Ads 468x68px

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

Εκείνο το βράδυ

«Ασίσω οις θέμις εστί, 
θύρας δ’ επίθεστε βεβύλοις.» 

Θα μιλήσω σε όσους είναι θεμιτό, 
κλείστε τις θύρες στους βέβηλους:» 

(Ορφικός Ύμνος στα Ελευσίνια Μυστήρια)

Η αλήθεια είναι κάποιες γυναίκες που τα έχουν όλα, όταν μάλιστα, η φύση υπήρξε και πολύ γενναιόδωρη μαζί τους. ως αντικείμενο θέασης, στο γυναικείο κορμί τους. Αγνό και αθώο σε προκλητικό και βαθιά ενοχικό, γεμάτο αισθησιασμό, σύμβολο έλξης, γοητείας και ερωτισμού, με τη φρεσκάδα μαγιάτικου πρωινού. «Θελκτικές, χωρίς σεξισμό, με αθωότητα»
 Η ίδια ήταν επιθυμητή από τα χρόνια της εφηβεία της. Κάτι είχε πάνω της. Δεν ήξερε τι ήταν αυτό, που τον τραβούσε… Πως να καταλάβει το ηφαίστειο που κρυβόταν μέσα του, καθώς κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόσο μακριά πηγαίνει το μυαλό κάθε φορά που αφήνονταν στις εκρηκτικές φαντασιώσεις του. Ένας ατέρμονος κύκλος που τον χώριζε απ’ αυτό που επιθυμούσε …Χανόταν στις  εφήμερες σκέψεις, σχεδόν ζαλιζόταν από την αίσθηση που υποτάσσει το σώμα του να την περιμένει. Το πάθος, τόσο υποκειμενικό …Δύσκολο μα τόσο επιθυμητό …Ισχυρό μα τόσο ανεξέλεγκτο …που κρυβόταν στη σάρκα της κάθε φορά που την ονειρευόταν….. Την ήθελε για όλα όσα ένοιωθε…. Την ποθούσε όταν αυτή τρύπωνε στο μυαλό του….… Ένοιωθε απαλά την οπτασία της να αγγίζει κάθε εκατοστό του κορμιού του και μια δυνατή ένταση ρεύματος να διαπερνά τη σάρκα που ζητούσε με μανία να χαθεί κάθε λεπτό σε μια στιγμή μοναδική και γεμάτη πάθος. Ο πόθος ανεξέλεγκτος, απελευθερωμένος, αφήνεται στην πιο αχαλίνωτη φαντασία σεξουαλικής ηδονής που προκαλείται από τη σκέψη του, καθώς νοερά σκαρφαλώνει ηδονικά τους λόφους και κατρακυλά τις κοιλάδες και τις ρεματιές του σώματος της …
Τα χρόνια μπορεί να πέρασαν από εκείνη την μακρινή εποχή, αλλά δεν έπαψε να νοσταλγεί τα χρόνια της αθωότητας σαν εκείνο το βράδυ του καλοκαιριού.
Στην ερωτική του οπτασία ξαναθυμάται πώς την κοίταζε με λαγνεία στο ημίφως της εσωτερικής κάμαρας, αυτή να κοιμάται αμέριμνα στο μικρό κρεβάτι εκεί στην γωνιά, και αυτός ξάγρυπνος  στήριζε το κορμί του στη κουπαστή της εσωτερικής πόρτας.
Τα  υγρά του μάτια είχαν καρφωθεί πάνω της ρουφώντας κάθε της καμπύλη, κυριολεκτικά προσκυνώντας στον ναό του κορμιού της και μια φλόγα άναψε μέσα του, ένα είδος δόνησης παράγεται στην ψυχή του μέσω των παλμών τους οποίους η ημίγυμνη θέα της προκαλεί στις αισθήσεις του.... το ανεξήγητο αυτό γαργαλητό που τον οδηγεί σε νυκτερινή παρεκτροπή, και τον μεταφέρει στην έκρηξή σεξουαλικής ευχαρίστησης. Το ανασηκωμένο νυκτερινό λευκό μεσοφόρι της αποκαλύπτει μέχρι επάνω τα χαριτωμένα καλλίγραμμα πόδια της, εύπλαστα τρυφερά, με αβρές καμπύλες, … Εκείνη γύρισε κάποια στιγμή, τεντώνεται τόσο πολύ προς τα πίσω, αποκαλύπτοντας την μικροσκοπική διάφανη κιλότα της, και το τρυφερό κορμάκι μέχρι τον ροδαλό αφαλό της…. λες και την πλημμύρισε μια αίσθηση της παρουσίας του....."ίσως!!!! επιτρέποντας του να έχει μια χορταστική ματιά που κάνει το πράμα του να σηκωθεί, έτοιμο να εκραγεί .… απολαμβάνοντας τη σαγήνη του γυμνού θηλυκού σώματος, και την επιρροή που ασκεί πάνω του και ξεσηκώνει τον ανδρισμό του.
Κρυφοβλέποντας, αμυδρά, το αρχέγονο μυθικό αιδοίο, την πηγή της ηδονής και της ζωής , ζωντανό, ηδονικό, γυμνό, προκαλώντας και προσκαλώντας εκεί εμπρός του, είναι η ηδονική απόλαυση που αισθάνεται στην θέα του.
Με τα μάτια τώρα κλειστά και τα χείλη μισάνοιχτα αφήνει να του ξεφύγει το βογκητό της ηδονής που διατρέχει το σώμα καθώς βιώνει το ωκεάνιο συναίσθημα. Βρίσκεται σε έκσταση, στην φανταστική του συνουσία,  σε έκσταση οργασμού, με την σεξουαλικότητα ακόρεστη και απελευθερωμένη, παίρνει στα χέρια του, ενεργητικά, την σεξουαλική του επιθυμία.  ….. ένας χείμαρρος ξεχύθηκε όπως η λάβα που ελευθερώνεται από την κορφή του ηφαιστείου.  Έχει, αυτοϊκανοποιηθεί.
Ένας αναστεναγμός …
Η ησυχία τον τρομάζει …
Ο φόβος τον ανησυχεί …



2 σχόλια:

  1. Ότι γεννιέται στη Ψυχή είναι πέρα από το νου και τη λογική.. Και πάντα θαρρώ μένει ανεκπληρωτο ίσως όταν η επιθυμια για να το ζήσει ξεπερνάει τη "λογική του νου"....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προθέσεις, επιθυμίες, κρυφές και φανερές, βίτσια, λαχτάρες, όνειρα, ματαιώσεις, ελπίδες ξεπετάγονται μέσα από χάσματα που αφήνουν οι λέξεις, απεικονίζοντας τη ζωή όπως είναι: κατακερματισμένη, παραμορφωμένη, θολή, διασπασμένη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
Web Informer Button