Den Ligize Sta Diskola! (To Tajidi Stin Anatoliki Akti)

Λιόγερμα, όταν ο Ήλιος που δύει θέλει να παίξει με τα φωτεινά του χρώματα, τότε ο καμβάς της ανοικτής θάλασσας με τον ορίζοντα γίνονται έργο τέχνης, όλα φαίνονταν να φλέγονται γύρω του με την πλάση βαμμένη στα χρώματα του.

Η αίσθηση είναι μοναδική και δεν μπορώ να σκεφτώ τις κατάλληλα καλύτερες  λέξεις για να μπορεί κανείς να περιγράψει το υπέροχο θέαμα.

Η ηλιοφάνεια που είχε επιστρέψει για τα καλά τις τελευταίες ημέρες στον Ατλαντικό ωκεανό. Το λαμπερό φως του απογευματινού Ήλιου φώτιζε το γραφείο του πλοιάρχου, όπου βρισκόμασταν αφού είχε  περάσει κάποιος χρόνος από το δείπνο των πέντε, όταν ο νεαρός Φιλιππινέζος ασυρματιστής του πλοίου κατέφθασε, κρατώντας στα χέρια του το νέο μετεωρολογικό δελτίο κάτωχρος και θορυβημένος, η αναστάτωση του ήταν εμφανής και τόσο έντονη, που μας έγινε εύκολα αντιληπτή. 

Οι πληροφορίες σύμφωνα με το δελτίο καιρού που κρατούσε στο χέρι του ήταν επικαιροποιούμενο δελτίο καιρού με τα τελευταία προγνωστικά στοιχεία που στόχο είχε να ενημερώσει ότι τις τελευταίες ώρες, εκδόθηκε  επείγουσα προειδοποίηση κινδύνου προς όλα τα πλοία με την υποτιθέμενη ωκεάνια διαδρομή μας από το διεθνή μετεωρολογικό οργανισμό για τη ναυτιλία με πρόβλεψη για πολύ έντονα καιρικά φαινόμενα δυτικά από το αρχιπέλαγος των Αζορών. Το αρχιπέλαγος στις Αζόρες στον Βόρειο Ατλαντικό, είναι γνωστό για το υποτροπικό, αλλά εξαιρετικά μεταβλητό κλίμα του, όπου οι καταιγίδες, οι ισχυροί άνεμοι και η ομίχλη είναι συχνά φαινόμενα καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Γενικά ο Ατλαντικός Ωκεανός στην περιοχή των Αζορών είναι «άγριος», με έντονα ρεύματα και συνθήκες που διαφέρουν από τις πιο θερμές, ρηχές θάλασσες. Το κλίμα χαρακτηρίζεται από υψηλή υγρασία και γρήγορες εναλλαγές του καιρού, με βροχές και ανέμους να εμφανίζονται συχνά. 

Ο πλοίαρχος έμεινε για λίγο ασάλευτος μπροστά στο δελτίο καιρού. Σήκωσε το βλέμμα του κοίταξε τον ασυρματιστή και παρά την οικειότητα, στο βλέμμα του υπήρχε μια αίσθηση αμηχανίας, έκανε ένα  συνοφρυωμένο μορφασμό, γύρισε σε μένα και μου είπε.

«Ψάξε βαθιά κάποιον που γυρνά άσκοπα από εδώ κι από κει χωρίς να έχει τίποτα συγκεκριμένο στο μυαλό του και θα βρεις τον άνθρωπο που αναζητάς.» Δίνοντας μια ιδιαίτερη βαρύτητα στο περιεχόμενο της παρατήρησης του.

«Είναι ιδέα πως μου δίνεις την εντύπωση ότι είσαι λίγο αυστηρός μαζί του;» τον ρώτησα σε μια προσπάθεια εξομάλυνσης και υπεράσπισης του ασυρματιστή.

«Δεν είπα πως είναι «ηλίθιος», απλώς η έλλειψη εμπειρίας του είναι εμφανής, η διαίσθηση μου λέει ότι δεν λαμβάνει την προγματικότητα στα σοβαρά πως βρισκόμαστε εξακόσια πενήντα μίλια νοτιότερα από την υποτιθέμενη διαδρομή μας και απλά του έχω επιστήσει την προσοχή μην κάνει λανθασμένες εκτιμήσεις στις επαφές μας με τους ναυλωτές και δημιουργηθούν καταστάσεις.»

Περίμενα να ακούσω κανένα κήρυγμα με την κλασική  προσέγγιση της ευθύνης, στην εργασία, «ο άνθρωπος πρέπει να εκτελεί το καθήκον του, με προσοχή και επιμέλεια,» όμως αυτός με αιφνιδίασε, προκαλώντας μου έκπληξη. Ο καπετάν Στέφανος ήταν πολύ πιο χαλαρός, και απροσδόκητα ευγενικός σε σχέση με το «κηρυγματικό» ύφος που ανέμενα.

Ξανακοίταξε το μετερεωλογικό δελτίο με τις τελευταίες πληροφορίες τους έριξε μια ματιά με τη δέουσα προσοχή, αφού τελείωσε τον έλεγχο το δίπλωσε προσεκτικά και το έδωσε πίσω στον ασυρματιστή, χαμογελώντας κεφάτα.

«Ξέχνα το, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς, πάντως ευχαριστώ για την έγκαιρη ενημέρωση.» Του είπε σε μια τυπική και κλασική αντίδραση ενός έμπειρου πλοιάρχου που θέλει να διατηρήσει την ψυχραιμία στο πλοίο. 

«Ελπίζω να μην συνέβη τίποτα δυσάρεστο στην περιοχή.» Συμπλήρωσε την σκέψη του.

Ο ασυρματιστής ήρεμος και αντιλαμβανόμενος ότι δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα για το πλοίο, απευθύνθηκε με την ανατολίτικη ευγένεια που τον χαρακτήριζε.

«Αν δε με θέλετε τίποτα άλλο να πηγαίνω κύριε.»

Το πλοίο γλιστρούσε με εντυπωσιακά ευνοϊκές καιρικές συνθήκες παρασυρμένο από τα θαλάσσια ρεύματα νοτιοδυτικά από τα νησιά Μαδέρας, ένα ακόμη  αρχιπέλαγος στον Ατλαντικό ωκεανό, νότια απο τις Αζόρες.  Η πορεία του είναι σταθερή, χωρίς κινδύνους, ταξιδεύει σε ήρεμη θάλασσα με προορισμό τον λιμένα Τσάρλεστον στις νοτιοανατολικές ακτές των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το βαρόμετρο ήταν σταθερά σε υψηλές τιμές η ταχύτητα του σκάφους αύξανε εξ’ αιτίας των ευνοϊκών συνθηκών της θάλασσας και το ελαφρό αεράκι είχε και αυτό στρέψει πίσω αυτή τη φορά στην πρύμνη, ερχόμενο από την ανατολή, το ίδιο το ταξίδι έμοιαζε ότι ήταν ένας ευχάριστος περίπατος.

Η θύελλα που εκτείνεται βορειοδυτικά από το αρχιπέλαγος των Αζορών και απλώνεται μέχρι το ακρωτήριο Χατέρας στην ανατολική ακτή των ηνωμένων πολιτειών, δεν μας απειλεί, έχουμε γλιτώσει είναι μακριά μας, μερίμνησε εντελώς γι’ αυτό ο έμπειρος πλοίαρχος, να παρακάμψει την ωκεάνια διαδρομή.

Χρόνια τώρα πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της υπηρεσίας του πλοίαρχος διασχίζοντας την θαλάσσια οδό στον Ατλαντικό ωκεανό όλες τις εποχές του έτους, τα ήξερε καλά αυτά τα νερά τα είχε ζήσει στο πετσί του, οι γνώσεις του δεν ήταν από τους χάρτες. Ήταν ένας τολμηρός ναυτικός που ταυτόχρονα ήξερε πώς να διατηρεί τη ναυσιπλοΐα του σκάφους μέσα από τις καλύτερες συνθήκες.

Η επαναλαμβανόμενες συχνές καταιγίδες και οι θύελλες καθιστούν τα περιβάλλοντα ύδατα της παραπάνω περιοχής επικίνδυνα για τη ναυσιπλοΐα.

Αφήνοντας πίσω μας τον Ατλαντικό ωκεανό διασχίζουμε μια αλυσίδα από μικρά αμμώδη και συχνά ελώδη νησιά που βρίσκονται κατά μήκος της ακτής, εισερχόμαστε στο τέλος ενός ευρύ κόλπου όπου αντικρίζουμε με γαλανό ασυννέφιαστο ουρανό το Τσάρλεστον. Ο αέρας ήταν καθαρός αρωματισμένος με τη μυρωδιά των δένδρων. Μετά από αρκετός ημέρες ταξίδι στην ανοικτή θάλασσα και στον ωκεανό αντικρίζοντας τη στεριά έκλεισα τα μάτια μου και στάθηκα ανασαίνοντας τη δροσερή μυρωδιά του, ήταν η μυρωδιά που φανταζόμουν ότι πρέπει να έχει ο αέρας, και να την κρατάς για πάντα στα πνευμόνια σου. Έχεις την αίσθηση ότι είσαι πλημυρισμένος οξυγόνο.
Το Τσάρλεστον είναι από τους πιο πολυάσχολους λιμένας των νοτιοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών, διαχειρίζεται δε το παράκτιο και υπερπόντιο εμπόριο. Το λιμάνι είναι τοποθετημένο σε μια στενή και χαμηλή χερσόνησο στη συμβολή των μαιάνδρων τριών ποταμών που περιβάλλονται από κόκκινους λόφους. Όταν βρέχει οι ποταμοί φουσκώνουν και πλημμυρίζουν κάνοντας γόνιμο το έδαφος στις κοιλάδες τους. Έτσι κατά μήκος στις όχθες τω ποταμών, έχουν αναπτυχθεί οργιώδης βλάστηση και γιγάντια αειθαλή δένδρα με τεράστιους κορμούς και πυκνό φύλλωμα όπου μέσα τους κρύβονται κοπάδια από χιλιάδες πουλιά, ο πλούτος και η έκταση της βλάστησης είναι κάτι το εντυπωσιακό.
Η πόλης ιδρύθηκε το χίλια εξακόσια εβδομήντα και ονομάστηκε προς τιμή του  Charles ΙΙ, βασιλιά της Αγγλίας. Η κοινότητα άκμασε και ευημέρησε σύντομα ως εμπορικό  κέντρο για τις μεγάλες φυτείες ρυζιού της περιοχής, λουλακιού, και πιο πρόσφατα βαμβακιού και ως σημαντικός λιμένας της Αμερικής στο εμπόριο σκλάβων.
Τελευταίες οδηγίες που ήρθαν μας γνωστοποιούσαν ότι θα παραμείνουμε στο εξωτερικό αγκυροβόλιο του λιμένος εν αναμονή, μέχρι να απελευθερωθεί η προβλήτα εκφόρτωσης.
Μείναμε για μια εβδομάδα στο αγκυροβόλιο και στη συνέχεια το πλοίο μεθόρμισε και πρόσδεσε στη προβλήτα εκφόρτωσης του λιμένος,.

Ηταν η δεύτερη ημέρα στο λιμάνι που μας επισκέφτηκε απρόσμενα ένας άντρας, επρόκειτο για Έλληνα της διασποράς από κάποιο χωριό της ανατολικής  Κρήτης. Ένας άνδρας εβδομηντάρης περίπου, όχι πολύ ψηλός με γκρίζα μαλλιά, πλατύ ευχάριστο πρόσωπο και σκούρα μάτια! Παρατήρησα ότι στα χέρια του κρατούσε συνήθως ένα καπέλο που σπάνια τον είδα να το έχει φορέσει.

Ήταν μετανάστης πρώτης γενιάς, επρόκειτο για άτομο έφυγε από την Ελλάδα, μετα τον πόλεμο εργάστηκε σκληρά στην Αμερική. Η μεταπολεμική αυτή γενιά που χαρακτηρίστηκε ως η γενιά που «άφησε τα πάντα πίσω» για ένα καλύτερο αύριο! Συνταξιούχος πλέον, χαιρόταν σαν μάθαινε την άφιξη ελληνικού πλοίου στον λιμένα. Η θέα της γαλανόλευκης και το άκουσμα της ελληνικής γλώσσας από το πλήρωμα τον συνέδεε με τις ρίζες του. Είχε ακόμη έντονες μνήμες από την πατρίδα, διατηρεί τις παραδόσεις, τη γλώσσα και τις συνήθειες της παλιάς του πατρίδας, ενώ η καθημερινότητά του περιλαμβάνει την ενημέρωση από ελληνικές εφημερίδες! Συχνά ονειρευόταν την επιστροφή αλλά τελικά επέλεξε να μείνει στη χώρα όπου μεγάλωσαν τα παιδιά του, διατηρώντας όμως στενούς δεσμούς με την Ελλάδα. 

Κατά το διάστημα παραμονής των ελληνικών πλοίων στον λιμένα, διαμόρφωνε θερμές φιλίες με τους Έλληνες ναυτικούς, Το φλύαρο αλλά εξαιρετικά ευγενικό χιούμορ του γινόταν αποδεκτό λόγω της ευγένειας που τον συνόδευε. Μιλούσε πολύ, ίσως να γινόταν κάποιες στιγμές κουραστικός, αλλά αυτό δεν ακύρωνε τις καλές του προθέσεις. Κάθισε μερικές φορές στο πλοίο και μοιράστηκε την παρέα μας το δείπνο, με αποτέλεσμα δημιουργήθηκε μια οικειότητα.

Μας πληροφόρησε με μια αδιόρατη πικρία στη φωνή του, πως δεν υπήρχαν  παρά μόνο ελάχιστοι ελληνικής καταγωγής κάτοικοι στην περιοχή τα τελευταία χρόνια.

Κάθισε μερικές φορές και μοιράστηκε την παρέα μας στο δείπνο, σ' ένα χαλαρό περιβάλλον που επέτρεψε, να έχουμε ουσιαστική επικοινωνία.

Ενθυμούμε τη γιαγιά από τα χωριά του Ζάρακα Λακωνίας που μας έλεγε πως το κοινό γεύμα και το μοίρασμα της τροφής αποτελεί μια πράξη φροντίδας και αποδοχής, που μετατρέπει τους συμμετέχοντες σε «επίτιμους συγγενείς. Το δείπνο έλεγε δεν είναι μόνο θρέψη του σώματος, αλλά ένα ιερό τελετουργικό που ενώνει τους ανθρώπους. 

Ο συμπατριώτης μας δεν ήταν ο τύπος του συνταξιούχου που παίρνει το καλάμι του και απομονώνεται στην παραλία. Παρά τη συνταξιοδότησή του, παράμενε δραστήριος, κοινωνικός και ενεργός, αποφεύγοντας την παθητική απομόνωση που συχνά συνδέεται με την τρίτη ηλικία (το στερεότυπο του συνταξιούχου που ψαρεύει μόνος). Και τις ημέρες αυτές σ’ αυτή τη γωνιά της γης ένοιωθε την καρδιά του να φτερουγίζει χαρούμενα ανάμεσα σε συμπατριώτες του.

Κάποια στιγμή του ζήτησα, εάν χωρίς να του γίνομαι ενοχλητικός όποτε έχει χρόνο μέσα στη βδομάδα, δεν με βιάζει εάν μπορεί να με βοηθήσει σε κάποιες αγορές μου που μου ζήτησε η σύζυγός μου στο εμπορικό κέντρο της πόλης!Δέχτηκε αμέσως και με προθυμία να με βοηθήσει. Μου δήλωσε πως ευχαρίστως θα μου πρόσφερε τη βοήθειά του με όλη του την καρδιά όχι απλώς από υποχρέωση, αλλά επειδή το επιθυμεί ειλικρινά.

«Τι είναι αυτό που θελει η συμβία, που δεν το έχουμε στην Ελλάδα;» Με ρώτησε ο Καπετάν Στέφανος. 

«Κάτι σεντόνια θελει. Μου ζήτησε από εδώ την Αμερική να αγοράσω δυο ζευγάρια σεντόνια με διπλή ύφανση βαμβακερό από την εσωτερική πλευρά και λινό από την εξωτερική, και η ύφανση να έχει τόσες πλέξεις στη ίντσα. Μα την αλήθεια τώρα που το συζητάμε ξέχασα πόσες πλέξεις μου είπε. Να την πάρω τηλέφωνο να την ρωτήσω και να μου τις υπενθυμίσει και πάλι.»

«Είσαι σίγουρος, ότι δεν παντρεύτηκες κλώνο της Υπατία; Άκου πλέξεις στην ίντσα, αυτό δεν το είχα ακούσει ξανά.» Μου είπε ο πλοίαρχος και χαμογέλασε συγκαταβατικά και με μια δόση αποστασιοποίησης

Τελικά όντως ήταν μεγάλη η χαρά του να μας ξεναγήσει παρέα και ο πλοίαρχος το Σάββατο στο μεγάλο εμπορικό κέντρο που υπάρχει στην έξοδο της πόλης. Εκεί να ψάξουμε και θα βρούμε ότι θέλουμε για να αγοράσουμε, μετά να καθίσουμε σε κάποιο από τα πολύ καλά εστιατόρια να απολαύσουμε τις πάμπολλες θαλασσινές λιχουδιές της περιοχής.

Να μην ξεχνάτε μας ενημέρωσε ότι βρισκόμαστε ήδη στο ξεκίνημα του Απρίλη στη διάρκεια του οποίου στην περιοχή πραγματοποιούνται οι γιορτές που περιλαμβάνουν το φεστιβάλ  ευχαριστιών του αλιευτικού στόλου των θαλασσινών, και την εορταστική εκδήλωση κατά την οποία γιορτάζουν την αλιευτική βιομηχανία γαρίδων.
Χρησιμοποιώντας  τον αστικό αυτοκινητόδρομο ο πατριώτης οδηγούσε ήρεμα φροντίζοντας να μην ξεπεράσει το όριο ταχύτητας, διασχίσαμε την μεγάλη κεντρική οδό της παλιάς πόλης όπου συναντάμε πολλά ιστορικά κτήρια από την περίοδο του δεκάτου εβδόμου και δεκάτου ογδόου αιώνα που παραμένουν σε αρίστη κατάσταση με παραδοσιακά χρώματα και επιβλητική εμφάνιση όταν τα φώτιζε ο Ήλιος.
Ο πατριώτης μας πληροφόρησε ότι το μεγάλο αναπαλαιωμένο κτήριο μπροστά μας έχει κατασκευαστεί το χίλια επτακόσια εβδομήντα ένα από τους Βρετανούς, χρησιμοποιείτο ως ένας εμπορικός οίκος για το ρύζι και το λουλάκι, καθώς επίσης και ένα μεγάλο  τμήμα που βλέπουμε με τους πυργίσκους και τις πολεμίστρες του ήταν οι παλιές φυλακές [τα μπουντρούμια] ένα μνημείο πόνου και δυστυχίας για τους έγχρωμους Αμερικανούς την εποχή της δουλείας, ακόμη και τα πληρώματα των πλοίων που είχαν το ίδιο χρώμα καταδικάζονταν σε φυλάκιση για όλο το διάστημα που το πλοίο παρέμενε στο λιμάνι.
Είναι το κτήριο όπου συνδέεται στενά το παρόν με το παρελθόν διότι εκεί στεγάστηκαν οι τρεις υπογράφοντες την Διακήρυξη της ανεξαρτησίας.
Σταμάτησε το αυτοκίνητο σε ένα τεράστιο  στεγασμένο πάρκινγκ και ξεκινήσαμε περπατώντας για το εμπορικό κέντρο, που ξεδιπλωνόταν μπροστά μας και το πλαισίωναν πολλά καταστήματα σε λαμπερά διώροφα κτήρια με μεγάλους άνετους δρόμους και καταπράσινες φροντισμένες πρασιές. Χωρίς να θέλω να υπερβάλλω  όλο το τοπίο θύμιζε την πεμπτουσία του αμερικανικού τρόπου ζωής. Περάσαμε πρώτα από το κιόσκι με τις εφημερίδες, για να πάρει ο συμπατριώτης την αγαπημένη του εφημερίδα.
Στη συνέχεια έκανε ότι μπορούσε να μας εξυπηρετήσει, με απογοήτευση διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε ελπίδα να ικανοποιήσει  τις δύσκολες καταναλωτικές αναζητήσεις μου, σύμφωνα πάντα με τις περιγραφές της αξιολάτρευτης συζύγου μου.
Σπαταλήσαμε αρκετό από το χρόνο μας για ψάξιμο, τελικά περισσότερο από ταπεινωτικές ενοχές για την ταλαιπωρία που υπέβαλα την παρέα, για να μην πέσουν τα μούτρα μου που λέμε, αποφάσισα και αγόρασα ένα ζευγάρι μεταξωτά σεντόνια, αλλά δυστυχώς όταν τα έφερα στην Ελλάδα η σύζυγος μου τα θεώρησε πολύ κιτς, υπερβολικά κακόγουστα, με  έλλειψη αισθητικής φινέτσας και μέτρου, ουδέποτε τα είδα να τα χρησιμοποιεί, κάπου τα καταχώνιασε ώστε να μην είναι προσβάσιμα σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
..Το βράδυ της ιδίας ημέρας μας βρήκε καθισμένους στο αίθριο ενός κομψού ρεστοράν, δίπλα στο ποτάμι που το σκουρόχρωμο νερό του σερνόταν σαν φίδι μπροστά μας, απολαμβάνοντας το δείπνο που είχαμε παραγγείλει μια αρκετά πλούσια ποικιλία από θαλασσινά, φλυαρώντας για θέματα της πατρίδας με συντροφιά τα νυκτερινά τιτιβίσματα από τα χιλιάδες πουλιά στα δένδρα του ποταμού.
Όλα ήταν εξόχως εξαιρετικά, τα τιμήσαμε δεόντως με το λευκό ντόπιο κρασί, και για το τέλος απολαύσαμε από ένα ποτήρι γαλλικό κονιάκ με πλούσιο άρωμα.
Αναχωρώντας από τον λιμένα, βρισκόμασταν στον ανοικτό ωκεανό, που αντιμετωπίσαμε μεγάλο πρόβλημα με την ποιότητα των καυσίμων. Για να αποκαταστήσω το πρόβλημα ώστε το πλοίο να μείνει σε κατάσταση αξιοπλοΐας Αναγκάστηκα για μεγάλο χρονικό διάστημα, να αντικαταστήσω τα δίκτυα καυσίμων με ελαφρύ καύσιμο που δεν το χρησιμοποιούμε σε συνθήκες ανοικτής θάλασσας για οικονομικούς λόγους.
Η ταλαιπωρία για την αποκατάσταση του προβλήματος που προέκυψε ήταν μια δουλειά απίστευτα έντονη και χρονοβόρα, βρισκόμασταν όλο το πλήρωμα της μηχανής σε εργασιακές συνθήκες ανάγκης για περισσότερο από είκοσι τέσσερις ώρες σκληρής και εξαντλητικής εργασίας.
Έχοντας ήδη πιει τον πέμπτο η έκτο καφέ, είχα την εντύπωση ότι κοιμόμουν όρθιος, και ονειρευόμουν ένα κρεβάτι όπως ο πεινασμένος σκύλος ένα κόκκαλο. Τα μάτια μου ήταν κόκκινα από την αϋπνία και το σώμα μου ανέδινε μυρωδιά ιδρώτα ανακατεμένου με καύσιμα πετρέλαια.
Ανεβαίνοντας από το μηχανοστάσιο ανακάλυψα τον πλοίαρχο φρέσκο και ξεκούραστο να μασουλίζει τις πρωινές του φρυγανιές καθισμένος αναπαυτικά και άνετα στο σαλόνι, στις πιο χαλαρές στιγμές του.
«Αυτή μάλιστα είναι ζωή! την επομένη φορά μπαρκάρω πλοίαρχος.» Του είπα.
Περίμενε να τελειώσω ότι είχα να πω για το συμβάν και τις ενέργειες για την πλήρη αποκατάσταση και επιστράτευσε μια σύντομη συνάμα δε πικάντικη ιστορία για να μου μεταδώσει ενέργεια να με ξυπνήσει.
Χαμογέλασα. Δεν αστειευόταν, το πίστευε ότι ύστερα από την τελευταία σκληρή δοκιμασία χρειαζόμουν όντως μια κάποια χαλάρωση.

«Όσο ενδιαφέρουσα και να είναι η ιστορία δεν θα καταφέρει να με κρατήσει ξύπνιο, ούτε το μυαλό μου να λειτουργήσει καλύτερα! Έχω φτάσει στα όριά μου και το μόνο που σκέφτομαι, με όλη μου την ύπαρξη, είναι να ξαπλώσω.», και τον άφησα πριν ακόμη προλάβει να ξεκινήσει την διήγηση της ιστορίας του.

Την μεθεπομένη μέρα ήρθε στο γραφείο μου κρατώντας το τελευταίο εισερχόμενο τηλεγράφημα, από την εταιρεία των ναυλωτών ξεστομίζοντας εκνευρισμένος αυτά που είχε στο μυαλό του όπως κάποιος δεν συγκρατεί τις σκέψεις του και τις εκφράζει άμεσα και οργισμένα. Μου το έδωσε να το διαβάσω.

Οι ναυλωτές ευγενικά διαμαρτύρονταν, για την ποσότητα που καταναλώσαμε στο ελαφρύ καύσιμο ενώ το πλοίο ταξίδευε σε ανοικτή θάλασσα, και σύμφωνα με το ναυλοσύμφωνο, σελίδα τέσσερα παράγραφος επτά, το πλοίο σε ανοικτή θάλασσα υποχρεούται οι καταναλώσεις να είναι βαρέα καύσιμα.
Η μουρμούρα του είχε να κάνει με τους γραφιάδες που έστειλαν το τηλεγράφημα. Τον πονούσε αυτή η σκέψη, δεν το μπορούσε, απεχθανόταν τους γραφειοκράτες που κυριαρχούσαν παντού πλέον.
«Μπορεί να έχεις δίκιο, αλλά δεν πρέπει καθόλου να ξεχνάς ότι αυτοί είναι οι ισχυροί σήμερα, αυτό είναι νομοτελειακό. Στο χωριό μου έχουμε μια παροιμία! «Όχι όπως ήξερες μα όπως βρήκες. Αυτή η διαμάχη είναι μια πολύ παλιά ιστορία, αντιπαραθέσεις με βαθιές ρίζες στο παρελθόν, οι οποίες ανακυκλώνονται και επανέρχονται στην επικαιρότητα.» Του είπα.

Η δροσερή αύρα του ωκεανού πλημμύριζε την ατμόσφαιρα του βαθυγάλανου ουρανού, διασχίζαμε την περιοχή ανατολικά του ακρωτηρίου Χατέρας, το πλοίο γλιστρούσε σιωπηλά κατά μήκος του ορίζοντα με πορεία που οδηγούσε στο βορρά διασχίζοντας τον ωκεανό και το δροσερό αεράκι της άνοιξης.
Οι συχνές καταιγίδες και οι θύελλες καθιστούν την περιοχή επικίνδυνη καθώς τα θαλάσσια ύδατα επηρεάζονται από τις ανατολικές και δυτικές δονήσεις του ρεύματος του Κόλπου. Η περιοχή από το ακρωτήριο Χατέρας είναι γνωστή ως "νεκροταφείο του Ατλαντικού" λόγω των πολλών ναυαγίων της.
Ρεύμα του κόλπου είναι το θερμό ρεύμα που δημιουργείται στον κόλπο του Μεξικού και ρέει βορειοανατολικά κατά μήκος της ακτής της Βόρειας Αμερικής προς τη Νέα Γη έπειτα ανατολικά πέρα από τον Ατλαντικό Ωκεανό στις ακτές των βρετανικών νησιών. Οι μελέτες έδειξαν ότι το ρεύμα του Κόλπου περιπλανιέται όπως ένας μεγάλος ποταμός μεταξύ του ακρωτηρίου Χατέρας και τη Νέα Αγγλίας.
Πλέοντας προς την είσοδο του κόλπου Σαιντ Λόρενς, ένα μεγάλο βραχίονα του Ατλαντικού Ωκεανού, στον ανατολικό Καναδά, συνερπασμένος αντίκρισα δεκάδες φάλαινες που περιέβαλαν το πλοίο ακολουθώντας την πορεία μας αναδύονται και βυθίζονται με ρυθμό και παφλασμό στην επιφάνεια εκεί που τα γλυκά νερά του ποταμού Σαιντ Λόρενς κυλούν αέναα στη θάλασσα, στροβιλίζονται σε δίνη με τα νερά του ωκεανού, και το πλούσιο σε οξυγόνο υγρό περιβάλλον έλκει τις φάλαινες, σ’ ένα συμπόσιο από εδέσματα, γαρίδες κριλ, καλαμάρια, ρέγκες, σολομό και βακαλάο.
Το πλοίο εισήλθε στον Σαιντ Λόρενς, ποταμό στην ανατολική Βόρεια Αμερική, η κύρια έξοδος των μεγάλων λιμνών, ρέει βορειοανατολικά από τη λίμνη Οντάριο στον ομώνυμο κόλπο στο βόρειο Ατλαντικό ωκεανό, ως τμήμα του θαλάσσιου δρόμου ενός συστήματος από λεκάνες, και εκβαθυμένων καναλιών που επιτρέπουν τη μετάβαση των ποντοπόρων σκαφών στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά, συνδέοντας τις μεγάλες λίμνες με τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Πλέοντας δυτικά από την πόλη του Κεμπέκ ένα πρωί προς το λιμένα προορισμού Τρουά Ριβιέρ κατά μήκος του ευρύ ποταμού, ξαφνικά αιφνιδιαστήκαμε, ο εθνικός μας ύμνος δονούσε την ατμόσφαιρα του μπλε ουρανού, φάνηκε να προέρχεται από τη δασώδη ακτή. Πλησιάζοντας γινόταν αντιληπτό ότι η μουσική ερχόταν από μια μεγάλη εξοχική κατοικία, μοναχική στην υπερυψωμένη κοίτη του ποταμού. Ένα τεράστιο μεγάφωνο παιάνιζε και δίπλα του σ’ ένα ιστό κυμάτιζε η Ελληνική σημαία. Φθάνοντας στο λιμένα ο πράκτορας μας διηγήθηκε την ιστορία.
Ένας ναυπηγός έκτισε μακριά από το αστικό περιβάλλον την κατοικία του στην υπερυψωμένη όχθη του ποταμού μεταξύ των πόλεων του Κεμπέκ και της Σορέλ, άρχισε αυτό το χόμπι του χαιρετισμού στα διασχίζοντα τον ποταμό σκάφη το χίλια εννιακόσια εξήντα τέσσερα, για να μαθαίνει στα μικρά παιδιά του γεωγραφία και ακούραστα το συνεχίζει είκοσι και πλέον χρόνια μετά, μέχρι σήμερα.
Στα ντουλάπια του έχει κρεμασμένες και περιποιημένες σημαίες όλων των εθνών. Μια στεγανή κονσόλα περιέχει το κασετόφωνο και τις κασέτες των εθνικών ύμνων.
Τα σκάφη συνήθως τον χαιρετούν επιστρέφοντας ευγενικά το χαιρετισμό με τρία μακροχρόνια σφυρίγματα και δυο σύντομα.
Ο λιμένας άφιξης το Τρουά Ριβιέρ, είναι ένας σε βαθιά νερά λιμένας και ένα βιομηχανικό κέντρο, που παράγει μεγάλες ποσότητες ξυλείας, ειδικά δημοσιογραφικό χαρτί. Η δεύτερη παλαιότερη αποικία στον Καναδά μετά από το Κεμπέκ.
Το όνομά του σημαίνει «τρεις ποταμούς» για τα τρία κανάλια μέσω των οποίων ο ποταμός Άγιος  Μαυρίκιος  χύνεται στον ποταμό του  Σαιντ Λόρενς.
Το φορτίο ήταν οικοδομική ξυλεία με προορισμό την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Την προβλήτα δεν την χώριζε παρά ένας δρόμος από την πνιγμένη στη βλάστηση περιοχή, οι συνεχόμενες συστάδες θάμνων σχημάτιζαν ένα πράσινο και καφέ χάλι πάνω από αρδευτικά κανάλια, προάγγελο ενός μεγάλου δάσους που επεκτείνονταν προς το βορρά, και καλύπτεται με τα πυκνά κωνοφόρα δένδρα, και το νερό του ποταμού με την υγρή μυρωδιά του να κυλάει πλάι μας κατά μήκος της όχθης................

Είχε ανδρεία και θάρρος III:.....