Ads 468x68px

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Ο Βαρόνος

Με συγκίνηση αναφέρομαι σε ξεπλυμένες αναμνήσεις από τους καθημερινούς ήρωες της ναυτικής μου ζωής, οι οποίοι αφού εκτέλεσαν το καθήκον τους κι εκπλήρωσαν την αποστολή τους ταξιδεύοντας για χρόνια τους ωκεανούς της υφηλίου, στη συνεχεία αποσύρθηκαν απόμαχοι συνταξιούχοι, διακριτικά και με μετριοφροσύνη στη σκιά της κοινωνίας την όποια είχαν υπηρετήσει με την ακάματο εργασία τους. Όλες αυτές οι αναμνήσεις καταθέτονται χωρίς υπερβολές η ωραιοποιήσεις, πολύ απλά αυτή ήταν η ζωή τους. Πάνε τέσσερα πέντε χρόνια τώρα που για ένα χρονικό διάστημα μεσοκαλόκαιρο βρέθηκα στον λιμένα της Πύλου σε πλοίο της εταιρείας που κρίθηκε απαραίτητο να εκτελέσει μερικές εργασίες επισκευών στο αγκυροβόλιο του κλειστού ομώνυμου κόλπου. 
" Η Πύλος βρίσκεται σε εξαιρετική γεωγραφική θέση ενώ το λιμάνι της είναι ένα από τα μεγαλύτερα και ασφαλέστερα λιμάνια του κόσμου, με μήκος 4800μ και πλάτος 3600μ. [Το Λιμάνι] Το βάθος της θάλασσας φτάνει τα 50μ. Στα δυτικά, μπροστά από το λιμάνι υπάρχει η νήσος Σφακτηρία. Στα νότια του νησιού βρίσκεται η νησίδα Πύλος ή Τσιχλι-μπαμπά ή Φανάρι. Αναφέρεται από τον Όμηρο ως το Βασίλειο του Νέστορα που, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε απ' τον μυθικό Πύλο"
Επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο από το πλοίο με το πλοιάριο της γραμμής, όταν περνώντας την έξοδο της προβλήτας άκουσα διπλά μου ένα κάλεσμα.
-Βρε βρε το μανιαούρι, καλά λένε βουνό με βουνό δεν σμίγει, πως και βρέθηκες στα μέρη μας αιρετικέ μου φίλε.
Μετά την αρχική μου σαστιμάρα και αμηχανία, μέσα μου άστραψε ένα χαμόγελο αργοπορημένης αναγνώρισης. Μα ναι, βεβαία, τούτος εδώ δεν είναι άλλος από το Βαρόνο τον ένα και μοναδικό χαρακτήρα, τον ηθοποιό που από πολύ παλιά κρυβόταν μέσα του.
Τα έργα και οι ημέρες του ήταν ένας θρύλος στα καπνιστήρια και τις τραπεζαρίες των πλοίων της εταιρείας μη εξαιρούμενων και των γραφείων στην Ακτή Μιαούλη.
Τα τελευταία χρόνια είχε χαθεί από την πιάτσα της Ακτής Μιαούλη λες και άνοιξε η γη και τον κατάπιε. Είχα να μάθω νέα του περισσότερο από μια δεκαπενταετία.
Τον ατένιζα να κάθεται στο παραλιακό τραπέζι του εστιατόριου πάνω στο κύμα, διπλά από την προβλήτα αποβίβασης του λιμένα,  φορούσε ένα ολοκαίνουργιο επαρχιώτικο κουστούμι με το σακάκι ριγμένο στην πλάτη μιας καρέκλας. Ήταν η πρώτη μου φορά που συνειδητοποίησα ότι ο Βαρόνος ανήκε και αυτός στα ανώνυμα πρόσωπα του μεγάλου πλήθους. Τα μάτια του εκείνα τα λαμπερά μαύρα μάτια είχαν χάσει πολύ από την φωτεινότητα τους.
-Για τα’ όνομα του Θεού που χάθηκες μεγάλε μου Βαρόνε τον ρώτησα βλέποντας τον να σηκώνεται από την θέση του.
Ξαφνικά σμίξαμε με θέρμη τα χέρια και όταν έπαψε να μου σφίγγει το χέρι κάθισα στην άδεια καρέκλα στο πλάι του απολαμβάνοντας το ανάλαφρο δροσερό απογευματινό αεράκι που σάρωνε την επιφάνεια της παραλίας κουβαλώντας την υγρασία της θάλασσας αλλά και τη μυρωδιά από τα τριαντάφυλλα και τις βουκαμβίλιες που φύτρωναν στις αυλές γύρω μας.
-Λοιπόν καλέ μου φίλε πως τα πάτε με τις επισκευές με ρώτησε. Κατάλαβα ότι το ήξερε πως θα με συναντούσε, με περίμενε.
-Κι εσύ πως τα βολεύεις που είσαι συνταξιούχος πλέον, αποκρίθηκα γελώντας. Σε ρωτώ γιατί πολύ σύντομα θα βράζω στο ίδιο καζάνι μ’ εσένα.
Κούνησε τους ώμους του αδιάφορα, χωρίς να μου απαντήσει, δεν μου έδωσε την εντύπωση ότι τον ενθουσίαζε η ιδιότητα του συνταξιούχου. 
Με πληροφόρησε πως αυτή την εποχή έμενε σε μία ερημική μικρή εξοχική αγροικία που είχε κληρονομήσει σε μικρή απόσταση από την Καλαμάτα και τώρα  είχε την δυνατότητα να απολαμβάνει μια παλιά του συνήθεια, τις χαλκογραφίες.  Λένε πως οι ζωγράφοι κι οι ναυτικοί φτιάχνουν τα ίδια σπίτια και η κληρονομιά του φίλου μας δεν αποτελούσε εξαίρεση. Ήταν ένα μικρό τούβλινο χαμηλοτάβανο σπίτι με ασπροβαμένους τοίχους, και η εξώπορτα του έβγαζε απευθείας στην θέα της θάλασσας.
Με τα μάτια της φαντασίας μου φιλοτέχνησα την σημερινή μελαγχολική εικόνα της ζωής του, ενός μοναχικού ερημίτη σ’ φωτεινό ηλιόλουστο τοπίο να πηγαίνει χωρίς παρέα ατέλειωτους περιπάτους, γυροφέρνοντας στο μυαλό του τις σκέψεις και τις μνήμες του σαν ένα σμάρι από παλιές φωτογραφίες που ένας θεός μονάχα ήξερε που τον ταξίδευαν.
Να  αφηγείται περιστατικά και περιπέτειες που τα άκουγαν για πρώτη φορά στα μικρά του εγγόνια από την κόρη της αδελφής του, και μ’ ευλάβεια ποιμένα γονιού, να τους έκανε να γελούν αγγίζοντας τις χορδές τους χάρη στην αφηγηματική συνταγή του.
Μερικοί άνθρωποι σε κάνουν να μελαγχολείς και να θλίβεσαι ότι κατασπατάλησαν το χρόνο τους και χαράμισαν τις ικανότητες τους με δραστηριότητες σε σκοτεινά και αδιέξοδα στενοσόκακα. Η ζωή είχε το βλέμμα της γυρισμένο προς τη μια μεριά και αυτός προς την άλλη, σκέφτηκα φευγαλέα, αλλά που να πάρει ο διάβολος δεν τους βρίσκεις κάθε μέρα αυτούς τους εξαιρετικά διαφορετικούς ανθρώπους.
Η μνήμες μας ταξίδεψαν τρεις δεκαετίες πίσω. Ύστερα από τριάντα χρόνια οι μνήμες είναι άνισες όταν πρόκειται να θυμηθούν τα γεγονότα που συνέβησαν στο μακρινό παρελθόν, ένα σωρό εικόνες απ’ τα περασμένα έρχονται στην επιφάνεια, μέσα τους πρέπει να παραδεχτώ περιέχουν εικόνες που αφήνουν την δική τους πικρή γεύση, εικόνες που θα ήθελε κάνεις να ξεχάσει, δεν θα έλεγα την αλήθεια αν ισχυριζόμουν το αντίθετο.
Εκείνο τον καιρό πιστεύαμε πως ήμασταν σπουδαίοι κι οι μέρες έδειχναν να είναι πολύ μεγαλύτερες από ότι σήμερα. Ήμασταν νέοι, υπήρχε μια λεβεντιά με ειλικρίνεια γιατί πουθενά δε βρίσκεις καλύτερους συντρόφους απ’ αυτούς που αγαπούν την θάλασσα και δουλεύουν στην αγκαλιά της.  Είναι φορές που αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που περισσότερο από όλα  μας αφαίρεσε στην διάβα του ο χρόνος. Μην είναι στην πράξη  ότι χάσαμε το κέφι και την ελαφρότητα που μοιραζόμασταν όλοι μας εκείνα τα περασμένα χρόνια της νιότης.
Μας αγκάλιασε η νύχτα που άπλωσε παντού τις μαύρες φτερούγες της, πίσω από το δάκτυλο της στεριάς που χωνόταν στον υδάτινο κόρφο  ξεπρόβαλε το μισοφέγγαρο, κοντράστ στο φωτισμένο μεγάλο φορτηγό που βρισκόταν αγκυροβολημένο μέσα στον κόλπο, και μπόλικα αστέρια εμφανίστηκαν στον ουρανό.
Το κύμα θρόιζε σε χαμηλούς τόνους θαρρείς και άκουγε αφηρημένα τους δυο άνδρες που είχαμε απορροφηθεί στη συζήτηση εκεί στην άκρη της θάλασσας, σκαλίζοντας το παρελθόν μας, με κάθε καινούργια ιστορία που διηγούταν ο Βαρόνος να μεγαλώνει το κέφι του. 
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν είχε ιδιαίτερα την θάλασσα στο αίμα του.
Ένα  διάστημα είχε εγκαταλείψει το ναυτικό επάγγελμα και ασχολήθηκε εκεί στη γενέτειρα του την Καλαμάτα με το εμπόριο ελαιόλαδου. Η επιχείρηση του απλώθηκε πολύ σύντομα με κύριο αντικείμενο τις εξαγωγές σε Ευρωπαϊκές χώρες. Το ίδιο πολύ σύντομα για κάποιους ανεξιχνίαστους λόγους για μας ήλθε και η κατάρρευση της επιχείρησης. Την εποχή εκείνη κυκλοφορούσαν τουλάχιστον εκατό εκδοχές για τα γεγονότα που αφορούσαν την κατάληξη της επιχείρησης, με εκατό διαφορετικές αιτιολογήσεις. Η αλήθεια θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται σε οποιαδήποτε από αυτές.
 Η δική του θέση για αυτά που κυκλοφορούσαν ήταν αφοπλιστική.
-Υπάρχει στην αγορά κορεσμός υπερτιμημένων λαδιών πρώτης ποιότητας. Μια αγορά που θα πρέπει να σας επισημάνω ότι βρίσκεται ήδη σε συνεχή ύφεση. Για να ξεκινήσεις λοιπόν ένα καινούργιο προϊόν λαδιού με επιτυχία απαιτείται μια πολύ επιθετική προώθηση του προϊόντος και έμπειρο δυναμικό πωλήσεων. Εγώ απλά απέτυχα δεν είχα αυτές τις προϋποθέσεις δήλωνε στους συνομιλητές του.
Η γνωριμία μας έγινε την επομένη χρονιά από τον καιρό που ασχολήθηκε περιστασιακά αλλά με επιτυχία ανέλπιστη με το λαθρεμπόριο τσιγάρων και ποτών στην Κωστάντζα τον μεγαλύτερο λιμένα της Ρουμανίας. Όχι τίποτα σπουδαίο και μεγάλο βέβαια, αλλά ένα μικρό καθημερινό οικονομικό πάρε δώσε, που η οργάνωση και εκτέλεση του ήταν μια ιδιοφυής   σκέψη του φίλου μας. Ουσιαστικά ήταν μια χαμαλίδικη δουλεία, περιορισμένων οικονομικών μεγεθών και δυνατοτήτων.
Η Κωστάντζα ήταν πάντα πόλη εξαιρετικά φιλόξενη για τους Έλληνες ναυτικούς και ιδανικός τόπος για ανθρώπους σαν τον Βαρόνο. Πέρα από την ναυτιλιακή δραστηριότητα, πάνε πακέτο κάθε λογής τυχοδιωκτικές συναλλαγές λαθρεμπορίου και διακίνηση μαύρου χρήματος με το τσουβάλι. Ταυτόχρονα ήταν η Ρουμανική πρωτεύουσα της εφήμερης πορνείας. Όλα αυτά την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού και του Τσαουσέσκου.
Για όποιον είχε ζήσει τα χρόνια εκείνα τις συνθήκες που επικρατούσαν στα οικονομικά όρια του  λιμένα της Κωστάντζα εύλογα  θεωρούσε ότι βρισκόταν σε μια περιοχή όπου το λάδωμα ελάμβανε χώρα σε μεγαλύτερη έκταση και επιτυχέστερα από ότι στην υπόλοιπη Ρουμανία. Και αυτό που είχα καταλάβει ήταν  ότι για κάποιο λόγο όλοι οι συμμετέχοντες εμπιστεύονταν τους Έλληνες ναυτικούς δεν υπήρχε δυσπιστία για τις μη νόμιμες μικρό συναλλαγές της καθημερινότητας που τους απέφερε μερικά οφέλη στις πολύ δύσκολες ημέρες διαβίωσης που περνούσαν .
Υπάλληλοι εργαζόμενοι στην ελεύθερη ζώνη εμπορίου του λιμένος σε συνεργασία με τους υψηλόβαθμους κρατικούς λειτουργούς του λιμένα κάλυπταν τις εμπορικές δραστηριότητες του Βαρόνου στις παρυφές τις παραοικονομίας. Με έξυπνο τρόπο όλη η δραστηριότητα ήταν ένα μέρος από μια καλοστημένη κομπίνα, που είχε να κάνει με την αγοραπωλησία των τσιγάρων και των ποτών της ελεύθερης ζώνης.
Από κάθε άποψη  το εμπορικό αλισβερίσι του φίλου μας ήταν ικανοποιητικά προσοδοφόρο  για το μέγεθος της συναλλαγής. Αυτό επέτρεπε στο Τρίτο μηχανικό του πλοίου να απολαμβάνει με περίσσια άνεση τα άδυτα της κρυφής νυκτερινής ζωής που εξελίσσεται στον περίγυρο του λιμένα με ανέσεις βαρόνου εξ’ ου και η προσωνυμία "Βαρόνος".
 Μου αφηγήθηκε το τέλος αυτής της ιστορίας του χωρίς να του το ζητήσω, μου παρουσίασε την εικόνα των γεγονότων λιτά και απέριττα, όπως ακριβώς τα είχε ζήσει. Στο βλέμμα του υπήρχε και πάλι η ίδια πειρακτική έκφραση όπως και τότε που ήμασταν ανέμελοι νέοι.Ήταν φανερό πως είχε εξαιρετική διάθεση απόψε.
Στο τραπέζι κατέφθασε το δεύτερο μπουκάλι του ερυθρού ξηρού οίνου με το σύνθετο διαυγές ερυθρό χρώμα, τις πλούσιες και ελκυστικές ανταύγειες και τα αρώματα ώριμων κόκκινων φρούτων, με νότες μπαχαρικών.
-Είναι μια ιστορία που με ακολουθεί σα βδέλλα και δεν εννοεί να ξεκολλήσει από την θύμηση μου, άρχισε στον πρόλογο της ιστορίας του.
…………………………………………
"Η σύμβαση εργασίας με την εταιρεία μας είχε λήξει για μένα τον έτερο τρίτο μηχανικό του πλοίου καθώς επίσης και για τον ανθυποπλοίαρχο. Όλων μας η καταγωγή κατά μια περίεργη σύμπτωση ήταν από την Μεσσηνία. Το σχέδιο αναχώρησης από το πλοίο περιελάμβανε διανυκτέρευση στην Κωστάντζα, την επομένη άφιξη στο αεροδρόμιο του Βουκουρεστίου, και επιβίβαση στην πρωινή πτήση  με προορισμό την Αθήνα.
Η νύκτα στην Κωστάντζα μας βρήκε πελάτες στοιβαγμένους σ’ ένα υπόγειο μαγαζί με κλειστά παντζούρια και ατμόσφαιρα με την αρωματισμένη χάρη των ήχων από σκυλάδικα, πλέοντας σε πελάγη χαράς και ευτυχίας, αραγμένοι σε τρυφερές αγκαλιές και βουτηγμένοι στο αλκοόλ των ποτών και στον καπνό από τα τσιγάρα.
Αρχικά οι δυο καλοί μου φίλοι δεν είχαν την απαιτουμένη διάθεση να επισκεφτούμε αυτά τα μυστήρια νυκτερινά μαγαζιά που ξεφύτρωναν σε σκοτεινές συνοικίες της πόλης.
Δεν προσπάθησα και πολύ να τους παρασύρω από τις ηθικές αναστολές τους.
-Καταλαβαίνω τους ενδοιασμούς σας είπα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα γυρίσουμε την πλάτη στα πάθη μας για την αρετή. Θέλω να πω πως αν σας πιάνει κάπου κάπου ο πειρασμός δε θα πρέπει να το θεωρείτε αξιόμεμπτη αδυναμία και να μην τον απορρίπτετε
-Αυτή είναι η ευχάριστη πλευρά του  δύσκολου επαγγέλματος μας, πρέπει να παραδεχτείτε ότι πολλά επιτρέπονται στην προσωπική μας διασκέδαση αρκεί να καταφέρεις να ξεφύγεις χωρίς να σε πάρουν είδηση τους είπα.
Υποψιάζομαι ότι εκείνα που εύχονταν να ακούσουν ήταν ακριβώς αυτά που τους είπα, άλλωστε είναι ένα αξίωμα που ισχύει για πολλούς τομείς στην ζωή μας.
Ήταν περασμένα μεσάνυχτα που έγινε η έφοδος της αστυνομίας, η αναταραχή και ο σάλος που επακολουθήσαν μου είναι δύσκολο να τον περιγράψω.
Όσοι βρίσκονταν μέσα σ’ αυτό το καπηλειό συνελήφθησαν σχεδόν όλοι, εκτός από δυο τρεις που κατάφεραν να ξεφύγουν από τις πίσω εξόδους.
Ποτέ δεν μου είχε περάσει από το νου ότι θα μπορούσε να μας συμβεί αυτό, και ήταν απόλυτα φυσιολογικό να ένοιωθα φρικτά σοκαρισμένος από την απρόσμενη εξέλιξη.
Είχα ιδρώσει και οι κόμποι του ιδρώτα έσταζαν από πάνω μου σαν στάλες βροχής. Έφταιγε η ήσυχη νύχτα της Κωστάντζα, πλημμυρισμένη απ’ την υγρασία που ανηφόριζε πέρα από τα νερά του Δούναβη ποταμού.
Κατά εξαιρετικά ευτυχή συγκυρία ο επικεφαλής της επιχείρησης ήταν πρόσωπο γνωστό από τα εμπορικά πάρε δώσε, όπως καταλαβαίνεις βοήθησε σ’ αυτό η πρότερη γνωριμία μας, μου ‘δωσε αυτοπεποίθηση τη δύσκολη αυτή ώρα. Ξεμπλέξαμε σχετικά ανώδυνα με τις αρχές και τα τυπικά της ανάκρισης, κανένας δεν ρώτησε ποιος και γιατί ούτε χαρτιά μας ζήτησαν. Ευγενικά φερόμενοι σεβάστηκαν τον Βαρόνο.
Παράλληλα διαπίστωσα ότι είχε χαράξει, πέρα στον ορίζοντα εμφανίστηκε ο ωχρός χειμωνιάτικος ήλιος, όταν εγώ και οι δυο καλοί μου φίλοι, πακέτο βρεθήκαμε στο αεροδρόμιο του Βουκουρεστίου με φιλική συνοδεία των αρχών μετανάστευσης. Δεν αναφέραμε κουβέντα για τις αποσκευές που είχαμε αφήσει στο παρακείμενο του καπηλειού ξενοδοχείο, ανησυχώντας και φοβούμενοι πως μπορεί να βγουν στην επιφάνεια τα αδήλωτα καταναλωτικά αγαθά που αποκτήθηκαν στην μαύρη αγορά. Εγώ πάντως υποσχέθηκα στους άλλους δυο  συναδέλφους μου ναυτικούς να κάνω ότι περνούσε απ’ το χέρι μου για να παραλάβουμε τις αποσκευές μας.
Στη σκέψη πολλών συναδέλφων μας πιθανολογώ να φάνταζε ότι υπέστη βαρύ προσωπικό πλήγμα  μετά την σύλληψη μας, εγώ απλώς  έμεινα με την αίσθηση ότι υπήρξε ένα σχεδόν χιουμοριστικό στοιχείο στην όλη υπόθεση.
Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν έζησα λάθος την ζωή μου. Πιστεύεις ότι είσαι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και με τον καιρό διαπιστώνεις πως είσαι πολύ διαφορετικός. Όμως και πάλι λέω ότι και αν αυτό συμβαίνει δεν πρέπει να χολοσκάζω και να τα βάφω μαύρα. Απλά συνεχίζω την ζωή μου, κάθε μέρα που ξημερώνει είναι και μια καινούργια μέρα που αξίζει να την ζήσεις."
Στο τραπέζι κατέφθασε το τρίτο μπουκάλι του ερυθρού ξηρού οίνου με το σύνθετο διαυγές ερυθρό χρώμα, τις πλούσιες και ελκυστικές ανταύγειες και τα αρώματα ώριμων κόκκινων φρούτων, με νότες μπαχαρικών.
……………………..
Τελικά τα κατάφερε, κράτησε την υπόσχεση του, ξαναγύρισε με την βοήθεια και της εταιρείας στην Ρουμανία και μετέφερε όλες τις αποσκευές στην Ελλάδα.
Σήμερα εκτός από το αγαπημένο του χόμπι τις χαλκογραφίες, αφιερώνει την φροντίδα του στην καλλιέργεια του μεγάλου κήπου με τα πολλά δέντρα που περιβάλει ολόγυρα την αγροικία με θέα το ανοικτό πέλαγος της μεσογείου θάλασσας.
Ακόμη μου εκμυστηρεύτηκε ότι πολλοί ντόπιοι επιθυμούν να τον προτείνουν για το τοπικό κοινοτικό συμβούλιο. Είναι μια πρωτοβουλία που την εκτιμά και το σκέφτεται. Το γνωρίζω καλά πως ήταν πάντα του ανοιχτός και προσιτός μ’ όλο τον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα μάθαινε να προσαρμόζεται.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Λεν πως ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές

Κέιπ Τάουν Άνοιξη του χίλια εννιακόσια εβδομήντα επτά, μόλις γυρίζαμε στο πλοίο από μια συνηθισμένη νυκτερινή έξοδο στην πόλη, αφού είχαμε απολαύσει ένα ιδανικό βραδινό γεύμα. Η κορυφαία και φημισμένη αστακομακαρονάδα του "Ακρωτηρίου" είναι ένα must για εκείνους που ψάχνουν την απόλυτη γεύση. Το άφθονο φρέσκο ψάρι, ο αστακός, αχινοί, και τα υπόλοιπα θαλασσινά, είναι καθημερινά στη διάθεσή σας. Επιλεγμένα εμφιαλωμένα κρασιά, συμπληρώνουν άριστα το μενού, είτε αυτό περιλαμβάνει ψάρι ή κρέας.
Το δυνατό σοκ προέκυψε από την περιπετειώδη καταδίωξη, που παρά λίγο έλειψε να καταλήξει σε τραγικό μακελειό. Σημειώθηκε λίγο μετά τη μία τα ξημερώματα, στην μεγάλη στρογγυλή πλατεία που περιβάλει το Greenways Hotel στην Torquay Avenue, της πόλης του Ακρωτηρίου στη Νότιο Αφρική.
Όλα ξεκίνησαν σ’ ένα σταυροδρόμι που δημιουργείται το αρχικό ύψος της Torquay Avenue, ο οδηγός σε μια μεγάλη παλαιή αμερικανική Πλύμουθ μας έκλεισε το δρόμο κάνοντας μπλόκο στο ταξί που επιβαίναμε και οδηγούσε ο Λιβανέζος ιδιοκτήτης του, ήταν μια ομάδα από νέγρους που επέβαιναν στο παλιό αυτοκίνητο και επιχειρούσαν να μας ληστέψουν.
Το θαύμα για μας είναι ότι ο οδηγός μας διατήρησε την ψυχραιμία του συνεχίζοντας ατάραχος, δεν ακινητοποιήθηκε ούτε εγκατέλειψε την προσπάθεια να διαφύγει, απλώς έβγαλε από τη θήκη του και το εναπόθεσε στην άδεια θέση του συνοδηγού το τεράστιο μάγκνουμ 44 όπλο του που κουβαλούσε μαζί. Ακολούθησε καταδίωξη από τους επιδόξους ληστές μέχρι και την λεωφόρο heerengracht όπου και εγκατέλειψαν την προσπάθεια τους.
Έμεινα να κοιτάζω τον οδηγό σαν χαμένος, μόνο όταν φτάσαμε στο πλοίο κατόρθωσα ν’ αρθρώσω λόγο και περιέγραψα την ηρωική συμπεριφορά του ταξιτζή μας.
Υπήρχε μεγάλο ποσοστό εγκληματικότητας στο Κέιπ Τάουν, σε ορισμένες περιοχές της πόλης οι κλεφτές, οι ληστές, οι πόρνες, οι λαθρέμποροι ναρκωτικών και οι κάθε λογής φυγόδικοι αποτελούσαν κράτος εν κρατεί. Το μεγαλύτερο ποσοστό της εγκληματικότητας αφορούσε το μαύρο πληθυσμό της πόλης που αυξάνονταν ραγδαία.
Ήταν η εποχή εκείνη που στη χώρα του απαρτχάιντ το να αφαιρέσεις ζωή νέγρου και μάλιστα επίδοξου ληστή ήταν αμελητέο αδίκημα.
Οι επιβάτες του ταξί ήμουν εγώ παρέα με τον προερχόμενο από ναυτική οικογένεια των κυκλάδων νεαρό δόκιμο ηλεκτρολόγο του πλοίου.
Έτσι ξεκίνησε εντελώς τυχαία μέσα από αυτή την περιπέτεια και το σοκ, ανάμεσά μας να αναπτύσσεται μέσα στα χρόνια μια δυνατή φιλία.
Ο Επαμεινώντας είναι ένας ευγενικός νεαρός, γοητευτικός άνδρας με την κοσμοπολίτικη αύρα ενός καλλιτέχνη εν αντιθέσει μ’ έμενα που σαν τον κότσυφα αγαπώ την μοναξιά, μου αρέσει η παράδοση και αποστρέφομαι την επίδειξη.
Η φιλία μοιάζει με τα παλιά βιβλία, που ο χρόνος έρχεται και τους προσδίδει πολύ μεγαλύτερη αξία.
Ο Επαμεινώνδας στις ημέρες εκείνης της εποχής, είχε κοντά μαύρα κατσαρά μαλλιά, οβάλ λευκό πρόσωπο, μαύρα μάτια ανθρακίτης, χέρια περιποιημένη, καθόλου περιφέρειες, ίσια πλάτη. Δεν ήταν παχύς αλλά φαρδύς με στέρνο ανοικτό. Είχε μια αέρινη αίσθηση η όλη του παρουσία.
Το δίλημμα που βασάνιζε τον Επαμεινώνδα, αφορούσε μια μικροκαμωμένη ξανθούλα ένα πλάσμα γλυκύτατο, ανήσυχο αντιμετώπιζε ακόμη και τα σοβαρά πράγματα με μια ελαφρότητα, και είχε πολλά παράπονα από την ερωτική τους σχέση. Είχαν ζήσει όλα τους τα χρόνια στο νησί αποφοιτώντας το τοπικό γυμνάσιο. Μετακομίζοντας ο φίλος μου στην Αθήνα στη σχολή Ηλεκτρολόγων πολλές φορές αναρωτήθηκε τι ήταν εκείνο που τον είχε ωθήσει σ’ αυτή τη σχέση, η όποια παρεμπιπτόντως ήταν και η πρώτη αγάπη γνωστού συμμαθητή του. Όλα αυτά τα χρόνια των σπουδών του η σχέση τους πέρασε από πολλές δοκιμασίες. Την περίοδο της στρατιωτικής του θητείας η κοπέλα ουσιαστικά είχε φύγει από την ζωή του, την είχε δει ελάχιστες φορές και αυτές φευγαλέα.
Πάει καιρός τώρα που η φίλη του προσπαθεί ορμητικά να ξαναμπεί και πάλι στην ζωή του.
Ταυτόχρονα η 'Αντζελα μια νεαρή ψηλή καστανή γυναικεία φιγούρα, εργαζομένη σε μεγάλη πολυεθνική εταιρεία ανακάλυπτε πως πολύ της άρεσε ο νεαρός και τα έφτιαξε μαζί του.
Αυτή η νέα σχέση ήταν κάτι σαν τονωτική ένεση στην ιδέα που είχε για τον εαυτό του.
-Να μην το ξεχνάς στις γυναίκες αρέσουν οι ευγενικοί άνδρες, έλεγε ο σοφός παππούς μου.
Ήταν πολύ περίπλοκο να την περιγράψει με λόγια την ψυχοσωματική κατάσταση του, ήταν σαν μια ανάμνηση που γλιστρούσε στο μυαλό του.
Ένοιωθε πως μια παγωμένη ανατριχίλα τον συνταράζε ολόκληρο.
Είχε την αίσθηση ότι βάδιζε μέσα σ’ ένα τοπίο μετά την βροχή, στην υγρασία, ενός παράξενου δρόμου. Και η λύση ήταν εκεί στο τέλος του δρόμου και τον περίμενε.
Το πρόβλημα του είναι ότι ο δρόμος σε κάποιο σημείο του διχαλώνει. Από το ένα μονοπάτι βρίσκεται το χθες και η σιγουριά του γνώριμου, από το άλλο το αχαρτογράφητο άγνωστο.
-Ποιο δρόμο θέλεις να διαλέξεις, η εκλογή βρίσκεται στα χεριά σου, του είπα
-Ο ποιητής έχει απαντήσει προ πολλού στο ερώτημα αυτό συμπλήρωσα.
Δυο δρόμοι χωρίζουν σ’ ένα δάσος κι εγώ.
Εγώ τον λιγότερο ταξιδεμένο πήρα.
Κι αυτή είναι όλη κι όλη η διαφορά.
-Για να υποστηρίξω αν το χρειάζεσαι την όποια απόφαση σου αυτό που έχω να σου πω για μένα προσωπικά δεν χρειάζεται να ξέρω που πάω από τη στιγμή που βγήκα στο δρόμο.
-Εσύ είσαι σε διλληματική θέση, του είπα. Είναι πολύ αργά για να υποχωρήσεις μα και πολύ νωρίς για να δράσεις. Αυτό που σου μένει είναι να αναμένεις. Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να παρατηρείς και ν’ ακούς χωρίς να μπορείς να δράσεις.
Είσαι ακριβώς σ’ αυτό το σημείο τώρα.
Προς το παρόν του ήταν πολύ δύσκολο να αποφασίσει, δεν επιθυμούσε να δοκιμάσει την τύχη του με μια πορεία μέσα από κυκεώνες αισθημάτων κι απέραντες μοναχικές στιγμές.
Λεν πως ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές.
Λένε ειν’ εύκολο το χτες να λησμονήσεις.
Όμως εγώ νιώθω ακόμα σα νάταν χτες.
Τα δάκρυα, τα φιλιά κι όλες τις συγκινήσεις.

- Να ξέρεις πως αργά η γρήγορα θα υπακούσεις στα αληθινά καλέσματα της καρδίας σου.
Ίσως αύριο ίσως μετά από καιρό, ακόμη δεν ξέρω πότε. Το πρώτο βήμα ήταν το αποτέλεσμα μια διαδικασίας που είχε αρχίσει τον προηγούμενο χρόνο. Το δεύτερο είναι αυτό που διαδραματίζεται τώρα. Το τελευταίο θα γίνει όταν περάσεις από τις σκέψεις στις πράξεις.
Αναρωτήθηκες ποτέ πόσοι είναι αυτοί που παρόλο που ξέρουν ότι βρίσκονται σε λάθος δρόμο, λάθος περιβάλλον, ακόμη και λάθος σχέση, κάνουν το μεγάλο και τολμηρό βήμα να επανεξετάσουν τον εαυτό τους και τις πραγματικές επιθυμίες τους και να ξεκινήσουν να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν, να ξαναδούν τον εαυτό τους σε καθαρό καθρέπτη;
Η αναβλητικότητα είναι φυγή από τις τωρινές στιγμές. Παρά τις μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες της, ελάχιστοι άνθρωποι θα είναι ειλικρινείς αν πουν ότι δεν είναι αναβλητικοί.
Στην πραγματικότητα δεν αναβάλλεται κάτι όταν δεν το κάνεις, απλούστατα δεν έγινε.
Για μερικούς δε γίνεται τρόπος ζωής, ν’ αναβάλλουν πάντα για μια μέρα που δεν θ’ έρθει ποτέ.
Άρχισε να διηγείται την ιστορία της γνωριμίας με την νεαρή ξανθή κοπέλα αλλά, κατά ένα περίεργο τρόπο, μου φαινόταν ν’ ήξερα τα κυριότερα σημεία. Ποιος αλήθεια δεν έχει περάσει από το στάδιο αυτό.
-Ποτέ δεν τα πήγαμε τόσο καλά από την αρχή κιόλας αυτής της σχέσης υπήρχαν προβλήματα ανάμικτα με τα αισθήματα.
-Γιατί συνέχιζες τον ρώτησα.
-Έλπιζα πάντα ότι τα πράγματα θα καλυτέρευαν.
-Συμπεριφέρεσαι πολύ ανόητα αν αποζητάς μια εξήγηση έξω από τον εαυτό σου για το τι πρέπει να αποφασίσεις.
Και όταν η σχέση τους έδειχνε να ξαναρχίζει, το κύμα του μέλλοντος ήρθε και τουμπάρισε την βάρκα του. Αισθανόταν ελαφρώς και αορίστως ένοχος για το γεγονός, αλλά μόνο ελαφρώς και αορίστως.
 Οι κυκεώνες των αισθημάτων είναι ένα μακρύ ταξίδι που κρατεί αιώνες, ποτέ του δεν φτάνει στο τέλος. Πόσοι και πόσοι ταξιδιώτες δεν έχουν περάσει από τους σταθμούς του. Άλλοτε με σκληρές αποφάσεις άλλοτε με ήπιους τόνους.
Ο φίλος μας το ένοιωθε, έφτανε στο τέλος, ολοκληρώνοντας αυτό το ταξίδι. Δεν εξαίρω το γεγονός ότι ήταν συνετός και συμβιβασμένος με τη μοίρα του και η εξέγερση ήταν πάντα ξένη με τη σκέψη του. Παρόλα αυτά συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση την προσπάθεια να κάνει γνωστό το τέλος του ταξιδιού του με την ανήσυχη και με μια ελαφρότητα ερωτική τους σχέση.
Όχι δεν ήταν ερωτευμένος μαζί της. Οι δυο τους απλώς ζούσαν ένα ιντερμέτζο καλοτυχίας, ενισχυμένο από μια δόση σεξουαλικής εναρμόνισης.
Δεν είχε κανένα λόγο να πιστεύει πως αυτό το πράγμα θα κρατούσε και πάλι για πολύ.
Αυτή τη φορά δεν έχει πισωγυρίσματα, η σχέση τους είχε γεράσει πριν την ώρα της.
Ήταν δική του απόφαση να φτάσουν στο τέλος.

Τρεις μήνες αργότερα.
Βρισκόμαστε στην μεγάλη δεξαμενή επισκευών Keppel Verolme BV, στα ναυπηγεία με έδρα το Ρότερνταμ στην Περιοχή του Rozerburg στην ανατολική όχθη του μεγάλου καναλιού, του θαλάσσιου δρόμου που ενώνει τη Βόρειο θάλασσα με την Κεντρική Ευρώπη. Βασικές υπηρεσίες του είναι επισκευή,  συντήρηση, τροποποίηση, ανακαίνιση και κατασκευή πλοίων. Στη δυτική πλευρά του καναλιού είναι η περιοχή του Vlaardingen, με τις απέραντες εκτάσεις από τουλίπες, το χαρακτηριστικό λουλούδι της Ολλανδίας. Ένα μοναδικό θέαμα. Ένα πολύχρωμο χαλί από τουλίπες σκεπάζει τις καλλιέργειες, και συνθέτουν μια πανδαισία χρωμάτων και μας υπενθυμίζουν ότι έφτασε η άνοιξη.
Ο Επαμεινώνδας γύρισε στην καμπίνα μετά το τέλος της καθημερινής εργασίας του στις επισκευές του μηχανοστασίου, και βρήκε την 'Αντζελα να κοιτάζει το επαγγελματικό ημερολόγιο του. Το είχε ανοιγμένο σε μια σελίδα και διάβαζε μια υποσημείωση.
-Πάντως ο έρωτας σας δεν κράτησε για πάντα του είπε η 'Αντζελα.
-Έτσι νομίζω απάντησε εκείνος.
-Γιατί πες μου, Αρραβωνιαστικιά σου είμαι, είπε η 'Αντζελα.
Είχε αρχίσει να έχει πονοκέφαλο, γι’ αυτό μπήκε στο μπάνιο και έκανε ένα γρήγορο κρύο ντους. Ένοιωθε να του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι με τον τρόπο που συνήθως οι γυναίκες βγάζουν διάφορα αυθαίρετα συμπεράσματα.
-Ξέρεις καλύτερα να υπάρχει διάλογος μεταξύ μας, και να λέει ο ένας στον άλλο τους λόγους για τους οποίους είναι χαρούμενος η λυπημένος του είπε.
-Ε, ναι, είπε ο Επαμεινώνδας, όμως δεν προχώρησε παραπέρα. Πολύ θα ήθελε να της εξηγήσει πως τώρα βρισκόταν στην αρχή ενός γλυκού ονείρου, με μια γυναίκα που τον ήθελε και τον αγαπούσε.
-Το ξέρεις ότι έχεις ένα ύφος σα δαρμένο σκυλί; Είπε η 'Αντζελα.
-Ε, δε νομίζω ότι είναι και τόσο άσχημη η κατάσταση μου, απλώς νοιώθω λίγο απαίσια, με ταλαιπωρεί λίγο ο πονοκέφαλος της είπε.
-Ακόμη περιμένω να μου πεις γιατί έχεις αυτό το λυπημένο ύφος, είπε η 'Αντζελα.
Ήταν βέβαιος πως αρκούσε ακόμη μια ερώτηση για να ξεκινήσουν μια ατελείωτη κουβέντα, η όποια μπορεί και να κρατούσε και ώρες. Προτίμησε να μην το ρισκάρει και δεν απάντησε.
Η 'Αντζελα. έπιασε τον εαυτό της ν’ ανασηκώνει τους ώμους της για να καμωθεί ότι δεν την πείραζε η σιωπή του. Όμως άνθρωπος ήταν και την ενοχλούσαν όταν κάθε τόσο ανακάλυπτε αναμνήσεις της εφηβικής του ηλικίας. Στριφογύρισε το ρολόι στον καρπό της και κοίταξε την ώρα.
-Αν είναι να με κάνεις να σ’ ερωτευτώ τρελά, τότε φρόντισε να μη φάμε την ώρα μας κλεισμένοι εδώ στην μικρή καμπίνα σου, ετοιμάσου να πάμε στο Ρότερνταμ.
Ο Επαμεινώνδας έμεινε σκεπτικός για λίγο, του ξέφυγε ένας αναστεναγμός ευχαρίστησης, και μόνο με την σκέψη της τον έκανε να χαμογελάσει.
–Σα να ‘χεις δίκιο, 'Αντζελα. ίσως είμαι και εγώ τρελά ερωτευμένος μαζί σου, έχω δαγκώσει την λαμαρίνα που λένε. Αργά και τρυφερά την τράβηξε κοντά του, το πρόσωπο του λουζόταν στο απογευματινό φως, ακτινοβολώντας μια λάμψη. Τα μάτια του αντίκρισαν τα δικά της. Την φίλησε στο στόμα σφαλίζοντας τα μάτια του, απαλά στην αρχή, κι ύστερα παθιασμένα ξεχνώντας τα πάντα.
Το κάθε τι από τα περασμένα έσβησε μέσα στην ομίχλη. Το παρελθόν είχε ξεχαστεί.
Ζωντανή απόδειξη πως η ζωή σπάνια είναι έτσι όπως μας τη λένε.
Η 'Αντζελα ήταν μια ψηλή και αρκετά όμορφη κοπέλα με ίσια καστανά μαλλιά. Τα ταξίδια ήταν το πάθος της. Κατέφθασε στο πλοίο με την άφιξη στον λιμένα και θα έμενε σε όλη την διάρκεια των επισκευών δυο εβδομάδες περίπου. Ο δεσμός τους είχε επισημοποιηθεί και λογάριαζαν σύντομα να παντρευτούν. Έγινε κλήρωση για τον κουμπάρο, μεταξύ εμού και της κολλητής της. Ο κλήρος πάντα πέφτει στα κορίτσια.
Απ’ όσο δύναμαι να γνωρίζω η 'Αντζελα εξακολουθούσε ν’ αποτελεί μυστήριο σε ότι αφορούσε την προηγούμενη προσωπική της ζωή. Στα είκοσι πέντε χρόνια της τώρα δεν είχε κάποιο σοβαρό ερωτικό δεσμό με κανέναν, η έτσι φαινόταν τουλάχιστον.
Ωστόσο σήμερα έδειχνε φρέσκια και ευτυχισμένη.
Την ιδία ώρα στο καπνιστήριο του πλοίου εξελίσσεται διάλογος μεταξύ του Πρώτου και του Τρίτου μηχανικού.
-Τι λες μωρέ, ανήκουστο, είπε ο πρώτος χαμογελώντας αχνά, προσπαθώντας να αστειευτεί. Ο Τρίτος μηχανικός ο Μανώλης ο κρητικός δικαιολογείτο ως συνήθως για τις συχνές άδειες απουσίας που ζητούσε. Τακτικό το φαινόμενο.
Παραπονιόταν δε για τα προβλήματα που είχε με την τελευταία σχέση του.
-Έχω τσακωθεί τόσες φορές μ’ αυτή την καρακάξα που ούτε παντρεμένοι να ήμασταν.
-Εσύ μια ζωή αφήνεις τις γυναίκες και σε κάνουν ότι θέλουν, του είπε ο Πρώτος μηχανικός.
-Μερικές απ’ αυτές σίγουρα με κάνουν ότι θέλουν απάντησε με νόημα ο νεαρός κρητικός.
-Ναι οι όμορφες, είπε ο Πρώτος. Δε σ’ έχω δει ποτέ να κάνεις χατίρια σε άσχημη.
-Πρώτε μου επιτρέπεις να σου πω κάτι; Δε νομίζω πως θ’ άντεχα να ζω παντρεμένος, δεν τις αντέχω τις εντάσεις.
-Τότε καημένε μου, ετοιμάσου για ένα δύσκολο ταξίδι του είπε ο Πρώτος.
-Μπα έκανε ο Μανώλης απορημένος. Και μόνο στη σκέψη του μονίμου δεσμού δεν ένοιωθε καλά. Είχε την αίσθηση πως η ζωή του θα γεμίσει ετερόκλητες ευθύνες, μπερδεμένες μεταξύ τους.
Τελειώνοντας οι επισκευές, ο Μανώλης αποχαιρετώντας την τελευταία κατάκτηση του,
δεν θα ξεχνούσε ποτέ την έκφραση της, εκείνη την χαμένη, απελπισμένη έκφραση που είναι εντελώς περιττή κάθε λέξη.
Της 'Αντζελας της προκαλούσε θλίψη το γεγονός πως ο χρόνος παραμονής στο Ρότερνταμ τέλειωσε, στενοχωρημένη αποχαιρετούσε τον καλό της και γύρισε στην Ελλάδα ευτυχισμένη.
Ο Επαμεινώνδας έμεινε μέχρι αργά στην κουπαστή του πλοίου, παρακολουθώντας τον ήλιο που έδιωχνε την αραιή ομίχλη, η όποια ως εκείνη τη στιγμή ήταν απλωμένη πάνω από τα νερά του καναλιού. Το επόμενο χρονικό διάστημα οι εξελίξεις απέδειξαν πως ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές.




Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

κλώσα που έχασε τα φώλια

Φθινόπωρο του χίλια εννιακόσια εβδομήντα έξι.
Ξεκινήσαμε παρέα με νεαρό συνομήλικο μου τρίτο πλοίαρχο με προορισμό τον λιμένα Χάβρη Γαλλίας προς ναυτολόγηση σε πλοίο μεταφοράς πετρελαίων πολύ γνωστής ελληνικής ναυτιλιακής εταιρείας.
Αναχώρηση από το Ελληνικό με πτήση της Olympic Airways.
Άφιξη ενδιάμεσα στην Ζυρίχη και ύστερα από επεισοδιακό ταξίδι με ένα μικρό ελικοφόρο αεροπλάνο φτάσαμε περασμένα μεσάνυχτα στο Παρίσι. Το αεροπλάνο ήταν ένα ελικοφόρο Φόκνερ Φρέντσιπ, ένα μικρό επιβατικό τριάντα πέντε θέσεων, ασφυκτικά γεμάτο με επιβάτες. Αυτά τα μικρά αεροσκάφη έχουν στενά καθίσματα και είναι τόσο στριμωγμένα το ένα πλάι στο άλλο που μπορείς να δεις οτιδήποτε συμβαίνει στο χώρο των επιβατών.
Η “πόλη του φωτός” δεν έχει πάρει άδικα τον τίτλο αυτό. Αποτελεί μια πόλη κόσμημα με αποτέλεσμα άλλες όμορφες πόλεις, να συγκρίνονται περιφραστικά με αυτή (“το Παρίσι της Ανατολής”, “λαμπερή σαν το Παρίσι” κτλ.).
 Απ' όποια πλευρά και αν το δει κανείς, το Παρίσι είναι η πόλη που λάμπει σαν κόσμημα μέσα στο φως του μεταμεσονύκτιου ήλιου και σε καλεί για να σε θαμπώσει. Είναι η πανέμορφη και σαγηνευτική μητρόπολη που γοητεύει.
Από το αεροδρόμιο του Παρισιού η μετάβαση στη Χάβρη έγινε με το τρένο, καθώς υπάρχει άμεση σιδηροδρομική σύνδεση και το ταξίδι διαρκεί περίπου δυο ώρες.
«Η ίδια η ζωή μας είναι σαν ένα ταξίδι με το τρένο. Επιβιβάζεσαι συχνά και αποβιβάζεσαι, υπάρχουν ατυχήματα, σε μερικές στάσεις ευχάριστες εκπλήξεις και βαθιά λύπη σε άλλες. Μερικοί από τους επιβάτες, που αγαπάμε περισσότερο, κάθονται σε κάποιο άλλο βαγόνι και μας αφήνουν να κάνουμε μόνοι αυτό το κομμάτι του ταξιδιού. Απέχουμε και δεν μπαίνουμε στον κόπο να τους ψάξουμε, να έρθουμε σε επαφή με το δικό τους βαγόνι. Μερικές φορές δεν μπορούμε να καθίσουμε δίπλα τους, γιατί η θέση στην πλευρά τους είναι ήδη κατειλημμένη.
Έτσι είναι το ταξίδι, γεμάτο προκλήσεις, όνειρα, φαντασία, ελπίδες και αποχαιρετισμούς, αλλά χωρίς επιστροφή. Λοιπόν, ας κάνουμε το ταξίδι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ας προσπαθήσουμε να βολευτούμε με τους συνταξιδιώτες μας και να ψάξουμε το καλύτερο στοιχείο στον καθένα από αυτούς. Το μεγάλο μυστήριο του ταξιδιού είναι ότι δεν ξέρουμε πότε θα αποβιβαστούμε οριστικά, όπως επίσης ελάχιστα ξέρουμε για το πότε θα αποβιβαστούν οι συνταξιδιώτες μας, ούτε καν για εκείνον που κάθεται ακριβώς δίπλα μας.»
Η Χάβρη (γαλλ. Le Havre) είναι πόλη στη βόρεια Γαλλία, λιμάνι στις ακτές της Μάγχης στη Νορμανδία. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη των εκβολών του ποταμού Σηκουάνα και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Γαλλίας μετά τη Μασσαλία στο νότο.
Το αυτοκίνητο του πράκτορα σταμάτησε στην πύλη του λιμένα, μπροστά μας είχαμε την θέα της αποβάθρας όπου διακρίναμε μια συνεχή κίνηση από ανθρώπους και οχήματα που προετοιμάζονταν να υποδεχτούν το γιγάντιο πετρελαιοφόρο που κατάπλεε από τις πετρελαιοφόρες πηγές του Περσικού Κόλπου. Επειδή είχε μια ελαφριά καταχνιά όλα τα φώτα στην περιοχή της προβλήτας ήταν ανάμενα και ανά διαστήματα ψιλή βροχή έπεφτε στον περιβάλλοντα χώρο του λιμένος.
Οι υγρές πλάκες της αποβάθρας γυάλιζαν σαν στιλβωμένο δέρμα στο ωχρό τεχνητό φως. Το μεγάλο πετρελαιοφόρο πλησίαζε αργά, με σχολαστική ηρεμία στην θέση εκφόρτωσης. Τα νέου τύπου πετρελαιοφόρα είχαν τεράστιο μέγεθος και χάρη στην ευρυχωρία τους οι καμπινές του πληρώματος ήταν άνετες σαν τυπικές μικρές φοιτητικές γκαρσονιέρες.
Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο στάθηκα ακίνητος ατενίζοντας για λίγες στιγμές το τοπίο κι άφησα το θαλασσινό αεράκι να με αναζωογονήσει σαν βάλσαμο. Η θάλασσα ήταν γαλήνια ήσυχη, η πόλη διακρινόταν στα ανατολικά και περά μακριά στο βοριά διακρινόταν η ορεινή στεριά που ξεφύτρωνε από τη θάλασσα σκούρα και δασωμένη.
Τις επόμενες ώρες βρίσκομαι ναυτολογημένος, είναι το δεύτερο μου μπάρκο και για πρώτη μου φορά Τρίτος Μηχανικός στο μεγάλο Δεξαμενόπλοιο "Άτλαντας», το οποίο ταυτόχρονα είναι σχεδιασμένο και για μεταφορά ξηρών φορτίων, λόγο για τον οποίο το πλήρωμα του υπερηφανευόταν ότι εργάζονται στο μεγαλύτερο φορτηγό του κόσμου, (Ένα ΟΒΟ 230.000 τόνων μεταφορικής ικανότητος), βαπόρι σύγχρονο και καλοτάξιδο, που κατέπλευσε στο λιμάνι κοντά στο σούρουπο, κάνοντας τους διάφορους ελιγμούς για να γίνει η παραβολή του στην προβλήτα εκφόρτωσης.
(Τα πετρελαιοφόρα πλοία αποτελούνται από δεξαμενές που αποθηκεύεται το πετρέλαιο για να μεταφερθεί από τον τόπο εξόρυξης στον τόπο διύλισης.
Το μέγεθος τους μεγάλο, είναι ικανά να μεταφέρουν έως και 500.000 τόνους. Καράβια υψηλού κινδύνου καθώς μεταφέρουν επικίνδυνο φορτίο. Οι ναυτικοί που δουλεύουν σ’ αυτά είναι άνθρωποι που αντέχουν και έχουν κότσια και υπομονή να αντέχουν μια ζωή που είναι γεμάτη κινδύνους και απομόνωση, διότι η ζωή στα πετρελαιοφόρα (γκαζάδικα) απαιτεί μεγάλες αντοχές, αφού τον περισσότερο καιρό ταξιδεύουν και ελάχιστα πατούν στεριά.)

 Ζωγραφισμένη η χαρά στον καθένα από το πλήρωμα, που τελείωσε ακόμα ένα ταξίδι από τα σταυροδρόμια της θάλασσας.
Ξεχάστηκαν όλα εκείνα που πέρασαν στο πέλαγος, πατώντας στεριά στο πρώτο δρασκέλισμα του μουράγιου του μεγάλου και πολυσύχναστου λιμανιού. Κι ύστερα, αρχίζει όλο εκείνο το αλισβερίσι που χαίρεται κάθε ναυτικός στο σμίξιμο των χνώτων του με τους στεριανούς, όποιοι και να 'ναι αυτοί.
Μετά το πρατιγάρισμα από τις αρχές του τόπου, ακολουθεί η έξοδος του πληρώματος στην πόλη. Ο βαρυφορτωμένος με σύννεφα ο ουρανός δεν σου επιτρέπει να ξεχωρίσεις το ξημέρωμα απ' το σούρουπο, τα μεσάνυχτα απ' το μεσημέρι και τις περισσότερες ώρες υπάρχει ολόγυρά σου τόση απόγνωση που σε κάνει μόλις πατήσεις στην στεριά να κάνεις πράγματα, που αργότερα δεν μπορείς να τα δικαιολογήσεις, και το μόνο που νιώθεις μέσα σου είναι πικρό αίσθημα. Η ιστορία είναι γνωστή, επαναλαμβάνεται χιλιάδες χρόνια. Οι άνθρωποι ταξιδεύουν, έρχονται και φεύγουν ανώνυμοι, φιγούρες ταπεινές σ' ένα ταξίδι μέσα στο χώρο, μέσα στο χρόνο, μέσα στη δίνη των καιρών και των περιπλανήσεων της ταξιδιάρικης ζωής. Η πορεία είναι μια γραμμή στο χάρτη, περνάει από πλεύσιμα μέρη, βαθιές θάλασσες, σύντομους δρόμους, γαλάζιους βουβούς ωκεανούς και καταλήγει στο λιμάνι του προορισμού. Είναι η συντομότερη γραμμή, ο συντομότερος δρόμος απ' το ένα μέρος στο άλλο. Ένας μεγάλος γαλάζιος δρόμος που ανάλογα γίνεται μουντός, συννεφιασμένος, ψυχρός, αγριεμένος. Δρόμος των περιπλανήσεων, των στεναγμών, της λησμονιάς και της πίκρας.
Δεν πέρασε παρά ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα από την επιβίβαση μου στο πλοίο και υπήρξε προς μεγάλη μου χαρά μια απροσδόκητη έκπληξη για μένα.
-Τι νέα μας φέρνεις πέρα από το μακρινό πράσινο ακρωτήριο άκουσα πίσω μου μια φωνή.
Γύρισα σαστισμένος ακούγοντας την γνώριμη φωνή.
Θεέ μου μουρμούρισα χαρούμενος, μικρός που είναι ο κόσμος συλλογίστηκα.
Το χαμόγελο του έγινε πλατύ, το πρόσωπο του φωτίστηκε.
- Να που ξανασυναντιόμαστε φιλέ μου. Καλωσόρισες.
Χαμογελώντας άπλωσε και μου έσφιξε δυνατά το χέρι.
Ήταν ο υποπλοίαρχος του πλοίου, ένας τριανταπεντάρης ψηλός γεροδεμένος, ευχάριστος στο παρουσιαστικό άνδρας από τα μέρη της Αμφιλοχίας με τα χαρακτηριστικά του προσώπου τραχιά ανεμοδαρμένα, τα πλούσια ξανθά μαλλιά του ατημέλητα και τα γένια του αξύριστα. Φορούσε ένα ξεθωριασμένο τζιν και σκούρο ναυτικό πουλόβερ καλυμμένο με αδιάβροχο επανωφόρι.
Είχαμε γνωριστεί προ καιρού σε κοινή φιλική οικογενειακή εκδήλωση με άφθονο κρασί και καταπληκτικούς μεζέδες.
Εκεί μας διηγήθηκε την παρ’ ολίγον τραγική κατάληξη της ιστορίας του. Έφερε στην επιφάνεια της μνήμης του εικόνες του πρόσφατου παρελθόντος και τις μοιράστηκε μαζί μας.
Για μερικά λεπτά η θύμηση του πισωστράτησε μέσα στο χρόνο. Αναθυμήθηκε το τραγικό δυστύχημα που παραλίγο να του στοιχίσει την ζωή του.
Ήταν ναυτολογημένος και υπηρετούσε σε πλοίο που εκτελούσε πλόες στην Καραϊβική θάλασσα. Στο Μισισιπή ποταμό, ευρισκόμενο το πλοίο στο αγκυροβόλιο του λιμένος Νέα Ορλεάνη της Λουϊζιάνας και υπό πολύ καλές καιρικές συνθήκες έπεσε από το πρώτο σκαλοπάτι της ανεμόσκαλας που κρατούσε με τα δύο χέρια του τα σχοινιά της για να κατέβει να πάρει το βύθισμα του πλοίου. Το ατύχημα οφείλετο σε υπαιτιότητα του γιατί προφανώς δεν έλαβε όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα ασφαλείας και την τήρηση των ειδικών διατάξεων για τους όρους ασφαλείας εις την εργασία. Η πράξη του αποτελούσε ασυγχώρητη παραβίαση των κανόνων. Το συμβάν δεν είχε τραγική κατάληξη, γιατί το πλήρωμα από το παραπλέον σε πολύ κοντινή απόσταση ρυμουλκό σκάφος εντόπισε την πτώση του υποπλοιάρχου και κατάφερε να τον περισυλλέξει σε κακή κατάσταση σώζοντας τον από τα ορμητικά και θολά νερά του θηριώδους πόταμου.
Εκείνα τα δευτερόλεπτα στα ορμητικά νερά ένοιωσε παράλυτος από το φόβο και το σοκ, πίστεψε πως έφτασε η τελευταία ώρα του. Δεν θυμόταν να έκανε συνειδητή προσπάθεια να σωθεί. Το στόμα κι η μύτη του γέμισαν νερό, η παγωνιά που ένοιωθε ήταν κάτι το ασύλληπτο και το κορμί του είχε παραλύσει από τον πόνο. Περίμενε το θάνατο. Παραδόθηκε παθητικά στις αρπαγές του υγρού στοιχείου, όταν τα χεριά του άγγιξαν κάτι που κινούνταν αντίθετα μ’ εκείνον. Ενστικτωδώς ένοιωσε ξάφνου να ανασύρεται στην επιφάνεια. Αρπάχτηκε από τα παρατεταμένα χεριά που τον έσωσαν και τον έσυραν στο κατάστρωμα του ρυμουλκού, βήχοντας και ξερνώντας τα θολά νερά του μεγάλου ποταμού. Ύστερα ανάσανε λαίμαργα τον καθαρό αέρα που θρόιζε στο περιβάλλον. Από την στιγμή της πτώσης του μέχρι την στιγμή της ανάδυσης του στο κατάστρωμα μεσολάβησαν πολύ λίγα λεπτά.
Που βέβαια του φάνηκαν αιώνες.
Όλοι καθηλωμένοι ακούν τη αφήγηση του, περισσότερο από ενδιαφέρον παρά από περιέργεια.
Όταν η μνήμη του άδειασε από τις σκληρές εικόνες του παρελθόντος με νωχελική ματιά σήκωσε το ποτήρι του στην υγεία της παρέας μας.
Τελειώνοντας την ιστορία του στα πρόσωπα μας ζωγραφίστηκε η έκφραση προσκυνητή που έφτασε στους Άγιους Τόπους, ευλάβεια ανάμεικτη με δέος και μια δόση φόβου γι’ αυτά που είχαμε ακούσει.
Στο μυαλό μου ήρθαν οι μαγικοί στίχοι του μεγάλου και αξεπέραστου ποιητή των θαλασσών Νίκου Καββαδία.
«Οι προσευχές των ναυτικών»
Οι Γιαπωνέζοι ναυτικοί, προτού να κοιμηθούν,
βρίσκουν στην πλώρη μια γωνιά που δεν πηγαίνουν άλλοι
κι ώρα πολλή προσεύχονται, βουβοί, γονατιστοί
μπρος σ' ένα Βούδα κίτρινο που σκύβει το κεφάλι.

Κάτι μακριά ως τα πόδια τους φορώντας νυχτικά,
μασώντας οι ωχροκίτρινοι μικροί κινέζοι ρύζι,
προφέρουνε με την ψιλή φωνή τους προσευχές
κοιτάζοντας μια χάλκινη παγόδα που καπνίζει.

Οι Κούληδες με τη βαριά ωχροκίτρινη μορφή
βαστάν σκυφτοί τα γόνατα κοιτώντας πάντα κάτου,
κι οι Αράπηδες σιγοκουνάν το σώμα ρυθμικά,
κατάρες μουρμουρίζοντας ενάντια του θανάτου.

Οι Ευρωπαίοι τα χέρια τους κρατώντας ανοιχτά,
εκστατικά προσεύχονται γεμάτοι από ικεσία,
και ψάλλουνε καθολικές ωδές μουρμουριστά,
που εμάθαν όταν πήγαιναν μικροί στην εκκλησία.

Και οι Έλληνες, με τη μορφή τη βασανιστική,
από συνήθεια κάνουνε, πριν πέσουν , το σταυρό τους
κι αρχίζοντας με σιγανή φωνή ''Πάτερ ημών...''
το μακρουλό σταυρώνουνε λερό προσκέφαλό τους.»

Πλοίαρχος του γιγάντιου πετρελαιοφόρου πλοίου ήταν ο Καπεταν Λύσανδρος με καταγωγή από ένα χωριό της ναυτομάνας νήσου Άνδρου.
Ήταν το πολύ πενήντα χρονών, λεπτός και ηλιοκαμένος με μαύρα σγουρά μαλλιά που είχαν αρχίσει να γκριζάρουν και να αραιώνουν στους κροτάφους.
Δυναμικός χαρακτήρας, έσφυζε από ζωντάνια , ρεαλιστής με ανήσυχο πνεύμα, με ανθρώπινες αδυναμίες και ελαττώματα, διέθετε το γνωστό φλεγματικό χιούμορ που χαρακτηρίζει του κατοίκους του ορεινού χωρίου. Ξεχώριζε με την ενεργητικότητα του.
Η ενεργητικότητα του μου θύμιζε την κλώσα που έχασε τα φώλια και στριφογυρίζει ακατάπαυστα να τα βρει και να φωλιάσει.
Ήταν ήδη ένας παλαίμαχος και επιτυχημένος πλοίαρχος, με μεγαλόπνοα σχεδία στο μυαλό του ταυτόχρονα. Με το πέρασμα του χρόνου πρέπει να το παραδεχτώ το έλεγε η καρδούλα του. Αυτό σήμαινε πως είχε μεγάλες πιθανότητες να δει αυτά τα σχεδία του να παίρνουν σάρκα και οστά.
Ήταν δε φανερό ότι το πλήρωμα του πλοίου είχε σε μεγάλη υπόληψη τις ικανότητες του.
Για το πρόσωπο του κυκλοφορούσαν ενδιαφέρουσες ιστορίες που μου έδωσαν ώθηση να κάνω ορισμένες σκέψεις και ερωτήσεις για να μάθω περισσότερα  και να ανοίξω κλειστές πόρτες και γιατί όχι και σκοτεινούς διαδρόμους για τη προσωπικότητα του.
Είναι πολλές φορές που μέσα από τις εκφράσεις των ανθρώπων μπορείς να διαβάσεις τις σκέψεις τους και μέσα από τα λόγια τους να διαμορφώσεις μια εικόνα.
Συνδυάζοντας στοιχεία από διάφορες ανεπίσημες πηγές κατέληξα στο συμπέρασμα .
Το εύκολο κέρδος μπορεί να ανοίξει πόρτες που για τον πολύ κόσμο είναι κλειστές.
Μια από αυτές τον οδήγησε στους σκοτεινούς διαδρόμους μιας απάτης που έχει να κάνει με το λαθρεμπόριο τσιγάρων. Φυσικά να προσθέσω οι εικασίες ομολογουμένως δίνουν και παίρνουν για το θέμα αυτό προφανώς ακόμη και από προκατειλημμένες πηγές.
Πόσες ιστορίες κυκλοφορούν στα καπνιστήρια και τους εργασιακούς χώρους των πλοίων με αναφορές σε σκοτεινές δουλειές; Χιλιάδες! Κι όλες είναι παραλλαγές του ιδίου θέματος ειδικά όταν πρόκειται για εύκολο και γρήγορο κέρδος.
Προκειμένου να ανιχνεύσεις άκρως διαφωτιστικά, με επίσημα στοιχειά, τα αληθινά γεγονότα εκείνης της μοιραίας εποχής που αφορούν τον αγαπητό μας πλοίαρχο, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια που να αποκλείουν τις φήμες από τα γεγονότα. Σίγουρα θα έγιναν πολλά και διάφορα που τα περισσότερα από αυτά τα γεγονότα θα μείνουν για πάντα μυστικά.
Οι φήμες δίνουν και παίρνουν ότι ενεπλάκη σε συναλλαγές μεγάλου κυκλώματος μεταφοράς λαθραίων τσιγάρων συνεργαζόμενος με την ιταλική μαφία η οποία οργάνωνε και συντόνιζε τις μεταφορές μέσω του πλοίου που εκτελούσε πλοιαρχία στο παρελθόν και σε νεαρά ηλικία. Σε ανύποπτο για τον ίδιο χρόνο η ιταλική μαφία τον αιφνιδίασε και τον «έδωσε» στις διωκτικές αρχές πάταξης του λαθρεμπορίου.
Αν και προσωρινά κρατούμενος στις ιταλικές φυλακές, οι δικηγόροι του κατόρθωσαν να επιτύχουν την αποφυλάκιση του με χρηματική εγγύηση, με υποχρέωση του την διαμονή στο δημοτικό διαμέρισμα της περιοχής του δικαστηρίου και την φυσική του παρουσία κάθε δεκαπενθήμερο στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής.
Λένε επίσης πως αμέσως μετά την προσωρινή αποφυλάκιση του, επιβιβάστηκε σε αυτοκίνητο και διέφυγε από τα βόρεια σύνορα της χώρας. Την μια στιγμή ήταν εκεί και την άλλη είχε εξαφανιστεί από την ιταλική επικράτεια και τελούσε πλέον φυγόδικος για την ιταλική δικαιοσύνη.
Τα τελευταία χρόνια βρέθηκε να έχει στην ιδιοκτησία του ένα μεσογειακό φορτηγό πλοίο δυο χιλιάδων τόνων, που εκτελούσε ταξίδια κυρίως στους λιμένες της Αδριατικής θάλασσας.
Στο τελευταίο του ταξίδι με καπετάνιο όχι τον ίδιο το πλοίο είχε αναχωρήσει από τις ανατολικές ακτές της Σικελίας με προορισμό γιουγκοσλαβικό λιμένα στη βόρειο ανατολική Αδριατική θάλασσα, όπου βρέθηκε να πλέει ακυβέρνητο εξ’ αιτίας σφοδρής καταιγίδας.
Το πλήρωμα του πλοίου έστειλε σήμα κινδύνου και διεσώθη από την ιταλική ακτοφυλακή, με το πλοίο να βυθίζεται κάπου πενήντα μιλιά Νότια των Δαλματικών ακτών.
Ήταν φανερό πως δοκίμαζε την τύχη του, αλλά τα τελευταία χρόνια τον καταδίωκε για κάποιον ανεξήγητο λόγο η κακοδαιμονία και όλα του πήγαιναν στραβά. Η ζωή του είχε πάρει μια τρελή τροχιά ξεφεύγοντας από κάθε έλεγχο, και τώρα είχε χάσει σχεδόν τα πάντα. Το αδιέξοδο που αντιμετωπίζει γίνεται όλο και πιο έντονο καθώς η πίεση που του ασκείται από τα γεγονότα ξεπερνά σε ένταση τα όρια του συνηθισμένου ανθρώπου.Το μόνο που τον ανακούφιζε και τον παρηγορούσε ήταν η ενεργητικότητα του, που παρέμενε ακμαία, και πιθανώς να σκεπτόταν με πίκρα, τίποτα άλλο δεν μπορεί να του πάει χειρότερα πια. Ότι κι αν σκεφτούμε γι’ αυτόν, είναι σίγουρα ένας γενναίος άνδρας.
Αλλά πραγματικά δεν θα μ’ άρεσε να’ μαι στη θέση του.
Τρεις ημέρες αργότερα αφήσαμε πίσω μας τη Χάβρη στο γλυκό απογευματινό φως και βάλαμε πλώρη δυτικά, σαλπάραμε με προορισμό τις Ολλανδικές Αντίλλες στην καραϊβική θάλασσα. Το ταξίδι από την Χάβρη ήσυχο καθώς αρμενίζαμε προς τον προορισμό μας. Στο τέλος της πρώτης εβδομάδας πλέαμε την σκοτεινή θάλασσα των Σαργάσσων με το πλοίο λουσμένο στο ασημένιο φεγγαρόφωτο. Την επομένη λίγο μετά την ανατολή του Ήλιου, βρισκόμαστε ανοιχτά από το ανατολικό τμήμα του τρίγωνου των Βερμούδων.

Η Θάλασσα των Σαργάσσων.

«Όταν ο Κολόμβος έκανε το ταξίδι του προς το Νέο Κόσμο, βρέθηκε κάποια στιγμή να πλέει σε μια θάλασσα γεμάτη φύκια, γεγονός που τον έκανε να πιστέψει ότι πλησίαζε τη στεριά. Όταν προσπάθησε να βυθομετρήσει δε μπόρεσε να βρει το βυθό, καθώς σε αρκετά σημεία αυτός βρίσκεται σε βάθος μεγαλύτερο των 5.000 μέτρα. Στα χρόνια που ακολούθησαν η Θάλασσα των Σαργάσσων δεν έπαψε ποτέ να είναι ο φόβος και ο τρόμος των ναυτικών.
Στην περιοχή που ορίζεται ανάμεσα στον 20ο και τον 35ο βόρειο παράλληλο και ανάμεσα στον 30ο και τον 75ο δυτικό μεσημβρινό, ο Ατλαντικός ωκεανός είναι καλυμμένος από ένα πυκνό στρώμα φυκιών. Ο βυθός του ωκεανού βρίσκεται σε βάθη 1.500-7.000 μέτρα. Το φύκι Sargassum αναπαράγεται μόνο του στην επιφάνεια του ωκεανού και λόγω των ασθενών θαλασσίων ρευμάτων ο κύριος όγκος του διατηρείται συσσωρευμένος σε εκείνη την περιοχή.
Η Θάλασσα των Σαργάσσων χαρακτηρίζεται από αδύναμα θαλάσσια ρεύματα, υψηλή αλατότητα και μεγάλα διαστήματα άπνοιας. Στην εποχή των ιστιοφόρων, ένα πλοίο που θα κατέληγε στη Θάλασσα των Σαργάσσων μπορούσε να παγιδευτεί για εβδομάδες ή και μήνες λόγω των αδύναμων ή ανύπαρκτων ανέμων. Για πολλούς αιώνες έφερε το χαρακτηρισμό «Θάλασσα των χαμένων πλοίων», καθώς πολλά ήταν τα σκάφη που παγιδεύτηκαν στα νερά της και μάλιστα διατηρήθηκαν εν πλω με πληρώματα νεκρά από τηδίψα και την ασιτία.
Ένα άλλο από τα ονόματά της είναι οι παράλληλοι των Αλόγων « Horse Lattitudes», καθώς πολλά από τα Ισπανικά πλοία που κατευθύνονταν στο Νέο Κόσμο κουβαλούσαν τα άλογα των στρατιωτών. Όταν ένα πλοίο παγιδευόταν και τα πληρώματα άρχισαν να υποφέρουν από τη δίψα πετούσαν στη θάλασσα τα νεκρά ή ζωντανά άλογα ώστε να εξοικονομήσουν νερό.. ’Άλλα πλοία πολύ συχνά συναντούσαν τα κουφάρια των αλόγων να επιπλέουν στη θάλασσα.
Για αιώνες οι, πάντα προληπτικοί, ναυτικοί πίστευαν ότι η περιοχή ήταν στοιχειωμένη από τα φαντάσματα των αλόγων και των ναυτικών που είχαν πεθάνει εκεί. Το θρύλο συντηρούσαν και οι συχνές ανακαλύψεις πλοίων εγκαταλελειμμένων. Αρκετές φορές τα πληρώματα εγκατέλειπαν τα ακινητοποιημένα από την άπνοια πλοία τους, προσπαθώντας να γλιτώσουν κωπηλατώντας τις σωσίβιες λέμβους.
Οι ναυτικές ιστορίες του δεκάτου εβδόμου και δεκάτου ογδόου αιώνα μιλούσαν για δεκάδες πλοία που εξακολουθούσαν να πλέουν μπλεγμένα στα φύκια. Εγκαταλελειμμένα ή φορτωμένα με τα κουφάρια των άτυχων ναυτικών που παγιδεύτηκαν μαζί τους στο Sargassum. Η Θάλασσα των Σαργάσσων ήταν η Θάλασσα των Χαμένων Πλοίων, ένα κομμάτι ωκεανού που κάθε ναυτικός ήθελε να αποφύγει.»

Το Τρίγωνο των Βερμούδων.

«Το κομμάτι του Ατλαντικού ωκεανού που έγινε γνωστό με αυτό το όνομα αποτελεί το επίκεντρο ενός από τα μεγάλα μυστήρια που γεννήθηκαν και διαδόθηκαν στο πλατύ κοινό τον εικοστό αιώνα. Συνδυάζει, με τρόπο σχεδόν ιδανικό, παλιές αλλά και σύγχρονες ναυτικές ιστορίες, το μυστηριώδη αρχαίο πολιτισμό της Ατλαντίδα, το φαινόμενο των UFO, θαλάσσια τέρατα, αλλά και στοιχεία υπερφυσικού. Το Τρίγωνο των Βερμούδων ή Τρίγωνο του Διαβόλου είναι όλες μαζί οι περιπέτειες του Οδυσσέα, χωρίς την Ιθάκη.
Το Τρίγωνο των Βερμούδων έγινε γνωστό καθώς φέρεται να είναι ο τόπος ενός μεγάλου αριθμού εξαφανίσεων πλοίων και αεροπλάνων, υπό μυστηριώδεις συνθήκες και, συνήθως, χωρίς κανένα ίχνος. Γεωγραφικά ορίζεται από το Μαϊάμι της Φλώριδας, το Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο και τα νησιά των Βερμούδων. Όμως, πολύ πριν το Τρίγωνο αποκτήσει τη φήμη του, οι θάλασσες της περιοχής ήταν γεμάτες μυστήριο και κινδύνους για τους ναυτικούς. Στα νότια του Τριγώνου, τα πολυάριθμα νησιά της Καραϊβικής αποτελούσαν το ορμητήριο άγριων πειρατών. Στα δυτικά και εν μέρει εντός της περιοχής του Τριγώνου ρέει το περίφημο ρεύμα του Κόλπου του Μεξικού, ένα «ποτάμι μέσα στη θάλασσα» με θερμοκρασία και φυσικοχημικά χαρακτηριστικά ελαφρώς διαφορετικά του υπόλοιπου ωκεανού. Ολόκληρη η περιοχή χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά ευμετάβλητες καιρικές συνθήκες και ιδιαιτέρως έντονα μετεωρολογικά φαινόμενα τα οποία είναι συνήθως εντελώς απρόβλεπτα και βραχύβια. Τέλος, στα βορειοανατολικά του Τριγώνου και σε μερική επικάλυψη με την περιοχή που αυτό ορίζει, βρίσκεται η θάλασσα των Σαργάσσων, ίσως το πιο ιδιόμορφο κομμάτι ωκεανού στον πλανήτη.»
Είναι η πρώτη βραδιά που διασχίζουμε τα θαλάσσια νερά στο Τρίγωνο των Βερμούδων.
Στο φως του φεγγαριού που κρεμόταν σαν χρυσοκόκκινο μενταγιόν στον ουρανό, ένα νησί ξεπρόβαλε μεσ’ από τα σκοτεινά νερά σαν μια ασαφή γραμμή στο σημείο που έσμιγαν ουρανός και θάλασσα.
Περασμένα μεσάνυκτα έχουμε τελειώσει την δεύτερη τετράωρη βάρδια και βρισκόμαστε με τον ανθυποπλοίαρχο τον καπεταν Επαμεινώνδα στην πρύμνη του πλοίου για ένα τελευταίο τσιγάρο.
Γύρω μας επικρατεί γαλήνη. Σιωπηροί κοιτάζουμε την ήρεμη θήλασα βυθισμένοι στις σκέψεις μας. Ο θόρυβος από την προπέλα του πλοίου που στροβίλιζε ρυθμικά στα ήσυχα νερά ήταν ο μονός θόρυβος που ακουγόταν σαν μουσική που κάλυπτε όλους τους άλλους ήχους.
Ξαφνικά ο καπεταν Επαμεινώνδας με ήρεμη φωνή μου λέει.
-Σ’ αυτές εδώ τις θάλασσες αγγίζουμε το μυστήριο. Κάθε τι που μας περιβάλλει και που δεν είναι ορατό, είναι μυστήριο.
-Εγώ πιστεύω ότι αυτά είναι μύθοι και δεισιδαιμονίες του απάντησα.
-Τη δεισιδαιμονία δεν την βλέπουμε κι’ όμως υπάρχει μου αντέτεινε. Και με μια φευγαλέα κίνηση αγγίζει τον ξύλινο στυλοβάτη της σημαίας στην πρύμνη.
-Δεν φοβάμαι τις δεισιδαιμονίες, δεν πρέπει να δίνουμε σημασία σε τέτοιες ανοησίες
-Τη δεισιδαιμονία δεν την βλέπουμε κι’ όμως υπάρχει.
-Πάνε πάνω από έξι χιλιάδες χρόνια που η θεια εκδίκηση αλυσόδεσε στο βράχο τον Προμηθέα και ο Ηρακλής τον ελευθέρωσε για να απαλλαγούμε απ’ αυτά τα δεσμά του ανταπάντησα.
-Άλλωστε μην ξεχνάς ότι ακόμη και σήμερα αντιμετωπίζουμε την μοίρα σαν κάτι το αναπόφευκτο αγαπητέ μου, συμπλήρωσε κι ένα αμυδρό χαμόγελο άρχισε να διαγράφεται στο πρόσωπο του.
Δεν υπήρχε στη σκέψη μου κάτι άλλο που θα μπορούσα να προσθέσω στη μακροσκελή συζήτηση για αντεπιχείρημα και ούτε το επιθυμούσα.
Έμεινα σιωπηλός με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό.
Παροδικά με συνεπήρε μια συγκίνηση θυμούμενος στιγμές από τις πιο γλύκες της ζωής μου.
Την τελευταία χρονιά φοίτησης στην ναυτική ακαδημία, είχαμε έναν καθηγητή αξιωματικό του πολεμικού ναυτικού. Η μελέτη του μαθήματος ξέφευγε από τα συνηθισμένα και διεισδούσε σε μονοπάτια σκέψης σαν τα αποψινά.
Ο λόγος του σε αιχμαλώτιζε, κυλούσε σαν μέλι στις παλλόμενες αρτηρίες των ακροατών του που είχαν την ευτυχία να τον ακούν.
Μείναμε γύρω στα δέκα λεπτά και αναχωρήσαμε για ύπνο.
-Έχουμε χρόνο να τα ξαναπούμε για το θέμα αγαπητέ μου φίλε του είπα αναχωρώντας.
Ο καπετάν Επαμεινώνδας, είναι πρακτικός τρίτος πλοίαρχος του πλοίου, σαράντα ετών περίπου, ένας λεπτός, στεγνός, ζωντανός άνδρας, αγαπητός και χαμογελαστός, καταδεχτικός και πρόσχαρος, τόσο χαριτωμένος, που όλοι μας στο πλοίο τον αποκαλούσαν «ο καλός μας φίλος».
Εκτελώντας τις ίδιες βάρδιες, είχαμε αποκτήσει μεταξύ μας μια έκδηλη οικειότητα, κάνοντας ταυτόχρονα πολύ καλή παρέα.
Απ’ ότι θυμούμαι ακόμη και σήμερα ποτέ του δεν με άφησε να τελειώσω ένα πλήρες γεύμα.
- Από τραπέζι είναι απαράβατος κανόνας να σηκώνεσαι πεινασμένος μου έλεγε.
Ομολογώ πόσο δίκιο είχε.
Συμπληρώνονταν δυο εβδομάδες από την ημέρα αναχώρησης από τον γαλλικό λιμένα της Χάβρης. Φτάσαμε στο Κουρασάο στα τέλη του Νοέμβρη. Μπορεί ο χειμώνας να μην είναι και ο βαρύτερος στο βόρειο ημισφαίριο τα τελευταία χρόνια, ωστόσο υπάρχουν κάποιες περιοχές στον κόσμο που έχουν πάντα καλοκαίρι. Μια από αυτές είναι και οι Ολλανδικές Αντίλλες στην Καραϊβική θάλασσα, και αποτελούν όπως και η ευρύτερη περιοχή, ιδανικό σκηνικό για τουριστικό προορισμό.
Το συναρπαστικό ορεινό ανάγλυφο σε συνδυασμό με το βαθύ γαλάζιο της Καραϊβικής Θάλασσας είναι ένα από τα κυριότερα αξιοθέατα στις Ολλανδικές Αντίλλες.
Εδώ μπορείτε να γνωρίσετε και να σας ελκύσουν οι φυσικές ομορφιές και τα καλύτερα φυλαγμένα μυστικά της Καραϊβικής!
Αποτελείται από δύο ομάδες, τα νησιά Κουρασάο και Μπονέρ στην Δυτική πλευρά και το Άγιος Ευστάθιος, Άγιος Μαρτίνος και Σάμπα νησιά από την ανατολική πλευρά της καραϊβικής, οι ειδικές αυτές περιοχές είναι τα λίγα κομμάτια από το μεγάλο πλήθος των νήσων της Καραϊβικής. Τα νησιά αυτά σας προσφέρουν τα τραχιά τοπία τα οποία είναι χιλιάδων χρόνων δημιουργίες της φύσης.
Η κατάδυση είναι η πιο δημοφιλής τουριστική ατραξιόν στον τομέα του τουρισμού ενώ υπάρχουν και εξαιρετικές εγκαταστάσεις με άλλα είδη σπορ, όπως ιστιοπλοΐα, αλεξίπτωτο πλαγιάς, τζετ σκι και πολλά άλλα. Μια πολύ ήσυχη τοποθεσία για να απολαύσετε ήρεμες διακοπές, μπορείτε να έχετε, ωστόσο, πολλή διασκέδαση με τα σπορ περιπέτειας.
Ο κατάλογος με τα αξιοθέατα στις Ολλανδικές Αντίλλες είναι συναρπαστικός, σε σύνδεση με την φιλόξενη κουλτούρα των ντόπιων κατοίκων.
Άφιξη και πρόσδεση στον λιμένα φορτοεκφόρτωσης, Bullen Bay, πιο γνωστό ως Curacao Oil Terminal. Είναι ένα ανοικτός ευρύχωρος κόλπος στη νοτιοδυτική πλευρά του Κουρασάο, όπου τα μεγαλύτερα πλοία μπορούν να εισέλθουν με ασφάλεια. Χτισμένο από την Ολλανδική Shell, τώρα εν μέρει μισθώνεται από Petroleos de Venezuela SA (PDVSA), όπως μια εγκατάσταση αποθήκευσης / εφοδιασμού των διυλιστηρίων σto Willemstad. Τέτοιοι φυσικά προστατευμένοι, μεγάλου βάθους κόλποι είναι πολύ σπάνιοι στη νότια περιοχή της Καραϊβικής, κάνοντας το ιδανικό λιμάνι για όλα τα είδη των εμπορικών και ναυτιλιακών δραστηριοτήτων, και μπορεί να φιλοξενήσει σκάφη έως και 550.000 DWT.
Τα καυτά σημεία της νυχτερινής ζωής στο Κουρασάο κινούνται σαν κινούμενες θίνες, από περιοχή σε περιοχή σε οποιαδήποτε δεδομένη νύχτα. Μπορείτε να μείνετε έξω αργά κάθε βράδυ για περιπέτεια, και έντονη νυχτερινή ζωή με χορό, κοκτέιλ και ζωντανή μουσική μέχρι το πρωί.
Ο ρυθμός και η μελωδία της κεντροαμερικανικής μουσικής έχουν μια μαγική αίσθηση.
Η μεγάλη τοπική «μάντρα» έχει ακόμη και τη νύχτα, πανέμορφες κολομβιανές κυρίες, που είναι προφανώς αρκετά δημοφιλής μεταξύ των ναυτικών των πλοίων που καταπλέουν στο νησί.
Εκεί γνώρισε και ο νεαρός μας ναύτης από την Κατερίνη την κοκκινομάλλα καλλονή που αιχμαλώτισε το νου και την καρδιά του.
Ήταν ψηλή και ντυμένη απλά κι άνετα, μ’ ένα σκούρο μπλε πουκάμισο , μπεζ σορτς και σανδάλια. Τα σφικτά στήθη της τσίτωναν το δροσερό ύφασμα και το σορτς μόλο που δεν ήταν προκλητικά κοντό, αποκάλυπτε ένα ζευγάρι μακριά ηλιοκαμένα πόδια στο χρώμα του μελιού. Τα μαλλιά της τα είχε τραβηγμένα πίσω, τυλιγμένα σε χοντρή κοτσίδα που έφτανε στους ώμους. Ο τρόπος χτενίσματος τόνιζε τα όμορφα ζυγωματικά της. Τα μάτια της ήταν σκούρα γαλάζια, η μυτούλα της αναιδής και τα χείλη της σαρκώδη και μισάνοιχτα.
Ένοιωσε να βουλιάζει στα πανέμορφα υγρά μάτια της.
Δεν αστειευόταν μιλούσε με ζέση γι, αυτήν.
-Πες σε παρακαλώ πως είναι δυνατόν να μπλεχτείς σε μια ιστορία που την θεωρώ φαντασιοπληξία του απεύθυνε την ερώτηση ο Καμαρότος του πλοίου.
-Φαντασιοπληξία; Μας κοίταξε έκπληκτος.
-Δεν είναι φαντασιοπληξία μου. Το κορίτσι είναι εκεί πέρα και με περιμένει.
Τα γεγονότα που στην αρχή φαντάζουν μάλλον απλά, αρχίζουν και σκουραίνουν  όταν ο εφήμερος έρωτας γίνεται υπαρξιακό συναίσθημα.
Ο νεαρός μας ναύτης μέσα στο κεφάλι του φαίνεται να ζει τον δικό του παιδικό και εντυπωσιακά ονειρεμένο κόσμο. Είχε συνεπαρθεί από τις φαντασιώσεις που τον απασχολούσαν στην παιδική του ηλικία, και πολύ εύκολα αγνοούσε τα γεγονότα τις κατοπινής ζωής του.
Ποιες είναι οι λογικές συμβουλές και οι εναλλακτικές λύσεις που μπορείς να δώσεις σ’ ένα νεαρό που τον κατακλύζει το κεραυνοβόλο αίσθημα του έρωτα;
Ίσως εκ πρώτης όψεως να φαίνεται εύκολο αλλά για δοκίμασε να θέσεις το ερώτημα στον εαυτό σου. Προσωπικά σκέφτηκα ότι όλοι ψάχνουμε να βρούμε μια απ’ αυτές τις γυναίκες που ψάχνουν για έναν τίμιο και σωστό σύντροφο.
Αυτό που είναι σίγουρο είναι η μετακίνηση του νεαρού ναύτη από το λιβαδότοπο της φαντασίας στην πραγματικότητα θα είναι ξαφνική και δυσάρεστη.
-Οι περισσότερες κοπέλες ψάχνουν για κάποιον τουρίστα που θα του κάνουν παρέα για τις διακοπές. Ελπίζουν στη χειρότερη περίπτωση ότι θα βγάλουν κάποια χρήματα και στην καλύτερη ότι μπορεί να είναι η ευκαιρία τους για να φύγουν τον συμβούλεψε και πάλι ο καμαρότος.
Εγώ θα πρόσθετα ότι χιλιάδες είναι οι ιστορίες που έχουν γραφεί με παρόμοιους διάλογους και θα συνεχίσουν να γράφονται ακόμη.
Το πλοίο ήταν χρονοναυλωμένο στη πολυεθνική εταιρεία πετρελαιοειδών «SHELL» και τους επομένους μήνες του χειμώνα εκτέλεσε τέσσερα συνεχόμενα ταξίδια μεταφοράς Αργου πετρελαίου από τις πετρελαιοπηγές της Νιγηρίας στις εγκαταστάσεις αποθήκευσης / εφοδιασμού των διυλιστηρίων σto Willemstad του Κουρασάο.
Η

«SHELL»

είναι αναγνωρισμένος ηγέτης στην βιομηχανία πετρελαίου και στο σχεδιασμό καινοτόμων λύσεων για τη μεταφορά του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Μέσα από μεγάλη υπόληψη στις διεθνείς αγορές και με περισσότερο από έναν αιώνα εμπειρίας στην αντιμετώπιση της μεταφοράς των προϊόντων πετρελαίου και σε θέματα παράδοσης, η «SHELL» έχει την κατανόηση των εμπειρογνωμόνων ως προς τις βέλτιστες πρακτικές για την αντιμετώπιση των πιεστικών προκλήσεων της μεταφοράς αργού πετρελαίου και φυσικού αερίου, ενώ βοηθά στην κάλυψη της παγκόσμιας ζήτησης ενέργειας με υπεύθυνο τρόπο.
Μερικούς μήνες αργότερα βρισκόμαστε στην αρχή της άνοιξης του επόμενου έτους και το συμβόλαιο ναύλωσης έχει τελειώσει μετά το τελευταίο μας ταξίδι στο Κουρασάο.
O ασυρματιστής του πλοίου ήταν συντοπίτης με τον πλοίαρχο μας. Στα τριάντα πέντε χρόνια του μέτριο ανάστημα συνηθισμένη σωματική διάπλαση και στρωτά ίσια καστανά μαλλιά, θα τον χαρακτήριζε κάνεις αρκετά εμφανίσιμο. Ήταν μοναχικός άνθρωπος, ακόμη και στο χωριό του ζούσε σ’ένα απομακρυσμένο απλό σπίτι κρυμμένο πίσω από τις ελιές του κτήματος.
Ο άνεμος έχει αρχίσει να φουσκώνει την θαλάσσια επιφάνεια. Είναι Κυριακή απόγευμα που ο ασυρματιστής καταφθάνει στο σαλόνι του πλοίου. Ήταν τόσο συγκινημένος που δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Κουνούσε ένα κομμάτι χαρτί και κανένας ήχος δεν έβγαινε από το στόμα του. Σίγουρα ο μαραθωνοδρόμος που έφερνε τα νέα της ήττας των Περσών και της σωτηρίας της πόλης θα’ ταν λιγότερο λαχανιασμένος.
Τα νέα έλεγαν για προετοιμασία του πλοίου να εκτελέσει ναύλο από Νιγηρία για Γένοβα Ιταλίας. Η απόλυτη καταστροφή για τα σχέδια του πλοιάρχου μας και την προσωπική ελευθερία του.
Ο ασυρματιστής χρειάστηκε να περιμένει ένα διάστημα που του φάνηκε αιώνας μέχρι να δει την αντίδραση του πλοιάρχου. Ήταν μια πολύ δυσάρεστη εξέλιξη.
-Ίσως είναι καιρός να φύγω για διακοπές σκέφτηκε μεγαλόφωνα ο πλοίαρχος. Προς το παρόν δεν θα ήθελα να προχωρήσω σε καμία βιαστική ενέργεια.
Όσο δυνατός και ψύχραιμος κι αν είναι κάνεις, υπάρχουν πράγματα που εντυπωσιάζουν και αυτή η απρόβλεπτη δυναμική πάντα μ’ εντυπωσιάζει. Τον ζήλευα γι’ αυτό.
Με το ξημέρωμα της Δευτέρας νεώτερες πληροφορίες καθιστούσαν το πλοίο αδρομολόγητο.
(Κάθε πλοίο που ολοκλήρωσε τους όρους ναύλωσής του και είναι έτοιμο για νέα ναύλωση λέγεται αδρομολόγητο ή ελεύθερο.)
Νέες οδηγίες από την εταιρεία ήταν να πλεύσουμε με προορισμό προς περσικό κόλπο με ενδιάμεση στάση στο λιμάνι του Κέιπ Τάουν που βρίσκεται στο ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας στη Νότια Αφρική για μερικές εργασίες συντήρησης και επισκευών.
«Α», έκανε ο Πλοίαρχος και δεν δυσκολευόταν να κρύψει το γεγονός ότι η εξέλιξη αυτή τον ικανοποιούσε απόλυτα.
Ομολογουμένως ο πλοίαρχος ένοιωσε βαθειά ανακούφιση τη στιγμή εκείνη που παρέλαβε τις νέες οδηγίες μέσα στο αποκορύφωμα της σύγχυσης και της έντασης που υπήρξε το προηγούμενο διάστημα. Η ανακούφιση αυτή ήρθε στο μυαλό του σαν πουλάκι που ξεπετάγεται φτεροκοπώντας στον παγωμένο ουρανό, και η παγερή αίσθηση και τα μαύρα πανιά που είχαν κατακλύσει τον νου του τις τελευταίες ώρες έγινε ικανοποίηση.
Θαυμάσια βραδιά, καθαρή ατμόσφαιρα, κοιτούσα έκθαμβος στον ουρανό και έμεινα άφωνος από το πόσο ξάστερος ήταν, με την θαλάσσια αύρα να γίνεται αισθητή σε όλα τα μήκη του πλοίου, προμηνύοντας την καινούργια αυγή που έρχεται.
Είχαν κυλίσει ήδη δυο εβδομάδες από τις τελευταίες οδηγίες και είχαμε μπει στα χωρικά ύδατα της Νοτίου Αφρικής. Στην αρχή το φημισμένο ακρωτήριο ήταν μια μικρή κουκίδα στο βάθος του νυκτερινού ορίζοντα, άρχισε να παίρνει σχήμα και μορφή καθώς πλησιάζαμε. Μόλις το πλοίο έφτασε στην είσοδο του μεγάλου περιβάλλοντος κόλπου έκοψε ταχύτητα, παρέλαβε πλοηγό και κατέπλευσε αργά αργά στο ευρύχωρο λιμάνι του Κέιπ Τάουν. Στο αγκυροβόλιο του λιμανιού ήταν αραγμένα αρκετά μεγάλα ποντοπόρα πλοία και πολλά γιοτ, επικρατούσε συνωστισμός και φασαρία, μέχρι να προσδέσουμε στην προβλήτα επισκευών.
"

Το Κέιπ Τάουν ή Πόλη του Ακρωτηρίου

στην ελληνική απόδοση του ονόματος. Το Κέιπ Τάουν είναι πολύ γνωστό για το λιμάνι του, τη χλωρίδα της περιοχής και για δύο μοναδικά γεωγραφικά χαρακτηριστικά: Το Τραπεζοειδές Όρος (Table Mountain) που δεσπόζει πάνω από την πόλη και το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, περί τα 30 χιλιόμετρα νότια. (Το επιτραπέζιο βουνό έχει ονομαστεί επίσημα ένα από τα επτά φυσικά θαύματα του κόσμου!)
Η Πόλη του Ακρωτηρίου ιδρύθηκε από τους Ολλανδούς ως απλός σταθμός ανεφοδιασμού για τα πλοία τους που μετέβαιναν στην Ανατολική Αφρική, τις Ινδίες και την Άπω Ανατολή πάνω από δύο αιώνες πριν τη διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ (1869). Η άφιξη στην τοποθεσία του Γιαν βαν Ρίμπεκ, στις 6 Απριλίου 1652 σηματοδότησε την ίδρυση του πρώτου μόνιμου οικισμού Ευρωπαίων στην Υποσαχάρια Αφρική."
Αν έχετε δει την γέννηση της Αφροδίτης, με τη θεά πάνω στην αχιβάδα κι όλα τα αγγελούδια να κάνουν πίσω εκστατικά και θαμπωμένα από το μεγαλείο της, είναι σαν να ‘χετε δει τα πληρώματα ενός πλοίου όταν φθάνει άρτι αφιχθείς ένα ανώτερο στέλεχος της εταιρείας στο πλοίο.
Στο πλοίο ναυτολογήθηκε επίσης άρτι αφιχθείς ο μάστρο Μανώλης, ένας νεαρός κρητικός, τρίτος μηχανικός. Μόλις πάτησε το πόδι του στο πλοίο βάλθηκε να καταπλήξει το υπόλοιπο πλήρωμα με τα γλέντια και τα ξεφαντώματα του.
Δεν ήταν παρά η δεύτερη μέρα παραμονής στην επισκευαστική ζώνη και ο μάστρο Μανώλης δεν έδωσε σημεία ζωής για δυο ολόκληρα εικοσιτετράωρα. Ο ήρωας μας πηγαίνοντας στην εταιρεία τηλεφωνίας για να τηλεφωνήσει στην πατρίδα, γνώρισε, εντυπωσιάστηκε και μαγεύτηκε από την τραγουδιστική προφορά, τα πλούσια στήθη και τις υποσχέσεις της τρυφερής αλλά επίμονης νεαρής υπαλλήλου.
Οι κακές γλώσσες λένε ότι ο ιδιόρρυθμος κρητικός όλο αυτό το διάστημα που απουσίαζε δεν είχε σηκωθεί από το κρεβάτι παρά μόνο για τις σωματικές του ανάγκες. Το διάστημα που η νεαρή ήταν απασχολημένη στην εργασία της, η μητέρα της απασχολούσε τον νεαρό μας φίλο.
Τελείωσαν οι επισκευές απομακρυνθήκαμε από τον ντόκο και στραφήκαμε προς την έξοδο του λιμανιού. Πίσω μας τα έντονα φωτισμένα κτίρια της μεγαλούπολης άρχισαν να χάνονται αργά αργά μέσα στο ζοφερό σκοτάδι. Το πλοίο ανέπτυξε ταχύτητα καθώς κατευθυνόταν στον ανοικτό ωκεανό με προορισμό τον Περσικό κόλπο. Μπροστά μας το φεγγάρι ξεπρόβαλε πίσω από τα σύννεφα και μείς αρμενίζαμε στο φωσφορικό του μονοπάτι.
Το πλοίο έφτασε ανοικτά από τα στενά του Hormuz το μεσημέρι της δωδέκατης ημέρας από την αναχώρηση μας από το Κέιπ Τάουν. Τα νέα από τον ασύρματο ήταν ότι το πλοίο εξακολουθεί να μην έχει ναύλο και να αγκυροβολήσουμε στα νερά της χερσονήσου Musandam κοντά στην είσοδο των στενών του Hormuz.
Η θάλασσα ήταν λάδι, ο ουρανός είχε το χρώμα του ατσαλιού. Σκέφτηκα πως έχουμε σταθεί υπερβολικά τυχεροί με τον καιρό. Ήταν η εποχή της έναρξης των μουσώνων και η ένταση των ανέμων φτάνει συχνά σε θυελλώδης καταστάσεις. Οι μουσώνες στη Αραβική χερσόνησο κρατούν μεγάλο χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα η θάλασσα γίνεται πολύ επικίνδυνη ακόμη και για μεγάλα πλοία. Ρίξαμε την Άγκυρα  στα εξήντα μετρά βύθισμα περίπου, τρία ναυτικά μίλια από την πλησιέστερη ακτή και αγκυροβολήσαμε εν αναμονή ναύλου.
Τα στενά Hormuz, είναι η είσοδος στον Περσικό Κόλπο από τον Ινδικό Ωκεανό. Στις τελευταίες δεκαετίες περίπου 25% της παραγωγής παγκόσμιου πετρελαίου έχει περάσει μέσω των στενών Hormuz. Τα στενά συγκρίνονται με τις στήλες του Ηρακλή στην είσοδο στη Μεσόγειο θάλασσα.
Δύσκολος και τραχύς τόπος, η χερσόνησος Musandam στα στενά Hormuz, η στενή είσοδος μέσα σε τον περσικό (αραβικό) κόλπο, από την πλευρά της αραβικής χερσονήσου.
Η δύσκολη χερσόνησος είναι άγονη. Τα βουνά ασβεστόλιθων είναι χρωματισμένα κίτρινα, καφετή, και κόκκινο από τα ίχνη σιδήρου ή γκρίζα από το μαγνήσιο. Η τραχιά ακτή μοιάζει με τους παγετώνες στις χαραχμένες ακτές των πολικών περιοχών, αλλά σε αυτήν την περίπτωση, η ακτή διαμορφώθηκε από τη μετακίνηση της γήινης κρούστας. Το αραβικό πιάτο ωθείται αργά κάτω από το ευρασιατικό πιάτο, δημιουργώντας τους σεισμούς στα επιρρεπή βουνά του Ιράν. Στην αιχμή του αραβικού πιάτου, η χερσόνησος Musandam βυθίζεται. Τα βουνά ανύψωνονται επάνω από το ύδωρ, και η θάλασσα εισχωρεί μέσα γεμίζοντας τις κοιλάδες της χερσονήσου με ύδωρ, που έπλασαν "τη Νορβηγία του αραβικού κόλπου" λόγω των κολπίσκων που παρομοιάζουν με τα φιόρδ της Νορβηγίας. Η θαυμάσια σειρά βουνών Hajar εξουσιάζει το τοπίο με τους κομμένους οδοντωτά απότομους βράχους της και οι οδοντωτές αιχμές που υψώνονται στα 2000 μέτρα από τη στάθμη της θάλασσας. Η χερσόνησος Musandam  περιβάλλεται από τα θερμά ύδατα του Ινδικού Ωκεανού και του κόλπου του Ομάν και έχει μια από τις ευρύτερες βιοποικιλότητας των θαλασσίων ειδών που μπορούν να βρεθούν οπουδήποτε στον κόσμο.
Η στριφνή ακτή, οι ελκυστικές παραλίες, τα εξωτικά θαλάσσια πλάσματα, η χλωρίδα και η πανίδα, τα πουλιά της θάλασσας, οι χελώνες, τα άγρια δελφίνια και τα ζωηρόχρωμα κοράλλια της συμβάλλουν πολύ στη φυσική γοητεία Musandam.
Η  χερσόνησος Musandam  κατοικείται κυρίως από τους “Shihuh" μια φυλή ημινομαδικών ανθρώπων που είναι ψαράδες.
Έχουν ήδη περάσει δέκα μέρες και παραμένουμε στο αγκυροβόλιο εν αναμονή ναύλου.
Την δεκάτη ημέρα με το πρώτο φως της αυγής αποπλεύσαμε με την σωστική λέμβο που απομακρύνθηκε με νωχελική χάρη από το πλοίο βάζοντας πλώρη προς την πλησιέστερη βραχονησίδα, αρματωμένοι με αρκετά σύνεργα ψαρικής. Στα απόνερα της λέμβου αναρριπίζονταν φωσφορικοί ιριδισμοί, σαν διαμαντένιο κομπολόι πάνω στα γαλάζια νερά.
Ήταν ένας άτυπος διαγωνισμός ψαρέματος για μια παρέα έξι ατόμων. Μια μικρή ανάπαυλα να ξεφύγουμε από τα συνηθισμένα και καθημερινά.
Ο ήλιος έγερνε προς τη δύση τώρα, μια μεγάλη πυρακτωμένη σφαίρα στον καθαρό ουρανό, έβαφε πορτοκαλή τον ορίζοντα και ρόδινη τη στιλπνή επιφάνεια των βράχων.
Είχαμε ψαρέψει όλη μέρα ο ένας πλάι στον άλλο κουτσομπολεύοντας τους συναδέλφους μας και σχολιάζοντας διάφορα θέματα που μαθαίναμε από το ραδιόφωνο. Άλλες φορές μέναμε σιωπηλοί μερικές στιγμές, απολαμβάνοντας ο ένας τη συντρόφια του άλλου. Απλώς περιμέναμε να κάνει ο άλλος την πρώτη κίνηση.
Η χερσόνησος είναι ένας παράδεισος για τολμηρούς τουρίστες η ορισμένους αρχαιολόγους που τους τραβούσαν τα παλαιολιθικά κτίσματα ψηλά στα βουνά με θέα τον ανοικτό ωκεανό. Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει ο ουρανός θαρρείς από τη θλίψη του, και οι φώκιες εγκατέλειπαν τα καταφύγια από τις σπηλιές.
Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο παφλασμός των κυμάτων πάνω στα βράχια του νησιού, αναμιγμένος με τον ήχο από τα θαλάσσια θηλαστικά. Μερικά ιστιοπλοϊκά σκάφη ήταν ακόμη έξω ανοικτά, μακρινές σκιές κάτω από τον καυτό ήλιο του δειλινού στο νερό που είχε ένα εκτυφλωτικό μπλε σμαραγδένιο χρώμα, αποτέλεσμα ίσως των ορυκτών κοιτασμάτων στον κοραλλένιο βυθό, μια απόχρωση που θα νόμιζες ότι υπάρχει μόνο στις διαφημίσεις.
Επιστρέψαμε και ανεβάσαμε τα ψάρια στο πλοίο με το βίντσι της πρύμνης. Ο μάγειρας παρακολουθούσε την επιχείρηση σκυμμένος στην κουπαστή, χωρίς να μπορεί να κρύψει την ανυπομονησία του. Αμέσως μόλις ακούμπησε το κιβώτιο στο κατάστρωμα της πρύμνης έδωσε εντολή στα καμαρωτάκια του πλοίου να το μεταφέρουν στην κουζίνα.
Περιττό να προσθέσω ότι έζησα αρκετές έντονες στιγμές, που ομολογουμένως θα μου μείνουν αξέχαστες.
Τις επόμενες ημέρες το πλοίο ναυλώθηκε, φορτώσαμε στο Κουβέιτ του Περσικού κόλπου και αποπλεύσαμε με λιμένα προορισμού τον λιμένα του Ρόττερνταμ στις κάτω χώρες.
Ο πλοίαρχος με τις δικές του διασυνδέσεις απευθύνθηκε στην αγορά του Ρόττερνταμ σύμφωνα με τα σχέδια που είχε ήδη καταστρώσει και βρήκε αυτό που ζητούσε.
Ήταν ένα τζενεραλάδικο 3.000 τόνων που όπως μου είπε καθελκύστηκε το ’67 σε Δανέζικα ναυπηγεία με πολύ καλό εξοπλισμό. Η πολύ καλή δηζελομηχανή του έδινε υπερεσιακή ταχύτητα δεκατεσσάρων μιλίων, σκάφος ιδανικό για τους λιμένες της μεσογείου θαλάσσης.
Υπήρχε μόνο ένα μικρό πρόβλημα, του έλειπε ένα σεβαστό ποσό για την απόκτηση του.
Εγώ εργαζόμενος σκληρά δέκα μήνες τώρα είχα αποκτήσει ένα μικροποσό στην τράπεζα.
Σε παρόμοια οικονομική κατάσταση βρισκόταν και ο συνάδελφος τρίτος πλοίαρχος, που είχαμε ναυτολογηθεί ταυτόχρονα.
Ακούγοντας την πρόταση του πλοιάρχου θα πρέπει να παρουσίαζα κωμικό θέαμα έτσι όπως έχασκα με το στόμα ορθάνοικτο, γιατί άκουσα διπλά μου το πνιχτό γέλιο του τρίτου πλοιάρχου.
Δεν ρώτησα που βρίσκει το αστείο. Απλώς ένοιωθα σαστισμένος και απορημένος. Και πολύ μάλιστα.
-Θεωρώ μη ρεαλιστική την πρόταση σου είπα.
-Σοβαρά; Επιτρέπεται να μάθω τους λόγους με ρώτησε ο πλοίαρχος.
Τα εμπορικά αλισβερίσια με τους ανθρώπους δεν ήταν νοητός στον τρόπο ζωής μου.
Έμεινα σιωπηλός για λίγα λεπτά, κυριευμένος από το δέος που μου προκαλούσαν το ύψος του χρηματικού πόσου και η τόλμη του εγχειρήματος.
Προσπάθησα να ζυγίσω τα πράγματα αναγνωρίζοντας ότι η πρόσφορα του είναι ελκυστική.
Δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι υπάρχει λάμψη και θέλγητρο να βρεθώ κάποια στιγμή της ζωής μου συμμέτοχος σε πλοιοκτησία. Θεωρούσα ότι εγώ δεν έχω ταλέντο για τέτοιου είδους ενασχολήσεις, αντιθέτως είχα σε μεγάλη υπόληψη τις ικανότητες του πλοιάρχου, ήταν διαπίστωση που την είχα με τον καιρό. Παρ, όλο που δεν είμαι προκατειλημμένος για την ακεραιότητα του, στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε μια αμφιβολία, που ζητούσε επιβεβαίωση γι’ αυτό.
-Λένε ότι στις εμπορικές επιχειρήσεις υπάρχουν αυτοί που ψάχνουν, αυτοί που νοιάζονται κι αυτοί που δουλεύουν.
-Λένε επίσης. Πίσω από κάθε επιχείρηση πρέπει να υπάρχει μια μοναδική δύναμη, η ένα κίνητρο που να την ξεχωρίζει. Εγώ δεν αισθάνομαι να διαθέτω αυτές τις ιδιότητες, ποτέ μέχρι σήμερα δεν αντιλαμβάνομαι να απέκτησα ανάλογη ψυχολογία.
Ο πλοίαρχος λατρεύει αυτό που ονομάζεται ρίσκο της αγοράς με μια ζέση που σε άλλες εποχές επιφυλασσόταν στη θρησκεία. Προσπάθησε πολλές φορές να αποκτήσει δικά του πλοία
-Μια και μιλάμε για επενδύσεις είπα ας υποθέσουμε ότι βρίσκουμε το πλοίο και ότι οι εικασίες σου αποδεικνύονται σωστές, σε τι ύψος υπολογίζεις την αξία του.
Ο πλοίαρχος έμεινε σιωπηλός για λίγες στιγμές, θέλοντας να δώσει έμφαση και έκταση σε αυτό που σκόπευε να πει.
-Αναρωτιόμουν ποτέ θα κάνεις αυτή την ερώτηση, μου απάντησε μ’ ένα πλατύ χαμόγελο. Προς το παρόν για το τελικό ύψος μόνο χοντρικούς υπολογισμούς μπορώ να κάνω.
-Κάπταιν υπάρχει μια παροιμία που λέει ότι ένα πλοίο μοιάζει με τρύπα στο νερό που μέσα ρίχνεις τεράστια χρηματικά ποσά. Σε καταλαβαίνω μακάρι να μπορούσα, δυστυχώς δεν μπορώ. Ταυτόχρονα δεν νομίζω ότι θα έχουμε πολλές πιθανότητες να πετύχει και να κερδίσουμε το στοίχημα, και σίγουρα δεν τρέφω τέτοιες φιλοδοξίες. Όσο πιο ευγενικά μπορούσα του παρατήρησα ότι οι εξηγήσεις του μ’ είχαν μπερδέψει περισσότερο.
Γέλασε και με βεβαίωσε ότι καταλάβαινε πολύ καλά, εκτός απ’ ότι η λογική μου δεν μου επέτρεπε να σκεφτώ διαφορετικά.
-Δεν προχωρείς πέρα από τα όρια σου, μου είπε στεγνά.
Ένοιωθα να βυθίζομαι στις σκέψεις μου, σα ν’ αναζητούσα την κατάλληλη συμβουλή.
Ο πλοίαρχος προσπάθησε να με βγάλει από το στιγμιαίο ονειροπόλημα.
-Πρώτα πρέπει να σταματήσεις τον εσωτερικό σου διάλογο, μετά να ανασύρεις την εικόνα του θέματος που συζητούμε. Κάθε σκέψη που κρατάς στο μυαλό σου σε κατάσταση σιωπής είναι κι εντολή, γιατί δεν υπάρχει χώρος για άλλες σκέψεις να την ανταγωνιστούν. Δεν θα συζητήσουμε τα διλλήματα της λογικής σου, είπε. Αυτές οι εμπειρίες ανήκουν σ’ άλλο χρόνο κι άλλη διάθεση. Είναι μπορείς να πεις, σκαλιά μιας ατελείωτης σκάλας.
Το αποτέλεσμα ηταν η επαγγελματική συνεργασία μας σε εταιρική βάση έμεινε μόνο στους διαλόγους, ναυάγησε από δική μου και μόνο άρνηση να συμμετάσχω στο εγχείρημα, το ίδιο έπραξε στη συνέχεια και ο τρίτος πλοίαρχος και η απόκτηση του πλοίου δεν έλαβε αίσια κατάληξη παρά την επιμονή του πλοιάρχου μας.
Αργότερα έμαθα ότι ο αγαπητός μας πλοίαρχος έγινε και πάλι πλοιοκτήτης. Αγόρασε ένα πλοίο μεταφοράς τσιμέντου χρονοναυλωμένο στην Αιγυπτιακή κυβέρνηση.
Η φύση διαθέτει πολύ ενδιαφέροντες τρόπους εξισορρόπησης των συνθηκών που διέπουν την λειτουργία της. Το ίδιο θα μπορούσε να ισχυριστεί κάνεις και για τους ανθρώπινους χαρακτήρες.
 «Ο καθένας εις το είδος του και ο Λουμίδης στους καφέδες», λέει η διαχρονικά επίκαιρη διαφήμιση.

Είχαν περάσει μερικά χρόνια που θαύμαζα ελλιμενισμένο στο λιμάνι του Βόλου ένα σμιλευμένο με περίσσια μαστοριά, εξαιρετικό ξύλινο παραδοσιακό ιστιοφόρο που έχει μήκος οκτώ μέτρα περίπου, σκάφος για να σας ταξιδέψει με ασφάλεια στις ανοιχτές θάλασσες του Αιγαίου.
Έμαθα ότι ήταν δικό του.
Η κλώσα είχε βρει τα χαμένα φώλια της.
«Αγάλια αγάλια το πουλί χτίζει τη φωλιά του. Με υπομονή κι επιμονή.»



 
Web Informer Button