλασμα, το έκοψε σύριζα στα στηρίγματα όπως ένα τεράστιο ψαλίδι που καθαρίζει το περιττό ύφασμα της φόδρας. Το πλοίο άρχισε και πάλι να αναπτύσσει ταχύτητα.
Η επιθεώρηση στα ελάσματα ήταν συνεχής και επίπονη, πολλές φόρες άνοιγαν οπές στις λαμαρίνες για να αποτρέψουν επέκταση της ζημιάς, άλλοτε συγκολλούσαν πρόσθετα ελάσματα υποστήριξης. Ο Ρενέ έδειξε παράτολμη και ηρωική αξιοσύνη όπου χρειάστηκε να βοηθήσει.
Το υπόλοιπο ταξίδι ως τον τελικό προορισμό ήταν γενικά ήρεμο χωρίς αβαρίες και προβλήματα. Η σχέση του με την εταιρεία σφυρηλατήθηκε μέσα από την αλμύρα της θάλασσας στερεά και η εργοδοσία απέκτησε ένα πιστό και καλό στέλεχος και ο Ρενέ απέκτησε μια εργασιακή στέγη με προοπτική.
Στη συνέχεια βρέθηκε στο Μπιλμπάο της Ισπανίας όπου έμεινε μακρύ χρονικό διάστημα σε μια αγορά μεταχειρισμένου πλοίου μεταφοράς χημικών.
Εκεί γνώρισε την γυναίκα του.
Πρώτη φορά που την είδε η ανάσα κόπηκε στο στήθος του.
--Πολύ όμορφη … Είπε.
Ο γάμος έγινε στην Ελλάδα που ζουν μόνιμα με τα δυο αγγελούδια τους.

Έξι χρόνια αργότερα από το Μπιλμπάο.


Σαουθάμπτον Νότιος Αγγλία, περασμένα μεσάνυχτα.
--Θεέ μου… το βλέπεις αυτό, απευθύνθηκε στο συνάδελφο του, ο υπάλληλος της βάρδιας στο Κέντρο έλεγχου και διάσωσης, νευρικά κινήθηκε πιο κοντά στην οθόνη , κώδικας έκτακτης ανάγκης από ένα πλοίο είχε ενεργοποιηθεί στο νότιο Ατλαντικό ωκεανό. Είναι αδύνατον μουρμούρισε μέσα από τα δόντια του, κάτι δεν λειτούργει σωστά εδώ και αναζήτησε με απορημένη ερωτηματική ματιά τον προϊστάμενο του.
--Η γνώμη σου σαν πιο ειδικού είναι πιθανό να υπάρχει κάποια εξήγηση;
Τουλόν Γαλλία, κέντρο έλεγχου και διάσωσης.
Ο υπάλληλος της βάρδιας σηκώνει το τηλέφωνο, από την άλλη άκρη ακούει τον άγγλο συνάδελφο του να τον πληροφορεί για το επεισόδιο που έχουν ήδη καταγράψει στο κέντρο τους. Ο έλεγχος δείχνει ότι έχει ενεργοποιηθεί συσκευή έκτακτης ανάγκης EPIRB από πλοίο, κάπου κοντά στις ακτές του Σαο Πάολο της Βραζιλίας αλλά το παράδοξο είναι ότι το πλοίο φαίνεται να κινείται πορεία βορειοανατολικά με ταχύτητα 950 χιλιόμετρα την ώρα στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Από την καταχώρηση του συστήματος, η ταυτοποίηση δείχνει ότι ανήκει σε πλοίο ελληνικών συμφερόντων με έδρα τον Πειραιά.
Αναζητείται ο αντιπρόσωπος της εταιρείας προς διασταύρωση των στοιχείων.
--Καλημέρα σας, ο κύριος Μέγιστος της Δωρικής Ναυτιλιακής.
--Μάλιστα ποιος τον ζητεί παρακαλώ;
--Είμαστε από το θάλαμο επιχειρήσεων του κέντρου αναζήτησης και διάσωσης, που εδρεύει στην Τουλόν στη Γαλλία.
--Σε τι μπορώ να φανώ χρήσιμος;
-- Είσαστε ο πιστοποιημένος αντιπρόσωπος της εταιρείας βλέπω στο αρχείο της βάσης.
Θα μας πληροφορήσετε εάν έχετε στην διαχείριση σας το δεξαμενόπλοιο ΑΙΑΝΤΑΣ;
--Μάλιστα τι συμβαίνει παρακαλώ με κάνετε να ανησυχώ.
--Μπορείτε να μας ενημερώσετε που βρίσκεται το πλοίο σας.
--Στον Λιμένα Ρίο Γκράντε, στη Νότιο Βραζιλία, αλλά ακόμη δεν καταλαβαίνω, τι συμβαίνει.
--Πότε είχατε τελευταία επαφή με το πλοίο.
--Είναι 6-7 ώρες από την τελευταία επαφή, το πλοίο βρίσκεται στο αγκυροβόλιο.
--Δεν υπάρχει περίπτωση να ταξιδεύει στον Ατλαντικό μεταξύ Βραζιλίας Και Βορείου Αφρικής;
--Όχι αν είναι δυνατόν πως μπορεί να γίνει αυτό;
--Αυτό λέει η κοινή λογική, αυτό υποθέτουμε και εμείς ότι είναι αδύνατον το πλοίο σας να ταξιδεύει στον ωκεανό με 950 χιλιόμετρα την ώρα. Μπορείτε να μας δώσετε κάποια χρήσιμη πληροφορία.
Το μυστήριο περίπου λύθηκε. Άνθρωπος του γραφείου αναχώρησε από το Σαο Πάολο για το Παρίσι, στις αποσκευές του έχει μια παρόμοια συσκευή που την μεταφέρει στη Ελλάδα για κάποιο έλεγχο. Τι ακριβώς έχει συμβεί δεν γνωρίζει.
--Ευχαριστούμε για τις πληροφορίες , καλημέρα σας.
--Εγώ ευχαριστώ, απάντησε ανακουφισμένος.
Η ώρα είναι ήδη τέσσερεις το πρωί.
Συσκευή «EPIRB»
«Είναι ένας φορητός εξοπλισμός έκτακτης ανάγκης, που δίνει έναν άμεσο συναγερμό όταν ενεργοποιείται μέσα στο σκάφος σε περίπτωση κινδύνου.
Κάθε συσκευή έκτακτης ανάγκης EPIRB, είναι προγραμματισμένη με το μοναδικό κώδικά της, επομένως είναι σημαντικά ζωτικής σημασίας ότι το σκάφος αυτό που εκπέμπει στο κέντρο έλεγχου είναι το σωστό καταχωρημένο στο σύστημα EPIRB. Το σύστημα εισήχθη το 1982 ως παγκόσμιο σύστημα αναζήτησης και διάσωσης με τη βοήθεια δορυφόρων που καλύπτουν τη γήινη επιφάνεια. Αποτελείται από διαφορετικούς δορυφόρους σε πολική τροχιά, αυτοί οι δορυφόροι καλύπτουν την επιφάνεια ολόκληρης γης και λαμβάνουν το σήμα έκτακτης ανάγκης από τη συσκευή με αποστολή σημάτων στα 406MHz, δίνοντας γρήγορα τη θέση της, για σύντομο χρόνο διάσωσης. Επιπλέον γεωστατικοί δορυφόροι συνδεδεμένοι με κεντρικούς υπολογιστές, είναι εξοπλισμένοι με έναν αναμεταδότη 406MHz, δίνουν μια έγκαιρη προειδοποίηση στις δυνάμεις διάσωσης, για ελαχιστοποίηση του χρόνου όταν μια έκτακτη ανάγκη εμφανίζεται.»
Ο Ρενέ αναστέναξε με ανακούφιση, η ταλαιπωρία του αεροπορικού ταξιδίου έπαιρνε τέλος. Είχε ξεκινήσει από το Σαλβαντόρ της Βραζιλίας με ενδιάμεσους σταθμούς το Σαο Πάολο και το Παρίσι έφτανε στην Αθήνα. Το αεροπλάνο άρχισε να χαμηλώνει, έκανε ένα κύκλο πάνω από την ανατολική Αττική, η Αθήνα φαινόταν καθαρά από κάτω, προσέγγισε από την πλευρά του Σαρωνικού και προσγειώθηκε στο διάδρομο του αεροδρομίου.
Φθάνοντας σπίτι η μικρή κόρη και ο υιός του τέσσερα και δυο ετών τον αγκάλιασαν τον φίλησαν τρυφερά, και σαν σίφουνας τον προσπέρασαν και χυθήκαν στις αποσκευές του με λαχτάρα.
Τράβηξαν το φερμουάρ από τον ταξιδιωτικό σάκο και αναπήδησαν έκπληκτα.
Ωραίο που είναι ξεφώνησαν ταυτόχρονα χοροπηδώντας ανέμιζαν ψηλά τα χεράκια τους.
Γελούσαν τρελά από την χαρά τους.
Ένα πορτοκαλί φως διασκορπιζόταν στο χώρο αναβοσβήνοντας ρυθμικά, από ένα αστραφτερό αντικείμενο με έντονα χρώματα.
Ο Ρενέ προσπαθεί να τα προσγειώσει στη χαρά τους.
--Δεν έφερα τίποτα έφυγα ξαφνικά, δεν υπήρχε χρόνος για δώρα, όταν ξημερώσει θα πάμε να αγοράσουμε ότι θέλετε.
--Ο μπαμπάς μας δεν λέει την αλήθεια του απάντησαν.
--Αλήθεια σας λέω.
--Και αυτό εδώ του κουτί με το όμορφο φως που αναβοσβήνει τι είναι;
Ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι κάτι δεν είναι κανονικό, υπάρχει κάποιο λάθος.
--Διάβολε…. Λες.
Η μητέρα τους τον κοίταξε περίεργα, προσπάθησε να καταλάβει τι συμβαίνει.
Ο Ρενέ πλησίασε το ταξιδιωτικό σάκο που ήταν ανοιγμένος χαμήλωσε το βλέμμα καρφώνοντας τα μάτια του εκεί ανάμεσα στα ρούχα εργασίας στο μηχανισμό που έχει ενεργοποιηθεί και λειτουργεί.
Το πρόσωπο του σκοτείνιασε, σαν το σύννεφο που κρύβει τον ήλιο, μια παράξενη αίσθηση τον κατέβαλε.
--Δεν είναι παιχνίδι τους είπε.
Ακλούθησε σιωπή.
Κάθισε σκυμμένος πάνω από το σακίδιο προσπαθούσε να απενεργοποιήσει τον μηχανισμό, τα κατάφερε το φως σταμάτησε να αναβοσβήνει.
Το τηλέφωνο του σπιτιού άρχισε να κτυπά.
--Καλώς ήρθες Ρενέ.
--Ευχαριστώ πολύ, αλλά πρέπει να σας πω ότι έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα.
--Σίγουρα θα εννοείς τη συσκευή του «EPIRB».
--Ναι πως το ξέρετε;
--Είναι μεγάλη ιστορία, μπορείς να τον απενεργοποίησης να μην λειτουργεί;
--Ήδη το έχω κάνει.
--Ωραία πολύ ωραία, καλώς ήρθες λοιπόν και πάλι, αύριο τα λεμέ στο γραφείο.
Γύριζε πίσω στην πατρίδα από μια αποστολή στη νότιο Αμερική. Η εταιρεία είχε αγοράσει ένα σκάφος στο Μοντεβίδεο και είχε βρεθεί αποστολή να βοηθήσει στην παραλαβή. Όταν τέλειωσαν οι εργασίες αναχώρησε για Ελλάδα, εκεί λοιπόν στον αερολιμένα του Σαο Πάολο στον εξονυχιστικό έλεγχο οι ελεγκτές άθελα τους ενεργοποίησαν την συσκευή που μετέφερε στις αποσκευές του. Και έγινε το θαύμα που συνέλαβαν οι σταθμοί διάσωσης, το χημικών φορτίων πλοίο ΑΙΑΝΤΑΣ να διασχίζει τον Νότιο Ατλαντικό ωκεανό με 950 χιλιόμετρα την ώρα.
Με την απορία ζωγραφισμένη στο προσωπάκι τους τα παιδιά του δεν κατάλαβαν γιατί ο μπαμπάς δεν τους δίνει αυτό το όμορφο χρωματιστό παιγνίδι με το μαγικό φωτάκι.

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Τα γεγονότα τρέχουν

"Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε την στάχτη."
Γ.Σεφέρης
------------------
Η αναζήτηση της αλήθειας, ωριμάζει με την αμφισβήτηση στις πεποιθήσεις μας, στις αξίες μας και τα πιστεύω μας.
Οι θρησκείες, ο ιμπεριαλισμός, και ο ακραίας μορφής καπιταλισμός στηρίζουν συνθήκες στις οποίες κάποιοι δημιουργούν πλούτο από τον κόπο μας για να μας τον δανείσουν με τόκο.
Διαμορφώνουν δε το πνευματικό υπόβαθρο των επόμενων γενεών, σκλάβων σε γραφεία κυψέλες με ηλιακό χρονόμετρο.
Τα γεγονότα τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και δεν προλαβαίνουμε να προσαρμοστούμε. Είμαστε ήδη κουρασμένοι από την παιδική μας ηλικία αναζητώντας την επιτυχία σε έναν αδυσώπητο ανταγωνισμό.
Η λογική πως η αγορά βάζει τους νόμους της, απλά δεν αποτελεί λογική. Η αγορά έχει ως στόχο την με οποιοδήποτε τρόπο μεγιστοποίηση των κερδών. Οι νόμοι βρίσκονται πάντα απέναντι διαφυλάττοντας τη συνοχή του κοινωνικού κράτους και τη νομιμότητά του. Η μοιρολατρία των οικονομικών όρων της αγοράς έχει ως αποτέλεσμα την βαθμιαία αποπολιτικοποίηση κράτους και πολιτών επιβάλλοντας την εικόνα του τετελεσμένου εναντίον του οποίου κάθε αγώνας θα ήταν μάταιος.
Η αλλαγή δεν είναι απλό πράγμα πρέπει να αλλαχτούν νοοτροπίες ανθρώπων που κρατούν γερά. Πάντα θα υπάρχει μία αντιπαλότητα σε αυτούς που έχουν και σε αυτούς που θέλουν να έχουν.
Ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει όχι γιατί δεν θέλει αλλά επειδή δεν μπορεί, μάλλον αυτή είναι η φύση του ανθρώπου.
Για χιλιετίες συμβαίνουν τα ίδια γύρω μας, απλά μετά από πολλούς κύκλους καταλήγουμε στο ίδιο αποτέλεσμα.
«Ο σκοταδισμός επιστρέφει», είχε πει ο μεγάλος κοινωνιολόγος Πιερ Μπορντό.
«αυτή τη φορά όμως έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που επικαλούνται τη λογική».
Έχω κατά νου διανοητές όπως η Καναδή Ναόμι Κλάιν, η Ινδή Αρουντάτι Ρόι που ζητούν ένα διαφο­ρετικό τρόπο θεώρησης των πραγμάτων, οι Άγ­γλοι Τζορτζ Μόνμπλοτ και Μαρκ Κέρτις, ο Αυστραλός Τζον Πίλτζερ, ο Αμερικανός Νόαμ Τσόμσκι, ο Αμερικα­νός νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτζ και η Γαλλοαμερικανί­δα Σούζαν Τζορτζ του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε.
Όλοι αυτοί οι διακεκριμένοι συγγραφείς, από τη δική του σκοπιά ο καθένας, μου λένε την ίδια ιστορία. Το εται­ρικό χταπόδι πνίγει τη φυσική ανάπτυξη της ανθρωπότη­τας. Εξαπλώνει την τυραννία, τη φτώχεια και την οικονο­μική δουλεία. Αψηφά τους απλούστερους νόμους της οικολογίας. Ο πόλεµος είναι η προέκταση της επιχειρηµατικής δύναµης µε άλλους τρόπους. Το ένα επαυξάνει το άλλο."
Μιλάνε για τη σκόπιµη διαφθορά νέων μυαλών στην πιο τρυφερή ηλικία. Για τα ψέµατα που τους επιβάλλουν από την κούνια και στη συνέχεια µε επιχειρηματικές ή κρατικές μεθοδεύσεις, αν υπάρχει πια καµιά διαφορά ανάµεσα στα δύο, για το οποίο έχω αρχίσει να αμφιβάλλω. Μιλάνε για τη διείσδυση των επιχειρήσεων σε όλα τα πανεπιστήμια του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου κόσμου. Μιλάνε για μια εκπαιδευτική αποικιοκρατία μέσα από επενδύσεις των επιχειρήσεων σε διδακτικό επίπεδο, με την προϋπόθεση οι καθηγητές να συντηρούν τις ψευτοθεωρίες που είναι πλεονεκτικές για τον επενδυτή και επιβλαβείς για τον φουκαρά, τον ταλαιπωρημένο φοιτητή.
Πώς καταφέρνουν αυτές οι εταιρείες να στραγγαλί­σουν την κοινωνία µας; Όταν δε σκοτώνουν, αγοράζουν. Αγοράζουν καλά µυαλά και τα δένουν χειροπόδαρα. Αγο­ράζουν φοιτητές πρωτάρηδες και τους ευνουχίζουν τη σκέψη. Δηµιουργούν ψευτοορθοδοξίες και επιβάλλουν λογοκρισία µε την πρόφαση της πολιτικής ορθότητας. Χτί­ζουν πανεπιστήµια, υπαγορεύουν πανεπιστηµιακά µαθή­µατα, προωθούν τους καθηγητές που τους γλείφουν και τροµοκρατούν τους αιρετικούς. Ο µοναδικός τους στόχος είναι να διαιωνίσουν την τρελή ιδέα της απεριόριστης εξά­πλωσης πάνω σε έναν περιορισµένο πλανήτη, µε τη µόνιµη σύγκρουση να είναι το επιθυµητό της αποτέλεσµα.
Και το προϊόν τους είναι ένα αµόρφωτο ροµπότ, γνωστό επίσης και ως υψηλόβαθµο διοικητικό στέλεχος.
Σε είκοσι χρόνια από τώρα δε θα υπάρ­χει ούτε ένας χώρος µάθησης στο Δυτικό Ηµισφαίριο που να µην έχει πουλήσει την ψυχή του στην απληστία των επι­χειρήσεων. Θα υπάρχει µόνο µία επιτρεπόµενη γνώµη σε κάθε θέµα, από τον Κήπο της Εδέµ µέχρι τις ροζ ρίγες στις οδοντόκρεµες. Δε θα υπάρχει ούτε µία αντίθετη φωνή της προκοπής, αν δε γυρίσει κάποιος πίσω το ποτάμι, αν δεν το κάνει να κυλήσει προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Μεχρι σημερα ο κόσμος απαιτούσε καλύτερες συνθήκες εργασίας, καλύτερο κοινωνικό κράτος, με ωράριο εργασίας κτλ.
Τώρα πλέον, ζητάει απλά μια εργασία.
--------------------------------------
«Η μεγάλη πρόκληση του παρόντος είναι πώς να τελειώσουμε με τον φονταμενταλισμό της αγοράς και τον χρηματιστικό καπιταλισμό ……
Σε όρους αγοράς οι άνθρωποι είναι απλώς δαπάνες προσωπικού. Όμως στον αληθινό κόσμο αποτελούν την ενσάρκωση του τρόπου ζωής, των παραδόσεων και της κουλτούρας της … »

2009, Γιουκίο Χατογιάμα – Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας.
---------------------------------------
Υ.Γ. Την κρίση τη δημιουργούν οι ίδιοι οι κροίσοι.

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

ο γιαλός είναι στραβός

Πρόσδεση τού ΕΓ/ΟΓ ΚΡΗΤΗ ΙΙ στον λιμένα της Χίου.
Ερώτηση δημοσιογράφου προς τον πλοίαρχο..
Το επιπλέον μήκος του ΚΡΗΤΗ ΙΙ δεν σας προβληματίζει κάπταιν στην μανούβρα;.
Πλοίαρχος:[Ονοματεπώνυμο]
Δεν με προβληματίζει καθόλου γιατί «ΕΓΩ» «!--!!!!!!--!» αντίθετα πιστεύω ότι έχω περιθώριο για επιπλέον 30 μέτρα τά οποία τα αφιερώνω σε αυτούς πού πίστεψαν πραγματικά σε μένα και τις δυνατότητες μου!.
«!-- Απάντηση ΑΦΟΠΛΙΣΤΙΚΗ --!»;

Ναυτικός και επιβάτης ταυτόχρονα το βρίσκω ακραία επικίνδυνο να έχεις μονοσήμαντη και εγωιστική άποψη για τη λειτουργία μεταφορικών μέσων, και δη υπερήλικων ξεπερασμένης τεχνολογίας, που μεταφέρουν εκατοντάδες η και χιλιάδες ζωές στη θάλασσα. Εκτιμώ και συμμερίζομαι τον επαγγελματία που θέλει, με μετριοπάθεια και χωρίς αλαζονεία, να ξεχωρίζει από τον μέσο όρο, να έχει την ικανότητα να κερδίζει τις εντυπώσεις, με αψεγάδιαστο τρόπο λειτουργίας στο χώρο ασχολίας του. Να είναι τελειοθήρας. Κάθετα διαφωνώ και δημόσια στηρίζω την διαφωνία μου με συγκεκριμένες πρακτικές προσωπικής λειτουργίας στην εκτέλεση επαγγελματικών καθηκόντων. Διαφωνώ με επαγγελματίες που εκφράζουν αυτό τον υπέρμετρο εγωισμό τους σε συνθήκες εργασίας με πλήθος παραμέτρους πρωτογενείς και δευτερογενείς, που το τελικό αποτέλεσμα είναι η συνισταμένη των παραμέτρων. Και η προσφορά τους στη συνισταμένη είναι ένα μεγάλο κομάτι, που εμπεριέχει βεβαίως την ικανότητα και την επαγγελματική αρτιότητα τους. Εάν λοιπόν απαξιωτικά αγνοείς της συνισταμένης, τις άλλες παραμέτρους, τότε οι εντολές που σα χαλάζι εξαπολύεις είναι ζαριές κάπταιν. Και όταν ζάρια παίζεις, σύμφωνα με τα πιο απλά μαθηματικά θα έχεις και την άσχημη. Τις άραγε φταίει πλέον για την άσχημη. Διάφοροι παράγοντες που επηρεάζουν το κλίμα της περιοχής, δημιουργώντας τις εποχιακές παραλλαγές;. Τα ατμοσφαιρικά παιγνίδια του αέρα; η τοπογραφία, η τα θαλάσσια ρεύματα, και τα σύννεφα;. Η επιστασία μηχανοστασίου; τα φίλτρα που κτιστήκαν; η δεξιά μηχανή; η αριστερή μηχανή; το πηδάλιο; ο πουνέντες; ο γρεγολεβάντες; η ο στραβός γιαλός που αλλού έπρεπε να ήταν και αλλού βρέθηκε ο άτιμος. Ελπίζω τη χρονική στιγμή εκείνη αγαπητέ μου κάπταιν μόνο υλικές ζημιές να έχεις. Αλήθεια εκείνος ο «χριστιανός» που αναφέρει σε άρθρο του ο Κύριος ..............., με το βαπόραρο το σύγχρονο και αξιόπιστο το BLUE STAR II, μέχρι που δικαιούται να προβάλει το ΕΓΩ του;. Τη κορυφή του προφήτη Ηλία πολύ χαμηλή τη βρίσκω για το μέγεθος του. Μέχρι τη κορυφή του Ταϋγέτου θα πρότεινα. Και από εκεί του Κάλβου τον παιάνα. να σιγοψιθυρίζει « ....Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται ζυγό δουλείας ας έχουσι.....». Θέλει αρετή και τόλμη, ανάστημα να υψώσεις στην οδυνηρή πίεση του συστήματος και ταυτόχρονα να δαμάσεις τον εγωισμό σου. Θαυμάσιος άνθρωπος, λεβέντης, περνά όμως ίσκιος σιωπηλός και απαρατήρητος γιατί έτσι του πρέπει του επαγγελματία που δε παριστάνει το θηριοδαμαστή του μονοθέσιου της φόρμουλας στα σιγμοειδή της Μόντσας. Και να κουβανείς και χίλιες τόσες ψυχές αμέριμνες για τα δικά σου καμώματα. Αυτά τα 30 μέτρα κάπταιν σωστό και πρέπον είναι όταν θέλεις να τα χαρίζεις, άλλου είδους ασχολίες να σε ενδιαφέρουν. Ασχολίες που απαιτούν κανόνες αθλητικής συμπεριφοράς και επίτευξης συγκεκριμένων στόχων συναγωνισμού και ανταγωνισμού εάν αυτό είναι που επιθυμείς. Άλλως είναι ύβρις και ασέβεια στις γενεσιουργές συνθήκες του θαλάσσιου περιβάλλοντος, στους συναδέλφους σου, στη φυσική εξέλιξη του πολιτισμού μας, και στις πολύτιμες [πιστεύω να τις θεωρείς] ζωές που το πλοίο μεταφέρει. Ο μεγάλος δάσκαλος ο Πλάτωνας δίδασκε . Στην οργανωμένη πολιτεία η μετριοπάθεια είναι η αρετή που χαρακτηρίζει την επαγγελματική ενασχόληση του ανθρώπου και η δικαιοσύνη, η αρετή, που χαρακτηρίζει τη κοινωνία συνολικά.
Κάπταιν στη δημοσιότητα όταν τον εαυτό σου εκθέτεις, η εικόνα σου πλέον είναι πρισματική αντανάκλαση, και το πρίσμα έχει πολλές πλευρές και όχι τη μονοσήμαντη που αλαζονικά επιδιώκεις. Αναρωτήθηκες άραγε ότι οι σα χαλάζι εντολές σου μπορεί και να θυμίζουν μεγάφωνο που σφυρίζει και κάνει παράσιτα;.
Το έναυσμα για τις σκέψεις μου, ήταν το κλείσιμο του άρθρου «...........» του Κυρίου ........ στο τεύχος Ιούνιος 2009. Κατά βάθος εμένα η υπόθεση δε με αφορά καθόλου. Πρόκειται πραγματικά για ηθικές αρχές, στη μεγάλη και σύνθετη κοινωνία που οι άνθρωποι ζουν σήμερα, τίποτα λιγότερο η περισσότερο, και ο «χριστιανός» του BLUE STAR II, και του κάθε BLUE STAR, μέσα από τη σιωπή τους είναι το κυρίαρχα πρόσωπα και τους αφορά στη δύσκολη επαγγελματική καθημερινότητα τους. Τίποτα δεν κατακτιέται αποφεύγοντας να αγγίζουμε τις συνθήκες, τηρώντας μια πειθήνια στάση. Αυτό θεωρείται φόβος. Μα αυτό είναι το σθένος και το ρίσκο, να ταράξουμε το γαλήνιο λήθαργο και τη κατάσταση ευφορίας όπου έχουμε και δεν έχουμε συνείδηση.
Ναι μεν ο γιαλός είναι στραβός, αλλά και ‘μείς συχνά στραβά αρμενίζουμε.

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

Νηές Μαγνησίας, ένας κόλπος μικρός.

Ασύλληπτη θέα στη μαγευτική παραλία με την καταπράσινη φύση που φτάνει κι αγκαλιάζει σχεδόν τη χρυσαφένια αμμουδιά. Θέα ανενόχλητη και ταξιδιάρικη, τοποθεσία απομονωμένη και ήσυχη, ιδανική καθώς είναι το τελευταίο κομμάτι γης πριν τη θάλασσα με πολλά ελαιόδεντρα.
Στην άκρη του Παγασητικού κόλπου και ακριβώς απέναντι από την κατοικία των Κενταύρων, το μαγευτικό Πήλιο, τον τόπο που διάλεξαν οι θεοί του Ολύμπου για τις διακοπές του συναντούμε έναν μικρό κολπίσκο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, τις Νηές. Κατηφορίζεις με το αυτοκίνητο τη βορειοανατολική πλευρά του όρους Χλωμού ανάμεσα από σκίνα, κουμαριές, πουρνάρια και ελιές. Ο δρόμος μπροστά είναι όλο στροφές , με νεροφαγώματα στα πλαϊνά από τις βροχές και στο βάθος απλώνεται η θάλασσα με χρώμα ζαφειρένιο. Τα μάτια γεμίζουν με το χρώμα της θάλασσας και του ουρανού, νοιώθεις στο πρόσωπο το χάδι από τον αλμυρό αέρα, μυρίζεις τα φύκια και την βρεγμένη άμμο, ακούς τις κραυγές των γλάρων και το απαλό πάφλασμα των κυμάτων. Όταν αντικρίζει κανείς για πρώτη φορά το τοπίο μένει κυριολεκτικά άφωνος. Το ζωηρό πράσινο των ελαιόδεντρων που κυκλώνουν προστατευτικά τον μικρό κόλπο, το γαλαζοπράσινο της θάλασσας που στέκεται γαλήνια και το αχνογάλανο του ουρανού συνθέτουν έναν μοναδικό πίνακα ζωγραφικής. Ο κολπίσκος της περιοχής Νηές, είναι μία παρθένα περιοχή, απείραχτη από το χρόνο. Ένας τόπος που όσο κανείς άλλος συνδυάζει τόσο μαγικά το βουνό και τη θάλασσα.
Οι πανέμορφες πεταλίδες και τα κοχύλια είναι δείγματα της καθαρότητας και της διαύγειας των νερών.
Κάθε μέρα, όταν ο ήλιος ανατέλλει πάνω από τις όμορφες Νηές, ξεχύνονται όλες οι ομορφιές, έρχονται σε επαφή με την θάλασσα, στα κρυστάλλινα νερά, του κόλπου. Γεμίζουν με δύναμη και ενέργεια που απλόχερα προσφέρει ο τόπος στον καθένα που χαλαρώνει, και γενικά απολαμβάνει με όλες του τις αισθήσεις το θαύμα. Σαν πέφτει ο ήλιος το απόγευμα μία ανάσα δροσιάς ξεχύνεται στον αιθέρα, και η θάλασσα που απλώνεται εμπρός βαστά ακόμα την αλμύρα του Νόστου και τα δάκρυα του Αχιλλέα.

Καλώς ορίσατε στις Νηές!


Μια σημαντική έκταση αυτης της ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς, πέρασε το 2006-2007 στον έλεγχο μιας εταιρείας ανάπτυξης τουριστικών επενδύσεων μεγάλης κλίμακας. Ένα παρόμοιο γεγονός είναι ικανό να εμφανίσει, να εμβαθύνει και να ενισχύσει διχαστικές τάσεις και εντάσεις μεταξύ των κατοίκων της ευρείας περιοχής. Μία μικρή ομάδα κατοίκων σκέπτονται ότι η προσδοκώμενη ανάπτυξη τουριστικών επενδύσεων μεγάλης κλίμακας θα επιφέρει σημαντικά και αποδεκτά οφέλη που θα οικοδομήσουν την ανάπτυξη και την ευημερία της τοπικής κοινωνίας με γρήγορους ρυθμούς. Συγχρόνως, η μεγάλη πλειοψηφία της τοπικής κοινωνίας με πολλή αυτοπεποίθηση συνεχίζει να διαφοροποιείται, και να αντιστέκεται υψώνοντας την πρόκληση για να διατηρήσει την υφισταμένη κοινωνική αρμονία του θερινού θέρετρου στις ιδιαιτέρας ομορφιάς παραλία.
Τα δε μέλη της με στήριξη και τακτική στα υφιστάμενα πλαίσια του νόμου αντιστέκονται και προσπαθούν να προωθήσουν συνθήκες που να διαμορφώνουν την αποτυχία της υλοποίησης του γκρίζου επιχειρηματικού πλάνου. Η επίμαχη προς ανάπλαση έκταση είναι οικολογικά ευαίσθητη περιοχή που περιέχει και ένα μικρό φυσικό βιότοπο, στην εσωτερική πλευρά της ακτής, με σχετικά αραιή βλάστηση που υποστηρίζει μόνο έναν περιορισμένο πληθυσμό άγριας φύσης πουλιών, συμπεριλαμβανομένων και οι πολυάριθμες ποικιλίες των ειδών που μεταναστεύουν εποχιακά, τα θύματα στη σύγχρονη ανάπτυξη και την επέκταση του καλλιεργήσιμου εδάφους. Οι εγκαταστάσεις των γηπέδων του γκολφ χωρίς περιβαλλοντική μελέτη είναι κύριο ζήτημα. Η βλάστηση αποτελείται εδώ κατά ένα μέρος από τη χλόη με διασπορά των θάμνων και των δέντρων και διάφορα είδη φυτών έχουν το κοινό γνώρισμα της ανάπτυξης στο ρηχό και λασπώδες υφάλμυρο ύδωρ των υγροβιότοπων. Θα υπάρξει μια σημαντική μείωση του ελεύθερου εδάφους, από την οικοδόμηση του επιχειρηματικού πλάνου.
Ελπίζω οι πολίτες που ευτυχίσαμε να μένουμε στη περιοχή του κόλπου να μη χάσουμε, τις μικρές απολαύσεις που πολλές φορές θεωρούμε δεδομένες.
Τα αφέγγαρα μεσάνυχτα τον Ιούλιο, και τα αστέρια που παρουσιάζονται με τη σαφήνεια των πελεκημένων διαμαντιών στον έναστρο ουρανό το ξηρό καλοκαίρι. Τις μαγικές και γαλήνιες σε ησυχία νύχτες καλοκαιρινές που οι ψίθυροι από τα χίλια εξακόσια μέτρα του υδάτινου ανοίγματος του κόλπου ακούγονται καθάριοι και κρυστάλλινοι από τη μία πλευρά στην άλλη, η το ηλιόλουστο πρωινό στη φθινοπωρινή εποχή, να περπατάς κατά μήκος της ακτής και να μοιράζεσαι τη φύση με τα αποδημητικά πουλιά. Και όταν ο βροχερός χειμώνας φθάνει, και αρχίζει γαλήνια το έδαφος η βροχή να ποτίζει, οι άνθρωποι που ζουν μόνιμα εδω αισθάνονται όπως τον παράδεισο με τη νύχτα που πέφτει γρήγορα. Δεν είναι το θηριώδες οικοσύστημα στο απέραντο δέλτα του Ορινόκο, ένας κόλπος μικρός μα πολύ μικρός είναι, και αυτό το μέρος αγαπάμε.

Υ.Γ. Οι Νηές αποτελούν γραφικό παραθαλάσσιο οικισμό της Σούρπης από τον οποίο ξεκίνησε ο Αχιλλέας την εκστρατεία του για την Τροία.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Η μοίρα ενός “ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ”

"......κυνηγούσα σαν αλλοπαρμένος μια χίμαιρα, αναζητώντας τ’ αχνάρια μιας Τάξης πραγμάτων, ενώ θα έπρεπε να έχω πια καταλάβει ότι μια τέτοια Τάξη δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο…. Εσείς ωστόσο, που έχετε επινοήσει και βιώνεται μέσα στην δική σας , την ψεύτικη Τάξη, εσείς, τελικά, έχετε ανακαλύψει κάτι”.

από το βιβλίο “Το όνομα του ρόδου”
Ουμπέρτο Εκο.

Σημείωση: α

.. Στους λόγους αυτούς – που απευθύνει ο ήρωας του Ουμπέρτο Εκο προς τους διώκτες του – αντανακλάται η πεμπτουσία της αλλοτρίωσης του “ αιρετικού “ από το αποκλειστικό, το κυρίαρχο δόγμα του καιρού του. Η αμφισβήτηση και η αναζήτηση της αλήθειας, πέρα από τα όρια της “καθεστηκυίας τάξης”, αποτελεί το κατ’ εξοχήν τυπολογικό χαρακτηριστικό, το οποίο, σε όλους τους καιρούς, θα φέρει αντιμέτωπο το άτομο, τον “αιρετικό”, με το κυρίαρχο ιδεολογικό του περιβάλλον.

Σημείωση: β

.. Καθεστηκυία τάξη, η Ιερά σύνοδος με πρόεδρο τον Κυνουρίας Διόνυσο (που είχε υπογράψει πάνω στην Αγία τράπεζα τον κατάπτυστο αφορισμό εναντίον της Ελληνικής Επανάστασης του 1821), επιζήτησε και επέτυχε την καταδίκη του μεγάλου Έλληνα Πατριώτη και Δάσκαλου Θεόφιλου Καϊρη στην Σύρο τον 1852 …
Ένας ακόμη Γαλιλαίος αντιμέτωπος με την αγχόνη των Αγιατολαχ της πολιτικής και της θρησκείας.
Είναι σαδιστικά και επώδυνα δύσκολη επιστήμη η Ιστορία.
Φυσικά, η αυθεντική και γνήσια, αυτή που έχει για μητέρα την αλήθεια, και για στηρικτικούς κανόνες τα γεγονότα. Όχι η πλασματική, η κίβδηλη, η προοριζόμενη για εύπιστους.  Όχι η μυθιστορία των επιφυλλίδων, ή αυτή που προέρχεται από τις εντεταλμένες γραφίδες οι οποίες επιχειρούν να καταδείξουν πως η παγκόσμια πρόοδος και η τεχνολογική εξέλιξη οφείλονται στον ασύδοτο και παμφάγο πλούτο των μεγαλοκαρχαριών. Ή εκείνη που συνθέτουν οι ανίατα ασθενείς διάκονοι των θρησκειών.
....................................
«Λέω να φτιάξουμε παράνομο σταθμό
Να διαδώσουμε σ αυτούς
Τους γκαντεμιάρικους καιρούς
Να μη σκοτώνουνε τους διαφορετικούς»

Νικόλας Άσιμος

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

σύγχρονοι προσκυνημένοι

Σήμερα κάποιοι νέοι δεν θέλουν να εργαστούν, θέλουν μόνο να καταναλώνουν.
Ποιοί γαλούχησαν τη νεολαία μας;
Η δουλεία που θα προκύψει στο μέλλον δεν θα έχει χρονικό ορίζοντα.
Θα είναι παντοτινή.
Γιατί δεν θα ενσκύψει από τα κλασσικά όπλα αλλά από την πνευματική και ηθική διάβρωση που επιχειρείται.

Κάποτε ο Κολοκοτρώνης για να εμποδίσει την κατάρρευση της επανάστασης είπε και έκανε το αδιανόητο «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».
Το ίδιο πρέπει να πούμε και σήμερα.

Στους σύγχρονους προσκυνημένους.
Σ΄ αυτούς που έχουν προσκυνήσει το χρήμα, την εξουσία, τις βολές και τα προσωπικά συμφέροντα απεμπολώντας αρχές, αξίες, ιδανικά.
Στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, το 120ο, προβλέπεται:

«Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.»
Οι καιροί θα δείξουν, αν οι πατριώτες, αυτοί που αγαπούν αληθινά τα παιδιά τους και το μέλλον τους και δεν είναι ξεμωραμένοι, είναι αρκετοί για να επηρεάσουν τις εξελίξεις.
Οι ελπίδες στρέφονται όπως πάντα στη νεολαία!
Πολλοί είναι οι νέοι που μελετούν ουσιαστικά την ιστορία μας. Είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν θα εξαπατηθούν όπως οι προηγούμενοι άλλων εποχών.
Η Γνώση είναι πιο προσιτή τώρα και τα στερεότυπα έχουν σπάσει.
Αξίζουν οι επερχόμενοι καλύτερες μέρες. Με ευθύνη και σοβαρότητα μπορούν να τις εξασφαλίσουν.
Και μην ξεχνάμε!
Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή!

Κυριακή, 4 Απριλίου 2010

δεν είχαν την εμπειρία να προβλέψουν

Τα τελευταία χρόνια είδαμε σταδιακά να κυριαρχούν στη παγκόσμια αγορά άνθρωποι κατά συνθήκη, με φωτεινά μυαλά και λαμπερά πτυχία. Κανένα όμως πτυχίο δεν μπορεί να υποκαταστήσει την εμπειρία που αποκτάς στη δουλειά και στη ζωή, κάθε μέρα, όλες τις μέρες το χρόνο. Οι άνθρωποι αυτοί μελετούσαν φόρμουλες και θεωρητικά μοντέλα, και σε επίπεδο θεωρίας δεν υπήρχαν λάθη, και σφάλματα. Η ζωή όμως έχει αποδείξει ότι πολλές φορές η θεωρία δεν είναι απόλυτα εφαρμόσιμη στην πράξη****. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι δεν είχαν την εμπειρία να προβλέψουν τις αρνητικές επιπτώσεις ούτε τη ψυχραιμία να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις που τους ξεπέρασαν. Μπορεί να είχαν άριστη εκπαίδευση, δεν είχαν όμως ουσιαστική γνώση. Όταν λοιπόν ήρθε η κρίση, η πραγματικότητα διέψευσε τα μοντέλα και τη θεωρία. Τη κρίση δεν τη προκάλεσε η έλλειψη νόμων και κανονισμών. Τη προκάλεσε η αμέλεια στη τήρησή τους, η χαλάρωση της εποπτείας. Η λογική πως η αγορά βάζει τους νόμους της, απλά δεν αποτελεί λογική. Η αγορά έχει ως στόχο την με οποιοδήποτε τρόπο μεγιστοποίηση των κερδών. Οι νόμοι βρίσκονται πάντα απέναντι διαφυλάσσοντας τη συνοχή του κοινωνικού κράτους και τη νομιμότητά του. Η μοιρολατρία των οικονομικών όρων της αγοράς έχει ως αποτέλεσμα την βαθμιαία αποπολιτικοποίηση κράτους και πολιτών επιβάλλοντας την εικόνα του τετελεσμένου εναντίον του οποίου κάθε αγώνας θα ήταν μάταιος. Τα συμπεράσματα και τα μαθήματα για όλους πρέπει να είναι καταλυτικά. Πρέπει όλοι να καταλάβουν πως όταν ομιλούμε για ανάπτυξη, η ανάπτυξη να αφορά και την κοινωνία συνολικά ταυτόχρονα με τη προσωπική τους. Ανάπτυξη που να φτάνει και στα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας με ταυτόχρονη αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου.

**** Στο επάγγελμα μου έμαθα ότι το βήμα της προπέλας του πλοίου απέτυχε σε όλες τις θεωρητικές εφαρμογές του. Η επιτυχία ήλθε μετά από το πάντρεμα της θεωρίας με τις εμπειρικές συνισταμένες λειτουργίας. Και μπορώ να αναφέρω πολλές άλλες περιπτώσεις αλλά δε χρειάζεται να το πλατιάζω

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

"ο ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων" ...



Του Νίκου Καββαδία

Στο έργο του εκφράζεται η περιπέτεια μιας θαλασσινής ψυχής.
Κυριαρχεί παντού η θάλασσα,απέραντος δρόμος γνώσεων, διέξοδος του ανικανοποίητου, παρήγορη προέκταση πέρ’ απ’ τους ασφυκτικούς ορίζοντες του παραδεκτού.
Τα λιμάνια μικροί σταθμοί για λίγη ξεκούραση.
Οι άνθρωποι επιβάτες, περνούν και φεύγουν.
Οι μνήμες πολλές, πολλές φορές ανώνυμες.
Το ταξίδι, χρόνος φευγιού, δρόμος ελευθερίας.



MΑL DU DEPART


Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφάξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα' χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει ..."

Μα ο εαυτός μου μια βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,
κι αυτό τ' ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.


ΜΑΡΑΜΠΟΥ


Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπον ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα, λένε πράματα φριχτά παρά πολύ,
που είν' όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε , γιατί δεν το 'πα σε κανένα.

Μ' απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω στο χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ' ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα - σαν άνθος έμοιαζε αλπικό -
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου όπού 'χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη λύπη της σε χώρες μακρινές,
μήπως εκεί γινότανε να τήνε λησμονήσει.

Πάντα σχεδόν της Μπασκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ,
και την Αγία της Άβιλας παράφορα αγαπούσε,
συχνά στίχους απάγγελνε θλιμμένους γαλλικούς,
κι ώρες πολλές προς τη γαλάζιαν έκταση εκοιτούσε.

Κι εγώ, που μόνον εταιρών εγνώριζα κορμιά,
κι είχα μιαν άβουλη ψυχή δαρμένη απ' τα πελάη,
μπροστά της εξανάβρισκα την παιδική χαρά
και, σαν προφήτη, εκστατικός την άκουα να μιλάει.

Ένα μικρό της πέρασα σταυρόν απ' το λαιμό
κι εκείνη ένα μου χάρισε μεγάλο πορτοφόλι
κι ήμουν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος της γης,
όταν εφθάσαμε σ' αυτήν που θα 'φευγε την πόλη.

Την εσκεφτόμουνα πολλές φορές στα φορτηγά,
ως ένα παραστάτη μου κι άγγελο φύλακά μου,
και μια φωτογραφία της στην πλώρη ήταν για με
όαση, που ένας συναντά μέσ' στην καρδιά της Άμμου.

Νομίζω πως θε να 'πρεπε να σταματήσω εδώ.
Τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αγέρας με φλογίζει.
Κάτι άνθη εξαίσια τροπικά του ποταμού βρωμούν,
κι ένα βλακώδες Μαραμπού παράμερα γρυλίζει.

Θα προχωρήσω! ... Μια βραδιά σε πόρτο ξενικό
είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκυ, τζιν και μπύρα,
και κατά τα μεσάνυχτα, τρικλίζοντας βαριά,
το δρόμο προς τα βρωμερά, χαμένα σπίτια επήρα.

Αισχρές γυναίκες τράβαγαν εκεί τους ναυτικούς,
κάποια μ' άρπαξ' απότομα, γελώντας, το καπέλο
(παλιά συνήθεια γαλλική του δρόμου των πορνών)
κι εγώ την ακολούθησα σχεδόν χωρίς να θέλω.

Μια κάμαρα στενή, μικρή, σαν όλες βρωμερή,
οι ασβέστες απ' τους τοίχους της επέφτανε κομμάτια,
κι αυτή ράκος ανθρώπινο που εμίλαγε βραχνά,
με σκοτεινά, παράξενα, δαιμονισμένα μάτια.

Της είπα κι έσβησε το φως. Επέσαμε μαζί.
Τα δάχτυλά μου καθαρά μέτρααν τα κόκαλά της.
Βρωμούσε αψέντι. Εξύπνησα, ως λένε οι ποιητές,
"μόλις εσκόρπιζεν η αυγή τα ροδοπέταλά της".

Όταν την είδα και στο φως τ' αχνό το πρωινό,
μου φάνηκε λυπητερή, μα κολασμένη τόσο,
που μ' ένα δέος αλλόκοτο, σαν να 'χα φοβηθεί,
το πορτοφόλι μου έβγαλα γοργά να την πληρώσω.

Δώδεκα φράγκα γαλλικά ... Μα έβγαλε μια φωνή,
κι είδα μια εμένα να κοιτά με μάτι αγριεμένο,
και μια το πορτοφόλι μου ... Μ' απόμεινα κι εγώ
ένα σταυρόν απάνω της σαν είδα κρεμασμένο.

Ξεχνώντας το καπέλο μου βγήκα σαν τον τρελό,
σαν τον τρελό που αδιάκοπα τρικλίζει και χαζεύει,
φέρνοντας μέσα στο αίμα μου μια αρρώστια τρομερή,
που ακόμα βασανιστικά το σώμα μου παιδεύει.

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εκάμαμε μαζί
πως χρόνια τώρα με γυναίκα εγώ δεν έχω πέσει,
πως είμαι παλιοτόμαρο και πως τραβάω κοκό,
Μ' αν ήξεραν οι δύστυχοι, θα μ' είχαν συχωρέσει ...

Το χέρι τρέμει ... Ο πυρετός ... Ξεχάστηκα πολύ,
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω ...



ΕΣΜΕΡΑΛΔΑ


Ολονυχτίς τον πότισες με το κρασί του Μίδα
κι ο φάρος τον ελίκνιζε με τρεις αναλαμπές.
Δίπλα ο λοστρόμος με μακριά πειρατική πλεξίδα
κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Cabes.

Απά στο γλυκοχάραμα σε φίλησε ο πνιγμένος
κι όταν ξυπνήσεις με διπλή καμπάνα θα πνιγείς.
Στο κάθε χάδι κ' ένας κόμπος φεύγει ματωμένος
απ' το σημάδι της παλιάς κινέζικης πληγής.

Ο παπαγάλος σου 'στειλε στερνή φορά το «γεια σου»
κι απάντησε απ' το στόκολο σπασμένα ο θερμαστής,
πέτα στο κύμα τον παλιό που εσκούριασε σουγιά σου
κι άντε μονάχη στον πρωραίον ιστό να κρεμαστείς.

Γράφει η προπέλα φεύγοντας ξοπίσω: «Σε προδίνω»,
κι ο γρύλος το ξανασφυράει στριγγά του τιμονιού.
Μη φεύγεις. Πες μου, το 'πνιξες μια νύχτα στο Λονδίνο
ή στα βρωμιάρικα νερά κάποιου άλλου λιμανιού;

Ξυπνάν οι ναύτες του βυθού ρισάλτο να βαρέσουν
κι απέ να σου χτενίσουνε για πάντα τα μαλλιά.
Τρόχισε εκείνα τα σπαθιά του λόγου που μ' αρέσουν
και ξαναγύρνα με τις φώκιες πέρα στη σπηλιά.

Τρεις μέρες σπάγαν τα καρφιά και τρεις που σε καρφώναν
και συ με τις παλάμες σου πεισματικά κλειστές
στερνή φορά κι ανώφελα ξορκίζεις τον τυφώνα
που μας τραβάει για τη στεριά με τους ναυαγιστές.


ΔΟΚΙΜΟΣ ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ

Στο ημερολόγιο γράψαμε: « Κυκλών και καταιγίς ».
Εστείλαμε το S.O.S. μακριά σε άλλα καράβια,
κι εγώ κοιτάζοντας χλωμός τον άγριο Ινδικό
πολύ αμφιβάλλω αν φτάσουμε μια μέρα στην Μπατάβια.

Μα δεν λυπάμαι μια σταλιάν – Εμείς οι ναυτικοί
Έχουμε, λένε, την ψυχή στο διάολο πουλημένη.
Μια μάνα μόνο σκέφτομαι στυγνή και σκυθρωπή,
που χρόνια τώρα και καιρούς το γιο της περιμένει.

Θεέ μου! είμαι μοναχά δεκαεννιά χρονών,
κι έχω σε μέρη μακρινά πολλές φορές γυρίσει.
Θεέ μου! έχω μιαν άκακη, μια παιδική καρδιά,
Αλλά πολύ έχω πλανηθεί, κι έχω πολύ αμαρτήσει.

Συγχώρεσέ με ... Μια βραδιά θολή στο Σάντα Φε,
καθώς κάποια με κράταγε σφιχτά στην αγκαλιά της,
ετράβηξα απ' την κάλτσα της μια δέσμη από λεφτά
που όλη τη μέρα εμάζευεν απ' την αισχρήν δουλειά της.

Κι ακόμα, Κύριε... ντρέπομαι να το συλλογιστώ,
(μα ήτανε τόσο κόκκινα και υγρά τα ωραία του χείλια
και κάποια κάπου ολόλυζε κιθάρα ισπανική...)
κοιμήθηκα μ' ένα μικρόν εβραίο στη Σεβίλλια.

Κύριε... τούτο το κορμί το τόσο αμαρτωλό
σε λίγο στις υδάτινες ειρκτές νεκρό θα πέσει...
Μα τέσσερα όμως σκέφτομαι γαλόνια εγώ χρυσά
Κι ένα θλιμμένο δόκιμο, που δεν θα τα φορέσει...

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠ' ΤΗ ΜΑΡΣΙΛΙΑ


Έσχισα, φίλε μου, πολλά χαρτιά για να σου γράψω.
Εδώ η Μαρσίλια μ’έκανε πολύ να ζαλιστώ,
κι όμως δεν πέρασε στιγμή, πιστέφτε, αγαπητέ μου,
χωρίς και μες στη ζάλη μου να σας συλλογιστώ.

Σας σκεφτόμουν στο Μπουλβάρ ντε Νταμ σαν περπατούσα
ανάμεσα σε δυο τροτέζ που έκαναν σαν τρελές,
ενώ μιλώντας δυνατά τριγύρω μου περνούσαν
άνθρωποι απ’ όλες, θα ‘λεγες, του κόσμου τις φυλές.

Κι έπειτα πάλι στη μεστή από κόσμο Κανναμπιέρα,
στο Πόρτο Βέκκιο, στην τεφρήν οδό Σαιντ Ονορέ,
κι ακόμα, συγχωρήστε με, σας ένιωθα μαζί μου
στα θορυβώδη και γιομάτα κόσμο καμπαρέ.

Βορινοί ναύτες μπλέκονται με θερμαστές του Νότου,
στα γόνατά τους κάθονται κορίτσια της δουλειάς,
παίζει το πιάνο μοναχό και μια μικρή σφυρίζει
έναν παράταιρο σκοπό μιας μελωδίας παλιάς.

Κι ύστερα απ’ το Ταρτάν εβγήκα μεθυσμένος
και νόμιζα το σώμα μου ανάξιο και μικρό,
πολύ κοντά σας ένιωθα να μου χαμογελάτε
μ’ εκείνο το παράξενο το γέλιο, το πικρό.

Και μόνον όταν στην Κορνίς, σε κάποιο γκρίζο σπίτι,
γύρω από εβραίους που ‘χανε με γυναικεία ντυθεί,
σας έχασα για μια στιγμή απ’ τα μάτια μου, μου εφάνη
ο φύλακας μου άγγελος πως είχε πια χαθεί.

Αύριο φεύγω και μαζί μου φέρνω στην Αθήνα
αναμνήσεις παράξενες, πολλές, με το σωρό
και κάποιο δώρο θλιβερό, προϊόν της Μασσαλίας,
που μια Πωλίν μου χάρισε προχθές στα Numeros...

Kuro Siwo


Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,
δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.
Είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια
και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε με το πρώτο.

Πέρ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,
χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.
Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια
που σου 'πανε μια κούφια ώρα στην Αθήνα

Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ' ανάβει,
χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,
κι ο λόγος της μες' το μυαλό σου να σφυρίζει,
"ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι; "

Νωρίς μπατάρισε ο καιρός κ' έχει χαλάσει.
Σκατζάρισες, μα σε κρατά λύπη μεγάλη.
Απόψε ψόφησαν οι δυο μου παπαγάλοι
κι ο πίθηκος που 'χα με κούραση γυμνάσει.

Η λαμαρίνα! ...η λαμαρίνα όλα τα σβήνει.
Μας έσφιξε το kuro siwo σαν μια ζώνη
κ' συ κοιτάς ακόμη πάνω απ΄το τιμόνι,
πως παίζει ο μπούσουλας καρτίνι με καρτίνι.


Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Η ωραία Ελένη της Σπάρτης

Η αποκαλούμενη και Ωραία Ελένη, περίφημη για την ομορφιά της, στην ελληνική μυθολογία ήταν κόρη του Τυνδάρεω ή του Δία και σύζυγος του Μενέλαου, του βασιλέα της Σπάρτης. Η αρπαγή της από τον Πάρη και η μεταφορά της στην Τροία έγινε αφορμή, σύμφωνα με τον μύθο, του Τρωικού Πολέμου.
Ο Όμηρος την ονομάζει κόρη του Δία και φαίνεται ότι γεννήθηκε από την επαφή του με τη Λήδα, την οποία ο θεός επεσκέφθη μεταμορφωμένος σε κύκνο.
Είναι δηλαδή αδελφή των Διοσκούρων Κάστορα και Πολυδεύκη.
Γεννήθηκε πλάι στον Ευρώτα ποταμό και στην θέση Έλος και σύμφωνα με την παράδοση ονομάσθηκε Ελένη.
Ήταν η ωραιότερη γυναίκα της γης, ακόμη και ανάμεσα στις Θεές του Ολύμπου, επειδή πήρε την λαμπρότητα του ήλιου και το κάλλος της Αφροδίτης.
Λέγεται παιδούλα ακόμη την έκλεψαν ο Εναωφορος του Ιπποκοωντος πρώτα και μετά οι γιοι του Αφαρεως, αλλά την επέστρεψαν στο σπίτι της επειδή φοβήθηκαν τους αδελφούς της Διόσκουρους.
Ο θρύλος της ομορφιάς της είχε εξαπλωθεί σ' όλη την Ελλάδα.
Την Ελένη μεγάλωνε στην αυλή του ο βασιλιάς της Σπάρτης Τυνδάρεος, που νόμιζε ότι ήταν πραγματικά δική του κόρη. Η ξεχωριστή της ομορφιά δεν άργησε να γίνει αφορμή να απαχθεί σε μικρή ηλικία από τον Θησέα, που την έφερε στην Άφιδνα της Αττικής και απέκτησε μαζί της μια κόρη, την Ιφιγένεια. Όταν όμως ο Θησέας κατέβηκε στον Άδη (άλλη ονομασία του θεού Πλούτωνα αλλά και του κάτω κόσμου) για την απαγωγή της Περσεφόνης, τα αδέλφια της, ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης, κατάφεραν να την ελευθερώσουν και να τη φέρουν στην αυλή του πατέρα τους. Τώρα όμως είχε γίνει πια γνωστή η ομορφιά της νέας γυναίκας σε όλη την Ελλάδα και άρχισαν να καταφθάνουν στο παλάτι του θνητού πατέρα της Ελένης μνηστήρες ή εκπρόσωποί τους, που προσπαθούσαν να την εξασφαλίσουν για λογαριασμό τους.
Μπροστά σε τόσες υποψηφιότητες, ο βασιλιάς Τυνδάρεος βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση, καθώς γνώριζε καλά πως, όποιον και να διάλεγε για σύζυγο της κόρης του, θα έκανε εχθρούς όλους τους υπόλοιπους. Από τη δύσκολη αυτή θέση τον έβγαλε ο Οδυσσέας, που ζήτησε ως αντάλλαγμα για τη συνδρομή του την Πηνελόπη, την ανιψιά του βασιλιά, για σύζυγο. Συμβούλεψε λοιπόν ο Οδυσσέας τον Τυνδάρεο να πείσει τους υποψήφιους γαμπρούς να αφήσουν την Ελένη να διαλέξει μόνη της το σύζυγό της. Πριν όμως κάνει η Ελένη την επιλογή της, έπρεπε όλοι να ορκιστούν ότι θα τιμωρήσουν εκείνον που τυχόν θα επιχειρούσε να την αποσπάσει από τη συζυγική εστία. Όλοι ορκίστηκαν με προθυμία, με εξαίρεση τον ίδιο τον Οδυσσέα και τον Αχιλλέα, που ήταν πολύ νέος για να προβάλει αξιώσεις. Και τότε η Ελένη διάλεξε για σύζυγό της τον Μενέλαο, γεγονός που βόλευε τον Τυνδάρεο παρά πολύ, όχι μόνο γιατί ο Μενέλαος ήταν ο πιο πλούσιος από όλους τους Αχαιούς, αλλά και γιατί τον υποστήριζε ως υποψήφιο ο αδερφός του ο Αγαμέμνονας, που είχε παντρευτεί την άλλη κόρη του Τυνδάρεου, την Κλυταιμνήστρα. Και όταν σκοτώθηκαν ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης, κλήθηκε ο Μενέλαος να γίνει βασιλιάς της Σπάρτης. Το σχέδιο για τον Τρωικό πόλεμο πήγαινε καλά. Οι ηγεμόνες των Αχαιών, με λιγοστές εξαιρέσεις, είχαν δεσμευθεί με όρκους να υπερασπιστούν μια γυναίκα, η οποία ήταν γραφτό να απαχθεί από τον άντρα της, γιατί αποτελούσε το "δώρο" μιας θεάς σ' έναν θνητό.

Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΩΡΑΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ

Η Αφροδίτη, είχε υποσχεθεί στον Πάρη την ομορφότερη γυναίκα. Όταν λοιπόν ανακοίνωσε στην οικογένειά του την επιθυμία του να ταξιδέψει, δεν έφερε κανένας αντιρρήσεις, αν και τα αδέρφια του, ο Έλενος και η Κασσάνδρα, που κατείχαν τη μαντική τέχνη, προφήτεψαν ότι ένα τέτοιο ταξίδι θα είχε ως συνέπεια την καταστροφή της Τροίας. Οι προφητείες αυτές δε στάθηκαν ικανές να τον σταματήσουν. Είχε άλλωστε με το μέρος του την Αφροδίτη, που του έδωσε μάλιστα το γιο της τον Αινεία ως συνοδό για το ταξίδι. Έτσι ο Φέρεκλος κατασκεύασε για λογαριασμό του Πάρη πλοία, γιατί οι Τρώες δεν ασχολούνταν ως τότε με τη θάλασσα εξαιτίας κάποιου παλιού χρησμού που έλεγε πως η καταστροφή θα ερχόταν από τη θάλασσα. Όταν τα πλοία ετοιμάστηκαν, ξεκίνησε ο Πάρης με κατεύθυνση το παλάτι του Μενέλαου στη Σπάρτη.
Φτάνοντας εκεί, ο Μενέλαος τον υποδέχτηκε θερμά και με όλες τις τιμές που προβλέπονταν από τους κανόνες της φιλοξενίας. Δέκα μέρες αργότερα όμως αναγκάστηκε ο Μενέλαος να πάει στην Κρήτη, για να κηδέψει τον παππού του, τον Κατρέα. Πριν φύγει, έδωσε την εντολή στη γυναίκα του να φροντίσει τους ξένους όσο γίνεται καλύτερα. Χωρίς να την εμποδίζει τίποτα πια, εκπλήρωσε η Αφροδίτη την υπόσχεσή της στον Πάρη. Εκμεταλλευόμενος ο Πάρης την απουσία του Μενέλαου έβαλε την Ελένη στα καράβια του, παίρνοντας μαζί του και μεγάλο μέρος των θησαυρών του παλατιού, καθώς και μερικές δούλες της Ελένης (ανάμεσά τους τη μητέρα του Θησέα Αίθρα και την αδερφή του συντρόφου του Θησέα Πειρίθου, την Κλυμένη ) κι έφυγε.
Η Ελένη εγκατέλειψε στο παλάτι την εννιάχρονη κόρη της, την Ερμιόνη. Το ταξίδι του γυρισμού στην Τροία δεν ήταν όμως τόσο εύκολο για τον Πάρη και τη συνοδεία του. Οδηγημένα τα πλοία από κακοκαιρίες, που έστειλε η Ήρα, έφτασαν στη Σιδώνα αρχικά. Κατόπιν κρύφτηκαν για αρκετό καιρό στην Κύπρο και στη Φοινίκη, γιατί δεν ήξεραν αν τους κυνηγούν. Μετά από αρκετές περιπέτειες έφτασαν ωστόσο στην Τροία, όπου ο Πάρης επισημοποίησε τη σχέση του με την Ελένη.
Γυρίζοντας ο Μενέλαος, που είχε ειδοποιηθεί από την Ίριδα, στο παλάτι του, το βρήκε άδειο όχι μόνο από γυναίκα αλλά και από τα υπάρχοντά του. Η παραβίαση των πατροπαράδοτων νόμων της φιλοξενίας και η εξύβριση του Μενέλαου από τον Πάρη προκάλεσε την οργή και την αγανάκτηση και του ίδιου του Μενέλαου και του αδερφού του του Αγαμέμνονα, στον οποίο αμέσως προσέφυγε. Μόλις ξεπέρασαν την πρώτη έκπληξη, έστειλαν πρεσβεία στην Τροία, απαιτώντας από το βασιλιά της τον Πρίαμο να τους δώσει και την κλεμμένη γυναίκα αλλά και τους θησαυρούς που είχαν αρπαχτεί από το παλάτι του Μενέλαου. Η πρεσβεία γύρισε άπραχτη, καθώς ο Πρίαμος αρνήθηκε κατηγορηματικά, θέλοντας προφανώς να κάνει το χατίρι του γιου του. Όταν η προσπάθειά τους αυτή δεν ευδοκίμησε, κατάλαβαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή από τον πόλεμο.

«...τωόντι ομοιάζει ωσάν θεάς
η τρομερή θωριά της...»

Η Ίρις ειδοποιεί την Ελένη ότι ο Μενέλαος πρόκειται να μονομαχήσει με τον Πάρη για χάρη
της. Επιθυμώντας να δει τον σύζυγό της, εκείνη πηγαίνει προς τον «πύργο των Σκαιών Πυλών»,
όπου βρίσκονται ήδη ο Πρίαμος, οι αρχηγοί των Τρώων και οι σύμβουλοί τους:
...που γέροντες ως ήσαν
είχαν αφήσει τ’ άρματα, αλλ’ ήσαν δημηγόροι
εξαίρετοι και ομοίαζαν τους τσίτσικες που χύνουν
από το πυκνό το φύλλωμα την ιλαρή λαλιά τους.
Κι αμ’ είδαν πως εσίμωνε στον πύργον την Ελένην
συνομιλούσαν σιγανά με λόγια πτερωμένα:
«Κρίμα δεν έχουν οι Αχαιοί, δεν έχουν κρίμα οι Τρώες
χάριν ομοίας γυναικός τόσον καιρόν να πάσχουν·
τωόντι ομοιάζει ωσάν θεάς η τρομερή θωριά της·
αλλά και ως είναι ασύγκριτη καλύτερα να φύγει
παρά να μένει συμφορά σ’ εμάς και στα παιδιά μας.»
Κι ο Πρίαμος εκάλεσε σιμά του την Ελένην:
«Προχώρησε, παιδί μου, εδώ κοντά μου να καθίσεις
τον πρώτον άνδρα σου να ιδείς, τους συγγενείς, τους φίλους·
συ δεν μου πταίεις, οι θεοί μου πταίουν, οπού εκείνοι
μ’ έριξαν στον πολυθρήνητον των Αχαιών αγώνα·
κι εκείνον τον θεόρατο να μου ονομάσεις άνδρα
που ανάμεσα των Αχαιών τόσο λαμπρά φαντάζει.
Αλήθεια, στο ανάστημα τον υπερβαίνουν κι άλλοι,
αλλ’ άνδρα ως αυτόν καλόν και σεβαστόν δεν είδα
εις την ζωήν μου· φαίνεται τωόντι βασιλέας».
Και προς αυτόν απάντησεν η Ελένη γυνή θεία:
«Σέβας και φόβον, ω γλυκέ, σου έχω πενθερέ μου·
κάλλιο να είχα σκοτωθεί, παρά να φύγ’ οϊμένα,
με τον υιόν σου, αφήνοντας τον θάλαμον, τους φίλους,
τες τρυφερές ομήλικες, την μόνην θυγατέρα·
αλλ’ έζησα· να φθείρεται στα κλάυματα η ζωή μου.
Αλλά σ’ αυτό που μ’ ερωτάς εγώ θα σ’ απαντήσω.
Εκείνος είναι ο κραταιός Ατρείδης Αγαμέμνων,
συνάμα βασιλιάς καλός και ανδρείος πολεμάρχος
και ανδράδελφον, έναν καιρόν, εγώ τον είχα η σκύλα»!

Oμήρου Ιλιάδα, Γ 150-180, ΟΕΔΒ 39

«…κι έκλαιγα που με τύφλωσε την έρμη
η Αφροδίτη …»

Ο Τηλέμαχος έρχεται στο παλάτι του Μενέλαου στη Σπάρτη να μάθει νεότερα για τον πατέρα
του, τον Οδυσσέα. Τον συνοδεύει ο γιος του Νέστορα, ο Πεισίστρατος. Οι δυο νέοι φτάνουν το
βράδυ που γίνονται οι γάμοι των παιδιών του Μενέλαου. Χωρίς να ξέρει ποιοι είναι, ο βασιλιάς
δίνει εντολή να τους περιποιηθούν. Ο Τηλέμαχος εντυπωσιάζεται από τα πλούτη του παλατιού.
Στο τραπέζι του γάμου η κουβέντα έρχεται στον Οδυσσέα και ο Τηλέμαχος δακρύζει. Την ώρα
εκείνη φτάνει η Ελένη «σαν άλλη Άρτεμη με τα χρυσά τα βέλη». Οι συνοδοί της κρατούν τα σύ-
νεργα, για να τυλίξει το νήμα που χρειάζεται όταν υφαίνει· τα περισσότερα από αυτά είναι δώρα
των φιλενάδων της από την Αίγυπτο. Αναγνωρίζει τον Τηλέμαχο, που μοιάζει στον πατέρα του.
Ο Μενέλαος στενοχωριέται, γιατί ο Οδυσσέας, ενώ πρόσφερε τόση βοήθεια, στερείται ακόμη τη
χαρά της επιστροφής. Τότε αρχίζουν τον θρήνο όλοι μαζί...
Τότε άλλο η θεογέννητη σοφίστηκε η Ελένη.
Κρυφά βοτάνι στο κρασί που πίνανε τους ρίχνει,
πόσβηνε πόνους και καημούς και τα πικρά φαρμάκια.
Μες στο ποτήρι ανάμιχτο σαν το ’πινε κανένας,
όλη τη μέρα δεν μπορούν τα δάκρυα να του τρέχουν,
κι αν πέθαινε ο πατέρας του κι η μάνα του, κι εμπρός του
σφαγμένο αν έβλεπε αδερφό και γιο του αγαπημένο.
Τέτοια βοτάνια μαγικά είχε του Δία η κόρη,
παρμένα απ’ την Πολύδαμνα του Θώνα τη γυναίκα
στην Αίγυπτο, όπου η πλούσια γης βγάζει ανακατωμένα
άλλα βοτάνια ωφέλιμα κι άλλα θανατηφόρα.
Καθένας είναι εκεί γιατρός σοφός κι απ’ όλους πρώτος,
γιατί τον Παίονα αρχικό προπάτορα τον έχουν.
Σαν το ’ριξε και πρόσταξε να φέρουν να κεράσουν,
άρχισε πάλε κι έλεγε με το γλυκό το στόμα·
«Θεόθρεφτε τ’ Ατρέα γιε, και σεις αρχοντοπαίδια,
άλλοτε σ’ άλλονε ο Θεός καλοτυχιά του δίνει,
και σ’ άλλον πάλε συμφορές, γιατί τα δύνεται όλα.
Και τώρα εδώ που κάθεστε και τρώτε στο παλάτι
και την κουβέντα χαίρεστε, κάτι θα πω ν’ αρέσει.
Κι όλα πού να τ’ αφηγηθώ και να τα ονοματίσω,
και τόσα κατορθώματα του τολμηρού Δυσσέα!
Όμως αυτό πώς το ’καμε ο άντρας ο γενναίος
στην Τροία, που σας πλάκωναν τους Αχαιούς τα πάθια.
Με δυνατές βαρηματιές χάλασε το κορμί του,

Φόρεσε ρούχα φτωχικά που φαίνονταν σα δούλος
και μπήκε στην πλατύδρομη την πόλη των οχτρών του.
Κι όπως μεταμορφώθηκε σαν ψωμοζήτης ήταν,
που τέτοιος πριν δεν έδειχνε στ’ αργίτικα καράβια.
Έτσι αλλαγμένος τρύπωσε στο Κάστρο του Πριάμου.
Οι άλλοι σώπαιναν, κι εγώ τον γνώρισα μονάχη
και τον ρωτούσα, όμως αυτός μου ξέφευγε με τέχνη.
Κι όταν τον έλουζα έπειτα κι έτριβα με το λάδι
και καθαρά του φόρεσα κι όρκο μεγάλο πήρα,
πως δε θα τον φανέρωνα πρωτύτερα στους Τρώες,
πριν φτάσει στις καλύβες του και στα γοργά καράβια,
μου ’πε πια τότε το σκοπό των Αχαιών ποιος ήταν.
Κι αφού με τ’ άπονο σπαθί σκότωσε πλήθος Τρώες,
γύρισε πίσω κι όνομα μεγάλο πήρε απ’ όλους.
Τότες οι άλλες Τρώισσες πικρά μοιρολογούσαν,
μα εγώ πετούσα από χαρά, γιατί είχε πια γυρίσει
μέσα η καρδιά μου κι ήθελα στο σπίτι να γυρίσω,
κι έκλαιγα που με τύφλωσε την έρμη η Αφροδίτη,
όταν στην Τροία μ’ έφερε αλάργα απ’ την πατρίδα,
κι άφησα εδώ την κόρη μου, το σπίτι μου, τον άντρα,
που άλλον δεν είχε ανώτερο στη λεβεντιά, στη γνώση».

Ομήρου Οδύσσεια, δ΄, στίχοι: 222-267

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Η Αφροδίτη, Θεά του Κάλλους


Αφροδίτη: Η θεά της ομορφιάς και του έρωτα

“Ουρανία, πολυτραγουδισμένη Αφροδίτη, γενέτειρα Θεά,
τις τρεις μοίρες κυβερνάς κι όλα τα γεννάς,
όσα στον ουρανό υπάρχουν και στην πολύκαρπη τη γη
και στο βυθό του πόντου, Μητέρα των Ερώτων,
έλα, γέννημα θεϊκό της Κύπρου…”
(Ορφικός Ύμνος 55, μετ. Χ. Μήνη)

......

Σύμφωνα με τον Όμηρο, γεννήθηκε στην Πέτρα του Ρωμιού, μια ακτή της Πάφου στην Κύπρο. Ο Ζέφυρος την έσπρωξε στη θάλασσα, η θεά καλλωπίστηκε και μεταφέρθηκε στον Όλυμπο.
Ο Ησίοδος μας λέει πως η Αφροδίτη γεννήθηκε απ’ τον αφρό που δημιούργησαν τα γεννετικά όργανα του Ουρανού, που έπεσαν στη θάλασσα μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο και με τη βοήθεια του Ζεφύρου ταξίδεψε στον απέραντο Ωκεανό και κατευθύνθηκε στην Κύπρο.
Αυτή η πανέμορφη Θεά παντρεύτηκε τον πιο άσχημο από τους Θεούς, τον Ήφαιστο κι έγινε ερωμένη του Άρεως, με τον οποίο απέκτησε τον Ίμερο, τον Έρωτα, τον Δείμο και τον Φόβο. Από τον έρωτά της με τον Ποσειδώνα έφερε στη ζωή τον Έρυκα και μιά κόρη την Ρόδο. Με τον Διόνυσο χάρη στη μαγική μεσολάβηση της Ήρας γέννησε τον Πρίαπο. Γιος της θεωρείται επίσης ο Ερμαφρόδιτος, τον οποίο απέκτησε η θεά με τον Ερμή.
Όπλα της πανώριας Θεάς η σαγηνευτική ομορφιά της και ο ακαταμάχητος ερωτικός πόθος. Η Αφροδίτη με το γλυκό πόθο, που μπορούσε να κυριεύσει όλους τους θεούς και τους θνητούς μα και τ’ αγρίμια της ξηράς και της θάλασσας, ασκούσε μεγάλη εξουσία σ’ ολόκληρο το σύμπαν. Η μεγαλύτερη διασκέδασή της ήταν να κυριεύει τους θεούς με ερωτικό πόθο για θνητές γυναίκες και τις θεές για θνητούς άντρες.
Ο Δίας θέλοντας να τιμωρήσει την Αφροδίτη επειδή συνεχώς με το ερωτικό της πάθος κυρίευε τους αθάνατους και τους παρέσυρε σε ερωτικές περιπέτειες με θνητούς και μετά τους περιγελούσε, αποφάσισε να την ρίξει στην αγκαλιά ενός θνητού. Έτσι καττάφερε να της προκαλέσει ερωτικό πόθο για τον Αγχίση, ένα νεαρό βοσκό πάνω στην Ίδη. Η Αφροδίτη αισθάνθηκε ακατανίκητη έλξη για το νεαρό βοσκό κι άρχισε με την βοήθεια των Χαρίτων να στολίζεται και να καλλωπίζεται. Στο τέλος η Αφροδίτη έδεσε στη μέση της τη θεϊκή ζώνη που έκλεινε τους πόθους και τους έρωτες και πέταξε στην Ίδη. Όταν έφτασε σ’ ένα ξέφωτο του βουνού, μεταμορφώθηκε σε βασιλοπούλα για να ξεγελάσει τον Αγχίση. Όταν έφτασε στην καλύβα του και την είδε ο νεαρός βοσκός θαμπώθηκε από την ομορφιά της και κατάλαβε πως ήταν κάποια θεά. Η Αφροδίτη όμως τον έπεισε πως ήταν η κόρη του βασιλιά της Φρυγίας Οτρέα και πως την είχε φέρει ο γοργοπόδαρος Ερμής για να ζευγαρώσει μαζί του. Ο Αγχίσης μη μπορώντας ν’ αντισταθεί στο ερωτικό πάθος που τον είχε κυριεύσει έσμιξε με τη θεά στο κρεβάτι της καλύβας κι από την ένωσή τους γεννήθηκε ο Αινείας.

......

Η Θεά του Κάλλους είναι μία από τας πλέον ζωηράς αλληγορικάς παραστάσεις της Ελληνικής Θρησκείας. Αναφέρεται εις γεγονότα της δημιουργίας των μορφών της Φύσεως, της ανθρωπίνης υπάρξεως και εις τας λειτουργίας του δρώντος υπε­ράνω ημών πνεύματος. Ότι αναφέρεται εις τους νόμους τούτους της Φύσεως θα διακρίνωμεν ευθύς ως εξετάσωμεν την γενεολογίαν της.
Η Αφροδίτη, κατά τας παραδόσεις των αρχαίων Ελλήνων ήτο θυγάτηρ του Ουρανού και της Θαλάσσης, του Ουρανού και της Ημέρας, του Κρόνου και της Ευρυνόμης, του Διός και της Διώνης. Επίσης ελέγετο, ότι προήλθεν εξ ωού περιστεράς, πεσόντος εξ ουρανού εις την Γην. Κατά την πρώτην εκδοχήν εγεννήθη εκ του αφρού της θαλάσσης, όταν ερρίφθησαν εντός αυτής τα αποκοπέντα υπό της φοβεράς Άρπηος του Κρόνου μόρια της ανδρότητος του Ουρανού. Ευθύς μετά την γέννησίν της πλέουσα επί των κυμάτων εντός οστράκου, έφθασε το πρώτον εις Κύθηρα και έπειτα εις Κύπρον, όπου περιεποιούντο αυτήν ως τροφοί αι Ώραι.
Κατά τους αρχαίους μύστας τα αποκοπέντα μόρια της ανδρότητος του Ουρανού συμβολίζουν σπερματικόν τύπον, ο οποίος μεταφερόμενος διά της ουσίας του αιθέρος εις την θά­λασσαν, αποκτά εκεί μορφήν. Ο Κρόνος εικονίζει τον Χρόνον και η Άρπη τα διά του Χρόνου εμφανιζόμενα σπέρματα του Ουρανού. Επίστευον, δηλαδή, ότι αι δυναμικαί ιδιότητες, αι προκα­ούσαι τηv σύστασιν των μορφών προέρχονται εκ των επιδράσεων του Ουρανού προς την Γην, και ότι αι επιδράσεις αύται δίδουν προς την ουσίαν της Γης, με την βοήθειαν του φωτός της ημέρας, τον τόνον να ενεργή κατά τρόπον .συντελούντα εις την διάπλασίν της και εις την κατά μέρος οργάνωσίν της εις μορφάς.
Η δημιουργική αύτη εργασία, κατά τους αρχαίους μύστας, εγένετο τη βοηθεία της ουσίας του αιθέρος. Πως όμως δεν γνωρίζομεν σήμερον. Ίσως τα κατερχόμενα εξ ουρανού προς την Γην κύματα του αιθέρος μίγνυνται με τα μη συναποτελέσαντα ακόμη μορφάς υλικά άτομα. Εκ της μίξεως δε επέρχεται η συνεργασία των, ή αν τούτο δεν γίνεται, τα εξ Ουρανού κύματα επιδρούν κατά τοιούτον τρόπον επί του υπάρχοντος μεταξύ των υλικών ατόμων αιθέρος ώστε να τον εξαναγκάζουν εις ωρισμένας ενεργείας, συντρεχούσας την συγκρότησιν των μορφών. Τα εξ ουρανού προερχόμενα κύματα είναι διαφόρου εντάσεως. Είναι ανάλογα προς την θέσιν και την κίνησιν των διαφόρων σωμάτων του πλανητικού μας συστήματος, τα οποία κινούνται συνεχώς. Επί πλέον ο αιθήρ ο οποίος συνδέει τα άτομα της ύλης, δεν ενεργεί εις εκάστη μορφήν με την ιδίαν έντασιν και τον ίδιον τρόπον. Διά τον λόγον αυτόν χωρίζεται και διακρίνεται η ειδικότης των μορφών, ο ατομικός των τύπος, ο διαιωνιζόμενος και εξελισσόμενος εις την Φύσιν. Τον ατομικόν τούτον μορφικόν τύπον συμβολίζει η Θεά του Κάλλους. Ο συμβολιζόμενος υπό της Θεάς Αφροδίτης τύπος των μορφών είναι εκείνο το οποίον διακρίνομεν εις τους διαιωνιστικούς πυρήνες και ειδικότερον εκείνο το οποίον συνδέει τα υλικά στοιχεία, τα αποτελούντα αυτάς. Δεν είναι όμως το πρωταρχικόν πυρ, το αλληγορούμενον υπό του Θεού Διός, αλλά μία από τας θαυμασιωτέρας εμφανίσεις του.
Ετέρα εμφάνισις του πρωταρχικού πυρός είναι η μετά των υλικών στοιχείων επαφή του, εκ της οποίας έρχεται εις το Είναι του το υλικόν πυρ, το αλληγορούμενον υπό του Θεού Ηφαίστου, συζύγου της Θεάς του Κάλλους.
Κατά τας δοξασίας των αρχαίων μυστών, όλαι αι αλλοιώ­σεις των μορφικών πλασμάτων και οι μετασχηματισμοί των στοιχείων τα οποία αποτελούν αυτά, οφείλονται κυρίως εις τας δύο διαφορετικάς από απόψεως ενεργείας, εμφανίσεις του πρωταρχικού πυρός, τας αλληγορουμένας υπό των Θεών Ηφαίστου και Αφροδίτης. Τούτο δε καταφαίνεται εάν προσέξωμεν τας αλληγορίας των Θεών Διός, Ήρας, Ηφαίστου, Άρεως, Αφροδίτης και των τέκνων της, Έρωτος και Αρμονίας.
Η συνεργασία του Θεού Διός, πρωταρχικού πυρός, και της Θεάς Ήρας, υλικής ουσίας, έχει ως αποτέλεσμα τα υλικόν πυρ, τον Θεόν Ήφαιστον και την παραγομένην κίνησιν, τον Θεόν Άρην. Ακολούθως η συνεργασία της κινήσεως, του Θεού Άρεως, και του τύπου των μορφών, της Θεάς ‘Αφροδίτης, δημιουργεί τα τέκνα των Έρωτα και Αρμονίαν. Τα δύο αυτά τέκνα των Θεών έρχονται εις το Είναι των εκ της αδιαχωρίστου πλέον ενώσεως της κινήσεως και του μορφικού τύπου, ή καλλίτερον, εκ της ενεργείας του τύπου των μορφών και της κινήσεως των υλικών στοιχείων, των συντρεχόντων εις την δημιουργίαν της υλικής μορφής.  Δια την επίτευξιν των μεγάλων τούτων αποτελεσμάτων της Θεάς Αφροδίτης και του Θεού Άρεως τα μέγισται υποβοηθεί ο Θεός Ήφαιστος δια της ισχύος του. Περιβάλλει αμφοτέρους τους Θεούς με το χρυσούν του δίκτυον το οποίον αλληγορεί, ότι μετά την εκδήλωσιν του υλικού πυρός ουδέποτε θα επέλθει χωρισμός μεταξύ του τύπου των μορφών και της κινήσεως των υλικών στοιχείων. Αντιθέτως τα δύο ταύτα αμοιβαίως θα εξελίσσωνται εις Θειοτέρας ενεργείας και θα δημιουργούν τελειοτέ­ρους κόσμους.
Τα ανωτέρω εικάζομεν και εκ σωζομένου αποσπάσματος ύμνου των Ορφικών προς την Θεάν του Κάλλους, ο οποίος λέ­γει: «πάντα γαρ εκθέσεν έστιν, υποζεύξατο δε κόσμον και κρατείς τρισσών Μοιρών γέννος δε πάντα, όσα τ’ εν Ουρανώ έστι και εν γαίη πολυκάρπω εν πόντω τε βυθώ τε, σεμνή βάκχοιο πάρεδρε».[1]
Και ο Αισχύλος εις τας «Δαναΐδας» του λέγει περί της Θεάς του Κάλλους τα εξής: «Ερά μεν αγνός ουρανός τρώσαι χθόνα. Ερως δε γαίαν λαμβάνειν γάμου τυχείν, όμβρος, δ’ απ’ ευναέντος ουρανού πεσών, έκυσε γαίαν, η δε τίκτεται βροτοίς, μήλων τε βοσκός και βίον Δημήτριον.[2]
Η Θεά του Κάλλους, κατ’ άλλην παράδοσιν, προήλθεν εξ ωού περιστεράς, πεσόντος εξ ουρανού εις την Γην. Κατά τους αρχαίους μύστας το ωόν της περιστεράς συμ­βολίζει ακτίνα αγνού φωτός η οποία εισχωρήσασα εις την λειτουργίαν της ψυχής των όντων και συνδυασθείσα με τας ιδικάς της δυνάμεις, επέτυχε την δημιουργίαν του τύπου του ανθρωπίνου οργανισμού. Διά της ακτίνος του φωτός τούτου η ψυχή κατώρθωσε vα φέρη περισσότερον προς τον οργανιομόν τας δυνάμεις της, αι οποίαι διεμόρφωοαν τα κέντρα της νοήσεως, τα συντελέσαντα εις την διάπλασιν των αισθήσεων. Τώρα ποία είναι τα κύματα του ουρανίου φωτός, τα οποία έφερον το δώρον τούτο προς την ψυχήν της Γης, δια να δυνηθή να εμφανίση εαυτήν εις την εις την ανθρωπίνην μορφήν, και να εξωτερικεύση τας θαυμασίας ιδιότητας του πλέον διανοουμένου όντος της Φύσεως; Τούτο δεν το γνωρίζω. Εάν όμως συνδυάσωμεν τα νοήματα της ερμηνευθείσης εν αρχή γενεαλογίας, με τα νοήματα της παρούσης, ακοπώτερον θα κατανοήσωμεν την έννοιαν, την οποίαν έχουν επί της ανθρωπίνης υπάρξεως οι Θεοί Άρης και Ήφαιστος, ως και την έννοιαν της συνεργασίας των μετά της Θεάς του Κάλλους. Η τοιαύτη δε κατανόησις θα μας προαγάγη προς σαφή διάγνωσιν του ρόλου, τον οποίον υποδύονται επί της ανθρωπίνης μορφής τα τέκνα της Θεάς του Κάλλους και του Θεού Άρεως, ο Έρως και η Αρμονία.
Η Αφροδίτη, κατά την Ελληνικήν παράδοσιν, είναι και θυγάτηρ του Θεού Διός και της Νύμφης Διώνης. Η αλληγορία της παραδόσεως ταύτης αναφέρεται εις τον πνευματικόν κόσμον, διότι περιγράφει, την Φύσιν των Θεών και τας σχέσεις των προς τας νύμφας, ψυχάς της Γης. Προ παντός εικονίζει τα έργον του μεταμορφουμένου Θεού του Ολύμπου Διός, το αναφερόμενον εις τας προσπαθείας του, όπως δώση προς την ψυχήν της Γης το φώς δια να ελευθερωθή εκ του σκό­τους του Άδου. Τούτο προσεπάθουν να κατανοήσουν καλώς οι Έλληνες μύσται. Διότι άνευ της γνώσεως των υπό της γενεαλογίας ταύτης εικονιζομένων καθίστατο αδύνατος η κατανόησις της τύχης της ανθρωπίνης ψυχής πέραν του ανθρωπίνου κόσμου. Αλλ’ ίνα η κατανόησίς των συντελεσθή πλήρως έδει οι μύσται να μάθουν πρότερον σαφώς την όλην λειτουργίαν της ανθρωπίνης ψυχής επί του ανθρωπίνου οργανισμού, και να διακρίνουν τας τάσεις και προσπαθείας της, όπως ελευθερωθή του ανθρωπίνου περιβάλλοντος.
Την πραγματικήν σημασίαν των εικονιζομένην υπό της Θεάς του Κάλλους εν τη γενεαλογία ταύτη μαντεύομεν μόνον. Διότι διά να κατανοήση τις την έννοιάν των, θα απητείτο μακρά και εμπεριστατωμένη μύησις την οποίαν θα έπρεπε να καθοδηγούν πεφωτισμένοι Ιεροφάνται των αληθειών της Φύσεως.
Το τέκνον του Θεού Διός και της νύμφης Διώνης είναι προωρισμένον να κατανοηθή μόνον υπό των ανθρώπων εκείνων, οι οποίοι προσήγγισαν και διέγνωσαν τας λειτουργίας της πνευματικής Φύσεως και τας σχέσεις της προς τον διέποντα τους κόσμους Θεόν. Γνωρίζομεν όμως όλοι μας, ότι η Θεά του Κάλλους είναι η πρόγονος του Θεού Διονύσου, είναι η μήτηρ της Νύμφης Αρμονίας, συζύγου του βασιλέως Κάδμου του εικονίζοντος εν τη Ελληνική παραδόσει το Φως του Ηλίου, συνεπεία του οποίου ενεργεί ο νοητικός ανθρώπινος κόσμος και ευρίσκει η ψυχή του φυσικού κόσμου την οδόν των ατελευτήτων μεταμορφώσεών της.
Η Θεά Αφροδίτη ηνωμένη μετά του Άρεως, και περιβε­βλημένη μετ’ αυτού υπό του χρυσού δικτύου του Θεού Ήφαίστου, ου μόνον φανερώνει την δημιουργίαν της πνευματικής ατομικότητος, αλλά και την εσαεί αναλλοίωτον διατήρησίν της εις τον άπειρον κόσμον εικονίζει το θεμέλιον επί του οποίου στηρίζονται αι μεταμορφώσεις του πνεύματος εις τον άπειρον χρόνον, δυνάμει των οποίων και η νόησις και η συναισθηματι­κότης του εντείνονται. Το τέκνον της Θεάς Αφροδίτης και του Θεού Άρεως, ο Έρως, ο επί του πνευματικού επιπέδου ενεργών, αποτελεί την θαυμαοιωτέραν εικόνα του ανελισσομένου νοητικού κόσμου, του καθισταμένου ολονέν Θειοτέρου, αλλά και το εξασφαλiζον μέσον της άνευ τέρματος προόδου του πνεύματος της Φύσεως.
Η Θεά Αφροδίτη απέκτησε και άλλο περίλαμπρον τέκνον μετά του Θεού του πνεύματος Ερμού, τον Ερμαφρόδιτον. Η έννοια του Ερμαφροδίτου βεβαίως δεν είναι εκείνη, την οποίαν διακρίνομεν εις τας ανωμάλους ενεργείας της ζωϊκής Φύσεως, αλλ’ άλλη, αναφερομένη εις τας εκδηλώσεις του προαχθέντος ανθρωπίνου πνεύματος. Η συγκέντρωσις των ιδιοτήτων του άρρενος και του θήλεος εις μίαν ανθρωπίνην ή πνευματικήν προσωπικότητα, είναι ίσως η απαρχή της αποθεώσεως.
Ανέφερα τα περί της Θεάς του Κάλλους με την πεποίθησιν, ότι υπάρχουν αλήθειαι, τας οποίας πρέπει οι ελευθέρως σκεπτόμενοι να ερευνήσουν. Η δε τοιαύτη έρευνα, έχω την βε­βαιότητα, ότι θα αποδώση μέγιστα ωφελήματα, ου μόνον θα μας δημιουργήση την σκέψιν ν’ απονείμωμεν την προσήκουσαν ευλάβειαν προς τους γίγαντας του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος, οι οποίοι έφεραν τόσον επιτυχώς Θείας γνώσεις περί Φύσεως και πνεύματος εις την επιφάνειαν της ανθρωπίνης σκέψεως, αλλά και θα μας ωθήση να χωρήσωμεν εις το επίπεδον της διανοήσεως των προγόνων μας.
Τα μεγαλουργήματα του ανθρωπίνου πνεύματος δεν πρέπει να μας αφήνουν ασυγκίνητους, διότι αυτά και μόνα εξα­σφαλίζουν την πρόοδον του πνεύματος ημών και μας ωθούν εις την οδόν της γαλήνης και της ευδαιμονίας.

Το παραπάνω κείμενο:

Δημοσιεύθηκε εις το περιοδικό «Πυθαγόρας» το 1930


[1] «Διότι όλα από σε προέρχονται, όλον δε τον κόσμον υπήγαγες υπό τον ζυγόν σου και είσαι κυρίαρχος των τριών Μοιρών, εγέννας δε όλα, και όσα είναι εις τον ουρανόν και εις την πολύκαρπον Γην, και εις την θάλασσαν και εις τον βυθόν, σεμνή πάρεδρε του Βάκχου».

[2] «Επιθυμεί μεν ο αγνός (καθαρός) αιθήρ να γονιμοποιήση την Γην, επιθυμία δε την Γην καταλαμβάνει να τύχη του γάμου. Όμβρος δε από του ερώντος Ουρανού πεσών κατέστησε την Γην καρποφόρον. Αύτη δε γεννά εις τους θνητούς βοσκάς προβάτων και βίον της Δήμητρος (σιτηρά)».


Προς Αφροδίτην ύμνος ορφικός


Ουρανία πολυ-ύμνητε φιλογέλωτη Αφροδίτη
Θαλασσογέννητη γενετήσια Θεά Φιλολονύχτια
σεβάσμια νυκτερινή ζεύκτειρα
δολοπλόκα ανάγκης μητέρα.

Τα πάντα απο σένα προέρχονται
ω ζευκτειρία κόσμου δύναμις
που στά χέρια σου κρατάς
των τριών βασιλείων τα πεπρωμένα

Εσύ γεννάς όλα όσα εν τω ουρανώ ευρίσκονται
και όσα εις την Γαία την πολύκαρπον
και όσα εις της θαλάσσης τα βάθη

Ω σεβαστή πάρεδρε του Βάκχου θαλασσότερπτη
χρήσιμη στους γάμους , των Ερώτων Μητέρα
πειθηνία κλινόχαρη κρυφίας χαράς δώτειρα
φανερή και αφανέρωτη ποθεινομάλλα ευπάτειρα

Νυφική συνδαιτημόννισα θεών
σκηπτρούχε Λύκαινα
γεννοδότειρα φίλανδρη ποθεινοτάτη ζωοδότρα
η ζεύουσα τους θνητούς με αχαλίνωτες ανάγκες
που και των θηρίων τα πολυάριθμα γένη
κάνεις να ερωτομανούν ωσάν να ευρίσκονται
υπο την επήρεια φίλτρου μαγικού !

Ελα κυπρογέννητη γένους θεϊκού
είτε είσαι στον Ολυμπο όπου ως Θεά Βασίλισσα
χαίρεσαι την ωραία σου μορφή
είτε στης λιβανομυρωμένης Συρίας
τις οδούς διαμένουσα υπηρετείς
είτε όταν στις  πεδιάδες
απο χρυσοκαμωμένα άρματα
της ιερής Αιγυπτιακής γής
εποπτεύεις τα εύφορα εδάφη

είτε αν με κυκνοήλατα διασχίζεις άρματα
τη φουσκοθαλασσιά του ωκεανού
και ερχομένη χαροποιείς τα κήτη της θάλασσας
που κυκλοτερώς για σένα χορεύουν

είτε αν τις μαυρομάτες φαιδρύνεις νύμφες
που σε γή ηλιόλουστη ,
σε αμμουδερούς αιγιαλούς ξαπλώνουν
και για χάρη σου χοροπηδούν με ευθυμία

Είτε στην γενέτειρά σου την κύπρο
είσαι βασίλισσα με τον σύντροφό σου εκεί όπου καλίγραμμες και αδάμαστες νύμφες
καθόλη τη διάρκεια του έτους υμνούν
εσένα μακαρία Θεά και τον θεϊκόν σου υπέροχον
και αγνόν Αδωνιν.

Ελθέ Μακαρία Θεά
εσύ που υπέρτερα αξιέραστη μορφή έχεις.

Διότι σε επικαλούμαι με πνεύμα ταπεινό
και καθαγιασμένους λόγους.

 

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010

η βαρβαρότητα της καθημερινής επιβίωσης

Τα αίτια και τα αιτιατά που ωθούν ανθρώπους, γιατί περί ανθρώπων πρόκειται, και όποιος υποστηρίζει το αντίθετο έχει ήδη σκοτώσει τον άνθρωπο μέσα του, στο να οπλίζονται και να πυροβολούν τυφλά δεν είναι θέμα κοινωνιολογικών διατριβών, ούτε σεμινάρια για επιχορηγήσεις. Είναι μια πραγματικότητα, μια ριζωμένη νεύρωση στις υφές του κοινωνικού υποσυνείδητου, πολύ αχνές για να αντιληφθούν από το γυμνό μάτι, πολύ έντονες και σπασμωδικές για να ανησυχήσουν την καθημερινή ζωή πέρα από την δήθεν αυτονόητη του κοινωνικού ήθους και των ευαίσθητων αντανακλαστικών του σύγχρονου άνθρωπου στην παγκόσμια κοινωνία, που καθημερινά γίνεται όλο και πιο βίαιη. Άλλοτε με αίμα και άλλοτε με ιδρώτα, η υπεραξία του πόνου ταΐζει την εξευγενισμένη βαρβαρότητα της καθημερινής επιβίωσης και η κρεατομηχανή δουλεύει πάραυτα, κατασπαράσσοντας ψυχές και σώματα.

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

φταίει ο ανάδρομος Ερμής και οι ηλιακές κηλίδες

Το πρόβλημα είναι ότι σε μία κοινωνία που καθημερινά γίνεται όλο και πιο βίαιη, το να πυροβολήσεις κάποιον για να βρεις το δίκιο σου φαντάζει σε μια κατηγορία ανθρώπων σαν πιθανή λύση.
Παίρνοντας κι άλλους μαζί τους για εκδίκηση ενδεχομένως.
Όσο οι τυχάρπαστοι ηθικολόγοι και θεματοφύλακες του τι είναι πρέπον και τι όχι ξερνούν μίσος και ημιμάθεια από τους άμβωνές τους, όσο αυτοί κατέχουν τα σκήπτρα της εξουσίας πάνω στις ζωές μας, όσο ζηλεύουμε τον δυνατότερο και φτύνουμε τον αδύναμο, τόσο κάποιες αδύναμες ανθρώπινες σκιές οπλίζονται με τυφλό θάνατο, παίρνοντας μαζί τους αθώες ψυχές στο τραγικό τους κατήφορο.
Είναι τυχαία όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας;
Είναι μεμονωμένα περιστατικά;
Όχι, ότι φταίει ο ανάδρομος Ερμής και οι ηλιακές κηλίδες.
Φταίει το σύνολο που όλοι εμείς αποτελούμε και ταυτόχρονα διαμορφώνουμε. Ένα σύνολο που καλλιεργεί οικονομικές κρίσεις και σκάνδαλα, μισαλλοδοξία και κατάχρηση εξουσίας, χλευασμό της διαφορετικότητας και θεοποίηση της ασημαντότητας.
Χτίσαμε έναν κλοιό γύρω μας και τον αφήσαμε να πάρει φωτιά. Τώρα που αρχίζουμε και συνειδητοποιούμε ότι παγιδευτήκαμε, αντί να ψάχνουμε να βρούμε διέξοδο διαφυγής αναρωτιόμαστε ποιος άναψε το σπίρτο
 
Web Informer Button