Mohamed... O Melichios

 Η ανθρώπινη φύση παρουσιάζει μια συναρπαστική αντίφαση! Αν και όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί με κάποιο τρόπο, ταυτόχρονα μοιραζόμαστε θεμελιώδη χαρακτηριστικά που μας καθορίζουν ως είδος και μπορούν να περιγραφούν. Θα σας μιλήσω για τον Μωχάμετ (Mohamed), τον Αφρικανό καθαριστή μηχανοστασίου από την Τανζανία.

Τα εξωτερικά φυσικά γνωρίσματα του ήταν, έντονα βαθύ σκούρο το χρώμα του δέρματος, μαύρα στο χρώμα, στρογγυλά και μεγάλα η μορφή των ματιών, μαύρη στο χρώμα και θύσανος η σύσταση της τρίχας στη κεφαλή του. Μεγάλο μέγεθος το ανάστημα και συμπαγής όγκος η κατασκευή του σώματος του, με μακριά ογκώδη και δυνατά άκρα ένας μεγαλόσωμος άντρας με πλατύ στέρνο και δυνατές πλάτες. Στο πρόσωπό του, με τα εντελώς αφρικάνικα χαρακτηριστικά, κυριαρχούσε μια έκφραση σταθερότητας, σοβαρότητας και καλοσύνης. Όλο του το ύφος κι η στάση ήταν ένας παράξενος συνδυασμός αξιοπρέπειας και ταπεινοφροσύνης. Γεροδεμένος. Είχε φυσική μυϊκή δύναμη εξαιρετική. Ήταν φανερό ότι δεν ανήκε στην συνηθισμένη φυλή των Αφρικανών της κεντρικής και ανατολικής Αφρικής όπου στις καυτές, ξηρές περιοχές της, οι κάτοικοι της έχουν ένα ψηλό, λεπτό σώμα, με μακριά και λεπτά άκρα, για να αυξάνει η επιφάνεια του σώματος σχετικά με τον όγκο του, η οποία μεγάλη επιφάνεια βοηθά να απάγει τη θερμότητα του δέρματος όταν ιδρώνει. Και σε εκείνα τα μέρη της Αφρικής η ζέστη δεν είναι απλώς αισθητή νομίζεις στα αλήθεια ότι την βλέπεις. 

«Μοχάμεντ» του έλεγα η σωματοδομή σου αντίκειται στους περιβαλλοντικούς καθοριστικούς παράγοντες, και στο γνωστό γενικό εξελικτικό μας κανόνα. Αυτός ο τύπος κατασκευής του σώματος σου συντηρεί τη θερμότητα στο πυρήνα του, και αποτρέπει τις επικίνδυνες πτώσεις στη θερμοκρασία των εσωτερικών σου οργάνων. Οι βόρειοι και αρκτικοί λαοί, τείνουν να έχουν αυτό το τύπο σωμάτων. Λογικά λοιπόν η σωματοδομή σου δεν με παραπέμπει στους πληθυσμούς που κατοικούν στην Υποσαχάρια Αφρική, μια περιοχή γνωστή και ως «Μαύρη Αφρική». Είσαι στ΄ αλήθεια σίγουρος για το γενεαλογικό σου δένδρο; Την καταγωγή των προγόνων σου;. Υποκειμενική είναι η παρατήρηση μου καθώς η αφρικανική ήπειρος παρουσιάζει τεράστια γενετική και πολιτισμική ποικιλομορφία. και γενετική κληρονομιά και σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, όλοι οι σύγχρονοι άνθρωποι θεωρούνται απόγονοι μεταναστών που ξεκίνησαν από την Αφρική

Με κοιτούσε με προφανή απορία και αμήχανος προσπαθώντας να καταλάβει, σαν να έψαχνε να βρει άκρη στο χάος που του δημιουργούσα, αλλά πάντα με αντιμετώπιζε με ένα χαμόγελο στωικό, αθώο και φωτεινό που απέπνεε μια αίσθηση αποδοχής και αισιοδοξίας και άφηνε να φαίνονται μια σειρά από λευκά δόντια. Ο χαρακτήρας του, σε γενικές γραμμές, άφηνε μια  έντονη εντύπωση και ιδιαίτερο στίγμα, χαρίζοντας του μια ξεχωριστή παρουσία αυθεντικότητας που θυμάται κανείς εύκολα. Μοχάμεντ ο Μειλίχιος τον αποκαλούσα και του άρεσε ο τρόπος και ο τόνος μου όπως τον αποκαλούσα. Είχε βρεθεί απελπισμένος λαθρεπιβάτης σε πλοίο της ναυτιλιακής εταιρείας και αντί να παραδοθεί στις αρχές, κατάφερε να αποδείξει την αξία του στο πλήρωμα και να ενταχθεί σε αυτό, ξεκινώντας από τις πιο δύσκολες εργασίες στο μηχανοστάσιο. 

Ο κόσμος είναι πολύ μεγάλος αλλά οι λαθρεπιβάτες συνήθως δεν ξέρουν που αληθινά μπορούν να πάνε. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ονειρεύονται και να ελπίζουν ότι δε θα χάσουν τα όνειρα τους. Ο κόσμος φαντάζει τεράστιος και γεμάτος ευκαιρίες, αλλά για έναν λαθρεπιβάτη, οι επιλογές είναι εξαιρετικά περιορισμένες. Δεν επιλέγουν προορισμό με βάση το πού θα ήθελαν να ζήσουν, αλλά με βάση το ποιο μεταφορικό μέσο (πλοίο, φορτηγό) είναι πιο εύκολα προσβάσιμο. Ο λαθρεπιβάτης κάνει μια απελπισμένη πράξη, όπου παραδίδει τη μοίρα του στην τύχη, ελπίζοντας σε έναν προορισμό που συχνά δεν γνωρίζει πραγματικά. Ακόμα και αν φτάσει, βρίσκεται συχνά σε μια «γκρίζα ζώνη», χωρίς έγγραφα, φοβούμενος την απέλαση, μη μπορώντας να εργαστεί νόμιμα, γεγονός που καθιστά τον νέο του κόσμο εξίσου αφιλόξενο με αυτόν που άφησε.  

 Οι άνθρωποι που δεν είναι φτωχοί είναι τόσο λίγοι, μου εξιστορούσε στις αφηγήσεις του ο σοφός ποιμένας παππούς μου από την μητέρα μου. Και ο παππούς ήταν ένας σοφός κτηνοτρόφος που πέρασε το βουκολικό τρόπο της ζωής στις όμορφες ανατολικές πλαγιές του λακωνικού Πάρνωνα που γι' αυτόν το κοπάδι του δεν ήταν απλά ένα κοπάδι άψυχων ζωντανών αλλά η παρέα του, η συντροφιά του.

Το πλοίο μας, νεόκτιστο και το μηχανοστάσιο του έλαμπε από την καθαριότητα.

Η μηχανή μια M.A.N B&W τελευταίας έκδοσης από τις πρώτες αυτού του τύπου που κυκλοφορήσαν στην αγορά οι λεγόμενες μεγάλης διαδρομής εμβόλου λειτουργίας.
Λόγω των υψηλών πιέσεων λειτουργίας της, από τις αρμόσεις των μπλοκ της μηχανής, ελαιώδη ίχνη μεταφέρονταν στο εξωτερικό της κέλυφος. Στη πρώτη εβδομάδα της επιστασίας μου ξεκίνησα ένα πρωινό εφοδιασμένος με πανιά και στουπί άρχισα να σκουπίζω το εξωτερικό κέλυφος της μηχανής. Ξαφνικά καταφθάνει ορμητικά ασθμαίνοντας ο Μοχάμεντ και με δέος και έκπληξη προσπαθεί να μου αποσπάσει το στουπί από τα χέρια.

«Τσιφ!!»  Φωνάζει ασθμαίνοντας.

«Ντροπή, εάν σε δούνε τι θα πούνε; Ο Μοχάμεντ είναι τεμπέλης και ο Πρώτος μηχανικός καθαρίζει την μηχανή; Μεγάλη ντροπή, σε παρακαλώ αυτή είναι δική μου δουλειά.»
Χρειάστηκε κόπος και επιμονή να τον αντιμετωπίσω και να τον πείσω ότι κανείς ποτέ δεν θα σκεφτεί κάτι διαφορετικό και άσχημο για την αξιοσύνη του.
«Είναι πραγματικά σημαντικό για μένα να ασχολούμαι με την μηχανή Μοχάμεντ» του είπα.

«Είναι το αγαπημένο μου θηλυκό φετίχ και ταυτόχρονα η πρωινή μου γυμναστική για να διατηρώ και εγώ την φόρμα μου. Πιστεύω δεν θα ήθελες να μου στερήσεις αυτή την απόλαυση;»

Αυτό το επιχείρημα λειτούργησε καταλυτικά. Το σκέφτηκε, σταμάτησε να προβάλλει αντίσταση και αποδέχτηκε την επιθυμία μου. Κατά βάθος καθόλου δεν μου φάνηκε απογοητευμένος για το μάταιο των αντιρρήσεων του. Έτσι όμορφα και απλά οριοθετήσαμε τις αρμοδιότητες μας στο πρωινό ξεκίνημα και αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κυλήσει ομαλά και παραγωγικά η μέρα μας. Οι ρόλοι ήταν ξεκάθαροι και όλα λειτουργούσαν σαν καλοκουρδισμένη μηχανή.

Πέρασε ο καιρός έκλεισε ο κύκλος του συμβολαίου μου, επέστρεψα στην πατρίδα αφήνοντας και πάλι την αρμοδιότητα του πρωινού καθαρισμού της μηχανής στα στιβαρά χέρια του Μοχάμεντ από όπου την είχα παραλάβει και στην πραγματικότητα του ανήκε. 

Ύστερα από ένα διάστημα τεσσάρων με πέντε περίπου μηνών επανήλθα στην επιστασία μηχανοστασίου στο ίδιο πλοίο. Αφότου ανέλαβα υπηρεσία ζήτησα να μου φωνάξουν τον Μοχάμεντ που συνέχιζε ανελλιπώς να προσφέρει τις υπηρεσίες του.

Όταν με αντίκρισε δεν τον χαιρέτησα αλλά σε σιωπηρή στάση, με ένα αυστηρό βλέμμα να τον διαπερνά, ως προοίμιο μιας έκρηξης θυμού, επέλεξα με τρόπο χειμαρρώδη, να τον στολίζω στην «γαλλική» διάλεκτο.

Ξαφνιάστηκε. Σήκωσε αμήχανα τα μάτια και τα κάρφωσε πάνω μου. Στο βλέμμα του, που συνάντησε το δικό μου, ζωγραφίστηκε μια θλιμμένη έκπληξη. Ένα κύμα φόβου κι απόγνωσης έσβησε κάθε φωνή, αφήνοντάς τον βυθισμένο στην ταπείνωση. Γιατί του κάνω αυτή την επίθεση; Γιατί αυτή αλλαγή στη συμπεριφορά μου; Γιατί το ψυχρό μου ύφος και η προκλητικότητα μου; Με μια αίσθηση αμηχανίας, δυσκολεύεται να με αναγνωρίσει, δε μπορεί να ‘μουν εγώ αυτός που του μιλούσε νιώθει ότι όσα ειπώθηκαν είναι ξένα προς τον πραγματικό μου χαρακτήρα. Πως είναι δυνατό να διαπράττω ένα παρόμοιο όνειδος και να του απευθύνομαι με τέτοια κακία. Που πήγε εκείνη η απλόχερη φιλία που είχε συνηθίσει να εισπράττει. Ούτε που μπορούσε να φαντασθεί την ερώτηση που ακολούθησε τη προσποιητή έκρηξη μου. Ήτα εντελώς αναπάντεχη.

«Γιατί ανάθεμα-με ρέμπελε του κερατά η μηχανή (το Φροσάκι μου!) είναι λερωμένο και λαδωμένο από άκρη σε άκρη;»

Χαϊδεύοντας αμήχανα το δέρμα του λαιμού του, αισθάνεται ευάλωτος όταν ξαφνικά συνειδητοποίησε την κατάσταση. Ήταν η στιγμή που κατάλαβε και η σύγχυση έδωσε τη θέση της στην κατανόηση! Με μια κίνηση που δείχνει ανάκτηση αυτοπεποίθησης, ελέγχου και αξιοπρέπειας ίσιωσε στητά το κορμί του, και οι χτύποι της καρδιάς άρχισαν να επανέρχονται στα φυσιολογικά επίπεδα, καθώς τον κυρίευε ξανά ένα αίσθημα εσωτερικής γαλήνης. Αυθόρμητα και ανέμελα αντήχησε το γέλιο του, η ματιά του έλαμψε, ξαναπήρε αυτό το ήρεμο, πράο και φωτεινό του χρώμα όπως κάποιος που αφήνει πίσω του μια δύσκολη φάση και ξαναβρίσκει τον εαυτό του.

Αντιδρά άμεσα και αυθόρμητα, αλλά ταυτόχρονα αισθάνεται την ανάγκη να δικαιολογηθεί. Η απάντηση του βγαίνει αβίαστα, χωρίς προετοιμασία ή δεύτερες σκέψεις, επειδή είναι η αλήθεια του εκείνες τις στιγμές σε μια προσπάθεια να μαλακώσει τις εντυπώσεις. 

«Τσιφ! Εγώ δεν φταίει. Αλήθεια σου λέω εγώ δεν φταίει!  Αυτό το άλλο Πρώτο μηχανικό δεν καθάριζε καθόλου. Πολύ τεμπέλη, μηχανή λέρωσε! Πολύ τεμπέλη!»

Ένα τραγούδι μια μουσική υπόκρουση, ένα τραγούδι τραγουδισμένο από μια γυναίκα άγνωστη πανέμορφη. Έτσι ήχησαν τα λόγια του τη στιγμή εκείνη. Ήταν η σειρά μου να ακουσθεί το γέλιο μου σε κάθε γωνιά του μηχανοστασίου. Πέρασαν τα χρόνια και όμως ακόμη αντηχεί στην μνήμη μου το πράο ξέσπασμα του.

«Τσιφ! Εγώ δεν φταίει! Αλήθεια σου λέω εγώ δεν φταίει.»
Οι άνθρωποι θα έπρεπε να σκέφτονται την ομορφιά της ζωής για να διατηρούν τη καρδιά τους αγνή και το μυαλό τους καθαρό. Όλοι έχουμε κουραστεί αλλά έχουμε ένα προορισμό και δεν πρόκειται να σταματήσουμε μέχρι να φθάσουμε εκεί. Έκτοτε στην επαγγελματική μου διαδρομή δεν τον ξανασυνάντησα, τον καλό μου το Μοχάμεντ. Δεν ήμαστε παρά ένας κόκκος στάχτης που ο άνεμος μας στέλνει να χαθούμε στην απεραντοσύνη του σύμπαντος. Οι προγονοί μας έχουν όλοι φύγει μόνο η θάλασσα απ' όπου ήρθαμε είναι εδώ.

Προσπάθησα με αυτή τη παράξενη, γραφική και συνάμα απλή ιστορία περιστατικών να αποκρυπτογραφήσω τον κόσμο που απομακρύνεται και ξεθωριάζει, μέσα από την αληθινή και ζωντανή φιγούρα του Μοχάμεντ. Ένα κόσμο που συνεχίζει να ατενίζει στο σύμπαν τα αστέρια με απορία και δέος, Ο κόσμος που έρχεται μας μεταφέρει την αίσθηση από ένα ανακάτεμα, σε ρυθμούς εξοντωτικούς. Αυτός ακριβώς ο νέος κόσμος με όλη την τεχνολογική υπεροχή, μεταφέρει μαζί του και έναν συναισθηματικό καιάδα για ανθρώπους σαν το Μοχάμεντ και ‘μένα. 

Η εποχή της τυραννίας της τεχνολογίας, ο κόσμος του Μάτρίξ αυτή η “sequel” τριλογία του χολιγουντιανού κινηματογραφικού αριστουργήματος ζει ανάμεσά μας. Θαυμάζω τα σημαντικά στάδια ανάπτυξης, στη διάβα της μακροχρόνιας ιστορίας μας, τις εκπληκτικές ικανότητες της τεχνολογίας, που δημιούργησαν άνθρωποι πολυμήχανοι, με κοφτερό μυαλό και αδιαμφισβήτητες ικανότητες. 

Και προσωπικά κουβαλάω μέσα μου αρκετή δόση από το μικρόβιο του “techno freak”. 

Το μυστικό είναι η τεχνολογία να υπηρετεί τον άνθρωπο με δυνατότητες αξιοποίησης του ώστε να νοιώθει ολοκληρωμένος και ασφαλής στη σύγχρονη εποχή, και όχι το αντίστροφο. Ο πολιτισμός και η τεχνολογία θα συνεχίσουν να εξελίσσονται γρήγορα και με απρόβλεπτες κατευθύνσεις, και αυτές οι αλλαγές, στη συνέχεια, θα επηρεάζουν τη φυσική εξέλιξη του ανθρώπινου οικογενειακού δέντρου, στη μεγάλη και σύνθετη κοινωνία που οι άνθρωποι ζουν σήμερα.

Η επιλογή είναι δική μας για το πως θα δράσουμε. Με θέληση και τόλμη να συνδυάσουμε την επιστήμη και τη τεχνολογία με την ιστορία και τη παράδοση. 

Να απορρίψουμε ευνουχισμένους χρήστες τερματικών, στελέχη που έχουν αρετές κισσού, ανίδεα και ανυποψίαστα για τις πραγματικές συνθήκες που επικρατούν στην κοινωνία, να φαλκιδεύουν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του πολιτισμού μας.

Να χειρίζονται την κοινωνία με όρους χρηματιστηρίου και να μας οδηγούν κατά διαόλου που λεν’ και οι θρησκευόμενοι, και όχι στην απογείωση της εποποιίας του ανθρωπίνου πνεύματος, και το ξημέρωμα μια νέας εποχής που να κάνει τα όνειρα μας πραγματικότητα.