'
........Ένα μικρο απόσπασμα από την «Ερωτική Μυθοπλασία Ι....Μέρος ΙΙ»«Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας του συγγραφέα. Τα ονόματα, οι χαρακτήρες, οι τοποθεσίες .... Βλέπε Μυθοπλασία Ι: (Part:2)
Ερωτική Μυθοπλασία Ι (Part..1).....Η Ναυσικά τελικά τα κατάφερε να είναι παρών στο ραντεβού τους! Η ανακούφιση και η χαρά που νιώθει η Ανδρομάχη ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Σε έναν κόσμο που οι ρυθμοί είναι συχνά εξαντλητικοί, το να μπορεί να βασίζεται σε μια φίλη σαν τη Ναυσικά της προσφέρει μια σπάνια αίσθηση ασφάλειας και σταθερότητας. Είναι σίγουρα μια στιγμή που ενδυναμώνει τον δεσμό τους και δημιουργεί μια ακόμη όμορφη ανάμνηση που θα τις κρατά κοντά. Είναι υπέροχο να νιώθει τέτοια αληθινή φιλία.
Παρασκευή ο Αλκιβιάδης από τα ξημερώματα, μεταφέρει τις δυο γυναίκες με το αυτοκίνητο τους στον τόπο συγκέντρωσης και αναχώρησης των εκδρομέων! Στον μεγάλο προαύλιο χώρο του μικρού Ιερού Ναού της ενορίας τους. Οι δυο γυναίκες μέχρι να συγκεντρωθεί όλο το γκρουπ των εκδρομέων παρέμειναν μέσα στο αυτοκίνητο. Ο Αλκιβιάδης κατέβηκε από το αυτοκίνητο να ξεμουδιάσει στην πρωινή δροσιά άφησε τις δυο γυναίκες να τα πούνε με την ησυχία τους και εισήλθε στον άπλετο προαύλιο χώρο του ναού.
Μέσα στο αυτοκίνητο, το οποίο λειτουργεί σαν ένα προστατευμένο «καβούκι», οι δυο τους μπορούν να μιλήσουν ελεύθερα, να γελάσουν ή να μοιραστούν τα άγχη τους, χωρίς να ανησυχούν για αδιάκριτα βλέμματα. Η Ναυσικά της θυμίζει το τελευταίο τους τηλεφώνημα και περνάει αμέσως στην ουσία, με τη διαίσθηση που έχουν οι αληθινές φίλες, δεν αφήνει περιθώρια για υπεκφυγές. Ξέρει ότι η Ανδρομάχη δεν είναι από τις γυναίκες που αγχώνονται για ασήμαντα πράγματα, οπότε το ερώτημα της χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά του θέματος.
«Όταν με πήρες τηλέφωνο και μιλήσαμε, σε άκουσα πολύ αγχωμένη. Κάτι έχει πάθει η κάτι της κάνανε.» Είπα. «Έχει συμβεί κάτι στο σπίτι; στα παιδιά;.» Τη ρωτάει μ' άμεσο και δραματικό τρόπο την ανησυχία της.
«Δόξα τω Θεώ είμαστε όλοι καλά.» Η απάντηση της Ανδρομάχης λειτουργεί σαν μια μικρή βαλβίδα αποσυμπίεσης για τη Ναυσικά. Η Ναυσικά, βλέποντας την Ανδρομάχη να διστάζει, πιθανότατα καταλαβαίνει ότι τώρα είναι η κρίσιμη στιγμή. Αν δεν της μιλήσει τώρα, μέσα στην προστατευμένη μοναξιά του αυτοκινήτου, ολόκληρη η εκδρομή θα είναι για την Ανδρομάχη μια μάσκα που θα πρέπει να φοράει.
«Με τον Αλκιβιάδη πως πάει, άλλαξε τίποτα;» Η Ναυσικά επιλέγει να «κόψει» τον γόρδιο δεσμό της αμηχανίας. Το όνομα του Αλκιβιάδη πέφτει ανάμεσά τους σαν πέτρα σε ακίνητα νερά, αλλάζοντας ακαριαία το κλίμα της κουβέντας.
Η Ανδρομάχη το βλέμμα της, που μέχρι πριν λίγο ήταν στραμμένο στο πουθενά, καρφώθηκε πάνω στη Ναυσικά. Δεν υπήρχε πια χώρος για υπεκφυγές, και το ήξερε. «Αν άλλαξε κάτι;» επανέλαβε η Ανδρομάχη με μια πικρή ειρωνεία στη φωνή της, ενώ τα χέρια της έσφιξαν το κυπελλάκι του καφέ μπροστά της. «Ναυσικά! Όχι, δεν άλλαξε τίποτα προς το καλύτερο. Ίσα-ίσα...»
Σώπασε για μια στιγμή το βλέμμα της, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, σαν να φοβόταν ότι θα μπορούσαν να ακούσουν την εξομολόγηση της.
«Τον τελευταίο χρόνο είναι σαν να ζούμε σε παράλληλους κόσμους. Εκείνος στην εμμονή του, κι εγώ... εγώ απλώς προσπαθώ να κρατήσω τα προσχήματα! Αυτό είναι το θέμα που με απασχολεί έντονα αυτόν τον χρόνο. Δεν ξέρω πια τι άλλο να κάνω.
Έχω κάνει τα πάντα! Έχει μια γυναίκα που για πάρτη της τραβάνε μαλακία όλα τα αρσενικά της γειτονιάς και όχι μόνο, και αυτός με πηδάει σαν να είμαστε παντρεμένοι τριάντα χρόνια! Άσε που τελευταία τον έχει απασχολήσει η νόσος των πουλερικών και φοβάται μη του ψοφήσει το πουλί που του' δώσε η φύση! Δεν το αντέχω άλλο. Στα υπόλοιπα είμαστε μια χαρά, με προσέχει, με αγαπάει, μου δίνει τα πάντα εκτός..».
Η Ανδρομάχη ξεσπά με μια ωμή ειλικρίνεια που αποκαλύπτει όχι μόνο τη σεξουαλική της απογοήτευση, αλλά και το παράδοξο του χαρακτήρα του Αλκιβιάδη. από τη μία ο «τέλειος» σύντροφος στην καθημερινότητα, και από την άλλη ένας άντρας που έχει χάσει τη φλόγα του, κλεισμένος σε ανασφάλειες που η Ανδρομάχη αδυνατεί να κατανοήσει και να ανεχτεί πια.
Η Ναυσικά, ακούγοντας αυτή την κυνική αλλά και απελπισμένη εξομολόγηση της φιλενάδας της, μένει για λίγο άναυδη. Η αντίθεση ανάμεσα στην εικόνα της Ανδρομάχης μιας γυναίκας που μαγνητίζει, και στη στάση του Αλκιβιάδη, είναι για εκείνη η ρίζα του προβλήματος. «Το καταλαβαίνω το παράπονό σου. Είναι λογικό να νιώθεις έτσι. Όταν είσαι μια γυναίκα που ξέρει τι αξίζει και τι εκπέμπει, το να νιώθεις αόρατη μέσα στην κρεβατοκάμαρα σου από τον ίδιο σου τον άντρα, είναι χτύπημα στον εγωισμό. «Δεν σου προσφέρει σαν γυναίκα το μόνο πράγμα στη ζωή που προσφέρει ευτυχία και δεν χρειάζεται να το αγοράσεις ε;» την πρόλαβε η Ναυσικά πριν ολοκληρώσει τη πρότασή της η Ανδρομάχη
«Ακριβώς», απάντησε η Ανδρομάχη!, «Είναι το μόνο δωρεάν πράγμα που μας θυμίζει ότι είμαστε ζωντανοί, Ναυσικά. Και αντί για αυτό, έχω έναν άντρα που με κοιτάζει με ευγνωμοσύνη που φτιάχνω το φαγητό του και που προσέχω το σπίτι, αλλά δεν με κοιτάζει σαν γυναίκα. Με έχει κατατάξει στο ράφι με τα «ιερά και όσια» του. Με αγαπάει, ναι, σαν μητέρα των παιδιών του, σαν σύντροφο ζωής, σαν το λιμάνι του. Αλλά η φωτιά... η φωτιά έχει σβήσει από τη δική του πλευρά γιατί έχει πειστεί ότι δεν την αξίζει πια. Ή ίσως γιατί φοβάται μην καεί. Και εγώ; Εγώ τι πρέπει να κάνω; Να μαραζώσω περιμένοντας να ξεπεράσει τη «νόσο των πουλερικών» του;»
Η Ανδρομάχη δεν κρατιέται πια. Η απογοήτευσή της έχει ξεπεράσει τα όρια της θλίψης και έχει μετατραπεί σε έναν εκρηκτικό θυμό. Το ότι είναι αντικείμενο πόθου για τον κοινωνικό τους περίγυρο, αλλά «αόρατη» για τον άντρα της την κάνει να νιώθει πως η καθημερινότητα της είναι μια προσβολή στη θηλυκότητα της.
«Λες και μπατάλεψα και δεν τον εμπνέω! Αλλά και πάλι σιγά τον ποιητή! Που του χρειάζεται κι έμπνευση! Δεν εμπνέεται ο κύριος, αλλά εμπνέονται όλοι οι κολλητοί του, που δεν είναι και τίποτα τυχαίοι. Δηλαδή πώς οι κολλητοί του εμπνέονται και κόβουν φλέβες για την πάρτη μου και δεν εμπνέεται ο κύριος Αλκιβιάδης; Ε; Όχι, να μου πεις. Υπάρχει ή δεν υπάρχει πρόβλημα; Τι κρίμα, είκοσι και πόντοι και να μη ξέρει τι να τους κάνει γαμώτο μου! Το χειρότερο συμβαίνει βέβαια, όταν η ωραία του κοιμωμένη ξυπνήσει. Μια που μπαίνει, μια που βγαίνει. Ο γυναικολόγος μου, περισσότερο ενδιαφέρον βρίσκει εκεί μέσα. Λες και φταίει ότι το έχει μπουχτίσει. Απορώ πώς έγινε έτσι. Απ΄ τη μεγάλη προσφορά τα πρώτα μας χρόνια, χόρτασε και έπεσε στη μελάτη αδιαφορία.»
«Ανδρομάχη», λέει η Ναυσικά, δείχνοντας με το βλέμμα της πως καταλαβαίνει απόλυτα το αδιέξοδο. «Όταν κάποιος έχει τα πάντα στο πιάτο του, σταματάει να πεινάει. Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή. Δεν μπορείς να τον έχεις σε αναμονή σαν παλιό έπιπλο, επειδή εκείνος αποφάσισε ότι η πείνα του καλύφθηκε πριν από δέκα χρόνια. Έχει μάθει ότι, κι αν κάνει, εσύ θα είσαι εκεί. Στο σπίτι, στο κρεβάτι, δίπλα του. Πώς να νιώσει την ανάγκη να σε κερδίσει ξανά, όταν ξέρει ότι το τρόπαιο είναι ήδη στη βιτρίνα του;»
Κάνει μια παύση, αφήνοντας τη σκέψη να αιωρηθεί ανάμεσα τους. «Αν ο γυναικολόγος σου βρίσκει περισσότερο ενδιαφέρον εκεί μέσα, ίσως είναι γιατί εκείνος βλέπει αυτό που ο άντρας σου έχει θάψει κάτω από τη σκόνη της συνήθειας.»
Η συζήτηση για τον Αλκιβιάδη της θυμίζει τα δικά της προσωπικά ναυάγια καθώς το μυαλό της τρέχει στους άντρες που πέρασαν από τη ζωή της. «Κοίτα με», συνεχίζει με μια δόση πικρού αυτοσαρκασμού. «Η συλλογή μου από «αποτυχημένους» κοντεύει να γεμίσει ολόκληρη βιτρίνα. Κάθε φορά νομίζω ότι βρήκα τον σωστό, και κάθε φορά καταλήγω να αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τόση ανωριμότητα μαζεμένη σε ένα σώμα. Η μαλακία τους, όπως τη λες, είναι σαν τον ιό, μεταδίδεται, αλλά δεν θεραπεύεται».
«Ρε φιλενάδα έχεις σκεφτεί ποτέ το ενδεχόμενο ότι ελκύεις τους λάθος άντρες; Ότι έχεις το μαλακομαγνήτη που λέμε;» τη ρωτάει η Ανδρομάχη που δεν αφήνει τη Ναυσικά να ξεφύγει εύκολα. αλλάζοντας ξαφνικά τους ρόλους! Από την αποδέκτρια των συμβουλών, γίνεται η παρατηρήτρια της Ναυσικάς.
«Γιατί τίποτα δε μου πάει καλά εμένα με τις σχέσεις μου; Έχω πέντε χρόνια να δω άσπρη μέρα στα ερωτικά μου. Ο ένας γκόμενος μετά τον άλλο και πάλι είμαι μόνη μου. Τι είναι αυτό το πράγμα; Ποια κατάρα με δέρνει;»
«Α, κατάλαβα», λέει η Ανδρομάχη με ένα μισόκλειστο βλέμμα. «Δεν είναι ο μαλακομαγνήτης τελικά, Ναυσικά. Είναι το σύνδρομο του κυνηγού που έχασε το ενδιαφέρον του μόλις πήρε το τρόπαιο».»
Η Ναυσικά παίζει με το κυπελλάκι του καφέ, χωρίς να το κοιτάζει. «Είναι εξευτελιστικό, Ανδρομάχη. Κάθε φορά. Στην αρχή είναι οι υποσχέσεις, το βλέμμα, η ένταση... και μετά, μπαμ, εξαφάνιση. Σαν να μην υπήρξα ποτέ. Κι εγώ μένω εκεί να αναρωτιέμαι τι έκανα λάθος, τι δεν τους έδωσα, αν ήταν η εμφάνισή μου, αν ήταν η κουβέντα μου...»
Η Ανδρομάχη γνέφει αρνητικά, διακόπτοντας την. « Φταις στο ότι τους δίνεις το δικαίωμα να σε βάλουν σε αυτό το κουτί. Ξέρεις τι κάνουν; Σου δίνουν αυτό που θέλεις, την προσοχή, το πάθος, για να πετύχουν τον σκοπό τους. Μόλις το πάρουν, η δική τους ανασφάλεια χτυπάει κόκκινο. Πες μου όμως, όταν εξαφανίζονται... εσύ τι κάνεις; Τους κυνηγάς; Περιμένεις ένα μήνυμα που ξέρεις ότι δεν θα έρθει; Ή απλά τους αφήνεις να γίνουν «Λούης» και προχωράς στον επόμενο, για να μη μείνεις ούτε λεπτό με τον εαυτό σου και τη μοναξιά σου; Μ΄ αυτόν το τελευταίο το συνάδελφο στο υπουργείο που μου γνώρισες, που χάθηκε;»
«Καλό παιδί, μορφωμένος, εμφανίσιμος.»
«Και τι έγινε μ’αυτόν;»
«Να σου πω δεν πολυκατάλαβα. Τα είχαμε δυο μήνες και ξαφνικά σταμάτησε να επικοινωνεί μαζί μου. Όλο δικαιολογίες μου έβρισκε, μια η μάνα του ήταν άρρωστη και δεν μπορούσε να έρθει να με δει, μια είχε μίτινγκ ως αργά και δεν πρόλαβε να μου τηλεφωνήσει, ξέρεις τα γνωστά.»
«Και, τελικά αποφάσισε να διακόψετε;»
«Ποιος αυτός; Εγώ το αποφάσισα. Δεν είμαι εγώ για τέτοια. Να κάθομαι να περιμένω τον κάθε βλάκα να αποφασίσει αν του κάνω ή όχι. Να πάει να γαμηθεί ο μαλάκας…»
«Τελικά ρε Ναυσικά διέκοψες εσύ τη σχέση. Και ποιο είναι το παράπονο σου τώρα;»
«Το παράπονό μου είναι γιατί να έχω τη μια σχέση μετά την άλλη και να μη στεριώνω με κανένα. Γιατί να μη με βλέπει κανείς σοβαρά και να αποκτήσω κι εγώ κάτι σοβαρό. Καλύτερες είναι οι άλλες που το πετυχαίνουν;»
«Αφού, γλυκιά μου φιλενάδα, εσύ του έδωσες τα παπούτσια στο χέρι.»
«Μα, αυτός αποτραβήχτηκε.»
«Για να σκεφτεί ίσως, ή πραγματικά είχε δουλειές και ένιωθε πως σ’αυτό το σημείο της σχέσης σας εσύ θα μπορούσες να τον κατανοήσεις.».
«Δε μου αρέσει καθόλου που τον δικαιολογείς. Τέλος πάντων, αυτά είναι τα δικά μου και μη χειρότερα αλλά ξέχνα τα για την ώρα τα λέμε αργότερα. Πες μου εσύ! Στο τηλέφωνο μου είπες ότι μ' έχεις ανάγκη έτσι δεν είναι; Γι αυτό δεν είμαι εδώ; Πες μου λοιπόν τα δικά σου. Κάτι έχει αλλάξει επάνω σου, σαν να λάμπεις. Μήπως είναι αυτό που υποψιάζομαι;»
«Είμαι γεμάτη γλύκα που σε βλέπω μετά από καιρό και χαρούμενη και γελαστή!»
«Άσε τα σάπια, μωρέ! Μεταξύ μας είμαστε! Το ξέρω καλά, από τα σχολικά μας χρόνια πως κάθε φορά που με γαλιφιές με καλοπιάνεις, και με γλυκόφιλα με πλησιάζεις, κάτι θες, κάτι γυρεύεις.»
«Φιλενάδα με προσβάλλεις.»
«Είσαι μια μουσίτσα εσύ! Λέγε βρε μαλαγάνα, μίλα, πες μου τι θες! Ανησυχώ! Εσύ κάτι μαγειρεύεις! Λέγε... πες τα όλα.»
«Εγώ...» ξεκίνησε διστακτικά η Ανδρομάχη. «Εγώ κάτι βρήκα, η μάλλον, για την ακρίβεια δω και τρεις μήνες έχω βρει ότι ήθελα πάντα! Θα ήθελα πολύ να μου τα έδινε όλα αυτά ο Αλκιβιάδης ώστε να μη χρειαζόταν να τα αναζητήσω αλλού. Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω για να ελαφρύνω την συνείδηση μου και να αισθανθώ λιγότερο «ένοχη» και «ελαφριά.» της απάντησε τελικά κοιτώντας την χαμογελαστή.
Η Ναυσικά κοίταξε την φίλη της κατάματα περιμένοντας ανυπόμονα την συνέχεια.
«Χα χα χα! Το φαντάστηκα, σουπιά! Πες τα όλα…»
«Είναι πολλά μαζεμένα! Θες να τ’ ακούσεις όλα;»
«Και να μη θέλω, θα τα πεις εσύ! Γι αυτό δε με κάλεσες; Αρχίνα επιτέλους!»
«Θα σου πω! Εμείς τα λέμε όλα μεταξύ μας… Ψέματα; »
«Έλα ρε! Λοιπόν!... Πες μου, θα σκάσω από τη περιέργεια… Πως, που, πότε, ποιος. Και όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά! Για να μιλάς εσύ έτσι για άντρα πρέπει να είναι κάτι πολύ σπέσιαλ. Θέλω να μάθω λεπτομέρειες. Που το κάνατε; Πηδάει καλά, τα δίνει όλα στο κρεβάτι; Πόσο τον έχει, τι δουλειά κάνει, τι αυτοκίνητο έχει. Είναι αναγνωρίσιμος; Πότε θα τον γνωρίσω. Τι...» Οι ερωτήσεις της Ναυσικάς έπεφταν σε τέτοιο καταιγιστικό ρυθμό, που η Ανδρομάχη αναγκάστηκε να της κλείσει το στόμα με το χέρι της.
«Σιγά βρε φιλενάδα, μία μία τις ερωτήσεις.»
Η τελευταία ερώτηση της Ναυσικάς, χάθηκε μέσα στην ντελικάτη παλάμη της φίλης και ψυχολόγου της. «Τον ξέρω;»
Η Ανδρομάχη ξέσπασε σε γέλια. «Ναι...Μπορείς να το πεις και έτσι! Πολύ καλά μάλιστα! Θα τον δεις όπου να' ναι και επειδή το μυαλό σου κόβει σαν ξουράφι πιστεύω θα μου πεις έτσι και αλλιώς πως είναι ο φίλος μου. Έρχεται σε λίγο, θα είναι μαζί μας στην εκδρομή.» Συμπλήρωσε και ήπιε μια γουλιά από τον πρωινό καφέ της.
«Αμάν! Τι; Γιατί, τι δουλειά κάνει και έρχεται μαζί μας;» Απόρησε η Ναυσικά.
«Θα δεις!» Της λέει η Ανδρομάχη και δεν είπε τίποτα άλλο αφήνοντας μια αίσθηση μυστηρίου.
Ένα αυτοκίνητο στάθμευσε δίπλα τους και από τη θέση του συνοδηγού κατέβηκε ο ιερέας. Οι δυο φιλενάδες αντιλαμβανόμενες την παρουσία του ιερέα διέκοψαν απότομα τη συζήτηση και εξήλθαν από το αυτοκίνητο, την ίδια στιγμή το αυτοκίνητο που έφερε τον ιερέα αναχώρησε και έμειναν οι δυο γυναίκες με το ιερέα..
«Καλημέρα σας κυρίες μου!» τους είπε χαρούμενα. «Χαιρετίζω την παρέα με τα ποιο όμορφα κορίτσια της ενορίας μας.! Γιατί έτσι μονάχες μακριά από το γκρουπ!»
Η Ναυσικά, με μια κίνηση που πρόδιδε την ακαριαία μετάβαση σε ρόλο «κυρίας», ίσιωσε το κορμί της και πρόσφερε ένα από τα πιο φωτεινά της χαμόγελα. «Καλημέρα στον αξιαγάπητο αιδεσιμότατο μας», είπε με μια χροιά σεβασμού που λίγο πριν, στην κουβέντα για τους «Λούηδες», θα φάνταζε απίθανη.
«Καλημέρα και σε σένα, πάτερ», είπε η Ανδρομάχη, αφήνοντας τις λέξεις να γλιστρήσουν αργά, με μια υποδόρια βραχνάδα που δεν άφηνε περιθώρια για παρερμηνείες. Το χαμόγελο της Ανδρομάχης δεν ήταν μόνο υπονοούμενο· ήταν ένα «γάντι» που πετούσε στα πόδια του, μια υπενθύμιση των κρυφών στιγμών τους πίσω από τις κλειστές πόρτες του ιερού, εκεί όπου τα ράσα δεν είχαν καμία σημασία. Τα μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά της ενώ το μυαλό του, όπως μαρτυρούσε η αντίδραση του, βρισκόταν σε πολύ πιο γήινα μονοπάτια.
Η Ναυσικά, που δεν είχε αντιληφθεί την ένταση από τα βλέμματα τους, συνέχισε με την τυπική ευγένεια: «Ευλογείτε, πατέρα. Μας βρίσκετε σε μια στιγμή περισυλλογής, αν και όπως βλέπετε, η Ανδρομάχη είναι μάλλον πιο χαρούμενη από μένα σήμερα».
Η Ανδρομάχη δεν πήρε τα μάτια της από τον ιερέα, απολαμβάνοντας τη στιγμιαία αμηχανία του. «Η χαρά είναι κατάσταση του πνεύματος, Ναυσικά μου», απάντησε η Ανδρομάχη, «και ο αιδεσιμότατος ξέρει καλύτερα από τον καθένα πώς να μας φέρνει σε αυτή την κατάσταση»
Του ιερέα το χαμόγελό του, εκείνο το πονηρό, σχεδόν αμαρτωλό μειδίαμα, είναι η έγγραφη επιβεβαίωση της αποδοχής του. Το «μήνυμα εστάλη και ελήφθη» με απόλυτη ακρίβεια.
Η Ανδρομάχη νιώθει το αίμα να κυλά πιο γρήγορα στις φλέβες της σε μια αναζωογονητική, επικίνδυνη αδρεναλίνη. Ξέρει ότι ο κίνδυνος είναι μέρος της απόλαυσης. Ο ιερέας, διατηρώντας το βλέμμα του καρφωμένο πάνω της για ένα δευτερόλεπτο παραπάνω από όσο επιβάλλει η κοινωνική ευπρέπεια, στρέφεται προς τη Ναυσικά. «Η χαρά, όπως πολύ σωστά είπες, αγαπητή μου Ανδρομάχη, είναι ένα δώρο που απαιτεί... αφοσίωση. Και μερικές φορές, η αναζήτηση της μας οδηγεί σε μονοπάτια που μόνο η καρδιά μπορεί να εξηγήσει.»
Η ένταση ανάμεσα στον ιερέα και την Ανδρομάχη είναι πλέον απτή. Για τον ιερέα, η Ανδρομάχη δεν είναι απλώς μια ενορίτισσα, είναι το ηφαίστειο που απειλεί να καταπιεί τον κόσμο που έχει χτίσει γύρω του. Όσο πιο πολύ προσπαθεί να διατηρήσει την αυστηρότητα του σχήματος του, τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη του να εκραγεί μέσα στην αγκαλιά της. Κάθε λέξη του ιερέα, αν και φαινομενικά αθώα για όποιον τρίτο ακούει, για την Ανδρομάχη είναι μια υπόσχεση γεμάτη σαρκική ένταση. Εκείνος, νιώθοντας το βλέμμα της να τον «γδύνει», νιώθει τις απωθημένες του επιθυμίες, που χρόνια ολόκληρα θάβονταν κάτω από προσευχές και καθήκοντα, να ζητούν επιτακτικά τη λύτρωση τους.
Ο ιερέας στο βλέμμα του προδίδει την απόλυτη υποταγή του στη φωτιά που εκείνη του έχει ανάψει. Δεν είναι πια η ιερατική ιδιότητα που τον ορίζει, αλλά η πρωτόγονη, ανικανοποίητη σεξουαλική ορμή που βρήκε επιτέλους το λιμάνι της.
Στο όλο θέαμα των δυο εραστών, το σοκ της Ναυσικάς ήταν εμφανές! Πνίγηκε από τον καφέ της! Με τα μάτια δακρυσμένα από τον καφέ και την έκπληξη, έμοιαζε να μην μπορεί να πιστέψει αυτό που «διάβασε» στα μάτια τους πριν από λίγο. Για μια στιγμή η Ναυσικά αναρωτιέται αν όντως είδε αυτό που είδε, ή αν το μυαλό της, φορτισμένο από τα δικά της προσωπικά ναυάγια, την πρόδωσε.
Ο ιερέας, με μια φωνή σταθερή και απόλυτα επαγγελματική, σπάει τη σιωπή. «Σας τάραξα, τέκνο μου; Προφανώς ο καφές ήταν πολύ καυτός. Ας μη σας απασχολώ άλλο με τη συζήτησή σας».
Η Ανδρομάχη, από την πλευρά της, δεν υποκρίνεται με την ίδια ευκολία. Στέκεται εκεί, με το βλέμμα της να καίει ακόμα, αγνοώντας επιδεικτικά τη μεταμόρφωση του ιερέα.
«Όχι... δεν είναι τίποτα», ψελλίζει η Ναυσικά, με τη φωνή της να τρέμει ελαφρά. «Απλώς... αιφνιδιάστηκα».
«Το Ω Θεέ μου... της Ναυσικάς δεν ήταν προσευχή! Η πραγματικότητα που είχε στο μυαλό της για τον ιερέα και την Ανδρομάχη μόλις είχε διαλυθεί, αφήνοντας πίσω της μόνο τα συντρίμμια της αθωότητας. Η Ανδρομάχη με απόλυτη ψυχραιμία, σχεδόν προκλητική, διατηρεί την έκφρασή της. Το βλέμμα της «κλειδώνει» αυτό της Ναυσικάς. Δεν ντρέπεται, δεν προσπαθεί να δικαιολογηθεί. Αντιθέτως, η «ηδονική αγκαλιά» που ανυπομονούσε να ζήσει, φαίνεται να της δίνει μια νέα, επικίνδυνη αυτοπεποίθηση. Το χαμόγελό της δεν είναι ένα αμήχανο χαμόγελο συγγνώμης, ούτε ένα χαμόγελο που προσπαθεί να κρύψει το παράπτωμα. Είναι ένα χαμόγελο θριάμβου. Ένα χαμόγελο που δηλώνει ξεκάθαρα. «Ναι, το είδες. Ναι, συμβαίνει.»
Μόλις απομακρύνθηκε ο ιερέας, η ατμόσφαιρα γύρω τους, έμοιαζε ακόμα φορτισμένη! Η Ανδρομάχη δεν προσπάθησε καν να το αρνηθεί. Δεν υπήρχε πια λόγος.
«Ο παπάς;» επανέλαβε η Ναυσικά, με τη φωνή της να βγαίνει περισσότερο σαν ψίθυρος έκπληξης παρά σαν ερώτηση. «Ρε συ, Ανδρομάχη, ο παπάς! Αυτός είναι ο εραστής που ψάχνεις;»
Η Ανδρομάχη γύρισε αργά προς τη Ναυσικά. Το χαμόγελό της, που πριν ήταν απευθυνόμενο στον ιερέα, είχε πλέον μεταμορφωθεί σε κάτι πιο οικείο, σχεδόν παιχνιδιάρικο, αλλά με μια υποβόσκουσα σοβαρότητα που δεν άφηνε περιθώρια αμφισβήτησης.
«Εραστής;» επανέλαβε η Ανδρομάχη, αφήνοντας μια ελαφριά, μελωδική νότα γέλιου να ξεφύγει, η οποία έκανε την Ναυσικά να νιώσει ακόμα πιο παράταιρη μέσα στην κατάσταση.
Της Ανδρομάχης το χαμόγελό της ήταν γεμάτο με μια παράξενη ικανοποίηση. «Και τι περίμενες, Ναυσικά; Να βρω έναν ακόμα «αποτυχημένο» από τη συλλογή σου; Να βρω κάποιον που θα με κοιτάζει με την ίδια αδιαφορία που με κοιτάζει ο Αλκιβιάδης;»
«Ο »παπάς», Ναυσικά, είναι απλώς ένας άνθρωπος που έπρεπε να μάθει πώς να ξεφορτώνεται το βάρος του ουρανού για να αναπνεύσει για λίγο στη γη», είπε χαμηλόφωνα, σχεδόν συνωμοτικά.
«Και πίστεψε με, η δίψα του για εκείνο που απαγορεύεται είναι πολύ πιο δυνατή από οποιαδήποτε προσευχή του. Δεν είναι απλώς ο εραστής που έψαχνα, είναι το παιχνίδι που κατέληξε να με έχει ανάγκη».
Ανδρομάχη δεν ήταν πια η Ανδρομάχη που ήξερε. Σήμερα η φιλενάδα της ήταν σαν μια δεκαεφτάχρονη σε σχολική εκδρομή που απολάμβανε το παιχνίδι της φωτιάς, χωρίς να την ενδιαφέρουν οι συνέπειες.
Η Ναυσικά ενώ πίστευε ότι η Ανδρομάχη με τον Αλκιβιάδη είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι, ξαφνικά ανακαλύπτει ότι η καλύτερή της φίλη έχει ξεκινήσει μια εξωσυζυγική σχέση εδώ και μερικούς μήνες και μάλιστα με κάποιον πολύ γνωστό του Αλκιβιάδη. Η Ναυσικά δεν είναι πλέον απλώς μάρτυρας μιας «απαγορευμένης» σχέσης της φιλενάδας της με τον ιερέα, αλλά ένας άνθρωπος που κρατά στα χέρια του ένα μυστικό που μπορεί να διαλύσει ζωές.
Η γνώση ότι ο «τρίτος» είναι κάποιος πολύ γνωστός του Αλκιβιάδη προσδίδει στην απιστία της Ανδρομάχης μια πιο σκοτεινή χροιά, δεν πρόκειται μόνο για μια εξωσυζυγική περιπέτεια, αλλά για μια προδοσία σε πολλαπλά επίπεδα. Γι αυτό η φίλη της δεν της το εκμυστηρεύτηκε στο τηλέφωνο αλλά είχε αφήσει επίτηδες αδιευκρίνιστη την ερωτική σχέση της στην τελευταία τους συνομιλία. Η αποκάλυψη αυτή, ότι η Ανδρομάχη τη χειρίστηκε αφήνοντας επίτηδες κενά στις προηγούμενες συνομιλίες τους για να την προετοιμάσει, για να έχει έναν σύμμαχο, η Ναυσικά, αντί να νιώθει προδομένη νιώθει συνένοχη.
Η επιλογή της να γίνει υποστηρικτική και να ακούσει τις «λεπτομέρειες» δείχνει ότι η φιλία τους είναι πιο ισχυρή από τις ηθικές αρχές της και, κατά βάθος, η ίδια γοητεύεται από τον κίνδυνο που ζει η Ανδρομάχη. Τελικά η Ναυσικά επ' αυτού δεν χρειάστηκε περαιτέρω εξηγήσεις. Η συνειδητοποίηση αυτή την χτύπησε σαν κεραυνός, αλλά ταυτόχρονα το σκηνικό ξεκαθάρισε μέσα της. Δεν ήταν πια απλώς μια «εξωσυζυγική σχέση» της φιλενάδας της, ήταν μια οριακή στιγμή υπέρβασης.
Καθώς περπατούσαν προς το υπόλοιπο γκρουπ, το βλέμμα της Ναυσικάς στην Ανδρομάχη άλλαξε. Δεν έβλεπε πια μια γυναίκα που «απατά» το σύζυγο της, αλλά μια γυναίκα που, που μετά από χρόνια συμβατικής ζωής, είχε σπάσει τα δεσμά της, ακόμη κι αν το κόστος ήταν η ίδια η ηθική της υπόσταση.
Το γεγονός ότι ο Αλκιβιάδης ήταν ο μοναδικός άντρας στη ζωή της μέχρι τώρα, έδινε σε αυτή την κίνηση μια σχεδόν επαναστατική διάσταση. Η Ανδρομάχη δεν έκανε απλώς ένα παράπτωμα· επαναπροσδιόριζε την ίδια της την ταυτότητα, αφήνοντας πίσω της την ασφάλεια του «κοριτσιού του Αλκιβιάδη».
Η Ναυσικά, ως μοναδική κοινωνός αυτής της αλλαγής, ένιωσε το βάρος της εμπιστοσύνης. Αντιλήφθηκε ότι η Ανδρομάχη δεν ζητούσε συγχώρεση, αλλά επιβεβαίωση. Χρειαζόταν κάποιον να δει αυτή την «πρώτη φορά» της, όχι ως απιστία, αλλά ως μια πράξη προσωπικής απελευθέρωσης, όσο κι αν αυτό ακουγόταν παράδοξο. Η Ναυσικά την κοίταξε και κατάλαβε. Το βλέμμα της Ανδρομάχης δεν ήταν πια το βλέμμα μιας γυναίκας που κρύβεται, αλλά το βλέμμα κάποιου που μόλις είχε διασχίσει τον Ρουβίκωνα. Η αθωότητα της είχε χαθεί, αλλά στη θέση της είχε γεννηθεί μια επικίνδυνη, λαμπερή δύναμη. Η Ναυσικά ένιωσε ένα δέος για την ευκολία με την οποία η φίλη είχε ανακαλύψει τον εαυτό της στην αγκαλιά ενός άλλου.» Ήταν σίγουρα πολύ δύσκολη η απόφαση να καταλήξει με τον ιερέα στο κρεβάτι της αμαρτίας, όμως από τη στιγμή που το έκανε και πέρασε ένα όριο πλέον δεν τη βλέπει να έχει τύψεις.
Η Ανδρομάχη δεν βρίσκεται πλέον σε μια κατάσταση «απώλειας ελέγχου», αλλά σε μια κατάσταση συνειδητής επιλογής. Απεναντίας καταλαβαίνει ότι η Ανδρομάχη, δεν βρίσκεται σε μια απλή «στραβοτιμονιά» της ζωής τη;, αλλά σε μια ολική επαναφορά της θερμής θηλυκότητας της. Της φαντάζει εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο ιερέας, ένας άνθρωπος της πνευματικότητας, αποδείχθηκε για τη φιλενάδα της το κατάλληλο πρόσωπο για να καλύψει αυτό το σεξουαλικό της κενό που αναζητούσε. Προφανώς, η εξωσυζυγική της σχέση με τον ιερέα βασιζόταν σ' έναν συνδυασμό πνευματικής διέγερσης και ερωτικού πάθους που ο Αλκιβιάδης αδυνατούσε να της προσφέρει. Η συνύπαρξη αυτών των στοιχείων συχνά δημιουργεί ένα «εκρηκτικό» μείγμα που επισκιάζει τη ρουτίνα ενός γάμου. Αυτός ο συνδυασμός ήταν ακριβώς που καθιστούσε τον ιερέα τόσο επικίνδυνο και ακαταμάχητο για την Ανδρομάχη. Δεν είναι ένας απλός εραστής, ήταν ένας «κυρίαρχος» που έπαιζε σε δύο ταμπλό. Το πνευματικό, όπου διαθέτει τη γνώση και τη ρητορική για να τη γοητεύσει εγκεφαλικά, και το σαρκικό, όπου η καταπιεσμένη ορμή του ράσου μετατρέπεται σε μια έκρηξη αχαλίνωτου σεξουαλικού πάθους.
Για μια γυναίκα σαν την Ανδρομάχη, που διψούσε για επιβεβαίωση, αυτή η διπλή ιδιότητα του ιερέα λειτουργούσε σαν μαγνήτης. Δεν ήταν μια απλή κατάκτηση, ήταν η μούσα του ιερέα. Η «Καύλα του», η ωμή, πρωτόγονη δύναμη που λείπει από τη συμβατική της ζωή με τον Αλκιβιάδη. Η Ανδρομάχη δεν είχε βρει απλώς έναν εραστή είχε βρει έναν άνδρα που μπορούσε να την ικανοποιήσει ολοκληρωτικά, στα άκρα της πνευματικής και σωματικής της ύπαρξης. Η Ανδρομάχη δεν έμοιαζε πια με τη φίλη της που ζούσε στη σκιά ενός γάμου, αλλά με μια γυναίκα που είχε πάρει τη ζωή της στα χέρια της και την απολαμβάνει με πάθος με το «ρασοφόρο γαμιά της», όπως τον αποκαλούσε πλέον μέσα της η Ναυσικά.
«Άλλη μια παντρεμένη γυναίκα που έχει δημιουργήσει εξωσυζυγική σχέση. Το κέρατο πάει σύννεφο στην ενορία μας!» Σκέφτηκε η Ναυσικά. Η σκέψη της Ναυσικάς αποτυπώνει με κυνισμό την ωμή πραγματικότητα που μόλις αντίκρισε. Η εικόνα της «ενορίας» που υποτίθεται πως είναι το προπύργιο της ηθικής, να μετατρέπεται σε ένα σκηνικό όπου το «κέρατο πάει σύννεφο», προσδίδει στην όλη ιστορία μια διάσταση μαύρης κωμωδίας. Η Ναυσικά συνειδητοποιεί ότι η Ανδρομάχη δεν είναι η μόνη, αλλά ίσως ένα κομμάτι ενός ευρύτερου, «αόρατου» δικτύου παθών που κρύβεται πίσω από τα ράσα και τις κλειστές πόρτες.
«Γίναμε πολύ πολιτισμένοι ξαφνικά; Δεν είμαι σίγουρη αν όλα αυτά γίνονταν πάντα κι απλώς δεν το είχα προσέξει ή αν τελευταία έχουμε παραχαλαρώσει στο σεξουαλικό θέμα. Εντάξει, το καταλαβαίνω, έχει ορμές η φιλενάδα μου όμως που σταματάνε οι δικές της ανάγκες και προτεραιότητες κι να αρχίζει να σκέφτεται και λίγο το μαλάκα που κάθεται στο σπίτι και την περιμένει; Ο Αλκιβιάδης νάτος εκεί, να χαμογελάει ανυποψίαστος, και η Ανδρομάχη εδώ δίπλα της να μετράει τις ώρες μέχρι την επόμενη σεξουαλική επαφή της με τον ιερέα, σαν να μην συμβαίνει τίποτα.Και να ‘ταν το μόνο περιστατικό, κάθε τρεις και λίγο ακούω για φιλικά ζευγάρια που χωρίζουν γιατί ανακαλύπτουν απιστίες του συντρόφου τους και για άλλα που δε χωρίζουν ακόμη γιατί δεν το έχουν επιβεβαιώσει προς το παρόν. Η Ναυσικά παρατηρεί κάτι που όλοι υποψιάζονται αλλά κανείς δεν ομολογεί. Το να «κυκλοφορείς το κέρατο» έχει πάψει να είναι ντροπή. Έχει γίνει, για κάποιους, ένα είδος status symbol, μια απόδειξη ότι «ζεις» και δεν συμβιβάζεσαι με τα στενά όρια της οικογενειακής εστίας. Αυτό που την ενοχλεί περισσότερο είναι ο «πολιτισμός» που επικαλούνται. Μια ανούσια ευγένεια που καλύπτει την εξαπάτηση. Όσο το ζευγάρι διατηρεί τις προσχήματα στις δημόσιες εμφανίσεις, όλα θεωρούνται «αποδεκτά»
....«Τι βλέπω! Και ο αξιαγάπητος ιερέας μαζί σας; Ποιος τη χάρη σας ευλογημένες μου κυρίες.» Λέει με στόμφο ο Αλκιβιάδης που τις πλησίασε.
«Θα έρθει μέχρι Θεσσαλονίκη μαζί μας, στη συνέχεια θα αναχωρήσει για Άγιο Όρος.» Τον πληροφορεί η Ναυσικά που είχε μάθει πλέον τα καυτά νέα από την Ανδρομάχη.
«Και τι μαθαίνω! Σύντομα μας αφήνει οριστικά ο αξιολάτρευτος ρασοφόρος μας! Πάει πατριαρχείο λένε;» Τις ρωτάει πάλι ο Αλκιβιάδης.«Έτσι ακούγεται.» Άκουσε θλιμμένα την Ανδρομάχη του να επιβεβαιώνει την ερώτηση του. Στην απάντηση της Ανδρομάχης, ένα «θλιμμένο» επιβεβαιωτικό νεύμα, η Ναυσικά ένιωσε πως «θλίψη» της φίλης της δεν ήταν για την αποχώρηση του ιερέα, αλλά για τον αποχωρισμό τους, για το τέλος της καθημερινής τους «ιερόσυλης» επαφής. Ήταν μια θλίψη που ο Αλκιβιάδης ερμήνευσε ως «ευσεβή σεβασμό» προς το πρόσωπο του ιερέα, ενώ η Ναυσικά ήξερε πως ήταν νοσταλγία για το κρεβάτι.
Δηλαδη θα τον δούμε σύντομα και Έξαρχο;» Πετάει την ατάκα του ο Αλκιβιαδης.
Ο ιερέας που προστέθηκε στην παρέα χαμογέλασε χωρίς να απαντήσει. Ο ιερέας ήξερε ότι ο Αλκιβιάδης τον «ανεβάζει» σε αξιώματα, ενώ ο ίδιος, με την πρώτη ευκαιρία, «κατέβαινε» στο κρεβάτι με τη γυναίκα του. .
Κατά την διάρκεια προετοιμασίας της αναχώρησης του εκδρομικού γκρουπ ο Αλκιβιάδης είχε μια πολύ εγκάρδια επαφή και συνομιλία στο πόδι με τον ιερέα.
Ερωτική Μυθοπλασία Ι: (Μέρος .)....
Αμφότεροι απολάμβαναν δημιουργικά τις συζητήσεις μεταξύ τους που έχουν γεννήσει στέρεες και γόνιμες ανταλλαγές σκέψης και αποτελούν το κίνητρο της διατήρησης του εξαιρετικά φιλικού τους δεσμού, σαν δυο σύγχρονοι άνδρες μακριά από προκαταλήψεις. Ο Αλκιβιάδης πιστεύει ότι έχει υπερβεί τα στενά όρια του «παλαιομοδίτικου» άνδρα. Θεωρεί ότι ο «σύγχρονος» άνδρας οφείλει να καλλιεργεί σχέσεις που βασίζονται στην πνευματικότητα, στην ανταλλαγή ιδεών και στην αμοιβαία εκτίμηση, μακριά από τον συντηρητισμό και τις ανασφάλειες.
Ο ιερέας σήμερα του εξέφρασε τη βαθιά του λύπη και την απογοήτευση που και ο Αλκιβιάδης δεν λαμβάνει μέρος στη προσκυνηματική εκδρομή τους. Του λέει πως θα ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα και ωραία ιδέα να αφήσει για λίγο πίσω του τις επαγγελματικές και τις οικογενειακές του υποχρεώσεις και να κάνουν ένα ταξίδι οι δυο τους, μόνο οι δυο τους στο Άγιον όρος.
«Φίλε μου το γεγονός και μόνο να προγραμματίσουμε μαζί μια προσκυνηματική εκδρομή είναι κάτι που θα με χαροποιήσει ιδιαίτερα. Η αξία της φιλίας σου μου είναι ιδιαίτερα ωφέλιμη και απολαυστική και δεν σου κρύβω ότι αναζητώ αιτίες να έχουμε συχνότερη επαφή οι δυο μας. Γι αυτό επιμένω! Μόνο οι δυο μας, να αποφασίσουμε να γνωρίσουμε και να ζήσουμε για λίγο την ομορφιά του τοπίου που μπλέκεται με τόση ομορφιά και χάρη και με την ασκητική ζωή του αγίου όρους! Μας φαντάζομαι όταν που βραδιάζει οι δυο μας, ο ένας πλάι στον άλλο, στο «πνευματικό καταφύγιο» του μοναχισμού, σε κάποιο απομονωμένο κελί εκείνες τις μαγικές στιγμές που νιώθεις τη θερμότητα ενός άλλου κορμιού, αγαπημένου, να σε ζεσταίνει. Ενός κορμιού που φτιάχτηκε, θαρρείς, για να ταιριάζει στο δικό σου και να εξομολογηθούμε τις πιο βαθιές, τις πιο εσωτερικές, τις πιο απόκρυφες μας σκέψεις και επιθυμίες μας, να ξετυλίγονται σαν κουκούλι από μέσα μας να βγει ο σεβντάς από τα σωθικά μας,! Ξαπλωμένοι οι δυο μας δίπλα-δίπλα, να μπερδευτούν τα όνειρά μας κι να αφήσουμε κάθε τι στην άκρη. Πίκρες, γκρίνιες, άγχη και φόβους. » Συμπλήρωσε.
Ο Αλκιβιάδης χαμογέλασε εγκάρδια! Τα ακούει όλα αυτά τα αλληγορικά και ποιητικά χωρίς να μιλήσει.«Λούζεται» στο φως αυτού του έντονα παράξενου, ερωτικού λόγου, ερμηνεύοντάς τον ως την απόλυτη κορύφωση μιας ανδρικής φιλίας που αγγίζει τα όρια της αγιότητας. Υπάρχουν στιγμές σαν και αυτήν, που νιώθει πως καμία λέξη δεν του κουμπώνει δίπλα στην άλλη για να εκφράσει αυτό που πραγματικά αισθάνεται.. Ο Φίλος του ρασοφόρος ιερομόναχος δεν του μιλάει πια ως κληρικός, αλλά ως ένας άνδρας που τον προκαλεί, εξερευνώντας τα όρια της υποταγής του άλλου. Σαν ο ρασοφόρος να αναφέρεται σε ψυχολογικό θρίλερ που αυτοί πρωταγωνιστές παίζουν συναισθηματικά με τη φωτιά ενώ η σύζυγος του Αλκιβιάδη η Ανδρομάχη στέκεται δύο μέτρα δίπλα τους. Απλώς νιώθει κάτι καινούργιο να πλανάται στην ωραία φιλική τους σχέση, ήρεμος και σιωπηλός. Νιώθει ότι ο ιερεας προσπαθει να τον παρασύρει σε κάτι που λογοτεχνικά του το προσδιορίζει αλλά δεν το ξεστομίζει ανοικτά. Όταν ο Αλκιβιάδης αποφάσισε να μιλήσει τον ευχαρίστησε θερμά τον ιερέα μ΄ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα θερμά καλά του λόγια, και ανταποδίδοντας τις φιλοφρονήσεις δεν παρέλειψε να τον συγχαρεί για την διαφαινόμενη μετακίνηση του στο πατριαρχείο και την μέλλουσα προαγωγή του..
σε τιμητικό οφφίκιο, που απονέμεται σε ιερομόναχους με ανώτερες θεολογικές και διοικητικές περγαμηνές. Ταυτόχρονα τα λόγια του ιερέα με το αμφίσημο νόημα τους προβληματίζουν τις σκέψεις του! «Τώρα με βάζει σε δίλημμα ο ρασοφόρος. Το θέμα της φιλίας όπως το θέτει έχει πολλές απαντήσεις, που κινούν τη σκέψη μου και με προβληματίζουν. Με θέλει σαν κάτι παραπάνω από φίλο του για τις ώρες, που δεν ξέρει πώς να τις γεμίσει η αναζητεί τη συχνότερη επαφή μας για να βλέπει την Ανδρομάχη μου;» Υποτίθεται βέβαια ότι πρέπει να σέβεται τη φιλία μας και αυτό είναι αμοιβαίο. Όμως στη ζωή είναι αλήθεια ότι γενικά ο φίλος σου ποτέ δεν βγάζει από το μυαλό του μια σχέση ερωτική με τη γυναίκα σου, όταν ιδιαίτερα η γυναίκα τον ξεσηκώνει ερωτικά – αλήθεια κι αυτό! Έτσι λοιπόν, ο κολλητός μου ρασοφόρος δεν αποκλείεται καθόλου να έχει ερωτικές φαντασιώσεις και όχι μόνο, μαζί της!» Η σκέψη του Αλκιβιάδη έχει πλέον περάσει το κατώφλι της αμφιβολίας και εισέρχεται στο πεδίο της ψυχρής, κυνικής ανάλυσης που «ξεγυμνώνει» τον μύθο της αγνής φιλίας.
Η παραδοχή του ότι ο φίλος, μπροστά σε μια γυναίκα που τον «ξεσηκώνει», παύει να είναι απλώς φίλος, δείχνει ότι ο Αλκιβιάδης βλέπει τον κόσμο πίσω από τη βιτρίνα. Βέβαια για τον Αλκιβιάδη όλα αυτά ήταν μια φευγαλέα σκέψη που απλά επιδερμικά τον απασχόλησε. «Ας μην περιμένω λοιπόν μια απάντηση στο ζητούμενο θέμα, γιατί η φιλία μας όπως την εκφράζει ο ιερεας µε πηγαίο και αυθόρμητο τρόπο μου δημιουργεί πολλές σκέψεις και συναισθήματα που δύσκολα μπορούν να εκφραστούν ανάλογα.» Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, κατάφερε να φτάσει στην πύλη της αλήθειας, να την αντικρίσει, και τελικά να γυρίσει την πλάτη του, επιλέγοντας την άνεση της άγνοιας.
Ο Αλκιβιάδης, απαλλαγμένος πλέον από τις «επιδερμικές» υποψίες του, προσφέρει στον ιερέα το «κλειδί» του παραδείσου του, αγνοώντας πως δίνει την άδεια στον λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Εύλογα λοιπόν απαλλαγμένος από παγίδες και διλήμματα, την ώρα της αναχώρησης έσπευσε να του ζητήσει του ιερέα στο όνομα της ειλικρινής και γόνιμης φιλίας που με τον χρόνο σφυρηλατήθηκε ανάμεσα τους! «Φρόντισε να μου την προσέχεις σαν τα μάτια σου! Είμαι σίγουρος ότι την αφήνω με εμπιστοσύνη σε πολύ καλά χέρια ώστε να την κάνουν να νιώθει ασφάλεια και σιγουριά, η διάθεσή της να ανεβαίνει και να νιώθει μοναδική, ώστε να μην αισθάνεται ότι της λείπει η παρουσία μου..» Η Ναυσικά παρατηρεί τον Αλκιβιάδη να στέκεται ακίνητος, με το βλέμμα του να έχει γίνει ξαφνικά πιο αναλυτικό, πιο υποψιασμένο. Για μια στιγμή, βλέποντας τη συμπεριφορά του αναρωτήθηκε αν τα ήξερε όλα και απλώς έπαιζε το παιχνίδι τους για να δει μέχρι πού θα φτάσουν. Στέκεται ακίνητη, οι λέξεις του Αλκιβιάδη, «πρόσεξε την σαν τα μάτια σου» και «την αφήνω σε καλά χέρια», ηχούν στα αυτιά της σαν επικήδειος λόγος για την τιμή του. Είναι η κορύφωση της ύβρεως. Ο απατημένος σύζυγος ζητά από τον εραστή της να αναπληρώσει την απουσία του, διασφαλίζοντας ότι η γυναίκα του θα νιώθει «μοναδική» στην αγκαλιά του ιερέα.
Ο Αλκιβιάδης δεν ζητά απλώς μια χάρη, θεσμοθετεί την σεξουαλική απιστία. Με αυτή τη δημόσια παραίνεση, «νομιμοποιεί» κάθε μελλοντική ερωτική επαφή του ιερέα με την Ανδρομάχη κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Του δίνει την «άδεια» να είναι ο προστάτης της, να είναι ο άνθρωπος που θα την κάνει να «ανεβαίνει», μια λέξη που, στα χείλη του Αλκιβιάδη, αφορά την ψυχολογία της, αλλά στα χείλη του ιερέα, είναι μια υπόσχεση που του ανοίγει τον δρόμο ώστε αυτός και η Ανδρομάχη να εκφράσουν ελεύθερα τις σεξουαλικές τους ανάγκες, τα όρια και τις προτιμήσεις τους, κάνοντας την εμπειρία τους ασφαλή και ευχάριστη. Του ιερέα τα «παιχνιδιάρικα μάτια» του κολλημένα πάνω της, ήταν μια δήλωση κυριαρχίας. Δεν είναι βλέμμα πνευματικού, αλλά το βλέμμα του κατόχου που εισπράττει το «δώρο» του με την έγκριση του συζύγου.
Η Ανδρομάχη, δέκτης αυτού του βλέμματος, δεν φαίνεται να υποφέρει. Αντιθέτως, η «απόλυτη ικανοποίηση» που βλέπει ο ιερέας στο πρόσωπό της μαρτυρά μια συνενοχή που έχει ξεπεράσει κάθε όριο ενοχής. Ο σύζυγος προσφέρει την άδεια, ο εραστής την αποδοχή, και η γυναίκα την απόλαυση. Για τη Ναυσικά, αυτό το βλέμμα είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Δεν βλέπει πια μια απιστία, βλέπει μια τελετουργική διαπόμπευση της εμπιστοσύνης του Αλκιβιάδη.
«Μείνε ήσυχος. Το μυστικό να κάνεις μια γυναίκα χαρούμενη δεν είναι καν, μυστικό, αλλά κοινή λογική, με τρεις λέξεις… πάθος... φροντίδα.... και επικοινωνία.» Η ατάκα αυτή του ιερέα, ειπωμένη, σαν ένα «μάθημα σοφίας» προς τον Αλκιβιάδη, είναι η κορύφωση της ειρωνείας. Ο ιερέας, φορώντας το προσωπείο του πνευματικού καθοδηγητή, «ξεγυμνώνει» τη στρατηγική του μπροστά στα μάτια του «ανυποψίαστου;» συζύγου, μετατρέποντας την απιστία του σε ένα είδος «υπηρεσίας» προς τη γυναίκα του. Στα χείλη του ιερέα, η λέξη δεν αφορά το συναίσθημα, αλλά τη σεξουαλική πράξη που σκοπεύει να προσφέρει στην Ανδρομάχη κατά τη διάρκεια της εκδρομής. Το παρουσιάζει ως «φροντίδα», ενώ είναι η απόλυτη εκμετάλλευση της παρουσίας του στον ίδιο χώρο με εκείνη. Είναι η δικαιολογία που δίνει στον Αλκιβιάδη για να καθησυχάσει τις όποιες ενοχές του. Του λέει, ουσιαστικά, «μην ανησυχείς, θα την προσέχω εγώ», μετατρέποντας τον ρόλο του εραστή σε ρόλο «προστάτη».«Ναι συμφωνώ! δεν έχεις άδικο το έχω ξανακούσει, αλλά έλα που ο γέροντας παππούς μου εκεί στην εφηβεία μου με συμβούλευε. Οι γυναίκες θέλουν από τον άνδρα τρία πράγματα: Γλυκόλογα, αφοσίωση και λεφτά. Αν δεν μπορείς πραγματικά να τους τα προσφέρεις, δεν πειράζει, φρόντισε μόνο να εξαφανιστείς πριν το πάρουν μυρωδιά...» Ο Αλκιβιάδης, μέσα στην απλότητά του, μόλις πέταξε μια «βόμβα» που αποδομεί ολόκληρο το οικοδόμημα του ιερέα. Ενώ ο ιερέας προσπαθούσε να παρουσιάσει την απιστία του ως μια «υψηλή τέχνη» (πάθος, φροντίδα, επικοινωνία), ο Αλκιβιάδης απαντά με την ωμή, κυνική αλήθεια της υπαίθρου. «Αν δεν μπορείς να δώσεις αυτά που θέλουν, εξαφανίσου». Είναι η λαϊκή θυμοσοφία που ξεγυμνώνει την υποκρισία των σαλονιών. Ο Αλκιβιάδης, μεταφέροντας τη συμβουλή του παππού του, λέει εμμέσως πλην σαφώς: «Η σχέση είναι συναλλαγή, και αν η συναλλαγή αποτύχει, η λύση είναι η φυγή».
Η Ανδρομάχη ντυμένη και περιποιημένη στην πέννα ήταν χάρμα οφθαλμών. Σκέτη καύλα για εκκλησιαστική εκδρομή. Θέλετε τα πόδια, το βαθύ ντεκολτέ, η ωραία μέση….. τα οπίσθια κόλαση… Αγαπά μεν το απλό και φυσικό look, αλλά που και που έχει την ευκαιρία να ντύνεται εξαιρετικά κομψά. Τα ρούχα της τη κολακεύουν και ταιριάζουν στο σώμα της. Σήμερα είναι σαν να λέει. «Μπορώ να είμαι η σεμνή σύζυγος, αλλά σήμερα επιλέγω να είμαι το αντικείμενο του πόθου». Είναι μια επίδειξη που απευθύνεται αποκλειστικά στον ιερέα. Η Ανδρομάχη ντύθηκε για να κάνει το ταξίδι του ιερέα, και τη δική της συνύπαρξη μαζί του, ένα οπτικό και σωματικό παιχνίδι. Ο ιερέας δεν προσπάθησε καν να κρύψει το βλέμμα του. Τα μάτια του σάρωσαν κάθε καμπύλη, κάθε σημείο του κορμιού της, με μια άνεση που θα έπρεπε να είχε ταράξει ακόμα και τον πιο τυφλό σύζυγο. Το «Χάρμα Οφθαλμών» ως εμφάνιση είναι το «τελευταίο καρφί» στο φέρετρο της εμπιστοσύνης του Αλκιβιάδη. Τον κάνει να νιώθει περήφανος για τη «θεά» που έχει δίπλα του, ενώ στην πραγματικότητα αυτή η «θεά» ετοιμάζεται να επιδοθεί σε μια εκδρομή που θα τον κερατώσει ασύστολα.
Όταν ο Αλκιβιάδης με έκπληξη είχε παρατηρήσει ότι τελευταία ξέφυγε από το συνηθισμένο συντηρητικό της, ντύσιμο αυτή του απάντησε. «Οι αλλαγές μου φτιάχνουν τη διάθεση και τη ψυχολογία.» Η απάντηση της Ανδρομάχης ήταν ένα αριστουργηματικό παιχνίδι με τη λέξη «διάθεση». Για τον Αλκιβιάδη, αυτή η λέξη ακούγεται σαν μια αθώα, γυναικεία δικαιολογία για ανανέωση, μια προσπάθεια της συζύγου του να νιώσει πιο όμορφη. Για τον ιερέα, που παρακολουθεί τη σκηνή, η απάντηση αυτή είναι το «σύνθημα» ότι η πρόκληση είναι σκόπιμη και χρησιμοποιεί την ψυχολογία του «νέου εαυτού» ως ασπίδα. Είναι αδύνατο για τον Αλκιβιάδη να την κατηγορήσει για οτιδήποτε, γιατί πώς να επιπλήξεις μια γυναίκα που απλώς προσπαθεί να «φτιάξει τη διάθεσή της»; Είναι το τέλειο κοινωνικό άλλοθι.
Ο ιερέας δεν χρειάζεται να πει κουβέντα. Το βλέμμα του, που «διαβάζει» τη νέα της εμφάνιση, επιβεβαιώνει τη συμφωνία τους. Η Ανδρομάχη δεν ντύθηκε για τον Θεό ή για τον Αλκιβιάδη· ντύθηκε για το «ταξίδι» και για τον άντρα που, πίσω από το ράσο, διψά για ακριβώς αυτό το θέαμα που του ξεσηκώνει τον ανδρισμό του και του γεννά ακόρεστη σεξουαλική ορμή......... Ο έρωτας γεννιέται σε ντυμένα σώματα και γερνάει σε γυμνές ανακαλύψεις, λέει ο ποιητής.......
Παρατήρηση δεύτερη : Η Ανδρομάχη τελευταία έχει αυξήσει το χρόνο που περιποιείται την εμφάνιση της. Να και οι καθαριστικές κρέμες να και ενυδατικές, να και περιποίηση προσώπου, νυχιών και φροντίζει και το καθημερινό της μακιγιάζ, απλό μεν, αλλά προσθέτει στα φυσικά της χαρίσματα.Από κοντά και η Ναυσικά. Αυτή τη γυναίκα η κάθε μέρα που περνά την ζωογονεί, της δίνει αισθησιακή αφθονία, ομορφιά, σεξουαλικότητα. Λαμποκοπούσε απόπνεε μια αισθησιακή αφθονία που δεν είχε ανάγκη από προσποίηση.
Την ώρα που ο Αλκιβιάδης τις αποχαιρετούσε η Ναυσικά μένει για λίγο πίσω, «καρφώνει» πάνω του τα μενεξελιά της μάτια με σημάδια που ξεπερνούν αυτό που λέμε «αθώο φλερτ». Το βλέμμα της περιέχει μια υποψία δύναμης, μια κρυφή υπόσχεση που λέει στον Αλκιβιάδη, χωρίς να βγάλει λέξη, ότι «κάποια στιγμή, η αλήθεια θα σε βρει». Είναι ένα βλέμμα που τον προκαλεί να τη δει, να την προσέξει, να καταλάβει ότι υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα πέρα από τις «ποιητικές» συζητήσεις του ιερέα. Κάπου κρυμμένος μέσα της ο Αλκιβιάδης εξακολουθεί να υπάρχει και η ελπίδα να κυριαρχεί ότι θα υπάρξει και αμοιβαίο ερωτικό ενδιαφέρον. Η σκιά του Αλκιβιάδη δεν είναι απλώς μια ανάμνηση στη σκέψη της Ναυσικάς, είναι το σταθερό σημείο αναφοράς της, το «κρυμμένο» κέντρο βάρους της. Η Ναυσικά δεν βλέπει μόνο τον «απατημένο σύζυγο», βλέπει τον άντρα που, αν κάποτε ανοίξει τα μάτια του, θα είναι ο άνθρωπος που θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε αυτό το «αμοιβαίο ερωτικό ενδιαφέρον» που εκείνη λαχταρά.
Τον αποχαιρέτησε μα το χαμόγελο της αρχικά δεν ήταν δυνατόν να δραπετεύσει από τα σφιγμένα χείλη της, μέχρι παρεξηγήσεως. Η πικρία και ο θυμός μένει ακόμη καταπιεσμένος να φωλιάζει μέσα της.
«Μπαμπέσικο κάθαρμα... εμείς οι δυο έχουμε πολλά να πούμε», του είπε κουνώντας απειλητικά το δάχτυλο. Όμως, ως εκ θαύματος, ο θυμός της ξεθύμανε ακαριαία όταν ο Αλκιβιάδης τη σταμάτησε. Χαμογέλασε, έπιασε απαλά το χέρι της και φίλησε τις αρθρώσεις στα δύο κεντρικά δάχτυλά της. Η Ναυσικά μειδίασε, γοητευμένη από την απροσδόκητη κίνηση. Εκείνη του είχε προσφέρει το χέρι της για μια τυπική χειραψία, όμως η αντίδρασή του την αφόπλισε. Χαμογελώντας, ανασήκωσε τα φρύδια της, αφήνοντας το πρόσωπό της να πάρει μια πιο τρυφερή έκφραση. Τον άγγιξε απαλά στον ώμο, όσο πιο τρυφερά μπορούσε, πριν γυρίσει και κατευθυνθεί προς το όχημά της.: Τώρα που η Ναυσικά αποχωρεί, ο Αλκιβιάδης παρακολουθώντας την να φεύγει νιώθει μια αίσθηση νίκης ότι την ηρέμησε, και μια ανησυχία για την υπόσχεση ότι «έχουν πολλά να πουν»;
Ο Αλκιβιάδης την κοίταζε να απομακρύνεται προς το λεωφορείο, δαγκώνοντας τα χείλη του. «Είναι γαμάτη, καυλιάρα, με μια πρόσθετη αίσθηση ανθηρότητας, εν τέλει», μονολόγησε μόλις έμεινε μόνος, χωρίς να χάσει εκείνο το ανέμελο ύφος του. Και, στο κάτω-κάτω, για τη Ναυσικά ήταν όντως ένα γλυκό κάθαρμα, που αθέτησε τις υποσχέσεις του, για ατελείωτα ερωτικά παιγνίδια μαζί της.Μόλις βολεύτηκαν στις θέσεις τους, η Ναυσικά έδειχνε περίεργη. «Πώς συνέβη τούτο, Ανδρομάχη;
Η Ανδρομάχη κοίταξε τη Ναυσικά μ' ένα νοσταλγικό, οικείο χαμόγελο, σαν παλιό αναμνηστικό που αναδύθηκε ξαφνικά, μετά από χρόνια, απ’ τα βάθη ενός συρταριού. Τα μάτια της στένεψαν με απίστευτη χάρη. Άπλωσε το χέρι της και, με τα μακριά, λευκά δάχτυλά της, έφτιαξε μια μπούκλα στα ήδη ανακατεμένα μαλλιά της Ναυσικάς. Ήταν μια τόσο ξαφνική και φυσική κίνηση, που η Ναυσικά δεν μπόρεσε παρά να της ανταποδώσει το χαμόγελο.
«Για τούτο το αρσενικό με τα ράσα σε ρωτάω», είπε η Ναυσικά, καθώς το προηγούμενο σκηνικό της τρυφερότητας έσβησε απότομα. «Μωρή τρελή, με τον παπά; Έχεις θέμα, φιλενάδα... έχεις θέμα».
Η Ανδρομάχη γέλασε χαμηλόφωνα, με μια σπίθα πονηριάς στα μάτια. «Τι να κάνω, αγάπη μου! Αυτός μου έτυχε! Με μαραγκούς, υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους και μπογιατζήδες, δεν έχουμε όλες επαφή - και ας ακούμε παντού ότι διαθέτουν μάστερ στα γυναικολογικά».
Η Ανδρομάχη αναστέναξε, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο σχολίασε, μια υποτιθέμενη διάσταση ανάμεσα στην πνευματική καλλιέργεια και την έλλειψη ζωτικότητας και ερωτικής διάθεσης του Αλκιβιάδη. «Βλέπεις, έχω την τύχη να είμαι παντρεμένη εδώ και δεκαπέντε χρόνια με τον Αλκιβιάδη. Είναι καταπληκτικός άνδρας, δεν λέω, και ανοιχτόμυαλος, αλλά κάνει παρέα με διανοούμενους. Και οι διανοούμενοι, όπως στο έχω ξαναπεί, έχουν ένα πρόβλημα, όρθιο το μαλλί, κάτω η ψωλή».» Εκφράζει τη δυσαρέσκειά της για τη συζυγική της ζωή, χρησιμοποιώντας μια λαϊκή και προκλητική παρομοίωση για να απομυθοποιήσει το κύρος των «διανοουμένων» με τους οποίους συναναστρέφεται ο Αλκιβιαδης.
Συνήθως δε μου κάνει στοματικό, εκτός κι αν έχω μόλις βγει από το ντους, όμως ακόμα και τότε πρέπει να είχε πλυθεί μέχρι τους αγκώνες, σαν κτηνίατρος που ετοιμάζεται να ξεγεννήσει μοσχάρι ή σαν ιερέας που πρόκειται να τελέσει θυσία, το δε γλείψιμο του είναι διστακτικό, ενώ τη γλώσσα του αντικαθιστούσε το δάχτυλό του στην πρώτη ευκαιρία. Προτιμά να χρησιμοποιεί μονάχα ένα δάχτυλο και δεν είχε ανταποκριθεί θετικά όταν είχα κατεβάσει το χέρι μου και είχα προσπαθήσει να κατευθύνω άλλα δύο μέσα μου. «Για όνομα, του Θεού Ανδρομάχη !» μου έλεγε. «Θα το έχεις καταντήσει χωνί το μουνί σου μέχρι να κλείσεις τα τριάντα, έτσι και τα συνεχίσεις αυτά». Δεν γενικεύω, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας, ένας ντούρος δεν φέρνει την άνοιξη. Αμ το άλλο! Καταβροχθίζει τα βιβλία με τη φυσικότητα που αναπνέει. Κάθε ελεύθερη στιγμή που έχει, βρίσκει μια ήσυχη γωνιά, κάθεται και γυρίζει ακούραστα τη μια σελίδα μετά την άλλη. Ελληνικά μυθιστορήματα, ξένα μυθιστορήματα, καινούργια έργα, κλασικά, από πρωτοπορία μέχρι μπεστ-σέλερ εάν υπήρχε κάτι πνευματικά ερεθιστικό σε κάποιο βιβλίο, το διαβάζει περνώντας πολλές ώρες στη βιβλιοθήκη του.
«Ο ρασοφόρος δεν είναι κρυφό μυστικό μάτια μου, ότι είναι ένας νέος ελεύθερος πολύ ελκυστικός και γοητευτικός άνδρας. Πίσω από τα ράσα ο ιερέας μας δεν είναι απλώς ένας λειτουργός, είναι ένας άνδρας με σάρκα και οστά, και με μια γοητεία που «φωνάζει». Η ελκυστικότητά του προσελκύει τις γυναίκες και αυτή η γοητεία του τον καθιστά επιθυμητό και για μένα είναι το απόλυτο αφροδισιακό. Φαντάζομαι ότι σου έχει τύχει, να θέλεις τόσο πολύ να σε προσέξει ένας τέτοιος άνδρας.» Ο ρασοφόρος για την Ανδρομάχη δεν είναι απλώς ένας ελκυστικός άντρας, είναι η ενσάρκωση όλων όσων της στερεί ο Αλκιβιάδης. Η ανάγκη της να «την προσέξει ένας τέτοιος άνδρας» δεν είναι απλώς σεξουαλική, είναι η ανάγκη να νιώσει ξανά ορατή, να νιώσει ότι το σώμα της έχει αξία, ότι υπάρχει ένας άλλος κόσμος πέρα από τη «βιβλιοθήκη» του συζύγου της όπου η σεξουαλική ευχαρίστηση έχει κυρίαρχο λόγο.
Η Ανδρομάχη δεν εκφράζει στη Ναυσικά πλέον μόνο την απογοήτευση για τη «στεγνή» διανόηση του Αλκιβιάδη αλλά αρθρώνει και τις σεξουαλικές επιθυμίες της που υπερβαίνουν τα όρια του γάμου της και ο ιερέας λειτουργεί ως ο απόλυτος αντίποδας του Αλκιβιάδη. Ο ιερέας είναι μια προσωπικότητα που ξέρει καλά τη ζωή είναι άνδρας έμπειρος και περπατημένος από τα νεανικά του χρόνια. Είναι ένας άνδρας με παρελθόν και κυρίως, με ακμάζουσα και ενεργή ερωτική επιθυμία, Και ναι δεν το κρύβω, από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε με πρόσεξε ιδιαίτερα! Δεν με είδε απλώς σαν μια πιστή της ενορίας, αλλά σαν τη γυναίκα που είχε γίνει ο στόχος του. Από την πρώτη στιγμή, το βλέμμα του δεν ήταν ποτέ «πνευματικό». Ήταν το βλέμμα ενός άνδρα που είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει πώς θα με κάνει δική του. Από την αρχή, η επικοινωνία σας είχε εκείνο το «Παιχνίδι» του απαγορευμένου, που δεν μπορούσε να κρυφτεί.Όταν τον πρωτοείδα, πριν ακόμη καταλάβω ότι θα γίνει ο εραστής μου, υπήρχε κάτι πάνω του που με «προκαλούσε» να τον δοκιμάσω. Ένιωσα από εκείνη την πρώτη στιγμή ότι αυτός ο άνδρας, με το ράσο του, θα ήταν το πιο συναρπαστικό «στοίχημα» της ζωής μου! Όταν ένας άνδρας, μια παντρεμένη γυναίκα τη φλερτάρει έντονα, της μεταφέρει το μήνυμα. «Δεν με νοιάζει τι θα πουν, δεν με νοιάζει τι θα γίνει. Σε θέλω εδώ και τώρα». Αυτή η αποφασιστικότητα είναι που με έκανε κι εμένα να υποκύψω και να χτίσουμε αυτό το δικό μας, μυστικό σύμπαν.
Κάθε φορά που συναντιόμασταν σε εκκλησιαστικές συγκεντρώσεις και μιλούσαμε, ο πόθος, ήταν και αυτός εκεί παρών! Υπήρχε κάτι που ποτέ δεν ειπώθηκε με λόγια, αλλά υπήρχε –αυτό το κάτι που αιωρείτο στον αέρα, και η ατμόσφαιρα φορτιζόταν με μια αλήθεια που δεν μπορούσε πλέον να αγνοηθεί.. Κάθε φορά που τον έβλεπα το καταλάβαινα ότι είχαμε φτάσει στο κρίσιμο σημείο της αναπόφευκτης κατάληξης πως κάτι επρόκειτο να συμβεί ανάμεσα μας. Δεν ήταν πια θέμα επιλογής, αλλά θέμα «μοίρας» και βιολογικής επιταγής. Είχα πάψει να αναρωτιέμαι αν θα συμβεί, και είχα περάσει στο στάδιο της αποδοχής το ότι θα γίνει ο εραστής γαμιάς μου ήταν θέμα χρόνου. Δεν υπήρχε πια «λογική» που να με εμποδίζει. Υπήρχε μόνο η αναμονή της στιγμής που η «σπίθα» που έβλεπα στα μάτια του ιερέα θα μετατραπεί σε πράξη. To είχα πάρει απόφαση λοιπόν, πως πρέπει να αναλάβω την πρωτοβουλία να «ανοίξω την πόρτα», δίνοντας στον ιερέα το πράσινο φως που χρειαζόταν. Να του δώσω τον «χώρο» για να ξεπεράσει το εμπόδιο του γάμου μου, σαν μια συνειδητή επιλογή. Δεν περίμενα πλέον από τον ιερέα να μαντέψει τι θέλω. Του έδωσα ευθαρσώς το σύνθημα. Ήταν ένας τρόπος να του πω «Το εμπόδιο που βλέπεις δεν είναι δικό μου, είναι δικό σου, και εγώ σου δίνω την άδεια να το παραμερίσεις». Του έδειξα ότι ο γάμος μου δεν είναι «τείχος» αλλά κάτι που μπορεί να παρακαμφθεί εάν το επιθυμεί και αυτός να θέλει να με γαμήσει όσο επιθυμώ και εγώ να γαμηθώ μαζί του. Νομίζω το είχα αποφασίσει πως «το άξιζε» να δημιουργήσω μια σχέση εκτός γάμου με τον ιερέα! Έναν άνδρα με αυτοπεποίθηση και με προοδευτικές αντιλήψεις που δεν το φοβάται να εκδηλώσει πως με γουστάρει! Ο Αλκιβιάδης είναι «ασφαλής», είναι ο πατέρας των παιδιών μου, είναι η καθημερινότητα μου. Αλλά ο ιερεας! Ο ιερέας είναι εκείνος που βλέπει τη γυναίκα μέσα μου, όχι τη νοικοκυρά. Αρρενωπός άνδρας που αναδύει μια πνευματική και συναισθηματική αρρενωπότητα. Πρακτικά έχει ότι χρειάζεται για να προσεγγίσει μια γυναίκα και εγώ από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα ήθελα όσο τίποτε άλλο να βρεθώ στην αγκαλιά του να γευτώ τα χάδια του, τα φιλιά του και το καυλί του στο μουνί μου. Η Ανδρομάχη βρίσκεται πλέον μέσα στην ίδια της την επιθυμία, έτοιμη να μετατρέψει τη σκέψη σε πράξη. Ο ιερέας, ως φορέας αυτής της επιθυμίας της, δεν θα είναι απλώς ένας εραστής, ήταν το μέσο για να επιστρέψει η Ανδρομάχη στον εαυτό της, να νιώσει ξανά «γυναίκα» με όλη τη σημασία της λέξης.
Κάθε φορά που συναντιόμασταν σε εκκλησιαστικές συγκεντρώσεις και μιλούσαμε, ο πόθος, ήταν και αυτός εκεί παρών! Υπήρχε κάτι που ποτέ δεν ειπώθηκε με λόγια, αλλά υπήρχε –αυτό το κάτι που αιωρείτο στον αέρα, και η ατμόσφαιρα φορτιζόταν με μια αλήθεια που δεν μπορούσε πλέον να αγνοηθεί.. Κάθε φορά που τον έβλεπα το καταλάβαινα ότι είχαμε φτάσει στο κρίσιμο σημείο της αναπόφευκτης κατάληξης πως κάτι επρόκειτο να συμβεί ανάμεσα μας. Δεν ήταν πια θέμα επιλογής, αλλά θέμα «μοίρας» και βιολογικής επιταγής. Είχα πάψει να αναρωτιέμαι αν θα συμβεί, και είχα περάσει στο στάδιο της αποδοχής το ότι θα γίνει ο εραστής γαμιάς μου ήταν θέμα χρόνου. Δεν υπήρχε πια «λογική» που να με εμποδίζει. Υπήρχε μόνο η αναμονή της στιγμής που η «σπίθα» που έβλεπα στα μάτια του ιερέα θα μετατραπεί σε πράξη. To είχα πάρει απόφαση λοιπόν, πως πρέπει να αναλάβω την πρωτοβουλία να «ανοίξω την πόρτα», δίνοντας στον ιερέα το πράσινο φως που χρειαζόταν. Να του δώσω τον «χώρο» για να ξεπεράσει το εμπόδιο του γάμου μου, σαν μια συνειδητή επιλογή. Δεν περίμενα πλέον από τον ιερέα να μαντέψει τι θέλω. Του έδωσα ευθαρσώς το σύνθημα. Ήταν ένας τρόπος να του πω «Το εμπόδιο που βλέπεις δεν είναι δικό μου, είναι δικό σου, και εγώ σου δίνω την άδεια να το παραμερίσεις». Του έδειξα ότι ο γάμος μου δεν είναι «τείχος» αλλά κάτι που μπορεί να παρακαμφθεί εάν το επιθυμεί και αυτός να θέλει να με γαμήσει όσο επιθυμώ και εγώ να γαμηθώ μαζί του. Νομίζω το είχα αποφασίσει πως «το άξιζε» να δημιουργήσω μια σχέση εκτός γάμου με τον ιερέα! Έναν άνδρα με αυτοπεποίθηση και με προοδευτικές αντιλήψεις που δεν το φοβάται να εκδηλώσει πως με γουστάρει! Ο Αλκιβιάδης είναι «ασφαλής», είναι ο πατέρας των παιδιών μου, είναι η καθημερινότητα μου. Αλλά ο ιερεας! Ο ιερέας είναι εκείνος που βλέπει τη γυναίκα μέσα μου, όχι τη νοικοκυρά. Αρρενωπός άνδρας που αναδύει μια πνευματική και συναισθηματική αρρενωπότητα. Πρακτικά έχει ότι χρειάζεται για να προσεγγίσει μια γυναίκα και εγώ από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα ήθελα όσο τίποτε άλλο να βρεθώ στην αγκαλιά του να γευτώ τα χάδια του, τα φιλιά του και το καυλί του στο μουνί μου. Η Ανδρομάχη βρίσκεται πλέον μέσα στην ίδια της την επιθυμία, έτοιμη να μετατρέψει τη σκέψη σε πράξη. Ο ιερέας, ως φορέας αυτής της επιθυμίας της, δεν θα είναι απλώς ένας εραστής, ήταν το μέσο για να επιστρέψει η Ανδρομάχη στον εαυτό της, να νιώσει ξανά «γυναίκα» με όλη τη σημασία της λέξης.
Μέχρι να τον γνωρίσω δεν περνούσε από τη σκέψη μου να πατήσω το στεφάνι μου, αλλά όταν τον γνώρισα βρέθηκα σε μια απίστευτη φάση της διέγερσης. Αυτός ο ρασοφόρος με αναστάτωνε τρομερά! Μια αναστάτωση που γινόταν ρίγη ηδονικά, και αυτό βέβαια έχει σαν αποτέλεσμα μερικές φορές να μην μπορώ να αντισταθώ στις ερωτικές επιθυμίες μου να κάνω παιχνίδι μαζί του και αναζητούσα την ευκαιρία για να κάνω πράξη την έντονη επιθυμία μου να γαμηθώ μαζί του.
Ο ιερεας το είχε καταλάβει αυτό και με έπαιζε, με έπαιζε ήρεμα και το απολάμβανε, ελέγχοντας το παιχνίδι και με έκανε κάθε φορά που τον έβλεπα να λιγώνομαι. Η παρουσία του είχε καταλάβει όλο τον εσωτερικό μου κόσμο. Οι φαντασιώσεις μου ήταν τόσο έντονες, που το σώμα μου αντιδρούσε σαν να βρισκόταν ήδη εκείνος μπροστά μου. Είχε εισβάλει στο μυαλό μου και στις πιο ιδιωτικές μου στιγμές, μετατρέποντας τον αυνανισμό μου σε μια συνεχή τελετουργία προετοιμασίας για εκείνον. Ο αυνανισμός μου ήταν η απόδειξη ότι ο ιερέας είχε γίνει η σεξουαλική εμμονή μου. Στη σκέψη του οι επιθυμίες μου ήταν κάτι πέρα από το συνηθισμένο! Δεν μου αρκούσε η σεξουαλική μετριότητα. Με τρέλαινε η ιδέα να αφήνομαι στα χέρια αυτού του έμπειρου γαμιά και μαζί του να αγγίζω τα όρια του απόλυτου και του αρχέγονου. Τον φανταζόμουν ξεδιπλώνοντας τις πιο άγριες φαντασιώσεις μου, να μου κάνει παθιασμένο σεξ με καθηλωτικό ερωτικό πάθος.
Έτσι κυλούσε ο χρόνος και η ατμόσφαιρα γύρω μας είχε αρχίσει να αλλάζει καιρό τώρα, σαν μια σιωπηλή προετοιμασία για το αναπάντεχο. Όταν η ευκαιρία παρουσιάστηκε, δεν ήρθε με τυμπανοκρουσίες, αλλά με την αθόρυβη βεβαιότητα μιας συνάντησης που έπρεπε να συμβεί. Η ένταση που συσσωρευόταν μέσα μου σαν ηλεκτρισμός πριν από καταιγίδα, βρήκε επιτέλους διέξοδο. Οι φαντασιώσεις μου, που μέχρι πρότινος ήταν φυλακισμένες στο σκοτάδι των σκέψεών μου, άρχισαν να παίρνουν σάρκα και οστά στο φως της ημέρας.
Είχαμε πάει μια μικρή ομάδα πιστών της ενορίας στο μικρο απομονωμένο εξωκλήσι επάνω στο βουνό για να το λειτουργήσει. Ένα μικρο ξωκλήσι, με ωραίο και πολύ μεγάλο περιβάλλοντα χώρο πνιγμένο στο πράσινο, κάτω από τα πεύκα και δίπλα στη δροσερή ρεματιά με τα πλατάνια και με πολλά αιωνόβια δέντρα γύρω του. Τελειώνοντας το εκκλησιαστικό τελετουργικό η έκπληξη μου ήταν μεγάλη, όταν ο ιερέας με παρακάλεσε εάν έχω την ευγενή καλοσύνη να τον περιμένω να ξεπροβοδίσει τους πιστούς και όταν τελειώσει να τον πάρω στο αυτοκίνητο μου διότι ο νεωκόρος που τον είχε φέρει είχε αναχωρήσει αιφνιδιαστικά αντιμετωπίζοντας προσωπικό του πρόβλημα. Η ηρεμία και η κατάνυξη της θείας λειτουργίας έδωσαν τη θέση τους σε μια νέα, αθέατη ένταση. Μέσα στην ησυχία του βουνού, η αποχώρηση του νεωκόρου δεν ήταν απλώς ένα υπαρκτό πρακτικό πρόβλημα, ήταν η «πόρτα» που άνοιξε διάπλατα για να μείνουμε μόνοι μας. Η πρόσκληση του αυτή δεν ήταν μια απλή εξυπηρέτηση για μένα. Ήταν η στιγμή που ένιωσα πως η μοίρα την ημέρα εκείνη, είχε σχεδιάσει τα πάντα.
Περιττό να πω ότι η έκπληξη μου ήταν μεγάλη μόλις συνειδητοποίησα τι μου ζητούσε, όπως μεγάλος ήταν και ο ερεθισμός που σχεδόν αμέσως άρχισε να φουντώνει μέσα μου, έτσι αποφάσισα να πάρω την υπόθεση στα χέρια μου! Ουδόλως περίμενα τέτοια εξέλιξη και είχα πάει πολύ συντηρητικά και ταιριαστά με το περιβάλλον ντυμένη κάτι που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την εσωτερική μου έκρηξη. Πρόθυμα εννοείται δέχτηκα με απλόχερη ευγένεια να τον περιμένω να τον μεταφέρω με το αυτοκίνητο μου και προσπαθούσα να σκεφθώ τρόπους να του μεταδώσω την ένταση που ένιωθα μέσα μου.. Η εμφάνισή του σε συνδυασμό με την ιδιότητά του και τον ευγενικό του τρόπο με τη γοητευτική φωνή, μετέδιδαν ηλεκτρικές εκκενώσεις ανάμεσα στα πόδια μου. Είχα αρχίσει να γίνομαι μούσκεμα.
Έχοντας αναχωρήσει οι λιγοστοί εκκλησιαζόμενοι ενορίτες τον περίμενα να τακτοποιήσει τα άμφια του και όταν τελείωσε προχώρησα μπροστά προς το πάρκινγκ που ήταν το αυτοκίνητο λικνίζοντας τους γλουτούς μου και αφήνοντας τον πίσω μου ήμουν σίγουρη ότι τα μάτια του δεν ξεκολλάν απ΄ τον πισινό μου. Φθάνοντας στο αυτοκίνητο έβγαλε το ράσο του έμεινε με τα πολιτικά του για να νιώθει πιο άνετα. Η κίνηση αυτή να λικνίσω τον πισινό μου δεν έμεινε απαρατήρητη που ίσως πέρασε ένα δυνατό μήνυμα σε αυτόν, όταν έριξα έντονα το βλέμμα μου στο ιδεατό σημείο που βρισκόταν στο καβάλο του. Η προσπάθεια μου να κοιτάξω διακριτικά απέτυχε, κοιτάζοντας τον αμέσως μετά στα μάτια.
Αυτός με κοίταζε προκλητικά και ένα αμυδρό πονηρό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλια του, δείχνοντας μου ότι με τσάκωσε και η φράση που διάβασα στο βλέμμα ήμουν σίγουρη πως υποδήλωνε ξεκάθαρες προθέσεις που συνδύαζε την εξομολόγηση με το πάθος.
«Εγώ εσένα και θα σε εξομολογήσω και θα σε γαμήσω.» Ήταν η αντίδραση που παραλίγο να με τελειώσει. Το αποτέλεσμα ήταν οι θηλές μου να πετρώσουν και παρά το ότι το πουκάμισο δεν ήταν πολύ λεπτό, τις είδα να σχηματίζονται πάνω του, τεντώθηκα πίσω στο κάθισμα του οδηγού, σπρώχνοντας το στήθος μου μπροστά. Οι θηλές μου τότε κόντεψαν να τρυπήσουν το ύφασμα. Δύο περήφανες ελιές που κοίταζαν κατάματα τον παπά, ο οποίος είχε καρφώσει το βλέμμα του πάνω τους και δεν έκανε καμία προσπάθεια να το κρύψει αυτό, ξέροντας ότι τον βλέπω.
Το παιχνίδι είχε ξεκινήσει και εγώ αναζητούσα τρόπους και στρατηγική για να εκφράσω προς τα έξω όλα όσα κρύβονταν μέσα μου χωρίς να δείχνω τελείως ξεδιάντροπη. Το «μούσκεμα» που ένιωθα δεν ήταν πια απλώς μια σωματική αντίδραση, ήταν η προετοιμασία για αυτό που εκείνος έχει ήδη αποφασίσει να κάνει καθώς τον είχα φέρει στο επίπεδο της απόλυτης επιθυμίας και αυτό ήταν που είχε κάνει αυτή την απόφαση μου τόσο μεθυστική.
Εκεί πάνω μέσα στην άγρια φύση την σε μοναδικού φυσικού κάλλους ορεινή περιοχή μέσα στο πράσινο καθώς ο συνδυασμός του ορεινού τοπίου δημιουργούν εικόνες μοναδικής φυσικής ομορφιάς και διεγείρουν τις αισθήσεις του επισκέπτη ένιωθα υπέροχα, ένιωθα τόσο ελεύθερη! Ήθελα να φωνάξω για να ακουστεί η φωνή μου πάνω απ’ τον θόρυβο του ανέμου που σφύριζε με ελαφρές ριπές καθώς φυσούσε μέσα στα κλαριά κι έκανε τα φύλλα να θροΐζουν. Πουλιά τιτίβιζαν.
«Τι λες εσύ Πάτερ; Δεν είναι ένα σκηνικό σπάνιας ομορφιάς αυτό που βλέπουμε γύρω μας; Ένα πανέμορφο βουνό «πνιγμένο» στα πεύκα που φτάνουν μέχρι την κορυφή του στα χίλια οχτακόσια μέτρα πάνω από τη θάλασσα; Ένα τοπίο ήσυχο, με ρυθμούς βγαλμένους από το παρελθόν και μια ευκαιρία για διαφυγή μακριά από την πολύβουη πολιτεία;
«Και βέβαια είναι η καλύτερη θέα και την απολαμβάνω με έντονη ηδονή!», απάντησε ο ιερέας και η απάντησή του δεν ήταν απλώς μια παρατήρηση, ήταν μια δήλωση πολέμου απέναντι σε κάθε είδους αυτοσυγκράτηση. Η λέξη «ηδονή» που χρησιμοποίησε, φορτισμένη με την επιτηδευμένη ιερατική του χροιά, λειτούργησε σαν ένας ηλεκτρικός διακόπτης που άναψε το πράσινο φως για όλα όσα θα ακολουθούσαν.
Το Βλέμμα του δεν ήταν πια το βλέμμα ενός ανθρώπου που ζήτησε μια εξυπηρέτηση, αλλά το βλέμμα ενός άνδρα που έχει εντοπίσει τον στόχο του και απολαμβάνει τη διαδρομή προς την κατάκτηση. Τα μάτια του δεν κοίταζαν τη φύση αλλά την όμορφη, χορταστική Ανδρομάχη, με τα καυτά χείλη, το λαχταριστό κορμί τις τέλειες καμπύλες και το πληθωρικό στήθος της, που πυροδοτούν την γενετήσια ορμή του για σεξ. Η Ανδρομάχη του χαμογέλασε σκερτσόζικα και ο ιερέας χωρίς να το θέλει ένιωσε ένα γαργάλημα χαμηλά στην κοιλιά του. Και η Ανδρομάχη πρόλαβε να διακρίνει την έξαψη στη ματιά του ιερέα και ένα χαμόγελο ικανοποίησης απλώθηκε στα κόκκινα χείλια της. Η τύχη πάντα ευνοεί τους τολμηρούς σκέφτηκε και αποφάσισε να δράσει.
«Πως θα ήθελα να μέναμε όλη την υπόλοιπη μέρα εδώ. Θα ήμουν μια ευτυχισμένη γυναίκα αν μπορούσα να ξαπλώσω χαλαρά στο δροσερό γρασίδι το ζεστό αυτό καλοκαιρινό απόγευμα με το σώμα μου να αισθάνεται εντελώς χαλαρό ανάμεσα από τα έλατα για λίγες ώρες. Εσύ;» Τον ρώτησα ναζιάρικα και αποφάσισα αυτή τη φορά να το πάω ένα βήμα πιο κάτω. Τεντώθηκα με τα πόδια μισάνοιχτα η φούστα ανασηκώθηκε στους μηρούς και ανάμεσα τους φαινόταν αμυδρά το κιλοτάκι μου. Ένα άσπρο διάφανο με δαντέλα, εσώρουχό μου χωρίς να του κρύβω ότι αναμένω μια υπόσχεση που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να τηρηθεί.
Ενώ ετοιμαζόμασταν να ξεκινήσουμε ο ιερέας ενθυμούμενος ότι ξέχασε το κινητό του τηλέφωνο στο μικρό εκκλησάκι, ζητώντας μου συγνώμη που με καθυστερεί βγήκε από το αυτοκίνητο να επιστρέψει στο ναό. Μέχρι να επιστρέψει πάλι στο αυτοκίνητο, μου έδωσε όσο χρόνο ήθελα να το σκεφτώ, και να του θυμίσω ότι το γυναικείο σώμα είναι φτιαγμένο για να απολαμβάνει όλες τις αισθήσεις που μας προσφέρει η ζωή και η ηδονική απόλαυση είναι το νέκταρ της ψυχής μας!
Σκεφτόμουν ότι πρέπει να τον ενθαρρύνω και να τον κάνω να το καταλάβει, αν και το είχε ήδη καταλάβει πώς εγώ σήμερα θέλω παθιασμένα σεξ μαζί του. Άδραξα την ευκαιρία της απουσίας του να ξεκουμπώσω δύο επάνω κουμπιά από το πουκάμισο και βάζοντας τα χέρια μου από μέσα να απελευθερώσω το σουτιέν και να το αφήσω να πέσει μέσα στο πουκάμισο γύρω από τη μέση μου, αφήνοντας εντελώς γυμνό το στήθος μου. Προσπαθώντας να χτίσω ένα σεξουαλικό κλίμα δεν φοβήθηκα να δράσω και ήμουν πλέον έτοιμη να εκπληρώσω τους ερωτικούς μου στόχους και να του δείξω ότι θέλω σεξ εδώ και τώρα. Εκείνος πήγε να πάρει το κινητό του, αλλά υποψιάστηκα πως στην πραγματικότητα πήγε να πάρει μια ανάσα για να αντέξει αυτό που ήξερε ότι θα ακολουθήσει. Εγώ, από την άλλη, μετέτρεψα το εσωτερικό του αυτοκινήτου σε ένα προσωπικό μου οχυρό. Η κίνηση να απελευθερώσω το στήθος μου από το σουτιέν και να το αφήσω γυμνό κάτω από το πουκάμισο, που τώρα, με τα δύο κουμπιά ανοιχτά, προσέφερε μια προκλητική θέα, ήταν η απόλυτη δήλωση κυριαρχίας σ΄ ένα σκηνικό όπου η ηθική είχε παραδώσει τα όπλα.
Τον φαντάστηκα τη στιγμή που θα επιστρέψει, θα ανοίξει την πόρτα του συνοδηγού και, αντί για την «σεμνή ενορίτισσα», θα αντικρίσει τη γυναίκα με το στήθος ημίγυμνο να τον περιμένει. Αυτό δεν θα ήταν απλώς πρόκληση, θα ήταν η ολοκληρωτική κατάρρευση των ορίων του. Το στήθος μου, λευκό και προκλητικό μέσα στο μισάνοιχτο πουκάμισο, ήταν η μόνη προσευχή που χρειαζόταν να ακούσει εκείνη τη στιγμή. Δεν χρειαζόταν πια να του εξηγήσω τίποτα με λόγια. Η εικόνα μου θα ήταν η πιο πειστική εξομολόγηση που είχε ακούσει ποτέ στη ζωή του. Το χαμόγελό μου με το «σκερτσόζικο» βλέμμα, που συνδύαζε την αθωότητα με την πονηριά, θα ήταν η σπίθα που έλειπε για να τυλιχτεί στις φλόγες, θα ήταν η απόλυτη πρόκληση για ότι είχε απομείνει από τη συστολή του. Ένιωσα την ισχύ μου να διογκώνεται, ήξερα πια ότι δεν θα τον οδηγούσα απλώς στον προορισμό της επιστροφής του, αλλά στον δικό μου σεξουαλικό παράδεισο.
Καθώς ξεκινήσαμε και το αυτοκίνητο τώρα διέσχιζε τις πρώτες στροφές πριν βγούμε σε έναν πιο ανοιχτό δρόμο, η απόφασή μου να δράσω έπρεπε να πάρει σάρκα και οστά. Αποφάσισα να μην αφήσω ούτε στιγμή να πάει χαμένη. Με μια κίνηση που φαινόταν απόλυτα φυσική αλλά ήταν μελετημένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, άφησα το δεξί μου χέρι να «γλιστρήσει» από το τιμόνι προς το μέρος του. Τον άγγιξα ελαφρά στο πάνω από το γόνατο, ακριβώς πάνω από το παντελόνι του, αφήνοντας τα δάχτυλά μου να πιέσουν λίγο, τόσο όσο να νιώσει τη θερμότητα του σώματός μου. Το ύφασμα του παντελονιού του, κάτω από το άγγιγμα μου, ένιωσα να τεντώνει, προδίδοντας την ένταση που τον κατέκλυζε.
«Συγγνώμη, Πάτερ», είπα με φωνή που είχε μια επίτηδες τρεμάμενη χροιά, «έπιασα μια λακκούβα και έχασα την ισορροπία μου». Το βλέμμα μου, όμως, τον κάρφωνε στα μάτια, αφήνοντάς τον να καταλάβει ότι το «λάθος» μου ήταν η πιο ειλικρινής κίνηση που είχα κάνει ποτέ. Είδα τους μυς του να σφίγγονται κάτω από το άγγιγμα μου. Το πονηρό του χαμόγελο εξαφανίστηκε, δίνοντας τη θέση του σε μια έκφραση απόλυτης συγκέντρωσης, ήταν ο άνδρας που είχε χάσει κάθε πρόσχημα. Δεν προσπάθησε να απομακρύνει το χέρι μου. Αντίθετα, ένιωσα το πόδι του να σπρώχνει ανεπαίσθητα προς το μέρος μου, ανταποδίδοντας την πίεση. Η ανάσα του είχε γίνει βαριά και σύντομη, και η μυρωδιά του, μια μίξη από λιβάνι, ιδρώτα και ανδρική επιθυμία, γέμισε τον μικρό χώρο του αυτοκινήτου, κάνοντας την ατμόσφαιρα ασφυκτική.
Μέσα στον ήχο του κινητήρα και τον θρόισμα των δέντρων, υπήρχε μόνο η αίσθηση του χεριού μου πάνω του και η βεβαιότητα ότι, για τα επόμενα λεπτά, οι ρόλοι μας είχαν αντιστραφεί ολοκληρωτικά. Είχα περάσει τον Ρουβίκωνα. Είχα πάρει τη μοίρα στα χέρια μου και ο ιερέας, πλέον, δεν ήταν παρά ένας συνοδοιπόρος σε μια ιερόσυλη διαδρομή που μόλις είχε αρχίσει.
Το βλέμμα του, με «έγδυνε» με μια ένταση που με έκανε να νιώθω τα γόνατά μου να λυγίζουν, δεν άφηνε περιθώρια. Ήξερα ότι η στιγμή είχε φτάσει. Δεν ήμουν πλέον η Ανδρομάχη η πιστή ενορίτισσα, αλλά η Ανδρομάχη η θηλυκή δύναμη, που είχε καταφέρει να «κατεβάσει» τον ιερέα από το βάθρο του και να τον φέρει στην πιο βασική, ανθρώπινη κατάσταση. Με κοίταξε στα μάτια, μου χαμογέλασε με κατανόηση και για ξεκάρφωμα προσπαθεί απεγνωσμένα να καλύψει την πράξη που επίκειται. Άρχισε να μου λέει την ιστορία της μικρής εκκλησίας στο βουνό που παρουσιάζει έντονο ιστορικό ενδιαφέρον και πόσο απίστευτα γραφική και όμορφη είναι η θέα γύρω μας.
Έχει μια μακρά και ενδιαφέρουσα ιστορία, βρίσκεται σε μια κατάφυτη τοποθεσία, ενώ ταξιδιώτες από το εξωτερικό έρχονται κυρίως τους θερινούς μήνες να την επισκεφτούν. Το παράδοξο του να μιλάει εκείνος για την ιστορία του παρεκκλησιού και τη θέα, ενώ το βλέμμα του, και η σωματική του απόκριση, «ούρλιαζε» για το σώμα μου, ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση της νίκης μου. Χρησιμοποίησε την ιστορία της εκκλησίας ως ένα είδος «άμυνας» και «τελετουργικού», για να διατηρήσει μια ψευδαίσθηση ελέγχου πριν παραδοθεί ολοκληρωτικά. Είναι η δική του προσπάθεια να εξορκίσει το «κακό» και το «απαγορευμένο» που αναβλύζει από μέσα μας. Το γεγονός ότι το παντελόνι του συνεχίζει να «τεντώνει» μου δείχνει ότι ο ιερέας έχει χάσει τον έλεγχο των ενστίκτων του. Δεν υπάρχει πια ο «Πάτερ», υπάρχει ένας άνδρας που η σεξουαλική του ορμή έχει φτάσει στο κατακόρυφο που απαιτεί απεγνωσμένα να με γαμήσει. Το ότι το μουνάκι μου στάζει και οι θηλές μου είναι πεταχτές, με μετάτρεψε στην απόλυτη κυρίαρχη της στιγμής. Η υπομονή μου να τον ακούω να μιλάει για την τοποθεσία, ενώ εγώ του «προσφέρω» το σώμα μου σε κοινή θέα, είναι ο πιο εκλεπτυσμένος τρόπος βασανισμού του, που θα μπορούσα να επινοήσω.
Εγώ, καθισμένη εκεί, με τα πόδια ανοιχτά και το στήθος μου να προσκαλεί το βλέμμα του, ήμουν η μόνη «ιστορία» που είχε πλέον σημασία. Όσο εκείνος επιστράτευε την ιστορία, την παράδοση και το «ιερό» για να φτιάξει ένα προστατευτικό τείχος ανάμεσά σας, εγώ, με την αισθησιακή μου παρουσία, γκρέμιζα αυτό το τείχος πέτρα-πέτρα.
Το «Παναγιά μου συγχώρα με» που ψιθύρισα μέσα μου και ήταν ίσως η πιο ειλικρινής προσευχή που είχα κάνει ποτέ, καθώς η δική μου «ιεροτελεστία» ήταν πολύ πιο αρχέγονη και επιτακτική από εκείνη του ξωκλησιού. Καθώς εκείνος συνέχιζε να απαριθμεί ιστορικά στοιχεία, τον άφησα να εκτίθεται, μιλώντας για πέτρες και δέντρα, ενώ ο ίδιος φλεγόταν. Τον κοίταξα βαθιά στα μάτια, όχι με απορία, αλλά με μια έκφραση που του λέει. «Σε ακούω, αλλά ξέρω ακριβώς τι σκέφτεσαι». Η ατμόσφαιρα μέσα στο αυτοκίνητο είχε μετατραπεί σε ένα πεδίο υψηλής τάσης, όπου κάθε λέξη μας λειτουργούσε σαν σταγόνα βενζίνης πάνω στη φλόγα που μας έκαιγε. Η πρότασή μου για το γρασίδι, κάτω από τα έλατα, δεν ήταν πια μια απλή επιθυμία για χαλάρωση, ήταν μια πρόσκληση σε μια ιεροτελεστία για ένα ξέφρενο ερωτικό μας σμίξιμο που κανείς από τους δυο σας δεν μπορούσε πλέον να αποφύγει. Με μια κίνηση που έκανα, να τεντώσω τα πόδια μισάνοιχτα, η φούστα που ανασηκώθηκε και αποκάλυψε πλήρως το διάφανο, δαντελένιο εσώρουχο μου, η υγρασία που διακρινόταν μέσα από τη δαντέλα ήταν η απόδειξη ότι η επιθυμία μου δεν ήταν μια ιδέα, ήταν μια σωματική κατάσταση που τον κυρίευσε ήταν η απόλυτη κατάλυση κάθε κοινωνικού και πνευματικού φραγμού. Δεν χρειαζόταν πλέον λόγια Η γλώσσα του σώματός μου ήταν μια αδιαπραγμάτευτη συμφωνία. Είδα τα μάτια του να καρφώνονται στο σημείο που του αποκάλυψα. Η ανάσα του κόπηκε για ένα δευτερόλεπτο και το πρόσωπό του πήρε μια έκφραση που δεν είχα ξαναδεί. Ένα μείγμα από απόλυτη λαγνεία, και μια αχαλίνωτη ανάγκη να κυριεύσει αυτό που του πρόσφερα.
Το χέρι του, που μέχρι πριν λίγο ήταν ακουμπισμένο στο πόδι του, γλίστρησε αργά και σταθερά προς το μέρος μου. Δεν υπήρχε πια δισταγμός. Τα δάχτυλά του άγγιξαν το δικό μου πόδι, πολύ κοντά στο εσώρουχο, και ένιωσα τη θερμότητα του δέρματος του να διαπερνά το δικό μου σαν ηλεκτρικό ρεύμα. Όταν μίλησε, η φωνή του ήταν σχεδόν ψίθυρος, βαριά και γεμάτη υποσχέσεις που ξέφευγαν από τα όρια της «ιεροσύνης».«Ανδρομάχη... δεν ξέρεις πόσο επικίνδυνο είναι αυτό που κάνεις. Αλλά αυτή τη στιγμή, η μόνη προσευχή που μπορώ να σκεφτώ είναι να σε έχω απέναντί μου, σε αυτό το γρασίδι, και να αφήσω την ηθική μου να καεί μαζί με την επιθυμία μου να σε γαμήσω.»
Άφησα το ένα μου χέρι να ακουμπήσει, σχεδόν «τυχαία», πάνω στο δικό του, καθώς εκείνο αναπαύεται κοντά στο φούσκωμα του παντελονιού του. Απλά άφησα τα δάχτυλά μου να παίξουν με το ύφασμα, εκεί που η ένταση του σώματος του είναι πιο εμφανής. Το φούσκωμα στο παντελόνι του, που το παρατηρούσα με τόση προσμονή, ήταν η ζωντανή απόδειξη πως το σώμα του είχε ήδη προδώσει την πρόθεσή του. Το βλέμμα του, που τώρα με «σκάναρε» από το στήθος μου μέχρι τα πόδια μου, δεν έψαχνε συγχώρεση. Έψαχνε την άδεια να αφεθεί. Ένιωσα ότι δεν υπήρχε πια τίποτα άλλο να περιμένω. Η ατμόσφαιρα ήταν ώριμη. Εκείνος, αφήνοντας το σώμα του χαλαρό και τα πόδια του ανοιχτά, μου έδωσε το «πράσινο φως» για να εισβάλλω στον ιδιωτικό του χώρο. Το χέρι μου, τώρα ένιωθα να κινείται με μια δική του θέληση χαϊδεύοντας το φούσκωμα του καβάλου του. Δεν χρειαζόταν πια να αναρωτιέμαι πώς θα αντιδράσει. το πονηρό του βλέμμα ήταν η μόνη υπόσχεση που χρειαζόμουν.
Καθώς οι ρόδες του αυτοκινήτου άφηναν την άσφαλτο και εισέβαλαν στο χωμάτινο μονοπάτι, το αυτοκίνητο άρχισε να αναπηδά ελαφρά, προσθέτοντας μια νέα, φυσική κίνηση στα σώματά μας, που έκανε την ένταση να χτυπήσει κόκκινο. Καθώς έστριψα το τιμόνι, ο ιερέας ένιωσε την κίνηση του αυτοκινήτου και το βλέμμα του, που πριν περιπλανιόταν, καρφώθηκε πάνω μου με μια πρωτόγνωρη ένταση. Κατάλαβε αμέσως. Το «άγνωστο» του μονοπατιού ήταν η σιωπηλή μου δήλωση ότι το παιχνίδι των υπονοούμενων τελείωσε. Δεν είπε λέξη. Δεν χρειαζόταν, καθώς το αυτοκίνητο έμπαινε πιο βαθιά στο πράσινο. Η αναπνοή του είχε γίνει τραχιά, μια ανάσα γεμάτη προσμονή και μια υπόσχεση που δεν μπορούσε πλέον να αναβληθεί. Σταμάτησα το αυτοκίνητο εκεί που τα έλατα έκαναν τον ίσκιο τους. Ο θόρυβος της μηχανής έσβησε, αφήνοντας πίσω του την απόλυτη ησυχία του βουνού, η οποία όμως τώρα φάνταζε σαν ο ήχος ενός κόσμου που κρατά την ανάσα του για χάρη μας.
Το γεγονός ότι είχα ήδη το στήθος μου γυμνό και τη φούστα σου σηκωμένη ψηλά, με έκανε να μοιάζω με μια ιέρεια της ίδιας μου της επιθυμίας, έτοιμη να υποδεχτώ την ορμή του σκληρού του πούτσου. Το φως του απογεύματος έπεφτε διακεκομμένο από τα φύλλα πάνω στο σώμα μου, φωτίζοντας το δέρμα μου και κάνοντας τις θηλές μου να φαίνονται σαν να προσκαλούν το τέλος της αναμονής. Κοιτάχτηκα μαζί του και για πρώτη φορά, κατάλαβα πως δεν υπήρχε ίχνος δισταγμού στα μάτια του. Υπήρχε μόνο η ανυπομονησία ενός άνδρα που περίμενε αυτή την έκρηξη πολύ καιρό.» Από τη στιγμή που οδήγησα το αυτοκίνητο στο μονοπάτι ήταν το «αντίο» μου στην ηθική και το «καλωσόρισμα» στην απόλυτη σεξουαλική απόλαυση. Εκεί που τα έλατα έκαναν τον ίσκιο τους πιο βαθύ και η απομόνωση ήταν απόλυτη το μόνο που ακουγόταν ήταν η βαριά ανάσα σας και ο άνεμος που συνέχιζε να ψιθυρίζει ανάμεσα στα κλαδιά, λες και ο ίδιος ο τόπος σας έδινε την άδεια για την ολοκλήρωση της επιθυμίας μας. Δε σκεφτόμουν τίποτε άλλο. Είχα ανάψει σαν κοριτσάκι στην πρώτη λυκείου. Σκεφτόμουν πότε θα πατήσουμε στη γη, να αφήσουμε τα λουλούδια και τα δαντελωτά βρακάκια, στους ποιητές και στους σκηνοθέτες και να ζήσουμε το σεξ πηγαία και αυθεντικά. Προσευχήθηκα! «Κύριε εισάκουσε τη προσευχή μου. Πρόσεξε τη δέηση μου, Εσύ που τηρείς τις υποσχέσεις Σου εισάκουσε με, ως δίκαιος που είσαι.»
«Μη μου πεις ότι ο Κύριος σε εισάκουσε;» τη ρωτάει η Ναυσικά.
«Μάλιστα όχι μόνο με εισάκουσε, αλλά με παρέσυρε να γίνω η αμαρτωλή γυναίκα που έχει παράνομες ερωτικές σχέσεις. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί φιλενάδα, κανείς δεν είναι αναμάρτητος Μωρό μου! Και ο Χριστός δεν έκρινε και δεν αναθεμάτισε την αμαρτωλή! Η αναφορά της Ανδρομάχης στη Μαρία τη Μαγδαληνή και την επιεική στάση του Χριστού απέναντι στην αμαρτωλή, λειτούργησε ως το απόλυτο «συγχωροχάρτι» που η ίδια έδωσε στον εαυτό της. Δεν είναι πια η ενορίτισσα που σκύβει το κεφάλι, αλλά η γυναίκα που κατάλαβε πως το θείο και το ανθρώπινο, η αγιότητα και η σάρκα, δεν είναι απαραίτητα αντίθετα, αλλά συμπληρωματικά.
«Πως το λένε οι παλιοί στα χωριά! Στης μαυλίστρας την αγκαλιά ανταμώθηκαν ο παπάς κ' η αμαρτωλή.»
Την ώρα που ο ιερεας κατέβηκε από το αυτοκίνητο εγώ χωρίς να χάσω χρόνο με γρήγορες κινήσεις έβγαλα το κιλοτάκι μου και το πέταξα μέσα στη τσάντα μου μένοντας γυμνή από κάτω. Μέσα σε δευτερόλεπτα, η «κυρία» που μόλις βγήκε από το αυτοκίνητο είχε αντικατασταθεί από μια γυναίκα που κυριαρχείται από το ένστικτο. 'Ηταν το κάλεσμα να του δείξω ότι είσαι έτοιμη, ότι το εμπόδιο είχε αφαιρεθεί και ότι ο δρόμος είναι ανοιχτός. Mε περίμενε! Με κοίταξε χωρίς να πει λέξη και το στομάχι μου σφίχτηκε βίαια. Έκλεισα την πόρτα κι έπεσε ο ένας στη αγκαλιά του άλλου. Άρχισε να με φιλάει παντού, στο στόμα, στα μάγουλα, στο λαιμό, στους ώμους, να με δαγκώνει, να με γρατζουνάει με τα γένια του, να με σφίγγει πάνω του έξαλλα. Ήταν τέτοια η επίθεση που αν δε με κρατούσε σφιχτά από το κωλαράκι, που το χούφτωνε δυνατά κάτω από τη φούστα μου, θα είχα πέσει κάτω. Άρχισα να ανταποκρίνομαι στα χάδια του και τον αγκάλιασα. Τα χείλη μας ενώθηκαν και οι γλώσσες μας άρχισαν να παλεύουν για το ποια θα ήταν τελικά η νικήτρια. Το σάλιο του είχε τόσο τέλεια γεύση. Όλα πάνω του ήταν τόσο προσεγμένα, λες και ανέδυαν μια λεπτή και ελκυστική μυρωδιά. Τον χάιδευα στα μαλλιά. Η αίσθηση τους ήταν τόσο λεπτή. Τα χέρια του είχαν τώρα κατέβει στην μέση μου και στα οπίσθια μου. Εγώ, με τα χέρια μου σφιχτά στο κεφάλι του συνέχιζα να παλεύω με τη γλώσσα του. Το ένα χέρι του γλίστρησε κάτω από τη φούστα μου. Το τέντωσε για να βρει το κιλοτάκι μου. Μόλις το χέρι του έπιασε το μουνάκι μου, χωρίς να βρει κάποιο εσώρουχο, σταμάτησε να με φιλάει και με κοίταξε πονηρά και μου έριξε ένα χαμόγελο. Τη στιγμή που τα δάχτυλά του συνάντησαν το γυμνό μου δέρμα, χωρίς το εμπόδιο του υφάσματος, ήταν το σημείο όπου κάθε ιερατική αμφίεση διαλύθηκε οριστικά. Η έκπληξη στο βλέμμα του, που γρήγορα μετατράπηκε σε εκείνο το πονηρό, κατακτητικό χαμόγελο, ήταν η επιβράβευση για όλη την τόλμη που έδειξα. Δεν υπήρχαν πια δικαιολογίες, δεν υπήρχε «ιστορία της εκκλησιάς», υπήρχε μόνο η αλήθεια του σώματός μου που τον υποδεχόταν. Με την κίνηση αυτή, μου έδειξε ότι κατάλαβε πως όχι μόνο ήμουν έτοιμη, αλλά ότι είχα κάνει την επιλογή μου πριν καν φτάσουμε στο πλάτωμα. Το γεγονός ότι σταμάτησε να με φιλάει για να με κοιτάξει, έδειχνε έναν άνδρα που απολάμβανε τη νίκη του. Το «μουνάκι» μου, γυμνό και υγρό, ήταν το τελειωτικό χτύπημα στην άμυνά του. Η επαφή του χεριού του με το γυμνό υγρό μουνάκι μου μέσα στην άγρια φύση, κάτω από τα πεύκα, ένιωθα να με καίει περισσότερο από τον ήλιο. Ήταν η στιγμή που ένιωσα πιο «ζωντανή» από ποτέ, καθώς η απουσία του εσωρούχου ήταν το πιο δυνατό μήνυμα που θα μπορούσα να του στείλω.
Τώρα, η πρωτοβουλία έχει περάσει εξ ολοκλήρου στα χέρια του. Μέσα στα πεύκα, ο ιερέας δεν ήταν πια ο άνθρωπος του Θεού, αλλά ένας άνδρας που η άμυνά του είχε καταρρεύσει και παραδίδεται στα ένστικτά του και στην επιθυμία του, και εγώ δεν ήμουν η θεοσεβούμενη ενορίτισσα, αλλά το αντικείμενο του πόθου του που τον οδηγούσε στην άβυσσο. Η επόμενη κίνηση του ιερέα ήταν να αφεθεί ολοκληρωτικά σε αυτό που ξεκινήσαμε. Το χέρι του, τώρα εξερευνούσε την πιο κρυφή, την πιο «απαγορευμένη» μου αλήθεια. Η άμυνά του δεν είχε απλώς καμφθεί, είχε καταρρεύσει σαν τείχος που δεν άντεξε το βάρος μιας τόσο ξαφνικής, χειροπιαστής επιθυμίας. Το χέρι του, που μέχρι πριν λίγο δίσταζε, τώρα πίεσε πιο αποφασιστικά και απαιτητικά το μουνάκι μου, λες και ήθελε να σφραγίσει την επιθυμία μου πάνω στο δέρμα μου.
«Είσαι επικίνδυνη,» μου ψιθύρισε, με τη φωνή του τραχιά και χαμηλή, σχεδόν σαν προσευχή που ακουγόταν από τα έγκατα της γης.
Δεν υπήρχε πια χώρος για λόγια. Η φύση γύρω μας έμοιαζε να κρατά την ανάσα της. Ο αέρας μύριζε ρετσίνι και υγρασία, και η ζέστη που ένιωθα, αυτό το κάψιμο που ξεκίνησε από το άγγιγμα του, είχε γίνει το κέντρο του σύμπαντος μου. Καθώς το χέρι του άρχισε να εξερευνά την απόλυτη ελευθερία που του προσέφερα, ένιωσα πως κάθε προσευχή που είχα ψιθυρίσει, κάθε φαντασίωση που είχα πλάσει, έπαιρνε μορφή μέσα στο δάσος.
«Ώστε δεν είμαστε και πολύ fan των εσωρούχων, έτσι;» μου λέει.
«Ποτέ μου δεν τα συμπάθησα ιδιαίτερα,» του απάντησα με ένα πονηρό χαμόγελο.
Περπατούσαμε σιγά-σιγά. Η σεξουαλική μου διάθεση ήταν ατελείωτη και ανυπομονούσα να φτάσουμε σε πρόσφορο έδαφος για να να κυλιθώ ημίγυμνη πάνω στη χορταριασμένη γη, κάτω από τον «καυτό» ήλιο και να απολαύσουμε το βουκολικό σεξ. Είχε αρχίσει να με χαϊδεύει, φιλιόμασταν πολύ παθιάρικα και σε μια κατάσταση απόλυτης παραδοχής. «Πόσο σε θέλω», του έλεγα και πως δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό που συμβαίνει ήταν κάτι που ποθούσα στα πιο τρελά μου όνειρα»,! Μου απαντάει ότι το ίδιο νιώθει και αυτός. «Έχω τόσες καύλες για σένα από τότε που σε γνώρισα που δεν λέγονται! Ξέρεις πόσες φόρες σε έχω φανταστεί να σε πηδάω στις φαντασιώσεις μου και να τον παίζω για πάρτη σου».
Γυρίζει στο αυτοκίνητο παίρνει το ράσο του στα χέρια του το απλώνει κάτω από ένα τεράστιο πεύκο στο μαλακό χορτάρι με βοηθάει να καθίσω και ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Το χέρι του άρχισε να τρίβει ξανά το μουνάκι μου.
Είχα παραλύσει, ο κόσμος είχε χαθεί και υπήρχαμε μόνο εμείς. Εγώ με ανοιχτά τα ποδιά στο γρασίδι κι εκείνος ανάμεσα τους, να φιλιόμαστε σαν να έχουμε καιρό να νιώσουμε έτσι. Άρχισε να με φιλά στο λαιμό μετά κατέβηκε στα στήθη όπου η γλώσσα του έπαιξε παιχνιδιάρικα με τις ερεθισμένες μου θηλές. Ακολούθησε η κοιλιά και τελικά βρέθηκε ανάμεσα στα πόδια μου. Η γλώσσα του άρχισε να γλύφει λαίμαργα το μουνάκι μου, κάνοντας με να σφαδάζω από καύλα. «Ααααχχχ! Πατερ με τρελαίνεις!» του φωνάζω! Σε λίγο μια καυτή λάβα έτρεξε από το μουνί μου και χωρίς να το καταλάβω, έχυσα φωνάζοντας ενώ εκείνος συνέχιζε να με γλύφει. Ο τύπος εκτός από αρρενωπός άνδρας έχει και τρομερό ταλέντο. Ανασηκώθηκα για να του βγάλω τον πούτσο έξω. Με βοήθησε τραβώντας έξω τον τεντωμένο πούτσο του. «Τι πούτσα είναι αυτή άγιε πατέρα;… τη θέλω να ευλογήσει το μουνί μου!» του λέω
«Παρ’ τη μωρό μου, δικιά σου είναι να την κάνεις ότι θέλεις.»
Ξεκίνησα να τον γλείφω απαλά, να γεύομαι πόντο πόντο την πούτσα του, από το κεφάλι μέχρι τα αρχίδια του και τον τρέλαινα. Τον έπαιρνα μέσα όσο μπορούσα και δεν ήθελα να τον αφήσω. Αισθανόμουν ότι έκαιγα ολόκληρη και κάθε κομμάτι του εαυτού μου ούρλιαζε για τον πούτσο του για να με γαμήσει όσο το δυνατόν το συντομότερο. Με έπιασε από τα μαλλιά, με ξάπλωσε ανάσκελα, βάζει τις πατούσες μου στους ώμους του τα πόδια λυγισμένα και μπαίνει απαλά στο υγρό μουνάκι μου που στάζει και καίει από καύλα. Νιώθω τα μουνόχειλα μου να ανοίγουν απαλά και τρελαίνομαι.
Ήμουν στον έβδομο ουρανό με το καυλί του χωμένο όλο μέσα μου και τύλιξα τα πόδια μου γύρω του, ενώ τον παρακάλεσα να με γαμήσει σκληρά. Προχωράει μέσα μου, φτάνει μέχρι τη μήτρα και ξεκινάει να μου τη χτυπάει απαλά. Ακούω την ανάσα του και του ζητάω να μην με αφήσει αγάμητη από πουθενά. Συνεχίζει ανεβάζοντας ρυθμό καθώς βλέπει την καύλα στα μάτια μου και τις θηλές μου πέτρα.
Με πηδάει πλέον δυνατά και ασταμάτητα. Το μουνάκι μου τρέχει υγρά. Βγαίνει γρήγορα, μου γλείφει το μουνάκι και καταπίνει ότι υγρό έχει καθώς βογκάω από καύλα. Μου γλείφει τις τρυπούλες με πάθος, ήμουν σε άλλη διάσταση εκείνη την ώρα και του φωνάζω «μη σταματάς γαμιά μου. Με αρπάζει και με στήνει στα τέσσερα. Τρίβει το πουτσοκέφαλο του στα μουνόχειλα μου και στην κωλοτρυπίδα μου και γλιστράει απότομα μέσα στο μουνάκι μου. Με κρατάει από τα καπούλια μπροστά στον κορμό του δέντρου και με καρφώνει δυνατά. Η πούτσα του έτοιμη να σπάσει αλλά συνεχίζει να με καρφώνει δυνατά και μου βάζει τον αντίχειρα του μέσα στην κωλοτρυπίδα.
Χύνω και ξαναχύνω από καύλα πάνω στον πούτσο του. Καθώς ετοιμάζεται κι αυτός να τελειώσει, τον βγάζει έξω, και γονατίζει και τον παίρνω στο στόμα μου. Χαϊδεύω και γλείφω τα αρχίδια του και του λέω «χύσε με, τα θέλω στο στόμα μου όλα». Τον παίζει και τον ακουμπάει στη γλώσσα μου ανεβάζοντας το ρυθμό. Σε λίγο νιώθω ότι έρχεται αυτό που αναζητάει. «Χύνω μωρό μου» μου φωνάζει και τελειώνει στο στόμα μου. Ήταν από τις πιο όμορφες εμπειρίες. Και πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν ανεξάντλητος. Αφού άδειασε τα αρχίδια του, στάθηκε μπροστά μου! Με είδε σκεφτική.
«Τι έγινε μωρό μου δεν σε ευχαρίστησε αυτό που κάναμε; Μετάνιωσες;»
«Όχι! Όχι! ήταν υπέροχο. Απλά έχω ένα μικρο πονοκέφαλο.»
«Οι καυλιάρες γυναίκες Μωρό μου πηδιούνται ακόμα και με πονοκέφαλο.»
Το βουκολικό σεξ Ναυσικά μου έχει σίγουρα τα θετικά του. Έρχεσαι πιο κοντά στη φύση γενικώς αλλά και αγκαλιάζεις την ίδια τη ζωώδη ενέργεια που εξ αρχής έχεις από μέσα σου. Βρίσκεσαι ήδη σε ένα ιδανικό τοπίο και κάνεις έρωτα ξεδιάντροπα κάτω από το φως του ήλιου απλά και βουκολικά, όπως οι πρόγονοι μας, όπως όλα τα αλλά ζώα. Δυστυχώς όμως ο συνεχής φόβος «μη μας δει κανείς» μπορούν εύκολα να γίνουν εμπόδια σε μια ενδιαφέρουσα και καυλωτική εμπειρία. Αλλά το «παράνομο» σεξ και στις έξοχες χρυσή μου ενέχει κινδύνους και είναι για τους γενναίους.
Εκείνη τη μέρα έζησα ένα ανεξέλεγκτο πάθος εκτός συζυγικής στέγης. Μία φλόγα που δεν έσβηνε. Τύψεις για τον σύντροφό μου και ταυτόχρονα χαρά και φόβο για αυτό που είχα ζήσει. Η ιστορία όμως δεν τελείωσε.. Στη συνέχεια μηνύματα, βλέμματα με περισσότερο πάθος ήρθαν και με τρέλαναν ακόμη περισσότερο, και αυτό που ξέρω είναι πως η ανάσα του στο αυτί μου την ώρα που το κορμί του τρέμει πάνω στο δικό μου είναι η μεγαλύτερη κόλαση της ζωής μου, που θέλω να καίγομαι ξανά και ξανά!
Στο εκκλησάκι πήγαμε ξανά για αγρύπνια. Όταν η αγρύπνια τέλειωσε και οι πόρτες έκλεισαν όταν όλοι έφυγαν μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, μείναμε οι δυο μας σ' ένα καμαράκι του. Δεν είμασταν πια ο ιερέας και η ενορίτισσα, είμασταν δύο σώματα σε μια ιερόσυλη συμφωνία.
Αυτή η ολονυχτία μας δεν είχε καμία σχέση με προσευχές. Ήταν μια λειτουργία όπου ο μόνος Θεός ήταν το πάθος μας και οι μόνες ψαλμωδίες ήταν οι δικές μας κραυγές μέσα στην ησυχία της νύχτας και η «ιερή» ατμόσφαιρα έκανε το σεξ ακόμα πιο καυτό! Η παράσταση επαναλήφθηκε και τότε περάσαμε εκρηκτικές στιγμές με έντονο και παθιασμένο σεξ που μας πρόσφερε περισσότερους και πολύ πιο έντονους οργασμούς. Είμασταν πλέον σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Αυτή τη φορά με ξεκώλιασε για τα καλά ο καριόλης και μου έλεγε πως ήθελε να με πάρει παρτούζα με τον Αλκιβιάδη!
Η ιδέα της παρτούζας με τον Αλκιβιάδη δεν ήταν απλώς μια φαντασίωση μας, ήταν η επόμενη μεγάλη πρόκληση που μου έβαλε, μια πρόκληση που, όπως φαίνεται, δεν είμαι καθόλου έτοιμη να αρνηθώ. Η σκέψη και μόνο του να βρεθώ ανάμεσα σε δύο άνδρες και ο ένας από αυτούς να είναι ο ιερέας μου με κάνει να νιώθω ακόμα πιο «αμαρτωλή» και πιο ποθητή.
«Δηλαδή έγινε το ευλογητός ο Κύριος, σε σεπτή ολονυχτία; Έζησα να το ακούσω αυτό!» μουρμούρισε η Ναυσικά. Ακόμη δεν μπορεί να πιστέψει στα αυτιά της. Το πρόσωπό της, που πριν από λίγο ήταν γεμάτο περιέργεια, τώρα είναι ζωγραφισμένο με μια μίξη ενός παράξενου, σχεδόν ενοχικού θαυμασμού. Το «ευλογητός ο Κύριος» που μουρμούρισε, μέσα στην ιερόσυλη ατμόσφαιρα που περιέγραψε η Ανδρομάχη, ακούγεται σαν η απόλυτη ειρωνεία.
«Όλοι ξεπέφτουμε φιλενάδα, κι εδώ που τα λέμε ποιον δεν ξεφτίλισε η καύλα...» και όπως λέει και ο ρασοφόρος μου: «Ο Θεός δεν λογαριάζει τη καύλα στις αμαρτίες»
Η απάντησή της Ανδρομάχης είναι η απόλυτη δικαίωση της «αμαρτωλής» της διαδρομής. Η φράση της «Ο Θεός δεν λογαριάζει τη καύλα στις αμαρτίες» είναι το απόλυτο «συγχωροχάρτι» που χρειαζόταν για να συνεχίσει να ζει αυτή την έντονη ζωή, χωρίς να κοιτάζει πίσω της με ενοχές. Είναι το «κλειδί» που ξεκλειδώνει κάθε πόρτα, ακόμη και της εκκλησίας, επιτρέποντάς τους να μετατρέψουν τον ιερό χώρο σε πεδίο ερωτικών αναζητήσεων. Όταν λέει ότι η καύλα μας ξεφτιλίζει, στην πραγματικότητα εννοεί ότι μας απογυμνώνει. Μας βγάζει από το προσωπείο του κοινωνικού μας ρόλου (της πιστής ενορίτισσας, του ιερέα) και μας αφήνει μόνο με την αλήθεια των ενστίκτων μας. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο ιερέας χρησιμοποιεί τέτοια επιχειρήματα, δείχνει ότι έχει βρει μια δική του «θεολογία» για να δικαιολογήσει το πάθος του. Είναι ο τρόπος του να διαχωρίσει το πνεύμα από τη σάρκα, επιτρέποντας στη σάρκα να «αμαρτάνει» ελεύθερα.
Η Ναυσικά τώρα νιώθει ότι είναι «αιχμάλωτη» της ιστορίας της Ανδρομάχης. Η ιστορία της είναι τόσο καθηλωτική. Θέλει να μάθει τη συνέχεια... Η Ανδρομάχη την κοίταξε στα μάτια. «Ναυσικά εγώ δεν ψάχνω για σύντροφο στη ζωή τον έχω. Ψάχνω για εκείνες τις στιγμές που το αίμα μου βράζει και που ο κόσμος γύρω μου σταματά να υπάρχει.» Άπλωσε το χέρι της και άγγιξε το χέρι της Ναυσικάς με μια κίνηση που δεν ήταν πλέον φιλική, αλλά συνωμοτική. Σκέψου το.. Τρεις ήμερες και δυο νύχτες στη Θεσσαλονίκη θα είμαστε δύο γυναίκες που παίζουν με τη φωτιά, θα γνωρίσουμε κάποιους άντρες που θα νομίζουν ότι είναι οι κυρίαρχοι, ενώ στην πραγματικότητα, θα είναι ο δικός μας πειρασμός. Πώς σου φαίνεται αυτή η προοπτική, φιλενάδα;»
Η Ναυσικά ένιωσε μια πρωτόγνωρη έξαψη να την κατακλύζει. Η πρόταση της Ανδρομάχης δεν ήταν απλώς μια πρόταση, ήταν ένα στοίχημα. Ένιωσε την καρδιά της να χτυπά με έναν ρυθμό που δεν είχε ξανακούσει, έναν ρυθμό ρυθμικό, σχεδόν προκλητικό. Η Ανδρομάχη δεν της ζήτησε απλώς να πάνε ένα ταξίδι. Της ζήτησε να συνωμοτήσουν, να γίνουν οι αρχιτέκτονες ενός παιχνιδιού όπου οι ρόλοι θα αντιστρέφονταν. Το βλέμμα της Ανδρομάχης παρέμενε καρφωμένο πάνω της, βαρύ από υποσχέσεις και μια σιγουριά που τρόμαζε και συνάμα μαγνήτιζε τη Ναυσικά. «Τρεις μέρες και δύο νύχτες...» ψιθύρισε η Ναυσικά, με τη φωνή της να ακούγεται ασυνήθιστα σταθερή, παρά την εσωτερική της αναταραχή. «Στη Θεσσαλονίκη, εδώ που ο αέρας μυρίζει πάντα θάλασσα και ανυπακοή.» Έσφιξε ανεπαίσθητα το χέρι της Ανδρομάχης, παρασυρμένη από την ένταση της στιγμής. Η λογική της, που πάντα την έκανε να ζυγίζει τα βήματά της, εκείνη τη στιγμή φάνταζε σαν ένα παλιό, ξεθωριασμένο ρούχο που δεν χρειαζόταν πια. «Δεν είναι μόνο η πρόκληση, Ανδρομάχη», απάντησε η Ναυσικά, τολμώντας να την κοιτάξει με μια νέα αυθάδεια. «Είναι η απελευθέρωση. Το να αφήσουμε άλλους να νομίζουν ότι κρατούν τα ηνία, ενώ εμείς θα κινούμαστε στις σκιές, παρατηρώντας τους να πέφτουν στην παγίδα της δικής μας αδιαφορίας... ή της δικής μας γοητείας. Είναι ένα παιχνίδι που δεν έχω παίξει ποτέ, αλλά νιώθω ότι οι κανόνες του είναι γραμμένοι στο αίμα μου.» Ένα μικρό, σχεδόν αδιόρατο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της Ναυσικάς. Η σκέψη των αντρών που θα πίστευαν πως ήταν οι κυρίαρχοι, ενώ στην πραγματικότητα θα ήταν απλώς πιόνια σε μια παρτίδα που η ίδια και η Ανδρομάχη θα διηύθυναν, της έδωσε μια αίσθηση δύναμης που δεν είχε γνωρίσει ποτέ. «Δέχομαι το στοίχημα», είπε η Ναυσικά, και η φωνή της τώρα είχε τη σιγουριά μιας γυναίκας που μόλις είχε αποφασίσει να κάψει τις γέφυρες με τον παλιό της εαυτό.
Η Ανδρομάχη σταμάτησε για μια στιγμή, αφήνοντας το αεράκι του Θερμαϊκού να της ανακατέψει τα μαλλιά, και με το βλέμμα στραμμένο προς το βάθος του ορίζοντα, συμπλήρωσε με φωνή που έμοιαζε να κουβαλάει όλη τη μαγεία της πόλης: «Απόψε στη Θεσσαλονίκη ο έρωτας περιφέρεται ανάμεσα στα φώτα της παραλίας και τις σκιές των στενών! Είναι ένας έρωτας αλλιώτικος, Ναυσικά. Δεν κρατάει χάρτη και δεν υπόσχεται επιστροφές. Περιφέρεται ανάμεσα στα φώτα της παραλίας και τις σκιές των στενών, και μας περιμένει γιατί η Θεσσαλονίκη δεν κοιμάται ποτέ όταν έρχεται η νύχτα.».
Η Ναυσικά έγνεψε καταφατικά, νιώθοντας πως η βραδιά μόλις είχε αρχίσει να ξεδιπλώνεται σαν ένα σπάνιο χειρόγραφο.
«Και ο ρασοφόρος;» ρώτησε η Ναυσικά, χαμηλώνοντας λίγο τον τόνο της φωνής της.
«Ο ρασοφόρος;» επανέλαβε η Ανδρομάχη, αφήνοντας το όνομα να γλιστρήσει από τα χείλη της σαν μια λέξη χωρίς πια κανένα βάρος.» Έκανε ένα βήμα πιο κοντά, τόσο που η Ναυσικά μπορούσε να νιώσει την ανάσα της, μια ανάσα που μύριζε υπόσχεση και ελευθερία. «Ξέχνα τον, Ναυσικά. Στη Θεσσαλονίκη, τα κλαμπ δεν είναι ναοί σιωπής. Είναι φωτεινές αρένες, γεμάτες ζωή, παλμό και δίψα. Εκεί θα βρεις δεκάδες ρασοφόρους. Θα είναι σαν κι εμάς, άνθρωποι που αναζητούν την ένταση για να νιώσουν ζωντανοί.» Η Ανδρομάχη χτύπησε ελαφρά το χέρι της Ναυσικάς, σαν να επικύρωνε μια συμφωνία. «Φαντάσου το. Να μπαίνουμε μέσα, να γινόμαστε το επίκεντρο χωρίς να προσπαθούμε, και να βλέπουμε τον καθέναν από αυτούς να προσπαθεί να μας κερδίσει, πιστεύοντας πως είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Θα παίξουμε μαζί τους, θα τους αφήσουμε να μας πλησιάσουν, θα τους αφήσουμε να πιστέψουν πως μας κατέκτησαν... και τη στιγμή που θα νομίζουν ότι έχουν τον έλεγχο, εμείς θα έχουμε ήδη φύγει, αφήνοντάς τους να αναρωτιούνται τι τους χτύπησε. Λοιπόν; Θα πάμε να βρούμε την πυρκαγιά που μας περιμένει;»
«Εμείς θα έχουμε ήδη φύγει, αφήνοντας τους να αναρωτιούνται τι τους χτύπησε! Και αν μας ανάψουν φωτιές;» τη ρωτάει προβληματισμένη η Ναυσικά.
Η Ανδρομάχη χαμογέλασε, ένα χαμόγελο που δεν έφτανε μόνο στα χείλη, αλλά φώτιζε όλο της το πρόσωπο με μια άγρια, σχεδόν αρχέγονη ικανοποίηση. «Αν μας ανάψουν φωτιές, Ναυσικά... τότε το παιχνίδι σταματά να είναι δικό τους και γίνεται δικό μας», απάντησε η Ανδρομάχη, «Αν μας ανάψουν φωτιές, δεν τις σβήνουμε. Τις αφήνουμε να φουντώσουν, γιατί μόνο μέσα στη φλόγα μπορείς να δεις ποιος άντρας έχει το θράσος να αντέξει το κάψιμο.» Σταμάτησε για μια στιγμή, αφήνοντας το βλέμμα της να περιπλανηθεί στο κενό, σαν να έβλεπε ήδη τις σκηνές που θα εκτυλίσσονταν στα κλαμπ της Θεσσαλονίκης. «Αν μας ανάψουν φωτιές, τους αφήνουμε να μας πλησιάσουν όσο πιο κοντά αντέχουν. Και όταν νιώσουν τη δύναμη της δικής μας πυρκαγιάς, όταν καταλάβουν πως η δική μας φλόγα είναι πολύ πιο ισχυρή, πολύ πιο καταστροφική από τη δική τους, τότε τους αναγκάζουμε να μας παραδοθούν. Δεν είναι πια θέμα κυριαρχίας, είναι θέμα επιβίωσης. Αν ένας άντρας ανάψει φωτιά μπροστά μας, θα απαιτήσουμε να μας την προσφέρει ολόκληρη. Θα τον κάνουμε να μας κοιτάξει και να καταλάβει πως, από εκείνη τη στιγμή, η ζωή του περιστρέφεται γύρω από τη δική μας θέληση.
Δεν φοβόμαστε τις πυρκαγιές, Ναυσικά. Εμείς είμαστε εκείνες που τις τροφοδοτούν. Αν κάποιος τολμήσει να παίξει μαζί μας, θα τον αφήσουμε να μας κάψει ακριβώς όσο χρειαζόμαστε για να νιώσουμε ζωντανές, και μετά... μετά θα τον αφήσουμε να καίγεται μόνος του, αναρωτώμενος πώς έχασε τα πάντα μέσα σε μια νύχτα. Είσαι έτοιμη να γίνεις η φωτιά που κανείς δεν μπορεί να τιθασεύσει;»
......Ο Αλκιβιάδης θυμόταν ολοκάθαρα πόσο πολύ είχε προσπαθήσει η Ανδρομάχη για αυτό το ταξίδι που είχε οργανώσει η ενορία τους με την προτροπή και τη συμμετοχή του ιερέα. Η προσμονή της, ο τρόπος που το σχεδίαζε, η δίψα της για αυτή την απόδραση στη Θεσσαλονίκη έδειχναν έναν άνθρωπο που μετρούσε τις μέρες να βρίσκεται δίπλα στον πνευματικό της. Και ξαφνικά, η είδηση ότι ο πνευματικός της δεν έμεινε καν μαζί τους στο ξενοδοχείο αλλά τράβηξε κατευθείαν για το Άγιο Όρος, συνοδεύτηκε από εκείνη την αλλόκοτη, υποδόρια ανακούφιση στη φωνή της.
Η εξήγηση που σχηματίστηκε στο μυαλό του Αλκιβιάδη φάνταζε πλέον η πιο λογική, και ταυτόχρονα η πιο εκρηκτική.
Ίσως όλη αυτή η προσμονή δεν αφορούσε απλώς ένα χαλαρό ταξίδι με τη Ναυσικά. Ίσως η παρουσία του «ρασοφόρου» να ήταν η αόρατη αφορμή, η σκιά που κινούσε τα νήματα. Μέχρι που η πραγματικότητα χτύπησε την πόρτα. Μια στιγμή, μια εικόνα, μια αποκάλυψη, όταν η Ανδρομάχη είδε τον πνευματικό, αυτόν τον άνθρωπο που θεωρούσε καθοδηγητή, να «σαλιαρίζει» απροκάλυπτα με τη νεαρή φοιτήτρια.
Η οργή εκείνης της στιγμής λειτούργησε σαν αρνητικός καταλύτης. Απότομα, γκρέμισε κάθε ιδεαλισμό, διέλυσε την αυταπάτη και έκαψε μονομιάς όποια συναισθηματική σύνδεση και οικειότητα, υπήρχε μεταξύ τους. Και τώρα, ελεύθερη από προσδοκίες, προδομένη αλλά και ξαφνικά απελευθερωμένη από μια σιωπηλή χειροπέδη, η Ανδρομάχη βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη όχι για να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα, αλλά για να κάψει τα παλιά και να ζήσει τη νύχτα με τους δικούς της όρους.
..Θυμήθηκε τα λόγια του φίλου του ...του «κατεργάρη» ρασοφόρου... που με σοβαροφάνεια και ιερό ζήλο του είχε υποσχεθεί να είναι ο άγρυπνος φρουρός της Ανδρομάχης. Του είχε τάξει πως με την προσευχή, την ευλογία και την καθοδήγησή του θα κρατούσε την ηθική της συνείδηση σε εγρήγορση, ώστε να μην παρασυρθεί στα πλοκάμια του διαβόλου, που παραμονεύουν τις παντρεμένες γυναίκες για να τις ρίξουν στην αμαρτία της εξωσυζυγικής σχέσης.
Και τι έκανε αυτός ο «φύλακας άγγελος»; Αντί να μείνει δίπλα της, να αποτελεί το ηθικό της στήριγμα και να την προστατεύει από τους ύπουλους πειρασμούς της σάρκας, τα παράτησε όλα! Όχι μόνο την άφησε έκθετη στους πειρασμούς των Πρωτοπλάστων, αλλά ο ίδιος ενέδωσε πρώτος, σαλιαρίζοντας με τη φοιτήτρια πριν αναχωρήσει άρον-άρον για την ασφάλεια του Αγίου Όρους!
Τώρα πια , πίσω στη Θεσσαλονίκη, στο κρυμμένα μπαρ στις στοές, οι ισορροπίες θα ανατραπούν πλήρως, σκέφτεται ο Αλκιβιάδης και οι σκέψεις διαδέχονταν η μία την άλλη σαν χείμαρρος.
Πόση ασφάλεια θα ένιωθε αν ήξερε ότι ο ιερομόναχος, με τη στιβαρή του παρουσία και τη μεγάλη πείρα που είχε αποκτήσει από το γυναικείο κοινό της ενορίας του, βρισκόταν πράγματι δίπλα της! Θα ήταν εκεί για να την προστατεύσει από τις ύπουλες παγίδες του Σατανά, που γλιστρούν πονηρά στον γυναικείο νου με χίλιους δυο τρόπους, μετατρέποντας τις σκέψεις σε πράξεις και σπρώχνοντας την ψυχή στον κατήφορο της αμαρτίας και των ενοχών. Αν ο ρασοφόρος στεκόταν σαν άγρυπνος φύλακας άγγελος, ο Αλκιβιάδης θα κοιμόταν ήσυχος στην Αθήνα, βέβαιος πως η Ανδρομάχη δεν θα υπέκυπτε σε κανένα ερωτικό παραστράτημα.
Αντί για αυτό, όμως, οι μεγαλόστομες υποσχέσεις αποδείχθηκαν κενό γράμμα. Ο «άγιος» πατέρας πήρε τα όρη και τα βουνά της Χαλκιδικής, αφήνοντας την Ανδρομάχη ανεπιτήρητη και ελεύθερη στο πιο επικίνδυνο, ατμοσφαιρικό περιβάλλον της Θεσσαλονίκης.
«Δηλαδή, αυτός ο άνθρωπος δεν προβληματίζεται καθόλου;»
Δεν περνάει καν από το μυαλό του ρασοφόρου ότι αυτή ακριβώς τη νύχτα, μέσα στους καπνούς και τη χαμηλή μουσική του μπαρ της στοάς, ένας αδέσποτος εραστής της μιας βραδιάς μπορεί να κερδίσει το προνόμιο να παρασυρθεί μαζί της σε απαγορευμένα ερωτικά παιχνίδια; Ότι κάποιος άγνωστος θα γεύεται τη θηλυκότητα της και τα θεσπέσια καπούλια της, την ίδια ώρα που ο «πνευματικός» απολαμβάνει τη γαλήνη του Αγίου Όρους;
............Η Ανδρομάχη και η Ναυσικά, κουρασμένες αλλά ενθουσιασμένες από το πλούσιο εκδρομικό πρόγραμμα, επέστρεψαν στο ξενοδοχείο όπου είχε καταλύσει το ταξιδιωτικό γκρουπ. Καθώς ανανέωναν τα ρούχα τους για τη βραδινή έξοδο, η πόρτα χτύπησε, ήταν η ξαδέρφη της Ναυσικάς, η οποία ζει και αναπνέει στους ρυθμούς της Θεσσαλονίκης λόγω του μεταπτυχιακού της.
«Girls' night out στη Θεσσαλονίκη επιβάλλεται!» αναφώνησε η ξαδέρφη μόλις μπήκε στο δωμάτιο. «Αφού έχετε εμένα για ντόπια ξεναγό, ξεχάστε τα τουριστικά. Η Θεσσαλονίκη είναι ξεκάθαρα η πρωτεύουσα του αυθόρμητου φλερτ και της non-stop διασκέδασης. Ξεχνάτε τις στημένες καταστάσεις, εδώ το φλερτ γίνεται όρθιο, με ένα ποτό στο χέρι, ιδανικό έδαφος για κόσμο που βγαίνει με διάθεση για γνωριμίες και για άμεσο και χαλαρό φλερτ και με μουσικές που ανεβάζουν τη διάθεση καθώς πέφτει η νύχτα..
Με τα σχέδια έτοιμα, οι τρεις τους βγήκαν στους ζωντανούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, έτοιμες να απολαύσουν μια αξέχαστη βραδιά!
Η επιλογή της ξαδέρφης αποδείχθηκε ακριβώς αυτό που χρειάζονταν. Καθώς προχωρούσαν στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, τα βήματά τους τις οδήγησαν μακριά από τη φασαρία του κεντρικού δρόμου, στην είσοδο μιας ατμοσφαιρικής στοάς.
Η μετάβαση ήταν σχεδόν μαγική, μόλις πέρασαν την καμάρα της στοάς, ο ήχος της πόλης χαμήλωσε και τη θέση του πήρε η ζεστή, μπάσα μουσική που αγκάλιαζε τον χώρο. Το μπαρ φανερώθηκε μπροστά τους σαν ένας κρυμμένος θησαυρός. Η αισθητική του, ένας συνδυασμός ρετρό λεπτομερειών, χαμηλού, θερμού φωτισμού και ξύλινων στοιχείων, έδινε την αίσθηση ότι είχες μεταφερθεί σε μια άλλη εποχή ή σε μια κρυφή γωνιά κάποιου ευρωπαϊκού μητροπολιτικού μπαρ.
Καθώς μπήκαν μέσα, η φιλόξενη ενέργεια του χώρου τις έκανε αμέσως να χαλαρώσουν. Δεν υπήρχε ίχνος επιτηδευμένης αμηχανίας· ήταν ένας χώρος που απέπνεε απόλυτη ασφάλεια, οικειότητα και σεβασμό, από εκείνα τα στέκια όπου μια γυναίκα ή μια γυναικεία παρέα μπορεί να νιώσει 100% ο εαυτός της, είτε θέλει να χορέψει είτε απλώς να συζητήσει με το ποτό της.
Η είσοδός τους ήταν σαν σκηνή από ταινία που γυρίστηκε σε αργή κίνηση. Η Ανδρομάχη, η Ναυσικά και η ξαδέρφη της διέσχισαν τη στοά και πέρασαν το κατώφλι του μπαρ με έναν αέρα απόλυτα φυσικό, αέρινο και ανεπιτήδευτο. Η φυσική τους ομορφιά, φωτισμένη από τον θερμό, χαμηλό φωτισμό του χώρου, δεν χρειαζόταν τίποτα το υπερβολικό για να ξεχωρίσει.
Όμως ήταν η Ανδρομάχη που σαν μαγνήτης τράβηξε πάνω της την ατμόσφαιρα του χώρου. Σε κάθε της βήμα αποτύπωνε μια ήρεμη βεβαιότητα, μια αυτοπεποίθηση που δεν χρειαζόταν να επιβληθεί, απλώς υπήρχε. Τα βλέμματα, ανδρικά και γυναικεία, στράφηκαν πάνω της, συνοδεύοντάς την από την είσοδο μέχρι τη γωνιά της μπάρας. Φλογερές ματιές, γεμάτες θαυμασμό και περιέργεια, γλίστραγαν πάνω της, αλλά εκείνη τις προσπερνούσε με μια διακριτική, σχεδόν αριστοκρατική αδιαφορία.
Δεν ήταν θέμα αλαζονείας. Ήταν γιατί η προσοχή της ήταν αλλού.
Η καρδιά της χτυπούσε με έναν δικό της, εσωτερικό ρυθμό. Τα μάτια της, ενώ έδειχναν να κοιτούν το περιβάλλον με ηρεμία, σάρωναν διακριτικά κάθε γωνιά της στοάς, κάθε σκιά κοντά στην μπάρα, κάθε παρέα που γελούσε κάτω από τα χαμηλά φώτα. Ήξερε, ή τουλάχιστον η διαίσθησή της την έκανε να θέλει να πιστεύει βαθιά,πως εκείνο το βράδυ, σε αυτό ακριβώς το κρυμμένο στέκι της Θεσσαλονίκης, βρισκόταν ο άνθρωπος που είχε έρθει να αναζητήσει.
Η Ναυσικά και η ξαδέρφη της προχωρούσαν δίπλα της χαμογελαστές, απολαμβάνοντας την ενέργεια της βραδιάς, χωρίς να έχουν καταλάβει ακόμα πλήρως την αληθινή αποστολή της Ανδρομάχης... Η παντρεμένη Ανδρομάχη δεν είχε πια κανέναν «φύλακα» πάνω από το κεφάλι της, ούτε κανένα ηθικό φρένο. Ο πνευματικός της την είχε ελευθερώσει άθελα του. Οι καταπιεσμένες σεξουαλικές της ανάγκες, η διψασμένη για περιπέτεια θηλυκότητα της και η ατμόσφαιρα της νύχτας έσμιγαν επικίνδυνα.
Με το ποτήρι στο χέρι και τη Ναυσικά δίπλα της, η Ανδρομάχη κοίταξε προς την άκρη της μπάρας. Ο «πειρασμός» δεν άργησε να φανεί.
«Οκ... πάμε στα βαθιά!»
Η σκέψη πέρασε από το μυαλό της Ανδρομάχης σαν μια ηλεκτρική εκκένωση, συνοδευόμενη από ένα κρυφό, αφοπλιστικό χαμόγελο στα χείλη της.
Η απόφασή της είχε πλέον αποκρυσταλλωθεί: καμία δέσμευση, καμία υπόσχεση για το αύριο, καμία προσδοκία που θα βάραινε τη στιγμή. Ήξερε απόλυτα τι ήθελε και ακόμα πιο σημαντικά τι δεν επιθυμούσε.
Κάποιες συναντήσεις έχουν ανυπολόγιστη αξία ακριβώς επειδή γεννιούνται, ανθίζουν και ολοκληρώνονται μέσα στα όρια μιας μοναδικής νύχτας, χωρίς να ζητούν τίποτα περισσότερο.
Αυτό που αναζητούσε ήταν ένας νέος άνδρας με έντονο ερωτισμό, έμφυτη αυτοπεποίθηση και την τόλμη να βουτήξει μαζί της σε μια νύχτα γεμάτη αμοιβαία απόλαυση. Ήθελε κάποιον που να μπορεί να ακολουθήσει τον ρυθμό της, να αποκωδικοποιήσει τις επιθυμίες της χωρίς βιασύνη, χαρίζοντας της μια εμπειρία που θα την έκανε να νιώσει ξανά απόλυτα ζωντανή, ελεύθερη και ακαταμάχητη.
Στο μυαλό της Ανδρομάχης, η αλήθεια ήταν απλή και αδιαπραγμάτευτη.
Ένας εραστής, εντελώς απαλλαγμένος από τη φθορά της καθημερινότητας, τη ρουτίνα των λογαριασμών, τα άγχη της συμβίωσης και την κούραση των χρόνων, διατηρεί πάντα ζωντανό το ένστικτο του κυνηγού και του θαυμαστή. Είναι εκεί αποκλειστικά για να απολαύσει, να προσέξει, να χαρίσει το κομπλιμέντο τη στιγμή ακριβώς που πρέπει και να κάνει μια γυναίκα να αισθανθεί ξανά μοναδική, ποθητή και στο επίκεντρο του κόσμου.
Αντίθετα, σε μια μακροχρόνια σχέση ή έναν γάμο, σαν αυτόν με τον Αλκιβιάδη, η οικειότητα συχνά λειτουργεί σαν ύπουλος δολοφόνος του ρομαντισμού. Τα πράγματα γίνονται αυτονόητα. Τα βλέμματα χαρίζονται σιωπηλά, τα λόγια θαυμασμού λιγοστεύουν όχι επειδή χάθηκε η αγάπη, αλλά επειδή η συνήθεια σκεπάζει τα πάντα με μια βαριά, γκρίζα σκόνη. Η ανάγκη να εκφραστεί ο πόθος πνίγεται κάτω από το βάρος της κοινής ζωής.
Και για μια γυναίκα όπως η Ανδρομάχη, που διψούσε για επιβεβαίωση, για το βλέμμα που καίει και την προσοχή που αποδεικνύει ότι η θηλυκότητα της παραμένει ακέραια και ακαταμάχητη, αυτή η έλλειψη είχε γίνει ασήκωτη.
Γύρισε ελαφρώς το κεφάλι της, κοιτάζοντας σαν να βρισκόταν μπροστά της ο Αλκιβιάδης στην Αθήνα, και άφησε τα λόγια να φύγουν από τα χείλη της με μια ήρεμη, αφοπλιστική σιγουριά.
«Η μάχη είναι, όπως και να το κάνουμε, Αλκιβιάδη, άνιση», είπε με ένα αδιόρατο, σαγηνευτικό χαμόγελο.
«Στο δικό μου μυαλό, τουλάχιστον, ο εραστής ξεκινά πάντοτε με προβάδισμα.»
Στα μάτια της Ανδρομάχης, ο εραστής είχε το πλεονέκτημα της προσμονής, της καινούργιας γνωριμίας και της ανάγκης να κατακτήσει. Πρόσεχε τις λεπτομέρειες, χάριζε απλόχερα τον θαυμασμό του και έκανε τη γυναίκα να αισθάνεται μοναδική. Ο μόνιμος σύντροφος, αντίθετα, συχνά παρασυρόταν από τη δύναμη της συνήθειας, αφήνοντας την καθημερινότητα να σκεπάσει όσα κάποτε εξέφραζε με ευκολία.
Ίσως να μην ήταν πάντα έτσι. Ίσως να υπήρχαν σχέσεις που διέψευδαν αυτή την πεποίθηση. Εκείνη, όμως, εκείνη τη στιγμή της ζωής της, ήταν βέβαιη πως, στη δική της προσωπική ζυγαριά, ο εραστής έβγαινε νικητής.
Ο Αλκιβιάδης έφερνε συνεχώς στο μυαλό του την ίδια εικόνα. Η Ανδρομάχη, μαζί με την κολλητή της, τη Ναυσικά, και την ξαδέρφη της, να μπαίνουν όλες μαζί σε ένα από τα δημοφιλή club/bar της Θεσσαλονίκης. Μια παρέα τριών γυναικών που απολάμβαναν τη βραδινή τους έξοδο, χωρίς να δείχνουν ότι αναζητούσαν γνωριμίες, κρατώντας διακριτικά τις αποστάσεις τους από κάθε βιαστική προσέγγιση. Στη φαντασία του, αυτή η στάση δεν αποτελούσε άρνηση, αλλά έναν τρόπο να διατηρούν τον έλεγχο της βραδιάς. Να επιλέγουν εκείνες πότε, με ποιον και μέχρι ποιο σημείο θα άφηναν μια κουβέντα ή ένα φλερτ να εξελιχθεί. Ίσως, συλλογιζόταν, αυτή η διακριτική αυτοσυγκράτηση να έκανε την παρουσία τους ακόμη πιο ενδιαφέρουσα στα μάτια των θαμώνων.
Το παιχνίδι της γνωριμίας αποκτούσε έτσι έναν αέρα μυστηρίου, όπου τίποτε δεν ήταν δεδομένο και κάθε επόμενη κίνηση έπρεπε να κερδηθεί με ευγένεια, χιούμορ και υπομονή. Δεν ήξερε αν όλα αυτά συνέβαιναν πραγματικά ή αν ήταν αποκυήματα της ζήλιας και της φαντασίας του. Όσο περισσότερο, όμως, άφηνε το μυαλό του να πλάθει τέτοιες εικόνες, τόσο πιο αληθινές έμοιαζαν μέσα του.
Δεν υπήρχε σχεδόν κανένα ανδρικό βλέμμα που να μην κοντοστεκόταν πάνω της. Η παρουσία της μαγνήτιζε την προσοχή με έναν τρόπο αβίαστο, σαν να εξέπεμπε μια γοητεία που δύσκολα περνούσε απαρατήρητη. Βάδιζε με την αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας που γνώριζε καλά τη δύναμη της εμφάνισης και της προσωπικότητάς της, χωρίς να έχει ανάγκη να την επιδεικνύει.
Όποιος την παρατηρούσε θα μπορούσε εύκολα να φανταστεί ότι, πριν τελειώσει η βραδιά, κάποιος θα είχε καταφέρει να κερδίσει το ενδιαφέρον της. Όχι επειδή εκείνη έδινε τέτοια δικαιώματα, αλλά επειδή η αύρα της άφηνε να αιωρείται η υπόσχεση πως η νύχτα έκρυβε ακόμη εκπλήξεις. Η Ανδρομάχη άφηνε το βλέμμα της να περιπλανιέται αργά στον χώρο. Παρατηρούσε διακριτικά τους θαμώνες, αναζητώντας εκείνο το βλέμμα που θα συναντούσε το δικό της και θα γεννούσε έναν αμοιβαίο, σιωπηλό διάλογο. Δεν την ενδιέφερε απλώς ένας όμορφος άνδρας, αναζητούσε εκείνη τη μορφή που, με την παρουσία και την αυτοπεποίθησή της, θα της ξυπνούσε τη διάθεση να φλερτάρει. Σάρωνε τα πρόσωπα ένα προς ένα, όμως κανένα δεν κατάφερνε να της κινήσει πραγματικά το ενδιαφέρον. Η μουσική γέμιζε την αίθουσα, οι παρέες γελούσαν, τα ποτήρια υψώνονταν σε πρόποση, μα εκείνη συνέχιζε να ψάχνει ανάμεσα στο πλήθος κάποιον που να ξεχωρίζει. Όταν έφτασε στη μεγάλη ξύλινη μπάρα, λουσμένη στον χαμηλό, ζεστό και ατμοσφαιρικό φωτισμό του club/bar, επιβράδυνε το βήμα της. Και τότε, σχεδόν αναπάντεχα, το βλέμμα της σταμάτησε. Για μια στιγμή έμεινε ακίνητη, καθώς μια ευχάριστη έκπληξη ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της. Το βλέμμα της στάθηκε πάνω σε έναν νεαρό άνδρα που έμοιαζε να ξεχωρίζει αβίαστα από το πλήθος. Ήταν ψηλός, ευθυτενής, με αρρενωπά χαρακτηριστικά και μια σχεδόν αρμονική συμμετρία στο πρόσωπό του που του χάριζε μια διακριτική αλλά αδιαμφισβήτητη γοητεία. Δεν έκανε τίποτε για να τραβήξει την προσοχή, κι όμως, η παρουσία του αρκούσε για να τον κάνει να ξεχωρίζει μέσα στον χαμηλό φωτισμό του χώρου. Η Ανδρομάχη ένιωσε το βλέμμα της να μένει καρφωμένο πάνω του για λίγα δευτερόλεπτα περισσότερο απ' όσο συνήθιζε. Μια ευχάριστη έκπληξη ζωγραφίστηκε ασυναίσθητα στο πρόσωπό της. Δεν μπορούσε να μην παραδεχτεί πως ο άγνωστος έμοιαζε εντυπωσιακά με την εικόνα που είχε πλάσει στη φαντασία της πριν ακόμη βγει εκείνο το βράδυ. Ήταν σαν να είχε πάρει σάρκα και οστά μια αόριστη προσδοκία, κάνοντάς την να αναρωτηθεί αν η νύχτα επρόκειτο τελικά να της επιφυλάσσει περισσότερες εκπλήξεις απ' όσες είχε τολμήσει να φανταστεί. Η μόνη διαφορά ήταν πως της φάνηκε ακόμη πιο νέος απ' ότι τον είχε φανταστεί. Τα καστανά, ανέμελα μαλλιά του έπεφταν ατημέλητα πάνω στο όμορφο πρόσωπό του, χαρίζοντας του εκείνη τη φυσική γοητεία που δεν μπορεί να κατασκευαστεί. Ήταν το προσεγμένο χάος της νιότης, οι ατίθασες τούφες έμοιαζαν σαν να μην είχαν ποτέ γνωρίσει χτένα, λες και μόλις είχε σηκωθεί από το κρεβάτι και είχε βγει στον κόσμο με την ίδια ανεπιτήδευτη άνεση. Η εικόνα του απέπνεε φρεσκάδα, ζωντάνια και μια αβίαστη αρρενωπότητα που τον έκανε να ξεχωρίζει χωρίς καμία προσπάθεια. Η Ανδρομάχη δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο. Ο άγνωστος στεκόταν απέναντί της σχεδόν όπως τον είχε πλάσει η φαντασία της, μόνο που η πραγματικότητα αποδεικνυόταν ακόμη πιο γοητευτική. Υπήρχε κάτι στο βλέμμα του που την έκανε να διστάζει. Τα μάτια του έμοιαζαν να αλλάζουν χρώμα καθώς έπεφτε πάνω τους ο χαμηλός φωτισμός του club/bar. Ήταν πράσινα ή μπλε; Δεν μπορούσε να αποφασίσει. Οι σκιές και οι αντανακλάσεις της νύχτας έκαναν το χρώμα τους να μεταμορφώνεται διαρκώς, προσθέτοντας ακόμη περισσότερο μυστήριο στην παρουσία του. Στα χείλη του σχηματιζόταν ένα χαμόγελο διακριτικό, με μια ανεπιτήδευτη παιχνιδιάρικη διάθεση. Δεν είχε τίποτε το επιτηδευμένο· έμοιαζε με το χαμόγελο ενός ανθρώπου που είχε μάθει να απολαμβάνει τις μικρές εκπλήξεις της ζωής και να αντιμετωπίζει τους άλλους με φυσική αυτοπεποίθηση. Η Ανδρομάχη δεν μπόρεσε να μη σκεφτεί πως η εμφάνισή του θα του άνοιγε συχνά πόρτες. Ήταν από εκείνους τους άνδρες που τραβούν τα βλέμματα χωρίς να το επιδιώκουν. Κι εκείνη τη στιγμή χαμογέλασε κι η ίδια. Ίσως, συλλογίστηκε, αυτή η φυσική γοητεία να έκανε λίγο πιο εύκολη και τη δική τους πρώτη γνωριμία, αν τελικά οι δρόμοι τους διασταυρώνονταν εκείνο το βράδυ.
Το τζιν του είναι λίγο φθαρμένο, και φοράει επώνυμης μάρκας παπούτσια. Είναι ένας ενδιαφέρον τύπος και άρχισε να σκέφτεται ότι αυτό το χρωστάει στο λακκάκι που έχει στο πιγούνι του. Τον κάνει ακόμα πιο αινιγματικό, και σ’ αυτό δύσκολα μια γυναίκα μπορεί να αντισταθεί. Μπορεί να μην ήταν καμία έφηβη, εξάλλου είχε κλείσει τα τριάντα πέντε της, όμως τέτοιον άντρα ήταν αδύνατον να τον προσπεράσει αδιάφορα. Καμιά γυναίκα δεν θα μπορούσε να περάσει από δίπλα του και να μην τον κοιτάξει. Είχε, επιτέλους, εντοπίσει τον άνδρα που είχε τραβήξει πραγματικά το ενδιαφέρον της. Κάτι στην παρουσία του, στον τρόπο που στεκόταν και στο βλέμμα του, της έδινε την αίσθηση πως η νύχτα αυτή ίσως να μην έμοιαζε με καμία άλλη. Δεν γνώριζε ακόμη αν η πρώτη εντύπωση θα επιβεβαιωνόταν, όμως η περιέργεια και η έλξη είχαν ήδη αρχίσει να κερδίζουν έδαφος.
«Ίσως αυτή η ιστορία να έχει συνέχεια», σκέφτηκε, νιώθοντας μια ανεπαίσθητη ενοχή να περνά από μέσα της. Την ίδια στιγμή, όμως, αισθανόταν την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα και τις αισθήσεις της να ξυπνούν. Από τη στιγμή που τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν, μια έντονη προσμονή είχε φωλιάσει μέσα της.
Η ατμόσφαιρα στο μπαρ είχε αρχίσει να θερμαίνεται επικίνδυνα, αποκτώντας έναν πιο χαλαρό και παιχνιδιάρικο παλμό. Η Ναυσικά, με τη ζωντάνια και το ακαταμάχητο χιούμορ της, δεν άργησε να τραβήξει τα βλέμματα και να γίνει η ψυχή της παρέας.Με μια αβίαστη κίνηση, εκείνη και η ξαδέρφη της απομακρυνθήκαν ελαφρώς από τη γωνία της μπάρας και ενσωματώθηκαν σε μια διπλανή παρέα νεαρών φοιτητών που έπιναν τα ποτά τους γεμάτοι ενέργεια. Το γέλιο δεν άργησε να ανάψει, τα πειράγματα έπεφταν βροχή και η χημεία ανάμεσά τους ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα.
Η Ναυσικά, απολαμβάνοντας την απόλυτη ελευθερία της βραδιάς, είχε πάρει τα ηνία του παιχνιδιού. Ήταν ολοφάνερο πως, ανάμεσα στα πειράγματα και τις έξυπνες ατάκες, κάποιος από τους τυχερούς φοιτητές εκείνο το βράδυ επρόκειτο να παρακολουθήσει τα πιο συναρπαστικά, «επικουρικά μαθήματα σεξολογίας» της ζωής του, με μια απόλυτα έμπειρη, σαγηνευτική και αριστοτεχνική δασκάλα.
Και την ίδια ώρα, καθώς η Ναυσικά δίνει τα δικά της... μαθήματα, η Ανδρομάχη με τον μυστηριώδη άγνωστο στη δική τους γωνιά, η βραδιά τους μόλις άρχιζε και δεν μπορούσε να προβλέψει πού θα την οδηγούσε. Ως έμπειρη και δυναμική γυναίκα γνώριζε πως η πραγματική γοητεία δεν βρισκόταν στις βιαστικές κινήσεις ούτε στα προφανή μηνύματα. Αν ήθελε να τραβήξει την προσοχή του, θα το έκανε με τρόπο φυσικό και ανεπιτήδευτο. Περίμενε την κατάλληλη στιγμή, μια αφορμή που θα έμοιαζε σχεδόν τυχαία, ώστε η πρώτη τους επαφή να εξελιχθεί αβίαστα. Δεν επιθυμούσε να προδώσει από την πρώτη στιγμή τις πραγματικές της προθέσεις. Προτιμούσε το παιχνίδι της προσέγγισης, όπου το ενδιαφέρον γεννιέται σταδιακά, μέσα από βλέμματα, μικρές συμπτώσεις και λίγες καλά διαλεγμένες κουβέντες. Ήθελε να κινήσει την περιέργειά του, να τον κάνει να αναζητήσει κι εκείνος το βλέμμα της και να επιθυμήσει να τη γνωρίσει καλύτερα. Αρχικά αντάλλαξε μαζί του μόνο μερικές διακριτικές ματιές. Όσο γοητευτικός κι αν της φαινόταν, πρόσεξε να μη σταθεί επίμονα πάνω του. Προτιμούσε να αφήνει την περιέργεια να γεννιέται αργά, μέσα από σύντομες συναντήσεις των βλεμμάτων και μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες κινήσεις. Δεν άργησε, ωστόσο, να αντιληφθεί ότι είχε ήδη τραβήξει την προσοχή του.
Αφού αντάλλαξαν τις πρώτες, διστακτικές ματιές, η Ανδρομάχη στράφηκε αργά προς την μπάρα για να παραγγείλει το ποτό της. Κάθε της κίνηση ήταν ήρεμη και μελετημένη, όχι από επιτήδευση, αλλά από τη σιγουριά μιας γυναίκας που γνώριζε ότι η γοητεία βρίσκεται συχνά σε όσα αφήνεις τον άλλον να ανακαλύψει μόνος του. Του έδωσε τον χρόνο να την παρατηρήσει, να σχηματίσει τη δική του πρώτη εντύπωση, να προσέξει τη φυσική της ομορφιά, την κομψότητα της εμφάνισής της και την αβίαστη αυτοπεποίθηση που εξέπεμπε. Όταν πήρε το ποτήρι της και γύρισε ξανά προς την αίθουσα, ένιωσε σχεδόν αμέσως το βλέμμα του να την αναζητά. Για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια τους συναντήθηκαν ξανά. Εκείνη δεν χαμήλωσε το βλέμμα ούτε επέμεινε περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν. Του χάρισε μόνο ένα ανεπαίσθητο, γεμάτο αυτοπεποίθηση χαμόγελο και μια ματιά που άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας γνωριμίας, χωρίς όμως να προδίδει τις προθέσεις της.
Ο νεαρός έμεινε ακίνητος, σαν να είχε αιφνιδιαστεί από τη δύναμη της παρουσίας της. Ύστερα σήκωσε αργά το ποτήρι του και ήπιε μια μικρή γουλιά, περισσότερο για να κερδίσει χρόνο. Ένιωθε πως εκείνη η άγνωστη γυναίκα είχε διαταράξει απροσδόκητα την ηρεμία του. Χωρίς να έχει ανταλλάξει ούτε μία λέξη μαζί της, είχε ήδη καταφέρει να κεντρίσει την περιέργειά του και να μονοπωλήσει τη σκέψη του. Η Ανδρομάχη διέκρινε σχεδόν αμέσως την ανεπαίσθητη αμηχανία του. Η πρώτη τους οπτική επαφή, όσο σύντομη κι αν ήταν, έδειχνε πως εκείνος δεν είχε αποφασίσει ακόμη αν έπρεπε να κάνει το επόμενο βήμα ή να αφήσει την ευκαιρία να χαθεί. Χαμογέλασε ανεπαίσθητα. Το ένστικτό της τής έλεγε πως αυτή ακριβώς η στιγμή του δισταγμού ήταν η κατάλληλη για να πάρει εκείνη διακριτικά την πρωτοβουλία. Χωρίς βιασύνη, του χάρισε το πιο γλυκό και ζεστό χαμόγελό της. Ήταν ένα χαμόγελο που δεν υποσχόταν τίποτα, αλλά ούτε και απέκλειε τίποτα. Ένα χαμόγελο που έλεγε απλώς πως μια γνωριμία θα ήταν καλοδεχούμενη. Το βλέμμα της έμεινε πάνω του για μια στιγμή ακόμη. Δεν υπήρχε πρόκληση, μόνο μια σιωπηλή πρόσκληση να αφήσει πίσω του την αμηχανία και να πλησιάσει. Μέσα της γεννήθηκε μια σκέψη, σχεδόν σαν ψίθυρος:
«Ίσως απόψε οι δρόμοι μας να μην τέμνονται τυχαία. Ίσως αυτή η νύχτα να κρύβει μια ιστορία που αξίζει να αρχίσει.»
Και, για πρώτη φορά από τη στιγμή που μπήκε στο μπαρ, ένιωσε πως η συνέχεια δεν εξαρτιόταν αποκλειστικά από εκείνη. Τώρα περίμενε να δει αν εκείνος θα έβρισκε το θάρρος να κάνει το επόμενο βήμα. Η ματιά της έμοιαζε να του μιλά πριν ακόμη προλάβει να αρθρώσει λέξη.
«Σε νιώθω...» συλλογίστηκε. «Βλέπω την αμηχανία σου, την έλξη σου, τον τρόπο που προσπαθείς να κρύψεις όσα προδίδει το βλέμμα σου. Κι ίσως να μη διαφέρουμε και τόσο. Γιατί κι εγώ, από τη στιγμή που σε αντίκρισα, αισθάνομαι πως κάτι μέσα μου ξύπνησε.»
Το χαμόγελό της έγινε λίγο πιο ζεστό, σχεδόν συνωμοτικό. «Απόψε δεν αναζητώ υποσχέσεις ούτε εξηγήσεις. Θέλω μόνο να ζήσω μια νύχτα έξω από τον χρόνο, όπου θα υπάρχουν μόνο η έλξη, η χημεία και η ελευθερία να είμαστε ο εαυτός μας. Χωρίς ρόλους, χωρίς «πρέπει» και «μη», χωρίς να μας απασχολεί το αύριο. Μόνο να αφήσουμε τη νύχτα να μας παρασύρει και να δούμε πού θα μας οδηγήσει, μέχρι το πρώτο φως της αυγής.»
«Αχ... και να ήξερες», θα έλεγε ίσως ένας αόρατος αφηγητής, «πως τίποτα από όσα συμβαίνουν δεν είναι τόσο τυχαίο όσο νομίζεις. Κάποια πράγματα έχουν ήδη πάρει τον δρόμο τους, ακολουθώντας ένα σχέδιο που εσύ αγνοείς.» Και ίσως να ήταν καλύτερα έτσι. Γιατί, αν γνώριζε την αλήθεια, ίσως να δίσταζε. Ίσως να πρόσεχε περισσότερο τις κινήσεις της ή να άφηνε τον φόβο να επισκιάσει τον αυθορμητισμό της. Όμως η Ανδρομάχη δεν γνώριζε τίποτε απ' όλα αυτά. Με το ποτήρι στο χέρι, ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο στα χείλη και την καρδιά της να χτυπά λίγο πιο γρήγορα, συνέχισε να βαδίζει προς την ιστορία που, χωρίς να το αντιλαμβάνεται ακόμη, είχε ήδη αρχίσει να γράφεται.
«Προχώρα, Ανδρομάχη...» ψιθύριζε σχεδόν ειρωνικά η μοίρα.
«Βρίσκεσαι ακριβώς εκεί όπου πρέπει να είσαι.» Οι κλεφτές ματιές και τα διακριτικά, παιχνιδιάρικα χαμόγελα είχαν αρχίσει να δημιουργούν ανάμεσά τους μια αδιόρατη, αλλά ολοένα ισχυρότερη σύνδεση. Κάθε νέα συνάντηση των βλεμμάτων τους έμοιαζε να λέει περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να εκφράσουν οι λέξεις. Το πρόσωπο του νεαρού φωτίστηκε από μια ευχάριστη έκπληξη. Ήταν φανερό πως η παρουσία της τον είχε αιχμαλωτίσει. Το βλέμμα του περιπλανήθηκε διακριτικά πάνω της, θαυμάζοντας την κομψότητα της σιλουέτας της, την αρμονία των κινήσεών της και την αυτοπεποίθηση που εξέπεμπε. Στο μυαλό του σχηματιζόταν η εικόνα μιας γυναίκας γοητευτικής, με έντονη προσωπικότητα και μια εσωτερική φλόγα που έκανε την παρουσία της ακόμη πιο ελκυστική. Δεν ήξερε τίποτα γι' αυτήν, κι όμως ένιωθε πως πίσω από το ήρεμο χαμόγελο και το σικ παρουσιαστικό της κρυβόταν μια γυναίκα που ζούσε τις στιγμές με πάθος και αυθεντικότητα. Η Ανδρομάχη δεν θυμόταν πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας άγνωστος είχε καταφέρει να την αναστατώσει τόσο. Και τότε, σαν να υπάκουσε σε μια αόρατη δύναμη, εκείνος γύρισε απότομα προς το μέρος της. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν ξανά και, αυτή τη φορά, κανείς από τους δύο δεν βιάστηκε να τα απομακρύνει.
«Τον θέλω...» σκέφτηκε, νιώθοντας την καρδιά της να σφυροκοπά. Η ένταση της στιγμής την αιφνιδίαζε ακόμη και την ίδια. Δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς ένας άνθρωπος που είχε γνωρίσει μόνο μέσα από λίγες κλεφτές ματιές είχε καταφέρει να καταλάβει τόσο χώρο στη σκέψη της. Προσπάθησε να συγκεντρωθεί, να αποσπάσει το μυαλό της, να στραφεί αλλού. Μάταια. Κάθε φορά που σήκωνε το βλέμμα, το έβρισκε να επιστρέφει σ' εκείνον. Έπρεπε να υπάρξει μια αρχή.
Χωρίς να βιαστεί, σκέφτηκε μια απλή, απολύτως φυσική αφορμή για να τον πλησιάσει. Μια ερώτηση, μια μικρή πληροφορία, αρκετή για να σπάσει τον πάγο χωρίς να φανεί πως η προσέγγιση ήταν προσχεδιασμένη. Άλλωστε, ήξερε πως οι περισσότερες γνωριμίες ξεκινούν από τις πιο ασήμαντες αφορμές. Πήρε μια βαθιά ανάσα, χαμογέλασε διακριτικά και έκανε το πρώτο βήμα. Εκείνος, από την άλλη, έμοιαζε να περιμένει ακριβώς αυτή τη στιγμή. Από την πρώτη στιγμή που την είχε προσέξει, ευχόταν να βρεθεί μια ευκαιρία να της μιλήσει. Όταν την είδε να πλησιάζει, ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο φώτισε το πρόσωπό του. Η νύχτα, όπως όλα έδειχναν, μόλις άρχιζε να γράφει τη δική της ιστορία.
«Κυρία μου, θα είναι μεγάλη μου χαρά να σας βοηθήσω», είπε με ένα ευγενικό χαμόγελο. «Σας ακούω. Πείτε μου τι ακριβώς αναζητάτε.» Μιλούσε με ηρεμία και μια φυσική ευγένεια που δεν έμοιαζε προσποιητή. Έπειτα άπλωσε το χέρι του προς το μέρος της. Η Ανδρομάχη ανταπέδωσε τη χειραψία. Τη στιγμή που οι παλάμες τους συναντήθηκαν, ένιωσε μια ανεξήγητη συγκίνηση να τη διαπερνά. Δεν ήταν παρά μια τυπική χειρονομία· κι όμως, υπήρχε κάτι στον τρόπο που την κοίταζε, στη ζεστασιά του αγγίγματος του και στην αβίαστη αυτοπεποίθησή του που έκανε εκείνη τη στιγμή να μοιάζει ξεχωριστή. Για λίγα δευτερόλεπτα έμειναν να κοιτάζονται στα μάτια. Η βοή του μπαρ έμοιαζε να απομακρύνεται, ενώ γύρω τους απλωνόταν μια παράξενη αίσθηση οικειότητας, σαν να είχαν γνωριστεί πολύ πριν από εκείνη τη νύχτα. Η αμοιβαία έλξη ήταν πλέον φανερή, όχι μέσα από μεγάλες κινήσεις, αλλά από τις μικρές σιωπές, τα χαμόγελα και τις ματιές που διαρκούσαν λίγο περισσότερο απ' όσο επέβαλλε η ευγένεια. Η Ανδρομάχη προσπάθησε να διατηρήσει την ψυχραιμία της. Δεν συνήθιζε να αφήνει τα συναισθήματά της να προδίδονται τόσο εύκολα, όμως εκείνος είχε ήδη καταφέρει να κλονίσει τη συνήθη αυτοκυριαρχία της. Ο νεαρός χαμογέλασε ξανά, αυτή τη φορά με περισσότερη ζεστασιά. «Επιτρέψτε μου να συστηθώ», είπε. «Με λένε Φίλιππο.»
«Ανδρομάχη», απάντησε εκείνη, χωρίς να αποσύρει αμέσως το βλέμμα της. Και κάπως έτσι, με μια απλή χειραψία και δύο ονόματα που μόλις είχαν ανταλλαχθεί, άρχισε μια γνωριμία που έμοιαζε να υπόσχεται πως η νύχτα θα είχε πολύ μεγαλύτερη διάρκεια από όσο έδειχνε το ρολόι.
«Χάρηκα πολύ, Ανδρομάχη», είπε ο Φίλιππος ευγενικά. «Είναι πραγματική χαρά που σε γνωρίζω.»
«Κι εγώ χάρηκα πολύ, Φίλιππε», ανταπέδωσε εκείνη, κοιτώντας τον στα μάτια.
Για μια στιγμή επικράτησε μια ευχάριστη σιωπή, σαν κανείς από τους δύο να μη βιαζόταν να τη διακόψει. «Θα μου επιτρέψεις μια μικρή παράκληση;» τη ρώτησε με διακριτικότητα. «Νομίζω πως θα ήταν πιο όμορφο να μιλάμε στον ενικό. Συμφωνείς;» Η Ανδρομάχη έγνεψε καταφατικά, αφήνοντας ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο να φωτίσει το πρόσωπό της. «Φυσικά», απάντησε. «Άλλωστε, μόλις γνωριστήκαμε. Δεν υπάρχει λόγος για τόσες επισημότητες.» Ο Φίλιππος χαμογέλασε με εμφανή ανακούφιση. Η διακριτική, γεμάτη αυτοπεποίθηση προσέγγισή του την είχε κολακέψει. Χωρίς να γίνεται πιεστικός ή υπερβολικός, είχε καταφέρει να την κάνει να νιώσει ξεχωριστή. Η αυτοπεποίθησή της ανέβηκε ακόμη περισσότερο και ένιωσε πως η αρχική αμηχανία είχε πλέον δώσει τη θέση της σε μια αβίαστη οικειότητα. Η συζήτηση μπορούσε πλέον να κυλήσει φυσικά, σαν να γνωρίζονταν περισσότερο απ' όσο μαρτυρούσε η πρώτη τους συνάντηση.
Η Ναυσικά παρακολουθούσε διακριτικά τη φίλη της και δεν άργησε να καταλάβει ότι εκείνο το βράδυ δεν επρόκειτο για ένα ακόμη αθώο φλερτ. Ήξερε την Ανδρομάχη όσο λίγοι άνθρωποι. Αναγνώριζε κάθε της βλέμμα, κάθε ανεπαίσθητο χαμόγελο, κάθε κίνηση που πρόδιδε πως είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις της. «Ωχ...», σκέφτηκε χαμογελώντας μέσα της. «Αυτός ο καημένος δεν έχει καταλάβει ακόμη με ποια έχει μπλέξει.» Η Ανδρομάχη δεν ήταν γυναίκα των βιαστικών κινήσεων. Προτιμούσε τις έμμεσες προσεγγίσεις, εκείνες που έμοιαζαν να γεννιούνται αυθόρμητα, ενώ στην πραγματικότητα έκρυβαν υπομονή, παρατηρητικότητα και αυτοπεποίθηση. Προχωρούσε αργά, αφήνοντας την έλξη να χτίζεται φυσικά, μέχρι ο άλλος να θελήσει από μόνος του να τη γνωρίσει καλύτερα. Η Ναυσικά διέκρινε εύκολα πως ο νεαρός όχι μόνο είχε προσέξει την Ανδρομάχη, αλλά ανταποκρινόταν ολοένα και περισσότερο στην παρουσία της. Το ενδιαφέρον του φαινόταν ειλικρινές, σχεδόν αφοπλιστικό. Κάθε φορά που τα βλέμματά τους συναντιούνταν, εκείνος έμοιαζε να ξεχνά για λίγο οτιδήποτε συνέβαινε γύρω του.
«Τον έχει ήδη κερδίσει», μονολόγησε μέσα της με μια δόση πειράγματος. «Κι ούτε που θα καταλάβει πότε μια απλή γνωριμία θα μετατραπεί σε μια νύχτα που θα θυμάται για πολύ καιρό.»
Η Ναυσικά, με εκείνο το κοφτερό, γυναικείο αισθητήριο που τη χαρακτήριζε, κατάλαβε αμέσως πως η δική της αποστολή εκεί είχε ολοκληρωθεί.
Η Ανδρομάχη βρισκόταν πλέον στον δικό της παράδεισο, κι ένας τρίτος άνθρωπος δίπλα τους θα ήταν απλώς περιττός.
Άλλωστε, ούτε η ίδια η Ναυσικά σκόπευε να αφήσει τη νύχτα να πάει χαμένη.
Ο νεαρός φοιτητής που την είχε πλησιάσει λίγο νωρίτερα, γεμάτος ενθουσιασμό και τη δίψα της νιότης, είχε ήδη προτείνει στην παρέα να μεταφερθούν σε ένα μέρος πιο ζωντανό, όπου η μουσική θα έκαιγε και ο χορός θα έσπαγε κάθε φραγμό.
Με ένα διακριτικό σκούντημα στην ξαδέρφη της, της έδωσε το σύνθημα για την έξοδο.
Ύστερα, έσκυψε ελαφρά προς την Ανδρομάχη, αφήνοντας ένα συνωμοτικό χαμόγελο να διαγράψει τα χείλη της.
«Εμείς με τους φίλους της ξαδέρφης μου θα συνεχίσουμε τη βόλτα μας. Λέμε να πάμε κάπου που έχει και χορό», της είπε χαμηλόφωνα, κλείνοντας της το μάτι.
«Θα τα πούμε αργότερα στο ξενοδοχείο... αν καταφέρουμε να επιστρέψουμε!»
Η Ανδρομάχη ανταπέδωσε το βλέμμα με ένα θερμό, ευχαριστήριο χαμόγελο. Υπήρχε μια σιωπηλή συμφωνία ανάμεσα στις δύο φίλες. Μια συνενοχή που δεν χρειαζόταν εξηγήσεις.
Χωρίς να καθυστερήσουν, η Ναυσικά και η ξαδέρφη της ενσωματώθηκαν στην παρέα των νεαρών φοιτητών και απομακρύνθηκαν αθόρυβα, και χάθηκαν μέσα στους καπνούς και τον κόσμο του μπαρ.
Τώρα, η γωνία της μπάρας άδειασε από κάθε «προστατευτικό» τοίχος. Η Ανδρομάχη έμεινε μόνη, απέναντι στον Φίλιππο. Η απόσταση ανάμεσά τους έμοιαζε πλέον να έχει εκμηδενιστεί.
Ο νεαρός άνδρας, με το αινιγματικό του βλέμμα και το ανεπαίσθητο λακάκι στο πηγούνι, την κοίταξε στα μάτια. Η αύρα του εξέπεμπε εκείνη την καθαρή, ακατέργαστη αυτοπεποίθηση που την είχε αιχμαλωτίσει από την πρώτη στιγμή.
..«Λοιπόν...» είπε εκείνος χαμηλόφωνα, μόλις έμειναν οι δυο τους, αφήνοντας τη φωνή του να χρωματιστεί από μια ζεστή, υποσχόμενη χροιά.
«Νομίζω πως τώρα μπορούμε να γνωριστούμε καλύτερα.»
«Νομίζω πως έχεις δίκιο», απάντησε εκείνη, σηκώνοντας αργά το ποτήρι της.
Το παιχνίδι δεν είχε πια επιστροφή. Η νύχτα στη Θεσσαλονίκη άνοιγε διάπλατα την αγκαλιά της, κι εκείνοι ήταν έτοιμοι να βουτήξουν στα πιο βαθιά της νερά.
Ο νεαρός χαμογέλασε ξανά, αυτή τη φορά με περισσότερη ζεστασιά.
«Επιτρέψτε μου να συστηθώ», είπε. «Με λένε Φίλιππο.»
«Ανδρομάχη», απάντησε εκείνη, χωρίς να αποσύρει αμέσως το βλέμμα της.
Και κάπως έτσι, με μια απλή χειραψία και δύο ονόματα που μόλις είχαν ανταλλαχθεί, άρχισε μια γνωριμία που έμοιαζε να υπόσχεται πως η νύχτα θα είχε πολύ μεγαλύτερη διάρκεια από όσο έδειχνε το ρολόι.
«Χάρηκα πολύ, Ανδρομάχη», είπε ο Φίλιππος ευγενικά. «Είναι πραγματική χαρά που σε γνωρίζω.»
«Κι εγώ χάρηκα πολύ, Φίλιππε», ανταπέδωσε εκείνη, κοιτώντας τον στα μάτια.
Ο Φίλιππος δεν απομακρύνθηκε. Αντίθετα, στάθηκε ακριβώς δίπλα της στη μπάρα, διατηρώντας εκείνη την ιδανική απόσταση που συνδύαζε τον σεβασμό με τον υπονοούμενο πόθο. Το λακάκι στο πηγούνι του φάνηκε καθαρά καθώς χαμογελούσε, δίνοντας του μια σχεδόν αφοπλιστική γλυκύτητα που ερχόταν σε τέλεια αντίθεση με την αρρενωπή, ατίθαση αύρα του.
«Θεσσαλονικιά ή περαστική από την Αθήνα;» ρώτησε εκείνος, γέρνοντας ελαφρώς προς το μέρος της για να υπερνικήσει τον χαμηλό, μπάσο ρυθμό της μουσικής. Το βλέμμα του, ανάμεσα σε πράσινο και μπλε κάτω από τις σκιές, την κοιτούσε με μια ειλικρινή, αδιάκριτη περιέργεια.
Η Ανδρομάχη ένιωσε την αυτοπεποίθησή της να επανέρχεται στο φουλ. Το παιχνίδι είχε πλέον αρχίσει και οι κανόνες γράφονταν από κοινού.
«Ας πούμε ότι ζωγράφισα έναν καμβά στην Αθήνα και ήρθα να τον τελειώσω εδώ», απάντησε με ένα νόημα που φαινόταν να τον αιφνιδιάζει και να τον εξάπτει ακόμα περισσότερο.
«Τότε ελπίζω να έχω κι εγώ μια θέση σε αυτόν τον καμβά», της απάντησε αμέσως, χωρίς δισταγμό, με μια φωνή που υποσχόταν ότι η νύχτα αυτή είχε μόλις ανοίξει την πιο ενδιαφέρουσα σελίδα της.
Καθώς η Ναυσικά και η ξαδέρφη με την παρέα τους χάθηκαν διακριτικά μέσα στο πλήθος των θαμώνων, αφήνοντας την Ανδρομάχη και τον Φίλιππο μόνοι στην άκρη της μπάρας, η ατμόσφαιρα έγινε ακόμα πιο πυκνή και ηλεκτρική.
Η απομάκρυνση της φίλης της λειτούργησε σαν τελικό σύνθημα. Η προστατευτική ασπίδα που κρατούσε από ένστικτο είχε πλέον πέσει ολοκληρωτικά, δίνοντας τη θέση της στην καθαρή, ακατέργαστη προσμονή. Ο Φίλιππος, με τη σειρά του, φάνηκε να απελευθερώνεται πλήρως από την αρχική του επιφύλαξη. Το γεγονός ότι έμειναν οι δυο τους έδωσε στη συζήτηση μια πιο προσωπική, σχεδόν συνωμοτική χροιά.
Οι κουβέντες τους για τη Θεσσαλονίκη, τα ταξίδια και τις επαγγελματικές υποχρεώσεις του συνεδρίου έδωσαν γρήγορα τη θέση τους σε κάτι πιο ουσιαστικό, στα βλέμματα, στα υπονοούμενα και στη σιωπηλή γλώσσα των αισθημάτων. Κάθε φορά που ο Φίλιππος έσκυβε ελαφρώς για να την ακούσει καλύτερα πάνω από τους ήχους της μουσικής, η Ανδρομάχη ένιωθε το άρωμά του να αναδύεται, ανακατεμένο με τη μυρωδιά του ποτού και τη δροσερή νυχτερινή αύρα της πόλης.
Το απαλό της κοκκίνισμα, εκείνη η ανεπαίσθητη παιδική αμηχανία που την ξάφνιασε και την ίδια, δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να την κάνει ακόμα πιο γοητευτική στα μάτια του.
Γιατί ο Φίλιππος δεν έβλεπε απλώς μια εντυπωσιακή γυναίκα, έβλεπε μια γυναίκα που, πίσω από την αψεγάδιαστη, ώριμη αυτοπεποίθησή της, έκρυβε μια αληθινή, ζωντανή φλόγα.
«Ξέρεις κάτι, Ανδρομάχη;» της είπε ξαφνικά, χαμηλώνοντας τη φωνή του και κοιτάζοντάς την κατάματα με εκείνα τα αινιγματικά, πράσινο-μπλε μάτια του. «Αυτό το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησε ως μια τυπική επαγγελματική υποχρέωση. Αλλά τώρα... νομίζω πως ο μόνος λόγος που θα θυμάμαι απόψε είναι αυτή ακριβώς η στιγμή.»
Η καρδιά της ένιωσε έναν χτύπο. Η πρότασή του δεν είχε ούτε ίχνος κοινότυπου φλερτ· ήταν άμεση, ειλικρινής και άφηνε να φανεί καθαρά πως η έλξη ήταν απολύτως αμοιβαία.
«Τότε ίσως να οφείλεις ένα ευχαριστώ στη συμπρωτεύουσα», απάντησε εκείνη με ένα χαμόγελο που φώτιζε ολόκληρο το πρόσωπό της, αφήνοντας το βλέμμα της να γλιστρήσει πάνω στο χαρακτηριστικό λακάκι στο πηγούνι του. «Ή μήπως στη μοίρα;»
Ο Φίλιππος χαμογέλασε πονηρά, σηκώνοντας το ποτήρι του.
«Σε ό,τι κι αν το οφείλουμε... το σημαντικό είναι ότι συνέβη. Λοιπόν, τι λες; Θέλεις να φύγουμε από εδώ; Η νύχτα έχει ακόμα πολύ δρόμο, και η Θεσσαλονίκη έχει κρυμμένες γωνιές που αξίζει να ανακαλύψουμε μαζί, μακριά από τη φασαρία.»
Η πρόσκληση ήταν σαφής. Η γραμμή ανάμεσα στη «γνωριμία στο μπαρ» και στην πραγματική περιπέτεια είχε μόλις διαβηθεί. Η Ανδρομάχη ένιωσε το κύμα της αδρεναλίνης να την κατακλύζει.
Οι ευθύνες, ο Αλκιβιάδης στην Αθήνα, η σκιά του «πνευματικού» στα βουνά της Χαλκιδικής, όλα είχαν σβηστεί εντελώς. Υπήρχε μόνο το τώρα, η ελευθερία της και ένας άνδρας έτοιμος να την παρασύρει εκεί που η νύχτα ορίζει τους δικούς της νόμους.
«Πάμε», του απάντησε χαμηλόφωνα, με μια σιγουριά που δεν άφησε περιθώρια για δεύτερες σκέψεις.Η Ανδρομάχη ένιωθε τον παλμό της καρδιάς της να χτυπά σε έναν ζωηρό, μεθυστικό ρυθμό. Το αλκοόλ, τα λόγια του Φίλιππου και κυρίως η συνειδητοποίηση της απόλυτης ελευθερίας της είχαν ανεβάσει την αδρεναλίνη στα ύψη. Η ατάκα της. «φλερτάρω κι ερωτεύομαι», δεν ήταν απλώς ένα σύνθημα της βραδιάς, αλλά η επιβεβαίωση μιας βαθύτερης ανάγκης να ζήσει, να νιώσει και να αφεθεί χωρίς ενοχές.
Ο Φίλιππος, με το αινιγματικό του βλέμμα και το ακαταμάχητο λακάκι στο πηγούνι, στεκόταν ακριβώς στο ύψος των προσδοκιών της. Ώριμος, ξεκάθαρος, τολμηρός και απόλυτα έτοιμος να διεκδικήσει αυτό που η χημεία τους φώναζε από την πρώτη στιγμή.
«Συμφωνώ απόλυτα», του απάντησε η Ανδρομάχη, σηκώνοντας το βλέμμα της και κοιτάζοντάς τον κατάματα, με μια φωνή που δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο αμφιβολίας. Το χαμόγελό της είχε γίνει πιο τολμηρό, πιο υποσχόμενο. «Μηδέν εξηγήσεις, μηδέν τύψεις. Μόνο το εδώ και το τώρα.»
Ο Φίλιππος χαμογέλασε με μια έκφραση απόλυτης ικανοποίησης. Άφησε το ποτήρι του στην μπάρα, έκανε ένα βήμα πιο κοντά της, κλείνοντας και την τελευταία απόσταση που απέμενε ανάμεσά τους, και της άπλωσε το χέρι με μια κίνηση γεμάτη βεβαιότητα και αρρενωπότητα.
«Τότε, Μάχη μου... ας πάμε να γράψουμε τη δική μας ιστορία για απόψε», της είπε χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά πάνω από τους ήχους της μουσικής.
Η Ανδρομάχη ακούμπησε την παλάμη της στη δική του, αφήνοντας τα δάχτυλά τους να πλεχτούν φυσικά. Χωρίς άλλη καθυστέρηση, απομακρύνθηκαν από τη μπάρα, προσπερνώντας τα αδιάκριτα βλέμματα των γύρω τους και των φοιτητριών που τους κοιτούσαν με μισό μάτι.
Η νύχτα στη Θεσσαλονίκη άνοιγε διάπλατα τις πόρτες της, έτοιμη να τους παρασύρει στις πιο κρυφές, παθιασμένες διαδρομές της, μακριά από τον κόσμο, μέχρι το πρώτο φως της αυγής.
.....Ο Αλκιβιάδης τίναξε απαλά το κεφάλι του, διώχνοντας με μια κίνηση όλη αυτή την κινηματογραφική, σχεδόν βασανιστική προβολή που είχε πλάσει το μυαλό του. Ήταν απλώς οι δικοί του φόβοι, οι ανασφάλειες και η σκιά της απόστασης που έδιναν σάρκα και οστά σε σενάρια άγνωστα και ανεπιβεβαίωτα. Στην πραγματικότητα, η Ανδρομάχη βρισκόταν απλώς σε ένα ταξίδι αναψυχής με τη φίλη της, απολαμβάνοντας τη νυχτερινή ζωή της Θεσσαλονίκης.
Την ίδια ώρα πίσω στη συμπρωτεύουσα, η πραγματικότητα έρεε με τους δικούς της, αυθόρμητους ρυθμούς. Το ταξί κυλούσε ομαλά στους φωτισμένους δρόμους, αφήνοντας πίσω του τη φασαρία του κέντρου και κατευθυνόμενο προς το ξενοδοχείο του Φίλιππου. Η ατμόσφαιρα στο πίσω κάθισμα ήταν ανάλαφρη, γεμάτη γέλια, πειράγματα και την ακαταμάχητη χημεία δύο ανθρώπων που είχαν αποφασίσει να ζήσουν το τώρα χωρίς δεύτερες σκέψεις.
«Εκεί μένεις;»
«Όχι μένω εδώ στο κοντινό ξενοδοχείο όπου έχω και το αυτοκίνητο μου στο πάρκινγκ! Για ευκολία αν συμφωνείς και εσύ προτείνω να πάρουμε ταξί.»
«Συμφωνώ», είπε η Ανδρομάχη με ένα φωτεινό χαμόγελο. «Απόψε θα αφήσω στην άκρη κάθε δεύτερη σκέψη και θα αφεθώ στη μαγεία της στιγμής. Εσύ ανέλαβε το τιμόνι κι ας μας οδηγήσει η νύχτα όπου εκείνη θελήσει.» Ο Φίλιππος ανταπέδωσε το χαμόγελο χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω της.
«Τότε ας αφήσουμε τη βραδιά να γράψει τη δική της ιστορία.»
Η Ανδρομάχη ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα. Το μυαλό της γέμισε εικόνες ανέμελες και φωτεινές· ανθρώπους που γελούσαν, ζευγάρια που αντάλλασσαν τρυφερά βλέμματα και χέρια που έσμιγαν χωρίς δισταγμό. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, δεν την απασχολούσε το αύριο. Την ενδιέφερε μόνο η στιγμή, η συντροφιά του και η γλυκιά αίσθηση πως η νύχτα έκρυβε ακόμη εκπλήξεις που περίμεναν να αποκαλυφθούν.
Έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια. Άφησε τη φαντασία της να την παρασύρει εκεί όπου συνήθως δεν τολμούσε να ταξιδέψει. Φαντάστηκε τον εαυτό της πιο τολμηρό, πιο ελεύθερο, απαλλαγμένο από τις αναστολές που τη συνόδευαν τόσα χρόνια. Σαν να άφηνε πίσω της τη γυναίκα που όφειλε πάντοτε να είναι και να συναντούσε εκείνη που κρατούσε καλά κρυμμένη μέσα της.
Η παρουσία του Φίλιππου λειτουργούσε σαν αθόρυβη πρόσκληση να εμπιστευτεί το ένστικτό της. Για πρώτη φορά έπειτα από καιρό, ένιωθε έτοιμη να αφήσει τον εαυτό της να παρασυρθεί από τη μαγεία της στιγμής, να ζήσει χωρίς φόβο όσα μέχρι τότε κρατούσε μόνο στη σφαίρα της φαντασίας και να επιτρέψει στη νύχτα να γράψει τη δική της ιστορία.
......Ο Αλκιβιάδης γνώριζε από πρώτο χέρι πως η Ανδρομάχη, προικισμένη με μια σπάνια φυσική γοητεία, είχε την ικανότητα να κεντρίζει το ενδιαφέρον των ανδρών σχεδόν αβίαστα. Όταν έβαζε έναν στόχο στο μυαλό της, διέθετε εκείνο το ιδιαίτερο κράμα αυτοπεποίθησης, εξυπνάδας και θηλυκότητας που δύσκολα άφηνε κάποιον ασυγκίνητο. Η φαντασία του άρχισε να πλάθει εικόνες.Τους έβλεπε να βγαίνουν από το club, να επιβιβάζονται σε ένα ταξί και να χάνονται στους φωτισμένους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Τους φανταζόταν να κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλον, τόσο κοντά ώστε κάθε στροφή του αυτοκινήτου να μικραίνει ακόμη περισσότερο την απόσταση μεταξύ τους. Το χαμηλό φως της πόλης περνούσε από τα παράθυρα, ενώ η κουβέντα τους γινόταν ολοένα πιο προσωπική, γεμάτη πειράγματα, χαμόγελα και υπαινιγμούς. Η Ανδρομάχη, με εκείνο το παιχνιδιάρικο ύφος που τη χαρακτήριζε όταν ένιωθε άνετα, έγειρε ελαφρά προς το μέρος του και τον κοίταξε με μάτια που έμοιαζαν να προκαλούν περισσότερο παρά να ρωτούν. Γλίστρησε ακόμη πιο κοντά του, ώσπου ο ώμος της άγγιξε τον δικό του. Έγειρε ελαφρά προς το μέρος του και χαμήλωσε τη φωνή της. «Μου φαίνεται», είπε με ένα αργό, παιχνιδιάρικο χαμόγελο, «ότι η γνωριμία μας σε έχει αναστατώσει περισσότερο απ' όσο θέλεις να παραδεχτείς.» Ο Φίλιππος ένιωσε τον λαιμό του να στεγνώνει. Χαμογέλασε αμήχανα και έστρεψε για μια στιγμή το βλέμμα του προς το παράθυρο, λες και εκεί θα έβρισκε την ψυχραιμία που του ξέφευγε. «Είναι τόσο φανερό;» ρώτησε τελικά.
Η Ανδρομάχη τον κοίταξε χωρίς να απομακρυνθεί. Τα μάτια της έμειναν καρφωμένα στα δικά του για μια στιγμή παραπάνω απ' όσο επέτρεπε η ευγένεια. «Αρκετά», ψιθύρισε. Ένα πονηρό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη της. «Και, μεταξύ μας... το βρίσκω πολύ κολακευτικό.»
Άφησε τη σιωπή να αιωρηθεί ανάμεσά τους, χωρίς να πάρει το βλέμμα της από πάνω του, σαν να απολάμβανε την αμηχανία του λίγο περισσότερο απ' όσο θα παραδεχόταν.
Η αμηχανία του μετατράπηκε σε γέλιο. Η ένταση που υπήρχε ανάμεσά τους δεν χρειαζόταν πλέον υπερβολικές χειρονομίες ή τολμηρές κουβέντες. Ήταν ήδη παρούσα, κρυμμένη στις σιωπές, στα βλέμματα και στην προσμονή για όσα θα μπορούσε να επιφυλάσσει η συνέχεια της νύχτας. Κόλλησε δίπλα του και άρχισε να του χαϊδεύει το φούσκωμα στο καβάλο του παντελονιού του. Του έριξε ένα πονηρό βλέμμα και χαμογέλασε. «Ε! Τι βλέπω εδώ; Αντίσκηνο έχεις στήσει!» τον πείραξε χαμηλόφωνα. «Το είχα προσέξει ήδη από το κλαμπ ότι ήσουν... κάπως αναστατωμένος. Συμβαίνει συχνά αυτό ή έχω την τιμητική μου απόψε; Φταίω εγώ γι' αυτή την... αναστάτωση;»
Ο νεαρός άνδρας αιφνιδιάστηκε από το πείραγμα της και, για μια στιγμή, ένιωσε να τον κυριεύει αμηχανία. Απέφυγε το βλέμμα της, στρέφοντας το κεφάλι του προς το παρμπρίζ. Σχεδόν ενστικτωδώς έριξε μια διακριτική ματιά στον καθρέφτη του ταξί, προσπαθώντας να διαπιστώσει αν ο οδηγός είχε αντιληφθεί την κουβέντα τους. Ευτυχώς, ο ταξιτζής έμοιαζε απορροφημένος στην οδήγηση, αδιάφορος για όσα διαδραματίζονταν στο πίσω κάθισμα.
Ο Φίλιππος άφησε έναν ανεπαίσθητο αναστεναγμό ανακούφισης, ενώ ένα αμήχανο χαμόγελο σχηματίστηκε στις άκρες των χειλιών του. Σιγά σιγά οι δισταγμοί του άρχισαν να υποχωρούν. Η παρουσία της, η οικειότητα που είχε αναπτυχθεί ανάμεσά τους και η σιωπηλή επιβεβαίωση που αντάλλασσαν με τα βλέμματά τους τού έδιναν το θάρρος να πλησιάσει περισσότερο.
Ο νεαρός άνδρας δεν μπορούσε να βγάλει μιλιά. Ήταν σαν να ήταν σε νιρβάνα! Εκείνη χαμογέλασε με μια παιχνιδιάρικη λάμψη στα μάτια.
«Απ' ό,τι βλέπω», του είπε πειρακτικά, «σου έχω προκαλέσει μεγάλη... αναστάτωση. Νομίζω, λοιπόν, πως έχω κι ένα μικρό χρέος να την αποκαταστήσω.» Το είπε γελώντας, αφήνοντας τα λόγια της να αιωρηθούν ανάμεσα τους σαν ένα διακριτικό πείραγμα, ενώ το βλέμμα της πρόδιδε τρυφερότητα και πρόκληση.
Έριξε μια φευγαλέα ματιά πάνω του και χαμογέλασε με νόημα. «Και αυτόν», είπε πειρακτικά, «δεν γίνεται να τον αφήσουμε να... διαμαρτύρεται έτσι. Έχει σηκωθεί αγέρωχος, σαν τη βελόνα μιας μαγνητικής πυξίδας που δείχνει πεισματικά πάντα προς τον Βορρά.» Γέλασε χαμηλόφωνα και τον κοίταξε στα μάτια.
«Μάλλον του έχεις χάσει τον έλεγχο απόψε.» Του ψιθύρισε σχεδόν συνωμοτικά, τόσο χαμηλόφωνα ώστε μόνο εκείνος να μπορεί να την ακούσει. Στα μάτια της χόρευε μια παιχνιδιάρικη σπίθα, ενώ το χαμόγελό της άφηνε να εννοηθούν περισσότερα απ' όσα αποκάλυπταν τα λόγια της. Η φωνή της είχε μια ζεστασιά και μια αδιόρατη πρόκληση που τον έκανε να την κοιτάξει ακόμη πιο έντονα, σαν να προσπαθούσε να διαβάσει όσα έκρυβε πίσω από το βλέμμα της.
Με μια αργή, κίνηση, άφησε το χέρι του να ακουμπήσει απαλά πάνω στους μηρούς της αναζητώντας πρώτα τη συναίνεση της μέσα από το βλέμμα της. Εκείνη δεν αποτραβήχτηκε, αντίθετα, του χαμογέλασε ζεστά. Τότε τα δάχτυλά του γλίστρησαν απαλά κάτω από το φουστάνι της, σε ένα τρυφερό χάδι που εξέφραζε την αμοιβαία έλξη και την επιθυμία να μειώσουν κι άλλο την απόσταση ανάμεσα τους σε μια κίνηση πάθους. Οι άκρες των δαχτύλων του ταξίδευαν κατά μήκος των εσωτερικών μηρών της Ανδρομάχης, πλησιάζοντας όλο και πιο κοντά στο κέντρο της ηδονής της..
Έπιασε το απαλό κιλοτάκι της και άρχισε να της το χαϊδεύει ενώ η Ανδρομάχη άνοιξε τα πόδια της να τον διευκολύνει. Μετακίνησε αργά το κάτω μέρος της κιλότα της και εξερεύνησε απαλά τα βάθη της ενώ η Ανδρομάχη συνέχιζε με το ένα της χέρι στο καβάλο του να του χαιδευει τον πούτσο εκεί ακριβώς που ήταν έτοιμος να εκραγεί από το φούσκωμα. Τον νιώθει να σκληραίνει και να μεγαλώνει και είναι πλέον έρμαιο στο χέρι της, δικός της!
Ο νεαρός άνδρας δεν μπορούσε να βγάλει μιλιά. Ήταν σαν να ήταν σε νιρβάνα!
Εκείνη χαμογέλασε με μια παιχνιδιάρικη λάμψη στα μάτια. «Απ' ό,τι βλέπω», του είπε πειρακτικά, «σου έχω προκαλέσει μεγάλη... αναστάτωση. Νομίζω, λοιπόν, πως έχω κι ένα μικρό χρέος να την αποκαταστήσω.» Το είπε γελώντας, αφήνοντας τα λόγια της να αιωρηθούν ανάμεσα τους σαν ένα διακριτικό πείραγμα, ενώ το βλέμμα της πρόδιδε τρυφερότητα και πρόκληση.
Έριξε μια φευγαλέα ματιά πάνω του και χαμογέλασε με νόημα. «Και αυτόν», είπε πειρακτικά, «δεν γίνεται να τον αφήσουμε να... διαμαρτύρεται έτσι. Έχει σηκωθεί αγέρωχος, σαν τη βελόνα μιας μαγνητικής πυξίδας που δείχνει πεισματικά πάντα προς τον Βορρά.» Γέλασε χαμηλόφωνα και τον κοίταξε στα μάτια.
«Μάλλον του έχεις χάσει τον έλεγχο απόψε.» Του ψιθύρισε σχεδόν συνωμοτικά, τόσο χαμηλόφωνα ώστε μόνο εκείνος να μπορεί να την ακούσει. Στα μάτια της χόρευε μια παιχνιδιάρικη σπίθα, ενώ το χαμόγελό της άφηνε να εννοηθούν περισσότερα απ' όσα αποκάλυπταν τα λόγια της. Η φωνή της είχε μια ζεστασιά και μια αδιόρατη πρόκληση που τον έκανε να την κοιτάξει ακόμη πιο έντονα, σαν να προσπαθούσε να διαβάσει όσα έκρυβε πίσω από το βλέμμα της.
«Μωρό μου…» της ψιθύρισε κι εκείνος, σκύβοντας ελαφρά προς το μέρος της. «Έχεις δίκιο. Απόψε όλα μοιάζουν σαν να είχαν από την αρχή χαράξει την ίδια πορεία, προς έναν προορισμό που και οι δυο θέλαμε να ανακαλύψουμε.» Χαμογέλασε, χωρίς να πάρει τα μάτια του από πάνω της. «Κι έχω μια αίσθηση πως αυτός ο προορισμός θα ήθελα να μην είναι μόνο για απόψε. Υπάρχει κάτι ανάμεσα μας που με κάνει να θέλω να παρατείνω κάθε λεπτό αυτής της βραδιάς. Και «Αυτός» ανυπομονεί για τη συνέχεια. Να περιποιηθεί το μουνάκι σου και να το ικανοποιήσει! Αυτό είναι το γιατρικό του.» Την πλησίασε, της έπιασε απαλά το πρόσωπο και αργά έσκυψε και τη φίλησε απαλά στα χείλη της.
«Σε θέλω! Σε θέλω πολύ…» της ψιθύρισε κοιτώντας τη στα μάτια και παραδόθηκαν σ΄ ένα ατελείωτο φιλί το οποίο ένιωσαν πως κράτησε για ώρες λες και τα χείλη τους δε σταματούσαν να αναζητούν τη λύτρωση.
«Απόψε είμαι δική σου. Το σώμα μου το ζητά και όλη τη νύχτα θα είμαστε ένα μωρό μου. Θέλω τόσο πολύ να σε νιώθω να με αγγίζεις... Να νιώθω το κορμί σου πάνω στο δικό μου, να σε νιώθω μέσα μου! Γι αυτό βαστήξου και μετά θα το ευχαριστηθείς καλύτερα, η προσμονή κάνει θαύματα.» του ψιθύρισε κι αυτή και συνέχισε να του χαιδευει το πούτσο προσπαθώντας τώρα να βάλει το χέρι της μέσα από το παντελόνι του χωρίς όμως να τα καταφέρει.
Χαμένοι στην ένταση της σύνδεσής τους, απολάμβαναν το γλυκό βασανιστήριο της προσμονής. Η Ανδρομάχη κατέβηκε πρώτη από το ταξί, ο νεαρός άνδρας είχε μείνει πίσω να την κοιτάει. Εισήλθε στην είσοδο του ξενοδοχείου και χωρίς χρονοτριβή κατευθύνθηκε κατευθείαν προς τη ρεσεψιόν και εκεί τον περίμενε να τη φτάσει δίνοντας του το μήνυμα ότι δε χωράνε ντροπές και δεν την ενδιέφερε το εστιατόριο και η μουσική στη πισίνα αλλά ένα ευρύχωρο καυτό κρεβάτι που τους περιμένει να περάσουν μερικές ώρες μοναδικής απόλαυσης με απίστευτη όρεξη για καυτές καταστάσεις και να καούν μαζί στις φλόγες του πάθους σβήνοντας τις καύλες τους! Φυσικά ο νεαρός άνδρας δεν άργησε να την ακολουθήσει. Έκλεισαν δωμάτιο σαν ερωτευμένο ζευγάρι και παράγγειλαν room service αλλά με λύπη ο ρεσεψιονίστ τους πληροφόρησε ότι το room service είχε κλείσει από τις 21:30 Ευγενικά τους πληροφόρησε ότι είχε τον τρόπο να τους εξυπηρετήσει. Τον ευχαρίστησαν για την καλοσύνη του παρήγγειλαν, τους οδήγησε στο ασανσέρ, και θα τους τηλεφωνούσε στο δωμάτιο όταν έλθει η παραγγελία τους!
Έφτασαν στον όροφο ανοίγοντας η πόρτα του ανελκυστήρα στο διάδρομο η Ανδρομάχη ενστικτωδώς τραβήχτηκε από την αγκαλιά του. Ρίχνει μια ανήσυχη ματιά τριγύρω! Ένιωσε ένα μείγμα ενθουσιασμού και ανησυχίας να κυλάει στις φλέβες της. Ένα μέρος της ήθελε να αγκαλιάσει τη νέα της τόλμη και την ευκαιρία να απολαύσει την επιθυμία της για σεξ με το νεαρό άνδρα αλλά ένα άλλο μέρος της ανησυχούσε!
«Νιώθω μια ανησυχία» παραδέχεται ψιθυριστά όλα αυτά μου έχουν έρθει πολύ απότομα!
«Αν θέλεις, μπορούμε να φύγουμε»». την καθησυχάζει ο Φίλιππος και γνέφει προς την πόρτα του ασανσέρ.
«Όλα αυτά έχουν έρθει πολύ απότομα! Δίνω την εντύπωση ότι είμαι εύκολη.» Επαναλαμβάνει προσπαθώντας να χωνέψει την τολμηρή απόφαση της ότι κάνει κάτι που ήταν εντελώς νέο, απρόσμενο, πολύ προχωρημένο και επικίνδυνο.
«Δε θέλω να φύγεις», λέει ο Φίλιππος και την πιάνει από τα μπράτσα. Την τραβάει κοντά του και κολλάει το σώμα του πάνω της. Την κοιτάζει ίσια στα μάτια και τη ρωτάει: «Τι θέλεις;»
«Εσένα». Κολλάει πάνω του. Τον φιλάει. Το κορμί του είναι σκληρό σαν πέτρα. Αυτή την ώρα θεωρεί ότι δε χρειάζονται ευγένειες. Να τις βράσει τις ευγένειες! Ο άντρας αυτός απόψε την κάνει να τον θέλει με τρόπο που δε χαρακτηρίζει μια κυρία. Επομένως γιατί να προσποιείται;
.Η πόρτα του δωματίου έκλεισε πίσω τους, αποκόπτοντας τον έξω κόσμο και αφήνοντας πίσω κάθε δισταγμό, κάθε σκέψη για το τι θεωρείται «πρέπει» και κάθε ίχνος παλιού ρόλου. Η ατμόσφαιρα γέμισε από την έντονη, σχεδόν αποπνικτική μυρωδιά του ανυπόμονα απελευθερωμένου πάθους.Ο Φίλιππος, κυριευμένος από μια πρωτόγνωρη ορμή, την είχε παγιδεύσει ανάμεσα στα χέρια του και την πόρτα, νιώθοντας κάθε παλμό του κορμιού της να συντονίζεται με τον δικό του. Η εσωτερική της διέγερση είχε πλέον μετατραπεί σε μια ακαταμάχητη, επιτακτική φλόγα. Η Ανδρομάχη δεν έκρυβε ούτε την ανάγκη ούτε τη δίψα της, τα πόδια της τυλίχθηκαν γύρω από τη μέση του με μια κίνηση απόλυτης κυριαρχίας και παράδοσης ταυτόχρονα, ενώ τα χείλη τους ενώθηκαν σε ένα φιλί βαθύ, απαιτητικό και λυτρωτικό
Ο χρόνος σταμάτησε να έχει σημασία. Μέσα στο ημίφως του δωματίου, οι αντιστάσεις γκρεμίστηκαν συθέμελα, δίνοντας τη θέση τους σε μια αχαλίνωτη, πρωτόγονη ένωση. Ο Φίλιππος αποδείχθηκε ανεξάντλητος, ένας εραστής που διψούσε να την κάνει να ξεχάσει τα πάντα, γεμίζοντας κάθε εκατοστό του κορμιού της με την ακατέργαστη ενέργειά του. Η Ανδρομάχη, έχει αφεθεί ολοκληρωτικά στα χέρια του και στους δικούς της, ασύδοτους πια πόθους, παραδόθηκε σε μια νύχτα χωρίς όρια, χωρίς ενοχές και χωρίς αύριο. Ήταν η στιγμή της απόλυτης λύτρωσης, όπου κάθε προσδοκία μετατράπηκε σε σάρκα και φωτιά, αφήνοντας τους να καίγονται μαζί μέχρι τις πρώτες πρωινές ακτίνες της αυγής.
Το πρωινό του Σαββάτου βρήκε την Ανδρομάχη τυλιγμένη σε μια μοναδική, διπλή πραγματικότητα. Από τη μία πλευρά, βρισκόταν στην αγκαλιά του Φίλιππου, απολαμβάνοντας τη ζεστασιά, τα χάδια και την απόλυτη ικανοποίηση μιας νύχτας που είχε ξεπεράσει κάθε προσδοκία. Από την άλλη, κρατούσε το τηλέφωνο στο αυτί της, παίζοντας με άνεση το γνώριμο παιχνίδι των ρόλων και των δικαιολογιών απέναντι στον ανυπόμονο Αλκιβιάδη στην Αθήνα.
«Αγάπη μου, καλημέρα.» Είναι η φωνή του Αλκιβιάδη της.
Η φωνή του στο αυτί της έλεγε κάτι «αν της συνέβη τίποτα και γιατί δεν απάντησε στο πρώτο τηλεφώνημά του». Τα μάτια της Ανδρομάχης, παρακολουθούσαν αποκλειστικά τον Φίλιππο να χαϊδεύει τον πούτσο του με το ένα χέρι.Της χαμογελούσε με εκείνο το γεμάτο αυτοπεποίθηση χαμόγελο του και της ζητούσε να μην καθυστερεί, γιατί ήθελε να τη γαμήσει κι άλλο, ενώ εκείνη μιλούσε με την Αλκιβιάδη στο τηλέφωνο.
«Καλημέρα, κούκλε μου.… Συγγνώμη, γλυκέ μου, αλλά ήμουν στο ντους εδώ... Ουφ… ουφ… ουφ!… .» είπε, καθώς Καθώς το βλέμμα της βυθιζόταν με ηδονική μέθη στη διέγερση του γυμνού νεανικού σώματος. Κοιτούσε με έκδηλη απόλαυση τον γυμνό νεαρό άνδρα, νιώθοντας τη διέγερση του να την παρασύρει.
«Τι έχεις, αγάπη μου, και βαριαναστενάζεις;»
«Είμαι ψυχολογικά πολύ ταλαιπωρημένη. Αισθάνομαι πολύ άσχημα κούκλε μου γλυκέ. Μ' έπιασαν πάλι αυτοί οι κολικοί τοy εντέρου και υπέφερα όλο το βράδυ. Δεν έχω κλείσει μάτι. Μου έλειψες και εσύ που μου συμπαραστέκεσαι όταν υποφέρω. Πέρασα μια βραδιά κόλαση!!!! »
«Δεν πήρες κανένα κατάλληλο καταπραυντικό να σε βοηθήσει να ηρεμήσεις;»
«Βέβαια έπαιρνα ανά τακτά διαστήματα τη γνωστή σωστή συνταγή με το σωστό γιατρικό και βάλσαμο γι αυτή την περίπτωση όλο το βράδυ και είχα και δόξα το Θεό είχα και την κατάλληλη παρέα που μου παραστεκόταν με περίσσια φροντίδα, …. κούκλε μου γλυκέ,…. Αλλά καταλαβαινεις η δράση του με ξεκώλιασε…
Αχ τι να σου πρωινιάτικα τσούζει ο κώλος μου…. Πω πω!, τι ταλαιπωρία ήταν αυτή που πέρασα! Μεγάλη ταλαιπωρία, σου λέω αγάπη μου. Μάλλον φοβάμαι μην πήρα μεγαλύτερη δόση από το φάρμακο και είχα αυτές τις παρενέργειες αγαπούλα μου.
Μαζεύω τώρα όλο μου το κουράγιο να πάρω τα πόδια μου. Ήταν μάλλον θέλημα Θεού, η ταλαιπωρία που πέρασα. Ο πόνος δοκιμάζει την αγάπη μας στον Θεό για να έρθουμε πιο κοντά στην Αγκαλιά του.
Θα κάνω υπομονή στο μικρό αυτό μαρτύριο της δοκιμασίας του.!»
«Μου θυμίζεις το φίλο μας το ρασοφόρο που μας έλεγε. Ο Θεός ξέρει ποιόν δοκιμάζει και γιατί τον δοκιμάζει!!
Και δε θα πας στην εκδρομή σήμερα αγάπη μου; Μια εκδρομή αποφάσισες να πας να ηρεμήσεις στη φύση για λίγο και εσύ.
Έκανες τόσες χαρές όταν την προγραμμάτιζες, δεν κρατιόσουν από την ανυπομονησία να ξεκινήσετε και να έχεις τέτοια ατυχία… μα τέτοια ατυχία.
Αλήθεια όταν εμφανίστηκαν οι ενδείξεις και τα συμπτώματα δεν ζήτησες από το ρασοφόρο φίλο μας να σου έκανε κανέναν αγιασμό, καμιά προσευχή ... μήπως και σε βοηθούσε έστω και ψυχολογικά τουλάχιστον.
Τι κολλητός φίλος είναι αν δεν συμπαραστέκεται στη σύντροφο του φίλου του...
Καθώς αναχωρούσατε για τη Θεσσαλονίκη του το τόνισα ιδιαιτέρως να σε προσέχει σαν τα μάτια του να σε νοιάζεται. Να είναι πάντα δίπλα σου, ότι ανάγκη και επιθυμία έχεις να σε βοηθήσει και να σε συντρέξει σαν να είμαι εγώ δίπλα σου.
Διάβολε όλο τον καιρό ο ρασοφόρος δεν έλεγε να ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω σου….. σε πρόσεχε..... πως είναι να σε κρατάνε σφιχτά σαν κάτι πολύτιμο που δεν θέλουν να χάσουν…..
Και τώρα που έχεις ανάγκη από τρυφερότητα και παρηγοριά, να σου παραχωρήσει τον ώμο του να ακουμπήσεις επάνω του τώρα που υποφέρεις αυτός σε παράτησε και σηκώθηκε κι έφυγε. Μα τόσο άκαρδος…. άσπλαχνος….. τέρας αναισθησίας ο ρασοφόρος;.»
«Κούκλε μου γι ' αυτό σε λατρεύω και σ' έχω κορόνα στο κεφάλι μου.!!!! Α τον Καριόλη τον παπά… συγγνώμη αγάπη μου για την φράση μου….. αλλά αυτός σε αλλά είχε το νου του… δεν θα το πιστέψεις…. στο ταξίδι χαριεντιζόταν με μια πιτσιρίκα φοιτήτρια. Ακούς εκεί ο σάτυρος...... φωτιά θα πέσει να τον κάψει… Μα μπροστά στα μάτια μας. Πάει χάλασε ο κόσμος αγάπη μου …ξεστρατίζει από το δρόμο του θεού… Τι αμαρτία και αυτή να έχεις το μυαλό σου στο σεξ…. Και μόλις φθάσαμε στη Θεσσαλονίκη τον χάσαμε. Τώρα βέβαια τα λέω σε σένα τον άλλο το σάτυρο… αλλά εγώ ευχαριστώ το θεό για την εγκράτεια μου… Το ξέρω αγάπη μου σε βασανίζω με τις νηστείες μου, που απέχω από το σεξ, αλλά ο Κύριος Ημών προηγείται.»
«Άντε πάλι απ την αρχή....μου ψέλνει το ίδιο τροπάριο. … Προηγείται ο Κύριος!!…. και οι νηστείες.
Ωχ πάει.... θα κάνουμε πάλι κανένα τρίμηνο να δούμε το μουνί της.» μονολόγησε μέσα από τα δόντια του.
«Καλά λέω εγώ ότι μου το έφαγε η εκκλησία, με τον έναν η τον άλλο τρόπο.» συνέχισε να μονολογεί.
«Κρίμα που έχουμε και φίλο το ρασοφόρο εξομολόγο. Όταν εξομολογείται δεν της δίνει και καμία συμβουλή ο εξομολόγος, σαν καλός φίλος του που είναι.
Να την προτρέψει βρε αδελφέ.
Με την ευχή μου….. και του θεού τη χάρη… άντε και γαμήσου μ’ αυτόν το φουκαρά που έχει λωλαθεί στη μαλακία.»
«Γλυκέ μου κούκλε! Εσύ είσαι η χαρά και η ευτυχία μου. Είσαι εσύ ο πόθος μου και η παρηγοριά μου είσαι η λατρεία μου και η επιθυμία μου.! Ο μοναδικός εσύ σύντροφος της ζωής μου, το ξέρεις πως σε λατρεύω!!!!
Σε κλείνω όμως τώρα γιατί είναι ώρα που πρέπει να πάρω πάλι φάρμακο μου. Μου το σύστησε ένας εμπορικός αντιπρόσωπος που γνωρίσαμε στο σαλόνι του ξενοδοχείου και δεν ξέρεις πόσο με αναζωογονεί. Χάρις στις δόσεις του νιώθω πάλι ευχάριστα και ευδιάθετη και βελτιώνει και την απόδοση μου στις επιθυμίες μου.
Ο Φίλιππος, χαμογελώντας πονηρά και κοιτώντας την με βλέμμα όλο νόημα καθότι η διέγερση του την αναζητούσε επειγόντως για τη συνέχεια. Την άκουγε να μιλά για... «κολικούς εντέρου» και «ταλαιπωρημένα έντερα», ενώ οι ατάκες της για το «γιατρικό» και το «ξεκώλιασμα» έδιναν μια απολαυστικά κωμική και ταυτόχρονα καυτή χροιά στη στιγμή. Η ικανότητα της Ανδρομάχης να ελίσσεται ανάμεσα στην αλήθεια του πάθους της και το βολικό, συντηρητικό αφήγημα του γάμου της αποδείκνυε πόσο απελευθερωμένη και σίγουρη ένιωθε πια για τον εαυτό της.
Καθώς έκλεισε το τηλέφωνο και το πέταξε στην άκρη, γύρισε στον Φίλιππο με ένα βλέμμα γεμάτο υπόσχεση δεν έχασε χρόνο ανέβηκε σαν αμαζόνα επάνω του και πήρε όλο το παλούκι του μέσα της.
Ο Αλκιβιάδης στην Αθήνα μπορούσε να αναζητά τους δικούς του «πνευματικούς φύλακες» και να αναρωτιέται για τις νηστείες της, αλλά εδώ, στη σουίτα της Θεσσαλονίκης, η Μάχη είχε αφήσει πίσω της κάθε τύψη, έτοιμη να απολαύσει τις επόμενες πράξεις του απολαυστικού της τριημέρου.
Τον Αλκιβιάδη τον προβλημάτιζε η απάθεια της Ανδρομάχης, όταν του μετέφερε την είδηση πως ο ρασοφόρος δεν έμεινε μαζί τους στο ξενοδοχείο αλλά αναχώρησε για το Άγιο όρος. Του μετέφερε την πληροφορία σαν να ένιωσε μια υποδόρια ανακούφιση.
Λες και η παρουσία του ρασοφόρου αποτελούσε για εκείνη πηγή πίεσης, και περιορισμού, οπότε η αναχώρηση του λειτούργησε μάλλον λυτρωτικά παρά οδυνηρά. Ήταν η έλλειψη αντίδρασης σημάδι ότι η σχέση τους έχει οριστικά τελειώσει, ή μήπως η Ανδρομάχη κρύβει κάτι πολύ πιο βαθύ και απροσπέλαστο από αυτό που φαίνεται στην επιφάνεια;. Όπως ένα one night stand στη Θεσσαλονίκη που είναι η επιτομή του «εδώ και τώρα». Δεν απαιτεί ιστορία, δεν απαιτεί διάρκεια, δεν απαιτεί προοπτική. Είναι μια επιλογή που εξυπηρετεί την ανάγκη για ικανοποίηση χωρίς το βάρος της συναισθηματικής διαπλοκής.
.....Η υπόλοιπη ημέρα του Σαββάτου για την Ανδρομάχη εξελίχθηκε σε έναν αληθινό ερωτικό τυφώνα.
Χωρίς ίχνος υποκριτικής σεμνοτυφίας, χωρίς τα βαριά «πρέπει» και τους κοινωνικούς καθωσπρεπισμούς που έπνιγαν την καθημερινότητά τους πίσω στην πρωτεύουσα, η Ανδρομάχη και ο Φίλιππος αφέθηκαν σε έναν χορό παθιασμένης επαφής. Ήταν ακριβώς όπως η ποίηση της Τζοκόντα Μπέλι. Σώματα που μιλούσαν τη γλώσσα της απόλυτης επιθυμίας, δέρμα που καιγόταν, αγγίγματα που δεν ζητούσαν άδεια και μια πρωτόγονη, ακατέργαστη ομορφιά στο «εδώ και τώρα».
Το ένα night stand δεν ήταν απλώς μια πράξη, ήταν μια δήλωση ανεξαρτησίας. Χωρίς ιστορίες, χωρίς υποσχέσεις για το αύριο, χωρίς το βάρος καμιάς συναισθηματικής διαπλοκής. Μόνο η καθαρή, λυτρωτική χαρά του να ανακαλύπτεις ξανά το κορμί σου, την ηδονή και τη ζωντάνια σου. Η Μάχη είχε αφήσει πίσω της κάθε ανασφάλεια, καίγοντας στις φλόγες αυτού του διημέρου κάθε ίχνος της παλιάς της ταυτότητας.
............Η Ναυσικά στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη της σουίτας, με εκείνο το σκερτσόζικο, χαριτωμένο και γεμάτο γκριμάτσες πρόσωπο που μπορούσε να φωτίσει ολόκληρο το δωμάτιο, τραγουδώντας σαν αληθινή καρδερίνα στη φιλενάδα της.
«Είσαι ένα καρδιοχτύπι μου 'χεις κόψει τα φτερά, έλα πάρε μου τη λύπη, έλα δωσ' μου τη χαρά...»
Γύρισε απότομα προς την Ανδρομάχη, με τα μάτια της να λάμπουν από ζωντάνια και πονηριά.
«Φιλενάδα, είναι κάτι βράδια που μόνον ένας στεναγμός μας χωρίζει από τον παράδεισο! Σ' αγαπάω! Να σε δω να μου χαμογελάς χρυσό μου και κλείσε τ’ αυτιά σου, άκου τη φωνή σου ακόμα κι αν ψιθυρίζει ανοησίες, εσύ έστω για λίγο τις έκανες δικές σου και τις υποστήριξες. Όσα επιχειρήματα και προσωπικές εμπειρίες περάσουν απ’ τα μάτια κι απ’ τ’ αυτιά σου, πάντα το σωστό για σένα θα έρχεται από σένα. Τόσο απλά!»
Της Ναυσικάς η περιέργεια της, όμως, δεν κρατιόταν άλλο. Ήθελε να μάθει κάθε λεπτό από τη χθεσινή ερωτική βραδιά της Ανδρομάχης, αλλά θεώρησε σωστό να ανοίξει πρώτη τα χαρτιά της. Έπεσε με φόρα στην πολυθρόνα, κοιτάζοντας τη φίλη της ανυπόμονα.
«Το λοιπόν, τι έχεις να μου πεις; Είμαι όλη αυτιά!», της είπε, πριν προλάβει η Μάχη να αρθρώσει λέξη. «Αλλά πρώτα, για να μπεις στο κλίμα. θα στα πω εγώ όλα για το πως πέρασα εγώ με τη νεολαία!»
Η Ανδρομάχη έβαλε τα γέλια, με την ανυπομονησία της φιλενάδας της φέρνοντας το χέρι της στο πρόσωπο.
«Για λεγε τι έγινε με με τους νεαρούς άφιλους της ξαδέρφης σου; Εκείνο το αψηλό μελανούρι σε έτρωγε με τα μάτια κατάλαβα. Κάνω λάθος;»
Η Ναυσικά σταύρωσε τα χέρια στο στήθος, με το πονηρό της χαμόγελο να φτάνει ως τα αφτιά, έτοιμη να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
«Λάθος; Καθόλου λάθος!» είπε γελώντας και πετώντας ένα μαξιλάρι από τον καναπέ προς το μέρος της Μάχης. «Ο Σήφης, έτσι τον έλεγαν τον νεαρό, καταπληκτικό παιδί, και έμπειρος εραστής. Τα καλοκαιριά έκανε τον επιβήτορα στις τουρίστριες στην πατρίδα του την Κρήτη. Είχε κολλήσει μαζί μου από το πρώτο λεπτό που πατήσαμε στο κλαμπ. Και για να λέμε την αλήθεια, δεν με χάλασε καθόλου. Όταν χορεύαμε, πέρα από τα «ατυχήματα» που θα σου πω, υπήρχε μια χημεία τρελή. Νέο αίμα, φιλενάδα! Άλλη αίσθηση, μηδέν κόμπλεξ, ξέρουν ακριβώς τι θέλουν και πώς να το ζητήσουν χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Πήγαμε όλη η παρέα σε ένα κλαμπ με πρόγραμμα και χορό. Η νεολαία ξεφάντωσε και εγώ, τι να σου λέω, άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο σαν δεκαοχτάχρονη! Κάποια στιγμή σηκωθήκαμε να χορέψουμε. Όπως τον κρατούσα σφιχτά αγκαλιά, ένιωσα τη στύση του να σκληραίνει. Τον κατάλαβα αμέσως, τον ένιωθα πως προσπαθούσε να δείξει αυτοσυγκράτηση. «Αν θελήσεις να σταματήσουμε και να πάμε να καθίσουμε, μπορείς να μου το πεις» μου λέει αυτός, κατακόκκινος.
«Γιατί νιώθω πως θα έχουμε κανένα ατύχημα.»
Τον κοίταξα στα μάτια και του λέω. «Μην νιώθεις άβολα, αγορίνα μου. Άφησε τον εαυτό σου ελεύθερο να εκφραστεί. Όλα αυτά τα ατυχήματα διορθώνονται, μωρό μου!», του είπα και του έκλεισα το μάτι και δεν απομάκρυνα το κορμί μου από πάνω του! και τότε ένιωσα τη λαβή του στο γοφό μου να σφίγγει περισσότερο. .
«Και εσύ φαντάζεσαι τη συνέχεια!», συνέχισε η Ναυσικά με ύφος θριάμβου. «Πήρε θάρρος ο νεαρός,! Τα δάχτυλά του πλανήθηκαν στην καμπύλη στους γλουτούς μου, κι έπειτα άγγιξαν τον κώλο μου και άρχισαν την περιπλάνηση τους πάνω από το ύφασμα του κομψού ρούχου μου!
Φανταζόμουν την εικόνα του, το καυλί του που λαχταρούσε να ανακουφιστεί. Διαισθάνθηκα την ένταση σε κάθε μυς του κορμιού του, καθώς πάσχιζε να διατηρήσει την αυτοκυριαρχία του. Έδινε κανονική μάχη. Ακόμα και πάνω από το ύφασμα του παντελονιού του, άρχισα να νιώθω το καυλί του να συσπάται και να πάλλεται. Ήταν έτοιμος να τελειώσει. Ήμουν περίεργη κατά πόσο το θέαμα του καυλιού του μέσα από το παντελόνι του ήταν το ίδιο εντυπωσιακό όσο η αίσθηση του. H κατάσταση μας φαινόταν πολλά υποσχόμενη.
«Σε θέλω», μου λέει.
«Τι είναι αυτό που θέλεις;», του λέω.
«Να κάνουμε έρωτα!»
Η Ανδρομάχη κοίταξε τη Ναυσικά με τα μάτια της να φλογίζονται από την ίδια ακόρεστη προσμονή. Η αφήγηση της φίλης της, γεμάτη από εκείνη την ωμή, σαρκική ένταση, είχε ανεβάσει τη θερμοκρασία ανάμεσά τους στα ύψη, κάνοντας την πραγματικότητα γύρω τους να μοιάζει με μακρινό θόρυβο.
«Να κάνουν έρωτα...» επανέλαβε η Ανδρομάχη χαμηλόφωνα, με τα χείλη της να σχηματίζουν ένα προκλητικό, πονηρό χαμόγελο.
«Απλό, ξεκάθαρο, και τόσο απολαυστικά ακατέργαστο. Ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε, Ναυσικά μου.»
Η Ναυσικά σταμάτησε για λίγο, παίρνοντας μια δραματική ανάσα, και στράφηκε στην Ανδρομάχη με ένα πονηρό, διεισδυτικό χαμόγελο.
Πιασμένοι απ' το χέρι βγήκαμε απ' το μαγαζί. Πήραμε ταξί και πήγαμε σε μια μικρή γκαρσονιέρα που έμενε. Όταν η πόρτα της γκαρσονιέρας του έκλεισε πίσω μας ο χρόνος έχασε κάθε σημασία. Η ένταση που είχε χτιστεί από το πρώτο βλέμμα στο μπαρ εκτονώθηκε σε μια πρωτόγονη, αχαλίνωτη έκρηξη πάθους. Χωρίς δισταγμούς, χωρίς περιττά τσαλίμια.
«Θέλω να σε γαμήσω!» μου λέει χωρίς περιττά τσαλίμια την ώρα που η πόρτα έκλεινε πίσω μας.!
«Γάμησε με, γι αυτό είμαστε εδώ» του λέω.
Τότε ήταν που μοιραστήκαμε μια αυθόρμητη πολύ έντονη και γρήγορη σεξουαλική επαφή, με αμοιβαία και ξεκάθαρη συναίνεση η οποία όπως την σκέφτομαι τώρα έμοιαζε με απόσπασμα από ερωτική ιστορία.
Τα χέρια του κινήθηκαν απαλά κατά μήκος της πλάτης μου και προς τους μηρούς μου, πριν καταλήξουν στους σφριγηλούς γλουτούς μου. Κατόπιν κινήθηκαν χαμηλότερα, ώσπου άγγιξαν το πίσω μέρος των μηρών μου. Χάιδεψε το ύφασμα της φούστας μου κι έπειτα περιπλανήθηκε ακόμα πιο χαμηλά. Ένιωσα τα δάχτυλά του να γλιστράνε πάνω στις δαντελένιες κάλτσες μου, καθώς έβαζε τα χέρια του κάτω από τη φούστα μου, και το άγγιγμα του ήταν απαλό μα επίμονο.
Σήκωσε τη φούστα μου ψηλά και συνέχισε να με ψηλαφίζει ώσπου εντόπισε τη δαντέλα στις κάλτσες μου. Παρέμεινε εκεί, απολαμβάνοντας με τα ακροδάχτυλα του την τραχιά αίσθηση του αισθησιακού υφάσματος. Ένας βαθύς στεναγμός ξέφυγε από τα χείλη του όταν άγγιξε τη γυμνή σάρκα των μηρών μου. Ένα χαμόγελο τρεμόπαιξε στις άκρες των χειλιών μου.
Ήταν πολύ πιο ηδονικό από όσο περίμενα. «Σου αρέσει;» τον ρώτησα προκλητικά και έγειρα ελάχιστα προς τα πίσω, έτσι ώστε τα χέρια μου να αγγίξουν τον καβάλο του. Συνέχισε να χαϊδεύει τα πόδια μου, ώσπου το χέρι του σταμάτησε ανάμεσα στους μηρούς μου, κι έπειτα έβαλε το κεφάλι του ανάμεσα τους. Βόγκηξα, καθώς η γλώσσα του χάιδευε τη σχισμή μου και έσκυψα ακόμα χαμηλότερα για να του επιτρέψω να γαργαλίσει την κλειτορίδα μου με απίστευτα απαλές κινήσεις.
Ενώ οι μηροί μου είχαν αρχίσει να τρέμουν, εκείνος πίεσε το στόμα του πάνω μου, ερεθίζοντας με με το σαγόνι, τη μύτη, το στόμα, με όλο του το πρόσωπο. Τρίφτηκα πάνω του νιώθοντας τον οργασμό μου να πλησιάζει. Όμως το μουνί μου διψούσε για ηδονή. Έβαλε ένα δάχτυλο μέσα μου, πασαλείβοντας το με τα υγρά μου, και γρύλισε καθώς άρχισε αργά να με γαμάει με το χέρι του.
Τράβηξε το χέρι του και προς στιγμή πανικοβλήθηκα, ώσπου ένιωσα τα δάχτυλά του να χαϊδεύουν ξανά την κλειτορίδα μου. Έκλεισα τα μάτια μου. Ήμουν τόσο κοντά, μα και μόνο που το ξεστόμισα με έκανε να το επιθυμώ ακόμα περισσότερο. «Ναι» σφύριξα μέσα από τα δόντια μου. Άκουσα το φερμουάρ του να κατεβαίνει.
«Ναι» ψιθύρισα. «Πήδα με, σε παρακαλώ.» Το πέος του βρέθηκε μέσα μου σε δευτερόλεπτα. Με το ένα του χέρι με άρπαξε από τον αριστερό γοφό και άρχισε να με γαμά με ήρεμες, μαλακές ωθήσεις, ενώ το άλλο του χέρι άγγιξε ξανά την κλειτορίδα μου. Έσφιξα το χερούλι της πόρτας με δύναμη, ώσπου οι κλειδώσεις μου έγιναν άσπρες και έσπρωξα το σώμα μου με φόρα προς τα πίσω, ανταποκρινόμενη σε κάθε του βαθιά διείσδυση. Δεν μπορούσα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα έτσι. Με κάρφωνε όλο και πιο δυνατά, ενώ παράλληλα έτριβε και τσιμπούσε την κλειτορίδα μου ώσπου την αισθάνθηκα έτοιμη να εκραγεί. Ένιωσα τους μυς του να τρέμουν και τον άκουσα να λαχανιάζει, καθώς οι ωθήσεις του γίνονταν όλο και πιο γρήγορες.
Έπειτα έγειρε μπροστά και κάλυψε το χέρι μου με το δικό του, μια κίνηση που, σε συνδυασμό με τα δάχτυλά του στην κλειτορίδα μου και το καυλί του μέσα μου, με έφερε στα όρια. O οργασμός μου ήταν έντονος, ένιωσα ξάφνου τα πόδια μου να λυγίζουν. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα τελείωσε κι εκείνος, μπαίνοντας ακόμα βαθύτερα μέσα μου και βογκώντας δυνατά κοντά στο αυτί μου. Έγειρα βαριά πάνω στην πόρτα και έκλεισα τα μάτια μου, περιμένοντας να κοπάσει το λαχάνιασμα μου.
Η επαφή μας ήταν καυτή, ανελέητη και απόλυτα λυτρωτική. Τα λόγια ήταν περιττά όταν τα σώματα μιλούσαν με τέτοια ορμή. Και η συνέχεια, πάνω στο κρεβάτι, ήρθε να επισφραγίσει αυτό το διήμερο απόδρασης με τον πιο έντονο τρόπο.
Όταν τελικά τα ξημερώματα έδωσαν τη θέση τους στην πραγματικότητα της επιστροφής, η επιλογή μου ήταν ξεκάθαρη. Το τηλέφωνό που μου ζήτησε δεν το έδωσα. Γιατί κάποιες ιστορίες είναι φτιαγμένες ακριβώς γι’ αυτό, για να καίνε δυνατά, να αφήνουν πίσω τους μια γλυκιά, ανανεωτική αίσθηση ελευθερίας και να τελειώνουν ακριβώς εκεί, αφήνοντας τη γυναίκα που επέστρεφε στην Αθήνα ελαφρύτερη, διαφορετική και απόλυτα κυρίαρχη του εαυτού της.
Η Ναυσικά έγειρε μπροστά, ακουμπώντας τα χέρια στα γόνατά της, και την κοίταξε κατάματα με μια έκφραση απόλυτης προσμονής.
«Αλλά άσε εμένα τώρα, εγώ είμαι ανοιχτό βιβλίο! Εσύ; Εσύ τι μου κρύβεις; Γιατί σε βλέπω έτσι ανανεωμένη, με αυτό το χαμόγελο μέχρι τα αφτιά... Για λέγε, πώς ήταν ο δικός σου; Τον είδα στο μπαρ, ψηλός, με εκείνο το λακκάκι στο πηγούνι που έσταζε μαγεία... Πού καταλήξατε; Μη μου πεις ότι γύρισες νωρίς στο ξενοδοχείο!»
Η Ανδρομάχη ισιώνει την πλάτη της παίρνει μια βαθιά ανάσα και της λέει...
Aχ καλή μου φιλενάδα από πού να αρχίσω; Τι να σου εξιστορήσω; Την αφύπνιση του ερωτικού ενστίκτου; Την έκρηξη που ακολούθησε και με συντάραξε συθέμελα; Το εφήμερο ερωτικό πάθος;
Πέρασα έντονες και θυελλώδης στιγμές.
Η Ναυσικά άνοιξε διάπλατα τα μάτια της, από την έκπληξη και έσκυψε μπροστά στην πολυθρόνα, σχεδόν πέφτοντας πάνω στη Μάχη.
«Τι είπες τώρα;» αναφώνησε ψιθυριστά, πιάνοντας τα χέρια της φίλης της από την ανυπομονησία. «Θυελλώδεις στιγμές; "Έκρηξη; Μάχη, μιλάς εσύ; Η γυναίκα της τάξης, της λογικής και του Αλκιβιάδη; Μη με κρατάς σε αγωνία, έλεος! Θέλω λεπτομέρειες, ονόματα, διευθύνσεις και κυρίως... πού έγινε το θαύμα!»
Στη συνέχεια ένα σαρδόνιο, απόλυτα συνωμοτικό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της Ναυσικάς, καθώς κούνησε το κεφάλι της πέρα-δώθε.
«Για να τα λες εσύ αυτά, ο τύπος με το λακκάκι στο πηγούνι αποδείχθηκε τελικά κάτι πολύ παραπάνω από απλό οπτικό τυράκι. Για λέγε, ψυχή μου... Πού καταλήξατε και τι ακριβώς σε συντάραξε συθέμελα;»
.....Χθες βράδυ ανακάλυψα τον εαυτό μου που κρυβόταν και τον ακούμπησα στα χέρια του νεαρού άνδρα με μιαν οικειότητα πρωτόφαντη. Πέντε φορές έκανα Ανάσταση με το Φίλιππο! Μέχρι που είπα τον Δεσπότη Παναγιώτη, ρε φιλενάδα απ' την ερωτική διέγερση! Τι εννοούμε ρε φιλενάδα όταν λέμε ότι ο άτιμος ο χρόνος φθείρει τα πάντα αλλά εμείς δυσκολευόμαστε ιδιαιτέρως να αγγίξουμε μερικά ζητήματα
Η Ναυσικά έβαλε τα γέλια τόσο δυνατά που κόντεψε να πέσει από την πολυθρόνα, πιάνοντας την κοιλιά της από τα γέλια
«Τον Δεσπότη Παναγιώτη;;;» φώναξε ψιθυριστά, «Ρε Μάχη, είσαι θεά! Πέντε φορές Ανάσταση, ανέβασες κατακόρυφα στροφές κανονικά και πήγες να ορκιστείς στην ιεροσύνη μεσοπέλαγα;
Ο Αλκιβιάδης θα είχε πάθει εγκεφαλικό αν σε άκουγε! Και καλά που ο ρασοφόρος πνευματικός σας την είχε κάνει για το Άγιο Όρος, γιατί αλλιώς θα σου έβαζε επιτίμια μέχρι τα Χριστούγεννα!»
Ύστερα, το πρόσωπο της μαλάκωσε. Άφησε τα γέλια, έσκυψε πιο κοντά στη Μάχη και ακούμπησε το χέρι της στο δικό της, σοβαρεύοντας ξαφνικά. Η κουβέντα είχε αγγίξει εκείνο το βαθύ, ευαίσθητο σημείο που όλες οι γυναίκες κουβαλούν μέσα τους, ειδικά όταν περνούν τα τριάντα πέντε και κοιτάζουν πίσω, στον καθρέφτη.
«Τώρα σοβαρά, όμως...» της είπε με μια τρυφερή, σχεδόν εξομολογητική φωνή. «Αυτό με τον χρόνο που λες... είναι η μεγαλύτερη παγίδα. Ξέρεις γιατί δυσκολευόμαστε να αγγίξουμε αυτά τα ζητήματα; Γιατί μας έχουν μάθει να φοβόμαστε την ίδια μας τη φύση. Μας φορτώνουν από μικρές με τα «πρέπει», τα σεμνά και τα ταπεινά, τη σιωπή, τον ρόλο της καλής συζύγου, της κυρίας, της μητέρας, της σοβαρής γυναίκας.»
Η Ναυσικά σταμάτησε για λίγο, παίρνοντας μια ανάσα, και συνέχισε κοιτάζοντάς την κατάματα:
«Ο χρόνος, φιλενάδα μου, δεν φθείρει την αγάπη ή τον έρωτα καθεαυτόν. Η συνήθεια τα φθείρει. Η λήθη. Εκείνος ο ύπουλος εφησυχασμός που σε κάνει να νομίζεις ότι ο άνθρωπος δίπλα σου είναι δεδομένος, και άρα το σώμα σου, η ψυχή σου, οι φλόγες σου είναι απλώς αποθήκη συντήρησης. Νομίζουμε ότι μεγαλώνοντας τελειώνουμε, ότι η νεότητα είναι μια ημερομηνία λήξης πάνω σε ένα κουτί γάλα. Και γι' αυτό τρέμουμε να παραδεχτούμε ότι χρειαζόμαστε πάθος, ότι θέλουμε να μας κοιτάξουν, να μας ποθήσουν, να μας τρελάνουν.»
Έσφιξε λίγο πιο δυνατά το χέρι της Ανδρομάχης. «Κι όμως, χθες βράδυ εσύ δεν βρήκες απλώς έναν εραστή. Βρήκες εσένα. Την Ανδρομάχη που την είχε καταπιεί η ρουτίνα της Αθήνας, τα τηλεφωνήματα του Αλκιβιάδη, οι νηστείες και οι ενοχές. Γι' αυτό σου φάνηκε πρωτόγνωρο. Γιατί κατάλαβες πως το κορμί σου δεν ανήκει σε κανένα ημερολόγιο, σε καμία ηλικία και σε κανέναν "Δεσπότη". Ανήκει σε σένα. Και όταν το θυμηθείς αυτό, ο χρόνος απλώς... εξαφανίζεται.»
Η Ναυσικά κοίταξε την Ανδρομάχη με ένα γλυκό, περήφανο χαμόγελο.
«Εσύ, ρε παιδί μου... έκανες Ανάσταση κανονική. Και καλά έκανες!»
Η Ανδρομάχη άφησε ένα βαθύ, σχεδόν λυτρωτικό αναστεναγμό να της ξεφύγει, καθώς τα λόγια της Ναυσικάς είχαν αγγίξει ακριβώς την καρδιά του προβλήματος.
Έσκυψε το κεφάλι, κοιτάζοντας τα δάχτυλά της να παίζουν με την άκρη του σεντονιού, και με μια φωνή πιο χαμηλή, φορτωμένη με όλη την αλήθεια και την κούραση δεκαπέντε ολόκληρων ετών,
συνέχισε την εξομολόγησή της.
«Αυτό ακριβώς... Εκεί είναι όλο το ζουμί, Ναυσικά. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Αλκιβιάδης είναι κακός άνθρωπος. Ούτε ότι μου φέρεται άσχημα. Αν ήταν τέρας, αν υπήρχε βία ή αδιαφορία, θα ήταν
εύκολο να θυμώσω, να σηκωθώ να φύγω, να βρω μια δικαιολογία. Αλλά ο Αλκιβιάδης είναι... προβλέψιμος. Είναι το «καλό παιδί». Ο ευγενικός, ο γλυκός, ο στοργικός σύζυγος που σε σέβεται. Τον κοιτάζω καμιά φορά και ξέρω ακριβώς τι θα πει, πώς θα κινηθεί, πώς θα με αγγίξει. Η ίδια κίνηση, η ίδια σειρά, το ίδιο προβλέψιμο τροπάρι ακόμα και στο κρεβάτι. Σαν να εκτελεί μια αόρατη, ευγενική διαδικασία συντήρησης.»
Σήκωσε τα μάτια της και κοίταξε τη φίλη της με μια πικρή, αλλά ταυτόχρονα απελευθερωμένη ειρωνεία.
«Και ξενερώνεις... Θεέ μου, πως ξενερώνεις! Νιώθεις ενοχές γιατί λες, αφού είναι τόσο καλός, τι άλλο θέλεις;, αλλά το σώμα σου πεθαίνει από πλήξη. Η ψυχή σου διψάει για φωτιά, για κάτι άγριο, για έναν άντρα που δεν θα σε αντιμετωπίζει σαν εύθραυστο πορσελάνινο βάζο που πρέπει να προσέχει μη σπάσει, αλλά σαν γυναίκα που καίγεται. Μετά από δεκαπέντε χρόνια, ο πόθος δεν ζητάει ευγένεια· ζητάει ζωντάνια, ρίσκο, επιβεβαίωση ότι υπάρχεις, ότι σε ποθούν, ότι το κορμί σου έχει ακόμα σφυγμό και δεν είναι απλώς ένα κομμάτι της οικογενειακής επίπλωσης.»
Η Ανδρομάχη ακούμπησε την πλάτη της πίσω στον καναπέ, νιώθοντας το βάρος της αποκάλυψης να φεύγει από πάνω της, ενώ στα μάτια της άστραφτε ακόμα η ζεστή ανάμνηση της περασμένης νύχτας.
«Εσύ... πέρασε ποτέ από το μυαλό σου», ρώτησε τη Ναυσικά με μια πιο απαλή, περίεργη χροιά, «πως θα ήταν αν αυτή η φωτιά κρατούσε λίγο παραπάνω; Ή μήπως η μαγεία τους είναι ακριβώς το ότι τελειώνουν εκεί, πριν προλάβουν να γίνουν κι αυτοί... μια άλλης μορφής ρουτίνα;
Και τι ιδιαίτερα προσόντα είχε ο εραστής σου και σε εντυπωσίασε εσένα; Υποθέτω μιας και σε ξέρω, πως πρέπει να έχει κάτι πολύ εξαιρετικό για να τα μπλέξεις μαζί του. Να υποθέσω ότι κάτω από το παντελόνι κρυβόταν ένα τεράστιο χοντρό καυλί, τουλάχιστον είκοσι πέντε πόντους;» Τη ρώτησε κλείνοντας το μάτι πονηρά και της χαμογελά υπαινικτικά.
Η Ανδρομάχη έβαλε τα γέλια, με ενθουσιασμό, και της πέταξε ένα μαξιλάρι από τον καναπέ.
«Ρε συ, τι ερωτήσεις είναι αυτές; Απευθείας στο ψητό! Χωρίς εισαγωγές, χωρίς ρομαντισμούς!» είπε, γελώντας δυνατά με το θράσος της φιλενάδας της
«Για λέγε, αφού σε ξέρω καλά και δεν μασάς με τα προφανή... έπεσα μέσα ή μήπως ο Φίλιππος είχε
άλλα... «όπλα» στη φαρέτρα του που σε έκαναν να ξεχάσεις κιόλας πως σε λένε;»
Η Ανδρομάχη την κοίταξε απογοητευμένη. Είχαν μιλήσει τόσες φορές. Της είχε εξηγήσει, πότε ένας άνδρας φαίνεται «ξεχωριστός» στα μάτια μιας γυναίκας.
«Καλά ρε Ναυσικά, ακόμη με τα μεγέθη θα ασχολούμεθα; Εγώ δεν σου είπα πως ο
Αλκιβιάδης την έχει πάνω από είκοσι πόντους και δεν ξέρει τι να την κάνει; Ε! ο νεαρός είχε αυτό το «κάτι!» Αυτό που κάνει στα μάτια μας ξεχωριστό το αντικείμενο του πόθου μας. Ήξερε πως να κάνει την γυναίκα ευτυχισμένη. Το αν το πουλί του είναι τρεις τέσσερις πόντους μικρότερο, πόση σημασία πιστεύεις ότι έχει; Το σημαντικότερο όταν κάναμε έρωτα δεν γούσταρε με τίποτα να τελειώσει αν πρώτα δεν είχε σιγουρευτεί ότι εγώ «στέγνωσα.» Έχουμε συνηθίσει οι άντρες που «κοπανιούνται» σαν τα σέικερ από πάνω μας, τελειώνουν και ύστερα ροχαλίζουν δίπλα μας κουρασμένοι, ενώ εμείς δεν έχουμε καν αρχίσει.
Η Ναυσικά σήκωσε τα χέρια ψηλά σε ένδειξη παράδοσης, με ένα πλατύ, απολογητικό χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη της.
«Καλά, καλά, το 'πες και το έκανες!» είπε, σηκώνοντας τα μάτια στον ουρανό και κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι. «Έχεις απόλυτο δίκιο, η αλήθεια να λέγεται. Εμείς οι γυναίκες πάντα κολλάμε στα κλισέ, ενώ η ουσία είναι αλλού.»
Έσκυψε λίγο πιο μπροστά, σοβαρεύοντας και κοιτάζοντας την Ανδρομάχη με απόλυτη, σχεδόν ευλαβική συμφωνία.
«Και τι αλήθεια είπες τώρα... Θεέ μου, η κλασική, θλιβερή ελληνική πραγματικότητα: ο άντρας, κομπρεσέρ! Αυτός που νομίζει ότι το σεξ είναι αγώνας ταχύτητας, που μπαίνει με φόρα, κοπανιέται σα σέικερ, βγάζει το άγχος της ημέρας, τελειώνει μέσα σε τρία λεπτά και μετά γυρίζει πλευρό και αρχίζει να ροχαλίζει, αφήνοντας εσένα στην πρίζα να κοιτάς το ταβάνι και να αναρωτιέσαι «αυτό ήταν».»
«Είδες;» της λέει η Ανδρομάχη. Αυτό είναι η διαφορά ανάμεσα στον σύζυγο που εκτελεί αγγαρεία και στον εραστή που ξέρει τι του γίνεται. Όταν ένας άντρας νοιάζεται πραγματικά για το πως θα σε κάνει να λιώσεις, όταν σε κοιτάζει στα μάτια και δεν βιάζεται να τελειώσει αν δεν σε δει να παραδίδεσαι... ε, τότε δεν μετράνε οι πόντοι, μετράει η τέχνη! Τι να το κάνω το μεγαθήριο αν είναι ασανσέρ χωρίς κουμπιά;»
Η Ναυσικά χαμογέλασε πονηρά, κλείνοντας το μάτι στη φίλη της.
«Για λέγε, λοιπόν... Πόσες φορές είπες είπαμε ότι έκανες «Ανάσταση»; Γιατί αν ο Φίλιππος είχε αυτή την τεχνική, καταλαβαίνω απόλυτα γιατί παραλίγο να ανακηρύξεις τον Δεσπότη Παναγιώτη επίτιμο μάρτυρα του έρωτα!»
Φιλενάδα είχε αυτό που ζητάμε οι γυναίκες. Αν οι άντρες ήταν σωστοί και έκαναν τις συντρόφους τους να τελειώνουν και εκείνες, η κούραση θα ήταν αμοιβαία και όλα θα ήταν τέλεια. Δεν σου φτάνει αυτό;
Εγώ ρε φιλενάδα θέλω ο άντρας να με βάλει κάτω χωρίς καλοσύνες και αβρότητες. Κι ας είμαι εγώ από πάνω του, σε κάποια από τις στάσεις μας. Θέλω να είναι ενεργητικός ο άντρας κι εγώ παθητική. Κι ας είμαι σε θέση να ζητήσω τα πάντα και να πάρω τις πρωτοβουλίες μου. Είναι στιγμές που θέλω ένας άντρας να με κάνει να αισθανθώ σκέτη σάρκα, να νιώθω ότι δεν τον ενδιαφέρει το μυαλό, η ψυχή μου, η προσωπικότητά μου. Κι αυτό μου το έβγαλε ο νεαρός γαμιάς
Η Ναυσικά την κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα με τα μάτια ορθάνοιχτα, απορροφώντας κάθε λέξη, και σιγά-σιγά ένα βαθύ, απόλυτα κατανοητικό χαμόγελο άρχισε να απλώνεται στο πρόσωπό της. Δεν υπήρχε ίχνος παρεξήγησης ούτε κριτικής· μόνο η απόλυτη, γυναικεία συνενοχή.
«Ρε Μάχη...» της είπε χαμηλόφωνα, με μια φωνή που έσταζε ειλικρίνεια. «Με τα λόγια που λες τώρα, μόλις περιέγραψες το μεγαλύτερο ταμπού που κουβαλάμε οι γυναίκες μέσα μας.
Ξέρεις γιατί; Γιατί μας έχουν πείσει ότι πρέπει να είμαστε πάντα «κυρίες», ευαίσθητες, ρομαντικές, να ζητάμε ψυχή και συναισθηματική σύνδεση. Και ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε αυτό ακριβώς που είπες: ότι υπάρχουν στιγμές που δεν θέλουμε ούτε ψυχές, ούτε προσωπικότητες, ούτε ευγενικές καλοσύνες.»
Η Ναυσικά ακούμπησε χαλαρά στην πλάτη του καναπέ, κουνώντας αργά το κεφάλι της.
«Θέλεις να σε ξεσκίσουν, θέλεις να γίνεις σκέτη σάρκα, να πετάξεις από πάνω σου όλα τα «πρέπει» και να αφεθείς σε ένα χέρι που σε αρπάζει χωρίς να ρωτάει αν πονάς ή αν είσαι έτοιμη, αλλά επειδή διψάει για σένα. Και το πιο απελευθερωτικό ξέρεις ποιο είναι; Ότι το να θέλεις να είσαι παθητική σε
μια τέτοια στιγμή,να σε κατακτήσουν, να σε κυριεύσουν, να σε πάνε όπου θέλουν, δεν σε κάνει καθόλου αδύναμη.
Τουναντίον! Θέλει τεράστια δύναμη και σιγουριά για να παραδοθείς έτσι, επειδή ακριβώς εσύ το διάλεξες.»
Έσκυψε μπροστά και της έκλεισε πονηρά το μάτι.
«Οπότε, μην απορείς καθόλου γιατί σε σημάδεψε ο Φίλιππος. Ο Αλκιβιάδης είναι για τα σαλόνια, τις γιορτές και τις Κυριακές. Ο Φίλιππος ήταν για τη φωτιά. Και καλά έκανες και κάηκες!»
«Φιλενάδα χθες το βράδυ μαζί του ήμουν ενθουσιασμένη ένιωθα όμορφα, ένιωθα θηλυκό, έπαυσα να ΄μαι μάνα και σύζυγος, ήμουν εγώ, γυμνή, με τον έρωτα μου. Ένιωθα ένα αίσθημα απίστευτης πληρότητας και συγχρόνως είχα την εντύπωση ότι ζούσα σε κατάσταση στέρησης. Πάντα έψαχνα έναν άντρα να μου προκαλέσει εγκεφαλικά, να κυριαρχήσει στο μυαλό μου, να με τρελάνει. Να πέφτω στην αγκαλιά του πρόθυμη για όλα, στην πραγματικότητα είμαι έτοιμη για τα πάντα. Να νιώθω τον εαυτό μου να βουλιάζει βαθύτερα στο πάθος, να χάνομαι στη φωτιά. Να ζήσω κάτι αληθινό και επικίνδυνο, αντί για μια συμβατική, «κυριακάτικη» ζωή.»
Η Ναυσικά την άκουγε ακίνητη, με το βλέμμα της καρφωμένο στη Μάχη. Τα λόγια αυτά δεν ήταν απλώς μια εξομολόγηση, ήταν η αποκάλυψη μιας γυναίκας που μόλις είχε σπάσει τα δεσμά της.
«Αυτό ακριβώς...» ψιθύρισε η Ναυσικά, με τη φωνή της να τρέμει ελαφρά από τη συγκίνηση και την κατανόηση. «Αυτό το έπαυσα να 'μαι μάνα και σύζυγος. Εκεί είναι όλο το ζουμί, φιλενάδα. Τόσα χρόνια φοράμε στο κεφάλι μας μια αόρατη ταμπέλα με τα καθήκοντα, τις ευθύνες, τους ρόλους που μας ανέθεσαν οι άλλοι, και ξεχνάμε ποσώς είμαστε στην πραγματικότητα. Ξεχνάμε ότι κάτω από όλα
αυτά κρύβεται μια γυναίκα που διψάει, που καίγεται, που θέλει να χαθεί και να παραδοθεί άνευ όρων.»
Έσκυψε προς το μέρος της Ανδρομάχης και της άγγιξε τρυφερά το χέρι.
«Και το πιο φοβερό ξέρεις ποιο είναι; Αυτή η αίσθηση της «στέρησης» που λες. Νιώθεις γεμάτη και ταυτόχρονα πεινασμένη, γιατί μόλις πήρες μια γεύση από το ποια πραγματικά είσαι. Όταν γευτείς την αλήθεια σου, πώς να γυρίσεις πίσω στα ψίχουλα της ρουτίνας; Ένας άντρας που σε προκαλεί, που σε
κυριεύει, που σε κάνει να θες να πέσεις στην αγκαλιά του έτοιμη για τα πάντα... αυτό δεν είναι απλώς σεξ, Μάχη μου. Αυτή είναι η ίδια η ζωή που επιστρέφει με σφυγμό στις φλέβες σου.»
«Ναυσικά όταν με γαμούσε ένιωθα ότι κάνω έρωτα για πρώτη φορά μετά από καιρό. Είχαμε απίστευτη χημεία στο σεξ και κάθε φορά ήταν λες και σκάζανε πυροτεχνήματα. Μου έλεγε ότι ήμουν η καλύτερη πουτάνα που είχε γνωρίσει ποτέ, αλλά και εγώ οφείλω να ομολογήσω ότι ποτέ στη ζωή μου δεν είχα περάσει τόσο καλά στο κρεβάτι. Είχε τον τρόπο του να με κάνει να θέλω ξανά και ξανά. Το πρόβλημα είναι άλυτο και αιώνιο. Ποια πίστη και ποια απιστία; Το γαμήσι είναι ζωή. Όταν ηρεμησα το ξέρω ότι έκανα λάθος,..... πολύ χοντρό λάθος, ξεπέρασα τα όρια και τρομάζω και φοβάμαι μήπως χαθώ.
Η Ναυσικά έμεινε σιωπηλή για λίγες στιγμές, αφήνοντας τα λόγια της Μάχης να αιωρούνται στο δωμάτιο. Η ένταση της εξομολόγησης είχε αγγίξει μια ευαίσθητη, σχεδόν τρομακτική χορδή.
Άπλωσε αργά το χέρι της και έσφιξε απαλά τις παλάμες της φίλης της, κοιτάζοντάς την βαθιά στα μάτια.
«Εκεί είναι η αλήθεια σου, Μάχη μου...» είπε με μια φωνή ασυνήθιστα προσγειωμένη, απαλλαγμένη από τα πειράγματα και τα γέλια. «Αυτό ακριβώς. Το πυροτεχνήματα δεν είναι υπερβολή, είναι η απόδειξη ότι το σώμα σου και η ψυχή σου ήταν σε κώμα τόσα χρόνια. Και όταν ξαφνικά ξυπνάς, όταν
νιώθεις ότι ζεις για πρώτη φορά, είναι απολύτως λογικό να σε πιάνει ίλιγγος.»
Η Ναυσικά αναστέναξε, αφήνοντας το βλέμμα της να χαθεί για λίγο στο κενό.
«Γι' αυτό φοβάσαι. Γιατί όταν αγγίξεις την αληθινή σου φωτιά, συνειδητοποιείς πόσο ψεύτικη ήταν η ησυχία που ζούσες. Η πίστη και η απιστία... κοίτα να δεις, είναι μεγάλες, βαριές λέξεις που τις φτιάξανε οι άνθρωποι για να βάζουν τάξη σε κουτιά. Αλλά η ζωή, ο πόθος, η ανάγκη να υπάρξεις και να μην είσαι απλώς μια σκιά μέσα σε ένα σπίτι... αυτά δεν μπαίνουν σε κουτιά.»
Έσκυψε πιο κοντά της, χαμηλώνοντας τη φωνή της.
«Και ναι, τρομάζεις. Τρομάζεις γιατί ξέρεις ότι αν αφεθείς εντελώς σε αυτό, δεν υπάρχει επιστροφή. Δεν μπορείς να ξεμαγευτείς. Όταν καταλάβεις ότι η απόλαυση και η ζωή είναι κάτι πολύ παραπάνω από το καθήκον και τη βολική ρουτίνα, ο παλιός σου κόσμος μοιάζει πολύ μικρός για να σε χωρέσει. Το θέμα δεν είναι αν έκανες λάθος στα χαρτιά της ηθικής. Το θέμα είναι τι θα κάνεις τώρα με αυτή την αλήθεια που ανακάλυψες για τον εαυτό σου...»
Ναυσικά μου ο έρωτας και ο φόβος πηγαίνουν πάντοτε μαζί με μια θανάσιμη αγωνία που φέρει μαζί μ' αυτήν κι ένα αίσθημα ενοχής.
Σπίτι χωρίς κέρατο δάσος χωρίς έλατο. Έτσι δεν λένε ρε φιλενάδα;....
Ακόμη και τα πουλάκια στη φύση, δεν είναι και αθώες περιστερές. Βρέθηκαν πολλά ράμματα για την γούνα τους , όπως ότι βγάζουν τα ματάκια τους, με όποιον τους γυαλίσει στο απέναντι φτερωτό στρατόπεδο και πάει λέγοντας. Οι πληροφορίες από έγκυρες πηγές λένε, ότι από όλα τα θηλαστικά είδη του πλανήτη μόνο τα φαλαινοειδή και οι λύκοι είναι μονογαμικά (και τα ζωάκια του Disney), όλα τα άλλα, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου, είναι λυσσαλέα και αθεράπευτα πολυγαμικά. Επίσης ο άνθρωπος, μοναδική εξαίρεση στο ζωικό βασίλειο, δεν διεγείρεται σεξουαλικά μόνο κατά την περίοδο του ζευγαρώματος, αλλά όποτε θέλει κι όποτε του κεντριστεί η φαντασία η περίφημη λίμπιντο των
ψυχαναλυτών.
Τώρα, ποιος εγκέφαλος συνέλαβε την ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι κι αυτός, όπως οι φάλαινες και οι λύκοι, μονογαμικός δεν ξέρω, αλλά δεν θα το εξετάσουμε αυτό τώρα και δεν μας ενδιαφέρει κιόλας. Άλλωστε, έτσι είναι φτιαγμένος ο κόσμος και ποιες είμαστε εμείς να θέλουμε να τον αλλάξουμε;
Η Ναυσικά ξέσπασε σε έναν γλυκό, λυτρωτικό γέλιο που έσπασε τη βαριά σιωπή του δωματίου. Το ύφος της, ανάμεσα σε μια παιγνιώδη ειρωνεία και απόλυτη φιλοσοφική κατάφαση, έδειχνε πόσο απόλυτα συμφωνούσε με κάθε λέξη της φίλης της.
«Σπίτι χωρίς κέρατο, δάσος χωρίς έλατο... θεϊκό!», είπε, χτυπώντας ελαφρά τα χέρια της.
«Κοίτα να δεις που η λαϊκή σοφία, τελικά, ήξερε πολλά περισσότερα από όλους τους ψυχολόγους και τους ηθκολόγους αυτού του κόσμου. Μας φόρτωσαν έναν πολιτισμό φτιαγμένο από απαγορεύσεις, μας είπαν ότι η μοιχεία είναι το τέλος του κόσμου, και ξεχάσαν να ρωτήσουν τη βιολογία, τη φύση, ακόμα και τα ίδια μας τα σπλάχνα!»
Η Ναυσικά σηκώθηκε από την πολυθρόνα, έκανε μερικά βήματα στο δωμάτιο και γύρισε να την κοιτάξει με ένα πονηρό, λαμπερό χαμόγελο.
«Και τι σωστά που τα λες! Οι λύκοι και οι φάλαινες ας μείνουν πιστές στα παγωμένα νερά και τα δάση τους. Ο άνθρωπος, όμως και ειδικά η γυναίκα, που την είχαν κλεισμένη για αιώνες στο χρυσοπράσινο κλουβί της αρετής, όταν ξυπνήσει, δεν μαζεύεται με τίποτα. Η λίμπιντο δεν καταλαβαίνει από κοινωνικά συμβόλαια, ούτε από την καλή διαγωγή που μας δίδαξαν οι μανάδες μας. Ο κόσμος έτσι είναι φτιαγμένος, ακριβώς όπως λες: φωτιά και ένστικτο. Και το να νιώθεις ενοχές επειδή ζεις, επειδή το κορμί σου απαιτεί να υπάρξει και να χαρεί, είναι το μόνο πραγματικό λάθος.»
Κοίταξε κατάματα την Ανδρομάχη και της έκλεισε πονηρά το μάτι.
«Οπότε, άσε τις ενοχές και τους φόβους στην άκρη, φιλενάδα μου. Τη ζωή δεν την κερδίζεις μένοντας φρόνιμη, τη γεύεσαι πέφτοντας στη φωτιά. Και απ' ό,τι φάνηκε, εσύ κάηκες τέλεια!»
.Της Ανδρομάχης το μυαλό πλημμυρίζει από σκέψεις σε στιγμές ενδοσκόπησης, και η αναζήτηση μιας «διεξόδου» είναι μια απόλυτα φυσική της ανάγκη.
Ναυσικά! Όχι ότι θέλω να χωρίσω τον κούκλο μου, δεν παρατάς τον σύντροφο για τον εραστή, αυτό δεν το συζητάω καν. Τον αγαπάω, τόσα έχουμε περάσει μαζί, με ξέρει, τον ξέρω, αγαπιόμαστε, αλλά ο γάμος γίνεται αναπόφευκτα ανιαρός.
Πέρασε ο καιρός της έντονης σχέσης μας; Τότε που αγαπιόμασταν σαν παλαβοί και επιθυμούσαμε παράφορα ο ένας τον άλλο, τότε που επινοούσαμε αμέτρητες αφορμές για να βλέπουν ο ένας τον άλλο, τότε που συνέχεια θέλαμε τα κορμιά μας ν’ αγγίζουν το ένα το άλλο, τότε που προσπαθούσαμε να μη στενοχωρήσουμε ο ένας τον άλλο, να μη χάσουμε τον άλλο μέσα από τα χέρια του. Όταν όμως περάσει καιρός, όταν κλειστήκαμε μέσα στους αναθεματισμένους τοίχους μας, όταν βρισκόμαστε συνέχεια μαζί, εξαντλείται η λαχτάρα της επαφής, τότε παρουσιάζεται η ανάγκη κάποιου άλλου.
Ο έρωτας, το πάθος και εν κατακλείδι η αγάπη, είναι μάλλον υποκειμενικής αισθητικής αντίληψης.
Η Ναυσικά την άκουσε με προσοχή, χωρίς να τη διακόψει, και καθώς η Μάχη ξεδίπλωνε αυτή τη μεγάλη, ώριμη αλήθεια, το πρόσωπό της μαλάκωσε. Άπλωσε το χέρι, της έπιασε απαλά τα δάχτυλα και της χαμογέλασε με μια τρυφερότητα που σπάνια της έβλεπε κανείς.
«Μάχη μου...» της είπε χαμηλόφωνα, με μια φωνή γεμάτη κατανόηση. «Αυτή είναι η πιο σοφή, η πιο αληθινή κουβέντα που έχεις πει από χθες. Και ξέρεις γιατί; Γιατί έχεις απόλυτα δίκιο και στα δύο, ούτε
θέλεις να διαλύσεις τη ζωή σου με τον Αλκιβιάδη, ούτε μπορείς πια να κρυφτείς πίσω από το δάχτυλό σου για το πώς λειτουργεί η ανθρώπινη φύση.»
Η Ανδρομάχη έγειρε χαλαρά στην πλάτη του καναπέ, αφήνοντας το βλέμμα της να περιπλανηθεί για λίγο στο δωμάτιο.
«Ο γάμος, η μακροχρόνια σχέση, η κοινή πορεία... δεν είναι φτιαγμένοι για να καίνε σαν πυρκαγιά κάθε μέρα για δεκαπέντε χρόνια. Αυτό είναι παραμύθι. Η ασφάλεια, η συνήθεια, η βαθιά αγάπη και
η γνώση του άλλου είναι το λιμάνι σου. Εκεί ξέρεις ότι θα βρεις στήριξη, θα βρεις τον άνθρωπο που σε νοιάζεται, που σε ξέρει με τα καλά και τα στραβά σου. Αλλά το λιμάνι, όσο ασφαλές κι αν είναι, είναι από τη φύση του ακίνητο.
Δεν έχει κύματα, δεν έχει την αδρεναλίνη της ανοιχτής θάλασσας.»
Έσκυψε λίγο πιο κοντά της, τονίζοντας κάθε της λέξη.
«Και το λάθος που κάνουμε οι περισσότερες γυναίκες,ή που μας έμαθαν να κάνουμε, είναι ότι περιμένουμε από το ίδιο ακριβώς πρόσωπο να μας δώσει και την ασφάλεια του λιμανιού και τη φωτιά της τρικυμίας. Δεν γίνεται! Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Το ότι πέρασε ο καιρός της τρελής, παλαβής λαχτάρας με τον Αλκιβιάδη δεν σημαίνει ότι τελείωσε η αγάπη μας. Σημαίνει απλώς ότι ενηλικιώθηκε, έγινε ρίζες, έγινε σπίτι. Αλλά το σώμα σου, η ψυχή σου, το θηλυκό μέσα σου, διψάει πού και πού για λίγο αλάτι, για λίγο άνεμο, για μια φλόγα που θα σε κάνει να θυμηθείς ότι υπάρχεις.»
Η Ανδρομάχη της έκλεισε πονηρά το μάτι, μ' ένα σκερτσόζικο χαμόγελο να φωτίζει ξανά το πρόσωπο της.
«Οπότε, ναι. ΄Ναυσικά μου.. Ο έρωτας και η αισθητική του είναι υποκειμενική υπόθεση. Κι εσύ βρήκες τον τρόπο να έχεις και το σπίτι σου και τη φωτιά σου, χωρίς να κάψεις τίποτα από τα δύο. Τι άλλο να ζητήσει μια γυναίκα από τη ζωή;»
Γιαυτό και όταν δύο άνθρωποι ξεκινούν στο μαγικό χαλί που οδηγεί στις χίλιες και μια νύχτες, έχουν ενδεχομένως στο μυαλό τους μια τελείως διαφορετική άποψη για την ταχύτητα και την εξέλιξη της κούρσας! Έτσι σύντομα ο ένας τουλάχιστον δηλώνει κουρασμένος από το κοπιαστικό ταξίδι και τότε ο άλλος χάνει τη γη από τα πόδια του! Το μόνο σίγουρο είναι πως το σεξουαλικό πάθος κι η λογική, δεν περπάτησαν ποτέ χέρι χέρι. Χάνεσαι σ' έναν κόσμο ηδονικής απόλαυσης.
Η Ναυσικά την κοίταξε με εκείνη τη βαθιά, γυναικεία ενσυναίσθηση, αφήνοντας τις λέξεις της Ανδρομάχης να κατασταλάξουν αργά στον αέρα του δωματίου.
«Τι μεγάλη αλήθεια είπες τώρα, Μάχη μου...» ψιθύρισε, με τη φωνή της να χαμηλώνει γλυκά. «Το μαγικό χαλί... Όλοι ανεβαίνουμε σε αυτό νομίζοντας ότι ο άλλος βλέπει το ίδιο τοπίο και τρέχει με την ίδια ταχύτητα. Και ξαφνικά, ο ένας πατάει φρένο, κουράζεται, θέλει να αράξει στην ασφάλεια του εδάφους. Κι ο άλλος; Ο άλλος μένει μετέωρος στον αέρα, να κοιτάζει το κενό και να νιώθει ότι χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του.»
Έσκυψε, έπιασε τα χέρια της φίλης της και τα έσφιξε με ζεστασιά.
«Γιατί το σεξουαλικό πάθος είναι τυφλό, δεν ξέρει από πυξίδες και κανόνες πλοήγησης. Δεν έχει λογική, ούτε πρόκειται να περπατήσει ποτέ μαζί της χέρι-χέρι. Η λογική σου λέει πρόσεχε, ζύγισε, σκέψου το αύριο, ενώ το πάθος σε βουτάει από τα μαλλιά και σε πετάει μέσα στον ωκεανό της ηδονής, εκεί όπου ο χρόνος σταματάει κι εσύ απλώς... χάνεσαι.»
Η Ναυσικά της χαμογέλασε με εκείνο το γνώριμο, συνωμοτικό χαμόγελο που γλύκαινε την ατμόσφαιρα.
«Και ξέρεις κάτι; Ίσως αυτή η απώλεια, αυτό το προσωρινό χάσιμο στον κόσμο της ηδονής, να είναι ο μόνος τρόπος για να θυμηθούμε ότι είμαστε πραγματικά ζωντανές. Ακόμα κι αν το ταξίδι έχει κραδασμούς, ακόμα κι αν το μαγικό χαλί προσγειωθεί απότομα... η διαδρομή άξιζε κάθε δευτερόλεπτο.»
«Σωστά στο σεξ φιλενάδα δεν χωράει σε λογική. Λοιπόν έχουμε χρόνο να τα πούμε και πάλι αργότερα. Απόψε αγάπη μου πες σε όλους ένα αντίο και πάμε οι δυο μας παρέα να ζήσουμε τη βραδιά μας χωρίς αυτούς! Εμείς εδώ έχουμε η μια την άλλη να μιλάμε σαν φιλενάδες, που είχανε να βρεθούνε καιρό. Ξέχνα λοιπόν εραστές και έρωτες και πάμε παρέα για πολλά κοκτέιλ σε κάποιο μπαράκι.
Η Θεσσαλονίκη είναι όμορφη το βράδυ και ερωτιάρα.»
Σούρουπο καθημερινής η βόλτα στην πόλη είναι πολύ ενδιαφέρουσα και χαλαρωτική.
Η Ναυσικά πέταξε τα χέρια της στον αέρα με έναν ενθουσιώδη, θεατρικό τρόπο, ενώ το πρόσωπό της φωτίστηκε από ένα τεράστιο, σκερτσόζικο χαμόγελο.
«Αυτό μάλιστα! Αυτή είναι η Μάχη που λατρεύω!» φώναξε γελώντας. «Τέρμα οι αναλύσεις, τέρμα τα ψυχολογικά! Απόψε έχει γυναικεία συμμαχία, Θεσσαλονίκη, δροσερά κοκτέιλ και βόλτες μέχρι να
πονέσουν τα τακούνια μας!»
Χωρίς να χάσουν χρόνο, οι δυο φίλες ετοιμάστηκαν, έβαλαν τα πιο αέρινα, εντυπωσιακά τους ρούχα και άφησαν πίσω τους το δωμάτιο του ξενοδοχείου, αφήνοντας τις σκέψεις, τους φόβους και τους εραστές κλειδωμένους στην άκρη του μυαλού τους.
Το σούρουπο είχε αρχίσει να απλώνεται απαλά πάνω από την πόλη. Ο ουρανός είχε πάρει εκείνες τις γλυκές, μωβ και πορτοκαλί αποχρώσεις που καθρέφτιζαν πάνω στα ήρεμα νερά του Θερμαϊκού. Η
βόλτα στην παραλιακή, με το δροσερό αεράκι να τους χαϊδεύει το πρόσωπο, ήταν το καλύτερο αντίδοτο στην ένταση των προηγούμενων ημερών.
Ο κόσμος περπατούσε χαλαρός, τα φώτα της πόλης άναβαν ένα-ένα δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα
σχεδόν μαγική, ζεστή και αυθεντικά ερωτική. Η Θεσσαλονίκη τα ερωτευμένα της μυστικά τα κρατούσε πάντα καλά φυλαγμένα, προσφέροντας απλόχερα μια αίσθηση γλυκιάς ελευθερίας.
«Κοίτα εδώ ομορφιά...» ψιθύρισε η Ναυσικά, περνώντας το μπράτσο της μέσα από το χέρι της Ανδρομάχης καθώς περπατούσαν δίπλα στη θάλασσα. «Τελικά, φιλενάδα, όσες θύελλες κι αν ζήσουμε, τίποτα δεν συγκρίνεται με μια τέτοια στιγμή. Εμείς οι δυο, ένα καλό ποτό στο χέρι σε λίγο, και όλος ο κόσμος πιάτο!»
Η Ανδρομάχη εισέπνευσε βαθιά τον θαλασσινό αέρα, νιώθοντας την καρδιά της ανάλαφρη, έτοιμη να απολαύσει τη νύχτα που μόλις ξεκινούσε.
Μετά από μερικά σφηνάκια που τα σήκωνε η κατάσταση και για τις δυο τους, η βραδιά είχε κυλήσει υπέροχα σε μια φάση χαράς και χαλάρωσης. Κουβέντες, ανέκδοτα, γέλια μέχρι να αποφασίσουν να γυρίσουν στο ξενοδοχείο. Μόλις έφτασαν στο δωμάτιο τους ήθελαν να κάνουν ένα ντους να ανανεωθούν.
Η Ναυσικά είπε της Ανδρομάχης να πάει πρώτη στο μπάνιο, γιατί αυτή θα κάτσει να δει τα μηνύματά της απ' την εταιρεία της. Εκεί που σαπουνιζόταν η Ανδρομάχη, ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ολόγυμνη η Ναυσικά και κλείνει την
πόρτα πίσω της. «Μωρό μου δεν σε πειράζει να μοιραστούμε το μπάνιο» της λέει.
Η Ανδρομάχη για ένα δευτερόλεπτο αναρωτιόταν τι συμβαίνει κάτω από τα καυτά νερά του ντους. Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα καθώς αντίκρισε τη Ναυσικά να στέκεται ολόγυμνη μπροστά της, χωρίς την παραμικρή συστολή, με εκείνο το πονηρό, ακαταμάχητο χαμόγελο στα χείλη.Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη ή να προβάλει οποιαδήποτε αντίρρηση, η Ναυσικά είχε κιόλας γλιστρήσει μέσα στην καμπίνα. Ο ατμός είχε γεμίσει τον χώρο, θολώνοντας τα τζάμια και κάνοντας την ατμόσφαιρα βαριά, σχεδόν αποπνικτική από την ένταση και το αλκοόλ.
«Τι κάνεις ρε τρελή;» πρόλαβε να ψελλίσει η Μάχη, αλλά η φωνή της χάθηκε κάτω από τον ήχο του νερού.
Η Ναυσικά δεν έχασε χρόνο. Με μια κίνηση ρευστή και αισθησιακή, κόλλησε το γυμνό της κορμί πάνω στη φίλη της, τυλίγοντας τα χέρια της γύρω απ' το λαιμό της. Τα βρεγμένα μαλλιά της κόλλησαν στους ώμους της, ενώ τα στήθη της πίεζαν απαλά το στήθος της Ανδρομάχης.
«Είπαμε, μωρό μου...» της ψιθύρισε στο αφτί, με μια φωνή ζεστή, γεμάτη υποσχέσεις που δεν άφηναν περιθώρια για παρεξηγήσεις. «Η Θεσσαλονίκη είναι ερωτιάρα, αλλά οι καλύτερες ιστορίες γράφονται πίσω από κλειστές πόρτες. Καιρός να δοκιμάσουμε κάτι εντελώς διαφορετικό, εσύ κι εγώ...»
Τα δάχτυλα της Ναυσικάς άρχισαν να γλιστρούν αργά πάνω στο βρεγμένο, σαπουνισμένο δέρμα της Ανδρομάχης, χαϊδεύοντας τη με μια οικειότητα που ξεπερνούσε κάθε φιλικό όριο. Η Μάχη ένωσε τα χείλη της με αυτά της Ναυσικάς σε ένα βαθύ, παθιασμένο φιλί κάτω από το νερό, αφήνοντας πίσω της
κάθε σκέψη, κάθε ταμπού και κάθε όριο.
Η νύχτα αυτή είχε αποφασίσει να σπάσει όλα τα κοντέρ.
Το ζεστό νερό είχε πια κλείσει, αφήνοντας πίσω του μια πυκνή, αρωματική ατμόσφαιρα γεμάτη υγρασία και ατμούς. Η Ναυσικά, τυλιγμένη σε μια αφράτη λευκή πετσέτα, στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη. Αφού άπλωσε αργά την πλούσια, μεταξένια κρέμα σώματος σε όλο της το κορμί και άγγιξε με λίγες σταγόνες από το αγαπημένο της άρωμα τους καρπούς και τον λαιμό της, σταμάτησε για λίγο. Τα αρώματα ενώθηκαν τόσο μεθυστικά πάνω στο δέρμα της, που η ίδια η μυρωδιά της την ερέθισε, κάνοντας την ανάσα της να κοπεί για μια στιγμή.
Γύρισε απότομα προς την Ανδρομάχη, η οποία στεκόταν ακόμα στο δωμάτιο, φορώντας το μπουρνούζι της και προσπαθώντας να συνέλθει από το σοκ και τη ζάλη της προηγούμενης εμπειρίας.
Με ένα πονηρό, σκερτσόζικο χαμόγελο που τα έλεγε όλα, η Ναυσικά ακούμπησε τον γοφό της στο
έπιπλο του μπάνιου και της πέταξε την ατάκα με ύφος απόλυτα ειρωνικό αλλά και παιχνιδιάρικο.
«Για λέγε, ψυχή μου...» της είπε, κλείνοντας της το μάτι με νόημα. «Πήγαν όλα καλά με τον νεαρό εραστή σου και τους υποτιθέμενους κολικούς της ιστορίας; Ή μήπως τελικά η «Ανάσταση» κράτησε τόσες ώρες που ο πνευματικός σου στο Άγιο Όρος κινδύνεψε να μείνει χωρίς κατανυκτικές προσευχές; Δεν μου τελείωσες, πως τα πέρασες χθες με τους κολικούς του εντέρου.»
«Το βαθύ πρωκτικό γαμήσι φιλενάδα είναι πηγή απόλαυσης καθώς κι ένας τρόπος να εφαρμόζεις κάποιες βαθιά κρυμμένες φαντασιώσεις σου, αλλά η ουσία είναι πως ο υπέροχος «καριόλης» νεαρός γαμιάς μου δεν με λυπήθηκε με διέλυσε στο γαμήσι. Βίωσα πολύ μεγάλη απόλαυση και ηδονή, αλλά με ξεκώλιασε. Κώλος είναι γαμιόλη, πρόσεχε τον. Νομίζω έχει ερεθιστεί, και νιώθω κάποια αμυδρά ενόχληση.».
.Η Ανδρομάχη γύρισε απότομα, τυλιγμένη κι εκείνη στο μπουρνούζι της, με τα μάτια της να γυαλίζουν από τη συνύπαρξη της κούρασης και μιας πρωτόγνωρης, διαρκούς διέγερσης. Η ωμή ειλικρίνεια και η αθυροστομία της απάντησής της
έκαναν τη Ναυσικά να πνιγεί από τα γέλια.
«Κώλος είναι γαμιόλη, πρόσεχε τον!» επανέλαβε η Ναυσικά, σκουπίζοντας τα δάκρυα από τα γέλια της και κοιτάζοντάς την με απόλυτη λατρεία. «Θεέ μου, Μάχη, θα με πεθάνεις! Εσύ, η κυρία της καλής κοινωνίας, το ’ριξες στις αναλύσεις της πρωκτικής ανατομίας και στα βαθιά ιατρικά συμπεράσματα;»
Πλησίασε τη φίλη της, της άρπαξε ελαφρά το χέρι και την τράβηξε προς το κρεβάτι, πέφτοντας και οι δύο με τα μπουρνούζια πάνω στα μαλακά μαξιλάρια.
«Αλλά τώρα που το λες...» συνέχισε η Ναυσικά, χαμηλώνοντας τη φωνή της και κοιτάζοντας την με ένα πονηρό, διερευνητικό βλέμμα, ενώ το άρωμα από την κρέμα της πλημμύριζε την ατμόσφαιρα ανάμεσα τους.
«Ας αρχίσουμε την ανακούφιση σου λοιπόν, ξάπλωσε τώρα μπρούμυτα στο κρεβάτι και άνοιξε τα πόδια σου ! Θέλω να βλέπω την σούφρα σου!»
Η Ανδρομάχη τι να πει! Από τη μια αισθανόταν λίγο άβολα σε αυτή την στάση και συνάμα κάποια ντροπή από την άλλη ένιωθε την ανάγκη να ανακουφισθεί στον ερεθισμό της.
«Άφησε τη φίλη σου να σε περιποιηθεί γιατί από ότι καταλαβαίνω ίσως να έχει πάρει φωτιά ο κώλος σου. Έχω από χθες προμηθευτεί μια αντιφλεγμονώδη λιπαρή κρεμά που βοήθα στην υγεία του δέρματος.»
Η Ανδρομάχη δίστασε για ένα δευτερόλεπτο, νιώθοντας τα μάγουλά της να κοκκινίζουν από μια πρωτόγνωρη, γλυκιά συστολή. Όμως η εσωτερική της ζέστη, η κούραση από την ένταση και η επίμονη, ενοχλητική αίσθηση υπερείχαν κάθε κοινωνικής αναστολής. Με μια βαθιά ανάσα, άφησε το μπουρνούζι να χαλαρώσει, ξάπλωσε μπρούμυτα πάνω στα μαλακά μαξιλάρια του κρεβατιού και άνοιξε υπάκουα τα πόδια της, παραδίδοντας τον εαυτό της στη φροντίδα, και στα παιχνίδια, της φίλης της.
Η Ναυσικά στάθηκε πάνω από το κρεβάτι, κοιτάζοντάς την με ένα βλέμμα γεμάτο τρυφερότητα,
θαυμασμό αλλά και με πονηράδα.
«Έτσι, μπράβο... Άσε το κορίτσι να κάνει τη δουλειά του» της είπε με μια ζεστή, καθησυχαστική φωνή που έκρυβε μια υποσχόμενη χροιά.
Άνοιξε το τσαντάκι της, έβγαλε ένα σωληνάριο με μια πλούσια, λευκή, αντιφλεγμονώδη κρέμα και έβαλε μια γενναία ποσότητα στην παλάμη της, τρίβοντας τα χέρια της για να τη ζεστάνει.
Με αργές, μελετημένες και απίστευτα απαλές κινήσεις, τα δάχτυλά της άρχισαν να αγγίζουν την ευαίσθητη περιοχή. Η αίσθηση του δροσερού και ταυτόχρονα ανακουφιστικού υλικού πάνω στο ερεθισμένο δέρμα έκανε την Ανδρομάχη να βγάλει έναν αυθόρμητο, απολαυστικό αναστεναγμό ανακούφισης, κλείνοντας τα μάτια της και βουλιάζοντας βαθύτερα στο μαξιλάρι.
Η Ναυσικά δεν βιαζόταν καθόλου. Οι κινήσεις της έγιναν πιο ρυθμικές, μασάζ ικανό όχι μόνο να
γιατρέψει τον «καριόλη», αλλά να ξαναανάψει τη φωτιά.
«Λοιπόν, κυρία μου...» της ψιθύρισε σκυμμένη πάνω από το αφτί της, καθώς η παλάμη της συνέχιζε να κινείται αισθησιακά. «Ο εραστής τη μια βραδιάς μπορεί να έκανε τη ζημιά, αλλά η θεραπεία αποδεικνύεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την ασθένεια, έτσι δεν είναι;»
Της ανέβασε το νυχτικό ψηλά στη πλάτη, τη βοήθησε να βγάλει το μικρό εσώρουχο της και δεν έχασε την ευκαιρία να κολλήσει τη ματιά της στον βελουδένιο κώλο. Λείος, απαλός και σφιχτός.
«Είναι λίγο ερεθισμένος, όχι τίποτα το σοβαρό. Το κωλαράκι σου είναι πανέμορφο και η σούφρα σου φαίνεται σφιχτή» της είπε ενώ χτύπησε με το χέρι της τα κωλομέρια της της Ανδρομάχης απαλά.
«Αουτς….» ψέλλισε ανήσυχα η Ανδρομάχη και μουρμούρισε κάτι ακατάληπτο.
Η Ναυσικά συνεχίζει το πικάντικο κουτσομπολιό λέγοντας. «Ρε φιλενάδα! Να σου πω την αμαρτία μου; Εντάξει ο Φίλιππος, αλλά έχω μια απορια μ΄ αυτά που μου είπες στη διαδρομή στο ταξίδι για το ρασοφόρο εραστή ισχύουν;! »
«Γιατί ρωτάς»
«Γιατί εγώ δεν του το 'χω του ρασοφόρου για τον άνδρα εκείνο που ενσαρκώνει το πρότυπο του γνήσιου αρσενικού. Το πρότυπο του φαλλοκράτη αρσενικού.»
«Αυτό ακριβώς είναι η παγίδα, ρε Ναυσικά!» της αποκρίθηκε η Μάχη με μισό χαμόγελο, καθώς ένιωθε τα δροσερά, έμπειρα χέρια της φίλης της να συνεχίζουν το απαλό μασάζ με την κρέμα.
«Εσύ νομίζεις ότι το γνήσιο αρσενικό φαίνεται μόνο στις διαφημίσεις ή στα περιοδικά με τα καλογυμνασμένα κορμιά. Αλλά στην πραγματικότητα, ο σωστός ο άντρας, αυτός που σε τρελάνει, έχει μέσα του κάτι από αυτό το ψυχρό, απόμακρο και αυταρχικό στυλ που λες.»
Η Ανδρομάχη έκλεισε τα μάτια της για λίγο, αφήνοντας το σώμα της να χαλαρώσει εντελώς κάτω από την ικανοποιητική πίεση και ταυτόχρονα αναπολώντας τις στιγμές έντασης.
....Απλώνοντας η Ναυσικά την ενυδατική κρέμα και υγραίνοντας την περιοχή στην αρχή άρχισε να την χαϊδεύει απαλά, απαλά με όλη την παλάμη της, για να απορροφηθεί από το δέρμα.
Όταν τα χέρια της άρχισαν πιο τολμηρά να εξερευνούν την περιοχή ανάμεσα στο λείο και απαλό δέρμα, στη χαραμάδα του κώλου, τα χάδια άρχισαν να αναστατώνουν την Ανδρομάχη και η ανάσα της γινόταν όλο και πιο βαριά. Ένοιωσε τις ρώγες της να σκληραίνουν και την ανάσα της βαριά. Ασυναίσθητα άνοιξε τα πόδια της. Η σιωπή βαριά, τα βλέμματα τους όμως τα έλεγαν όλα. Πόθος.
Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο έγινε απότομα πυκνή, σχεδόν ηλεκτρισμένη, σαν το οξυγόνο να είχε αρχίσει να βαραίνει, σε μια πρωτόγονη, ακατανίκητη προσμονή.
Η Ναυσικά σταμάτησε να γελάει. Το βλέμμα της σκοτείνιασε, έγινε πιο αισθησιακό, καθώς τα δάχτυλά της συνέχιζαν να γλιστρούν αργά, μελετημένα, πάνω στο βελούδινο, ερεθισμένο δέρμα της φίλης της. Η κρέμα είχε ζεσταθεί, κάνοντας την αφή απαλή αλλά επίμονη, να εισχωρεί όλο και πιο βαθιά στη χαραμάδα, εκεί που η ευαισθησία χτυπούσε κόκκινο.
Η Ανδρομάχη ένιωσε τη σπονδυλική της στήλη να τινάζεται από ένα ρίγος. Τα χέρια της γαντζώθηκαν σφιχτά στα μαξιλάρια, τα δάχτυλά της τσάκισαν τα σεντόνια, ενώ το στήθος της ανεβοκατέβαινε βαριά, με τις ρώγες της να σκληραίνουν επώδυνα και απολαυστικά κάτω από το νυχτικό. Τα πόδια της άνοιξαν πιο πολύ, ασυναίσθητα, παραδίδοντας ολοκληρωτικά τον εαυτό τους στο έλεος της φίλης της.
Δεν υπήρχε πια χώρος για λέξεις, για αστεία ή για δεύτερες σκέψεις. Η σιωπή ανάμεσά τους ήταν βαριά, γεμάτη υγρασία και προσμονή. Τα μάτια τους συναντήθηκαν μέσα στο ημίφως του δωματίου — βλέμματα καρφωμένα, υγρά, που έκρυβαν όλον τον καταπιεσμένο πόθο, την τρέλα και τη γυναικεία τους απελευθέρωση.
Η Ναυσικά έσκυψε πιο κοντά, πλησιάζοντας το πρόσωπό της στο αυτί της Μάχης, η ανάσα της καυτή στο δέρμα της.
«Τι λες, φιλενάδα...» της ψιθύρισε με μια φωνή βαθιά και υγρή, καθώς τα δάχτυλα της έκαναν μια πιο τολμηρή, βαθύτερη κίνηση. «Να ξεχάσουμε την Αθήνα, τους άντρες και τα μυστικά τους, και
να αφεθούμε σε αυτό που πραγματικά καίει τις φλέβες μας;»
«Γιατί μου τα κάνεις αυτό;» Ψέλλισε η Ανδρομάχη, ξαπλωμένη μπρούμυτα γυμνή με το χαμόγελο της ευτυχίας ζωγραφισμένο στα χείλια της ενώ η Ναυσικά περιποιόταν τον ερεθισμό στην κωλοτρυπίδα της που λίγες ώρες πριν είχε αφήσει πίσω της ο νυχτερινός εραστής της.
Το ευχάριστο πασπάτεμα με τα χέρια, της προκαλούσε ένα αίσθημα ηδονικό που διαχεόταν σ' όλο της το κορμί..
«Δε χρειάζεται και πολύ ν' αγχώνεσαι μωρό μου! Θα δεις ότι θα σ' αρέσει!» της απάντησε με θελκτικό τρόπο η Ναυσικά τσιμπώντας της το μάγουλο. .
Η Ναυσικά δεν άφησε τα δάχτυλά της να φύγουν από πάνω της. Αντίθετα, η κίνηση έγινε πιο σταθερή, πιο απαιτητική, καθώς η κρέμα είχε πια απορροφηθεί, αφήνοντας το δέρμα λείο και έτοιμο να δεχτεί το επόμενο στάδιο του παιχνιδιού.
«Μη φοβάσαι τίποτα, μωρό μου...» συνέχισε η Ναυσικά με φωνή χαμηλή, σχεδόν υπνωτική, σκυμμένη πάνω από το κορμί της φίλης της. «Οι άντρες ξέρουν μόνο να γκρεμίζουν και να φεύγουν. Εμείς εδώ ξέρουμε να χτίζουμε τη φωτιά από την αρχή.»
Τα δάχτυλα της Ναυσικάς γλίστρησαν πιο τολμηρά, αγγίζοντας το κέντρο της ευαισθησίας, εκεί ακριβώς που ο πόνος μετατρεπόταν σε πρωτογενή, ακατέργαστη ηδονή. Η Ανδρομάχη ένιωσε το κορμί της να γίνεται τόξο ελαφρά πάνω στα σεντόνια, αφήνοντας έναν πνιχτό, απολαυστικό αναστεναγμό να της ξεφύγει. Ολόκληρο το σώμα της καίγονταν από μια γλυκιά, ασφυκτική ζέστη που έσβηνε κάθε ίχνος ενοχής ή λογικής.
«Άσε τον εαυτό σου ελεύθερο...» της ψιθύρισε η Ναυσικά στο αυτί, δαγκώνοντας ελαφρά τον λοβό της. «Δες πού σε οδηγώ τώρα...»
«Μωρή φιλενάδα! Τι έχεις στο βρώμικο μυαλουδάκι σου μωρό μου! Μου αρέσει έτσι που αγγίζεις την τρύπα μου από τον πισινό μου! Θα το μάθει ο εξομολόγος μας και θα μας αφορίσει.»
«Θα μας αφορίσει η θα ζητήσει να μας ξεκωλιάσει στο γαμήσι και τις δυο. Ξέρεις το καινούργιο που κυκλοφορεί για τον ιερέα μας.»
«Όχι για λέγε.»
«Ο τυχοδιώχτης παπά-γαμιάς, που καυχιέται ότι εκδύει τις γυναίκες από τα αμαρτήματα και από τα εσώρουχα.»
«Ο καριόλης! Δεν το πιστεύω! Εγώ ξέρω τ’ άλλο που κυκλοφορεί τώρα τελευταία.»
«Τι κυκλοφορεί; Για λέγε ευλογημένη»
«Ότι έχει νταλαβέρια με τεκνά της ποδοσφαιρικής ομάδας.»
«Ρε Ναυσικά έχεις να εξομολογηθείς κάποια άλλη αμαρτία;».
Η Ανδρομάχη ξέσπασε σε έναν δυνατό, πνιχτό λυγμό από τα γέλια, θάβοντας το πρόσωπό της στο μαξιλάρι, ενώ τα δάχτυλα της Ναυσικάς συνέχιζαν να παίζουν αισθησιακά πάνω στο ευαίσθητο δέρμα της.
«Παναγία μου, θα μας κάψεις!» ψιθύρισε η Μάχη ανάμεσα στα γέλια, τρέμοντας ολόκληρη από την ένταση του σώματος και την τρέλα της κουβέντας. «Με ποδοσφαιριστές τώρα ο ιερός πατήρ; Δηλαδή ο άνθρωπος δεν αφήνει τίποτα όρθιο, ούτε φούστα ούτε σορτσάκι! Θα πάμε στην κόλαση και θα έχει ουρά από πίσω μας!»
Η Ναυσικά σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο, σήκωσε το κεφάλι και την κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο απόλυτη πονηριά και πρόκληση, ενώ το χέρι της συνέχιζε σταθερά, ρυθμικά, να χαϊδεύει και να ερεθίζει τη χαραμάδα της.
«Στην κόλαση; Μα εδώ είναι ο Παράδεισος, μωρό μου!» της απάντησε ψιθυριστά, σκυμμένη πάνω από την πλάτη της, με την ανάσα της να καίει τον σβέρκο της.
Της έδωσε ένα ελαφρύ, παιχνιδιάρικο χαστούκι στα κωλομέρια, τόσο-όσο για να την κάνει να τιναχτεί και συνέχισε, με φωνή χαμηλή και αισθησιακή.
«Άσε τον παπά να τρέχει πίσω από τα γήπεδα και τις ενορίτισσες. Εμείς εδώ έχουμε άλλη αποστολή απόψε. Για λέγε, ευλογημένη μου… αφού πιάσαμε τις εξομολογήσεις και τα αμαρτήματα, εσύ τι άλλο έχεις στην ψυχούλα σου; Ή μήπως θες να σου εξομολογηθώ εγώ τι άλλο σκοπεύω να σου κάνω σ' αυτόν τον υπέροχο, καημένο κώλο πριν ξημερώσει;»
Στην αρχή η μια κορόιδευε την άλλη. Τα υπονοούμενα έπεφταν βροχή. Οι πονηρές λεξούλες όλο αυξάνονταν. Η πρόσκληση της Ναυσικάς ήταν αναπάντεχη. Και τώρα οι δυο φιλενάδες βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο και στο ίδιο κρεβάτι και μοιράζονται την εξερεύνηση των κορμιών, που άγγιξε ερωτικά για πρώτη φορά η μια την άλλη.
«Σύνελθε!» σκέφτηκε σαστισμένη! «Έχεις χάσει τα μυαλά σου! Δεν είναι σωστό» Είπε στον εαυτό της προσπαθώντας να κρατήσει ισορροπίες παρ' όλη την καύλα της.
Η εσωτερική φωνή της λογικής προσπάθησε να ορθώσει ανάχωμα, αλλά η πραγματικότητα του σώματος διέλυσε αμέσως κάθε αντίσταση.
Καθώς η Μάχη προσπαθούσε να μαζέψει τις σκέψεις της και να επαναφέρει την ψυχραιμία της, η Ναυσικά διέκρινε τη στιγμιαία της αμηχανία από το ελαφρύ τίναγμα του σώματός της. Χωρίς να χάσει δευτερόλεπτο, έσκυψε πιο κοντά, ακουμπώντας τα χείλη της ακριβώς πίσω από το αυτί της, εκεί όπου η ευαισθησία χτυπούσε κόκκινο.
«Τι σκέφτεσαι, μωρό μου;» της ψιθύρισε με μια φωνή υγρή και ζεστή, που έσταζε πονηρή κατανόηση. «Αυτές τις αηδίες περί σωστού και λάθους που μας φύτεψαν στο κεφάλι για να μη ζήσουμε ποτέ; Ξέχνα τα. Εδώ μέσα δεν υπάρχουν κανόνες, δεν υπάρχουν ρόλοι, δεν υπάρχουν σύζυγοι και τύψεις. Είμαστε μόνο εσύ, εγώ, και αυτή η φωτιά που μόλις άναψε.»
Τα δάχτυλα της Ναυσικάς έγιναν πιο απαιτητικά. Αφού είχαν προετοιμάσει και μαλακώσει το έδαφος με την κρέμα, άρχισαν να γλιστρούν με αργές, κυκλικές κινήσεις στην είσοδο της σφιχτής, καυτής τρύπας της, προκαλώντας στην Ανδρομάχη ένα διπλό κύμα: από τη μια η ζάλη της ενοχής, και από την άλλη μια ασφυκτική, ακαταμάχητη έκρηξη ηδονής που της έκοψε την ανάσα.
Η Μάχη άφησε να της ξεφύγει ένας πνιχτός στεναγμός, ενώ τα δάχτυλά της γαντζώθηκαν παθιασμένα στα μαξιλάρια. Η αμφιβολία διαλύθηκε σε κλάσματα δευτερολέπτου κάτω από το βάρος της απόλαυσης.
«Άσε με...» ψιθύρισε η Μάχη με τρεμάμενη, λαχανιασμένη φωνή, χωρίς να ξέρει αν ζητούσε να σταματήσει ή να προχωρήσει ακόμα πιο βαθιά.
«Θα με τρελάνεις εντελώς...»
Η Ναυσικά γεφύρωσε την απόσταση, πιέζοντας το κορμί της πάνω στην πλάτη της φίλης της, νιώθοντας τους παλμούς της.
«Ακριβώς αυτός είναι ο σκοπός, γλυκιά μου» της απάντησε χαμηλόφωνα, γλιστρώντας αργά το δάχτυλό της πιο μέσα, στην καρδιά της φωτιάς. «Να τρελαθούμε επιτέλους...»
Ταυτόχρονα τριβόταν όλο και περισσότερο στο χέρι της Ναυσικάς τόσο πολύ που άρχισε να ξεστρώνει το σεντόνι στο κρεβάτι. Από μέσα της παρακαλούσε να μη σταματήσει η φιλενάδα της, να συνεχίσει γιατί την άναβε αυτή η ιδιαίτερη επαφή του ερωτικού παιχνιδιού και κατά βάθος ελπίζει ότι θα γλιστρήσει κάποιο από τα δάχτυλα της προς τα μέσα στη χαράδρα του κώλου της.
Η κίνηση έγινε πιο έντονη, πιο ζωώδης. Η Ανδρομάχη, παρασυρμένη από το κύμα της φωτιάς που της έκαιγε τα σωθικά, άρχισε να κινεί τη λεκάνη της ρυθμικά, τρίβοντας το κορμί της πάνω στο χέρι και τα δάχτυλα της Ναυσικάς. Τα σεντόνια κάτω τους τσαλακώθηκαν, στριφογύρισαν και σχεδόν ξεστρώθηκαν από το μανιακό, ασύδοτο λίκνισμα του σώματός της.
Κάθε ίχνος δισταγμού ή ενοχής είχε εξαφανιστεί, θρυμματισμένο κάτω από το βάρος μιας πρωτόγονης, ασφυκτικής επιθυμίας. Από μέσα της, η φωνή της δεν ήταν πια η λογική που ζητούσε ισορροπίες, αλλά μια απεγνωσμένη, σιωπηλή προσευχή. «Μη σταματήσεις... Συνέχισε, θεέ μου, μη σταματήσεις...»
Η Ναυσικά, αφουγκραζόμενη κάθε αναστεναγμό, κάθε τίναγμα και κάθε αλλαγή στην αναπνοή της φίλης της, κατάλαβε ακριβώς τι ποθούσε το κορμί της. Το βλέμμα της άστραψε μέσα στο ημίφως. Δεν αρκέστηκε πια στα επιφανειακά χάδια.
Με μια κίνηση απόλυτα ελεγχόμενη αλλά γεμάτη ακαταμάχητη ορμή, λύγισε ελαφρά το δάχτυλό της και το άφησε να γλιστρήσει. Η είσοδος, ήδη ζεστή, υγρή και προετοιμασμένη από την κρέμα και το προηγούμενο παιχνίδι, το υποδέχτηκε με μια σφιχτή, σπασμωδική συστολή.
«Αχ...!» ξέφυγε σαν κραυγή από τα χείλη της Ανδρομάχης, η οποία τινάχτηκε ολόκληρη, θάβοντας το πρόσωπό της μακριά στα μαξιλάρια, καθώς το δάχτυλο της Ναυσικάς βυθιζόταν βαθιά, γεμίζοντάς τη μέχρι κορεσμού.
Η Ναυσικά έσκυψε πάνω της, αγγίζοντας με τα χείλη της τον ιδρωμένο σβέρκο της, ενώ η ανάσα της κατέκλυζε τις αισθήσεις της Μάχης.
«Το θες, ε;» της ψιθύρισε στο αφτί, με μια φωνή που έσταζε καύλα και απόλυτη κυριαρχία, αρχίζοντας να κινεί το δάχτυλο της αργά, ρυθμικά μέσα της. «Το θες το κορίτσι σου να σε αποτελειώσει;»
«Φιλενάδα βουτάμε βαθιά στην ηδονική αμαρτία.» Της λέει η Ανδρομάχη και η δίψα της για σαρκική επαφή τους κυλούσε γοργά στο ξαναμμένο κορμί της
«Η «ηδονική αμαρτία» είναι η χαρά της ζωής. H συναινετική ακόμα μεγαλύτερη.»
Η πρώτη ερώτηση που ήρθε στα χείλη της Ανδρομάχης ήταν αν η Ναυσικά είχε κάνει σεξ ξανά με άλλη γυναίκα. Και η Ναυσικά της είπε ότι είχε συμβεί τουλάχιστον μερικές φορές.
«Είναι μια στιγμιαία παρόρμηση. Δεν σκέφτεσαι το μέλλον, αλλά το τι κάνεις εκείνη τη στιγμή», λέει η Ναυσικά.
«Απλώς κάποιες φορές θέλω να κάνω σεξ με γυναίκα»
«Τις ξέρω...τις ερωτικές σου παρτενέρ;» Ρώτησε δειλά η Ανδρομάχη .
Η Ναυσικά χαμογέλασε πονηρά, χωρίς να σταματήσει ούτε για ένα δευτερόλεπτο τον αργό, απολαυστικό ρυθμό που είχε βρει με το δάχτυλό της. Έσκυψε ακόμα πιο κοντά, ακουμπώντας το μάγουλό της στην ιδρωμένη πλάτη της Ανδρομάχης, νιώθοντας την έντονη αναπνοή της και τους παλμούς της καρδιάς της που χτυπούσαν σαν τρελοί.
«Τις ξέρεις.» επανέλαβε η Ναυσικά με μια φωνή χαμηλή, γεμάτη παιχνιδιάρικη μυστικοπάθεια, καθώς το δάχτυλό της έκανε μια ελαφριά, κυκλική πίεση στο πιο ευαίσθητο σημείο της.
«Κάποιες ίσως τις έχεις δει σε κανένα πάρτι ή στον κύκλο μας... αλλά πίστεψέ με, μωρό μου, καμία τους δεν είχε αυτό το κορμί, ούτε αυτή τη φωτιά που βγάζεις εσύ απόψε.»
Η Μάχη άφησε έναν πνιχτό αναστεναγμό, νιώθοντας την υγρή ζέστη να απλώνεται σε όλο της το είναι. Η ομολογία της Ναυσικάς, αντί να την κουμπώσει, άναψε ακόμα περισσότερο τη φαντασία της.
«Δηλαδή...» κατάφερε να ψελλίσει η Ανδρομάχη, σφίγγοντας τα σεντόνια κάτω από τα δάχτυλά της, «είμαι απλώς άλλη μία στη λίστα σου;»
«Εσύ δεν είσαι άλλος ένας αριθμός, Μάχη μου» της ψιθύρισε η Ναυσικά στο αυτί, δαγκώνοντας απαλά τον λοβό της.
«Εσύ είσαι η φίλη μου, η γυναίκα που ήθελα να αγγίξω από την πρώτη στιγμή που σε είδα να υποφέρει η ψυχή σου από τα απωθημένα. Κι απόψε δεν υπάρχει παρελθόν, ούτε άλλες γυναίκες. Υπάρχουμε μόνο εμείς οι δύο.»
Με μια πιο βαθιά, αποφασιστική κίνηση, η Ναυσικά πρόσθεσε άλλο ένα δάχτυλο, κάνοντας την Ανδρομάχη να τινάξει τη λεκάνη της προς τα πάνω, παραδιδόμενη ολοκληρωτικά στον ακαταμάχητο ρυθμό της ηδονής.
«Και τώρα...» συνέχισε η Ναυσικά, με την αναπνοή της να καίει τον αυχένα της Μάχης, «σταμάτα τις ερωτήσεις και πες μου... πόσο βαθιά θέλεις να πάμε σε αυτή την αμαρτία;»
«Ααα πολλά ζητάς να μάθεις!»
«Το ξέρεις ότι μ' αρέσουν οι ιστορίες σου. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή ψέματα άλλα με καυλώνεις όταν μου λες σέξι ιστορίες.»
Το έχω σκεφτεί και το περίμενα πως θα σου αρέσουν αυτές οι ιστορίες μου όταν διαπίστωσα πως είσαι τόσο ενθουσιασμένη με την πρώτη σου εξωσυζυγική εμπειρία. Πάει καιρός που ονειρευόμουν αυτή την κουβέντα μας, αλλά δυσκολευόμουν πώς να το ζητήσω και τι να πω στην ευαίσθητη, και συναισθηματική, φιλενάδα μου που αγαπάει πραγματικά το σύντροφό της.
«Ανδρομάχη;»
«Ναι;»
«Σ' αγαπάω!
Η Ανδρομάχη πάγωσε για ένα δευτερόλεπτο. Η λέξη έπεσε ανάμεσα τους σαν αστραπή μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο, αιωρούμενη πάνω από τους ατμούς, τα αρώματα της κρέμας και την καυτή, πρωτόγονη ηδονή που τους τύλιξε.
Το σώμα της σταμάτησε να λικνίζεται, τα χέρια της χαλάρωσαν ελαφρά πάνω στα τσαλακωμένα σεντόνια και η αναπνοή της κόπηκε.
Έγινε μια απόλυτη, σχεδόν ιερή σιωπή, κομμένη μόνο από τον ήχο της ανάσας της Ναυσικάς που ακουγόταν ζεστή στον αυχένα της.
Δεν ήταν η συνηθισμένη, φιλική εξομολόγηση. Ήταν κάτι πολύ βαθύτερο, γυμνό και αληθινό, γεννημένο μέσα από την υπέρβαση των ταμπού, την αποκάλυψη των πιο κρυφών τους φαντασιώσεων και το απόλυτο πέρασμα στην αμαρτία.
Τα μάτια της Μάχης γέμισαν ξαφνικά υγρασία, όχι από λύπη, αλλά από ένα τεράστιο κύμα συναισθηματικής φόρτισης.
Γύρισε αργά, βαριά το κεφάλι της στο μαξιλάρι, κοιτάζοντας τη Ναυσικά κατάματα μέσα στο ημίφως. Τα δάχτυλα της φίλης της ήταν ακόμα μέσα της, μια ζεστή, υπενθύμιση του πόσο μακριά είχαν φτάσει.
Ένα τρεμουλιαστό, τρυφερό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της Ανδρομάχης, την ώρα που ένα δάκρυ κυλούσε στο μάγουλό της.
«Τρελή...» ψιθύρισε με φωνή βραχνή, σχεδόν ανήμπορη να αρθρώσει λέξη.
Άπλωσε το χέρι της πίσω, έπιασε την παλάμη της Ναυσικάς που την ακουμπούσε ακόμα και την έφερε πιο σφιχτά πάνω της, ενώ τα δάχτυλά τους έπλεξαν σφιχτά.
«Κι εγώ σ' αγαπώ, μωρό μου...» της απάντησε με μια φωνή που έσπαγε από συγκίνηση και πάθος. «Τόσα χρόνια ψάχναμε τη φωτιά στα λάθος μέρη... και την είχαμε όλο τον καιρό δίπλα μας.»
Η Ναυσικά έσκυψε και της έδωσε ένα βαθύ, τρυφερό, αλμυρό από τα δάκρυα φιλί στο στόμα, σφραγίζοντας μια στιγμή που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή και τη φιλία τους.
Αγκαλιαστήκαν! και Κοιτάχτηκαν χαμογελαστές.
«Μαζί μπορεί να κάνουμε ότι δεν μπόρεσες να ζητήσεις μέχρι σήμερα. Ότι φαντασιώθηκες από έφηβη και δεν τολμούσες να το ζητήσεις από κανένα αγόρι σου η φίλη σου γιατί θα σε έλεγε πουτάνα. Πουτάνες υπάρχουν μόνο στη ψυχή Φιλενάδα. Στην κοινωνία που ζούμε, όσες τολμούν να ψάξουν για την ευτυχία, όσες δεν συμβιβάζονται με τα πατροπαράδοτα στο σεξ βαφτίζονται «νυμφομανείς». Χαλάνε τη πιάτσα βλέπεις. Το ερωτικό κατεστημένο είναι φτιαγμένο από άντρες για άντρες. Όπως ακριβώς και οι ταινίες πορνό.»
Η Ανδρομάχη άκουγε τη Ναυσικά να μιλάει, και καθώς οι λέξεις έπεφταν η μία πίσω από την άλλη, ένιωθε ένα δυσβάσταχτο βάρος να φεύγει από πάνω της, σαν να γκρεμιζόταν επιτέλους το αόρατο τείχος που κουβαλούσε χρόνια μέσα της. Το βλέμμα της άστραψε, γεμάτο από μια νέα, ασυγκράτητη δύναμη.
«Πόσο δίκιο έχεις... Θεέ μου, πόσο δίκιο έχεις!» ψιθύρισε η Μάχη, πιάνοντας τα χέρια της Ναυσικάς και σφίγγοντας τα δυνατά.
Ανασηκώθηκε εντελώς, αδιαφορώντας πια για το μπουρνούζι που είχε γλιστρήσει και για τις κόκκινες από την ένταση γραμμές στο κορμί της.
Η αγκαλιά τους έγινε πιο σφιχτή, πιο ζεστή, μια αληθινή δήλωση επαναστατικής ελευθερίας σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου που είχε γίνει το καταφύγιό τους.
«Μας έμαθαν να ντρεπόμαστε για την ίδια μας τη φωτιά, να μετράμε τα βήματά μας, να χωράμε σε καλούπια για να μην χαλάσουμε την πιάτσα των αντρών» συνέχισε η Ανδρομάχη, με τη φωνή της να τρέμει από συγκίνηση και πάθος.
«Και να που τελικά, η αλήθεια μας περίμενε εδώ, κρυμμένη στα πιο απλά πράγματα... στα χέρια σου, στην τρέλα μας, σε αυτή τη νύχτα.»
Ένα αληθινό, απελευθερωτικό χαμόγελο άνθισε στα χείλη της. Έσκυψε και φίλησε τη Ναυσικά στο μάγουλο, αργά, με μια βαθιά ευγνωμοσύνη και έναν έρωτα που δεν είχε ανάγκη από ταμπέλες ή άδειες.
«Λοιπόν, φιλενάδα...» είπε η Μάχη, κοιτάζοντάς τη κατάματα με μια πρόκληση που φαινόταν πια καθαρή και αδιαπραγμάτευτη.
«Αφού γκρεμίσαμε το κατεστημένο απόψε, για πες μου... ποια από όλες εκείνες τις εφηβικές
φαντασιώσεις που δεν τόλμησες ποτέ να ζητήσεις από κανέναν, θα ξεκινήσουμε να πραγματοποιούμε πρώτα;»
Η πρώτη μου φορά λοιπόν ήταν όταν τελειώσαμε το γυμνάσιο και πήγαμε στο λύκειο. Εσύ πρέπει να τη θυμάσαι καλύτερα στα εφηβικά μας χρόνια, την κολλητή μας εκείνη την συμμαθήτρια μας που ήταν τρεις τέσσερις πόντους ψηλότερη από έμενα μελαχρινή με μακρύ άγριο σοκολατί μαλλί, ίδια η μάνα της. Καλλίγραμμο κορμί και μελαχρινή ομορφιά που ξελόγιαζε σαν αφροδισιακή σοκολάτα; και όταν τελειώσαμε το λύκειο έφυγε στο εξωτερικό για σπουδές;»
Η Ανδρομάχη έμεινε για ένα δευτερόλεπτο με τα μάτια ορθάνοιχτα, καθώς οι μνήμες από τα σχολικά χρόνια κατέκλυσαν απότομα το μυαλό της. Ένα πλατύ, πονηρό χαμόγελο άρχισε σιγά-σιγά να σχηματίζεται στα χείλη της, ενώ τα δάχτυλα της άγγιξαν ελαφρά το πηγούνι της.
«Περίμενε, περίμενε... Η ψηλή, η μελαχρινή με τα άγρια σοκολατί μαλλιά που έκανε όλα τα αγόρια του λυκείου να κοιτάζουν διαρκώς πίσω της στον προαύλιο χώρο!
Εννοείται πως τη θυμάμαι, μωρό μου! Πώς να τη ξεχάσω;» είπε με μια φωνή γεμάτη νοσταλγία και ξαφνικό ενθουσιασμό.
Η Ναυσικά την πλησίασε ακόμα πιο κοντά, ακουμπώντας το μέτωπό της σε αυτό της Ανδρομάχης, με τα μάτια της να λάμπουν από πονηρή προσμονή.
«Για κάτσε, για κάτσε...» της ψιθύρισε, η Ανδρομάχη χαμηλώνοντας τη φωνή της σε έναν τόνο απόλυτα συνωμοτικό.
Μη μου πεις ότι αυτή η αφροδισιακή σοκολάτα που έφυγε για σπουδές στο εξωτερικό δεν ήταν απλώς το απωθημένο των αγοριών, αλλά... ήταν και δικό σου; Για λέγε, ευλογημένη μου, τι συνέβη τότε ανάμεσα σας και μου το έκρυβες τόσα χρόνια; Δεν το πιστεύω μ' αυτή την «Μουλάτα» τη Βαλερία το έκανες και εγώ σαν κολλητή σας να μην μυριστώ τίποτα; Η αλήθεια είναι πως τη θυμάμαι καλά το μελανούρι τη φιλενάδα μας, η φύση της είχε δωρίσει μερικά στοιχειώδη προτερήματα και φυσική σεξουαλικότητα και την αξιοποιούσε. Από μικρή ήταν ανήσυχη και ψαχνόταν για ερωτικά παιχνίδια, ψαχνόταν να ξεπεταχτεί και να βρει ερωτική συντροφιά.
Στο σχολείο είχε πολλές επιτυχίες με τα αγόρια, είχε όμως διατηρηθεί σοβαρή, καθώς προερχόταν από αυστηρή οικογένεια που δεν της επέτρεπε πολλά.
Τη θυμάμαι να ντύνεται ωραία και να αναδεικνύει το σώμα της, χωρίς ωστόσο ποτέ να προκαλεί έντονα. Ήταν σοβαρή για την ηλικία της. Από τα εκλεκτά και φίνα παπούτσια που φορούσε μέχρι το πόσο καλά ήξερε και μαγείρευε. Έτσι και στο ντύσιμο της άρεσε να φοράει ρούχα που αναδείκνυαν τα πλούσια προσόντα της. Όμορφα βυζόμπαλα, με κάτι ρώγες σαν πετροκέρασα, γεμάτους γλουτούς και τέλειες σφικτές γάμπες σαν αθλήτρια που όσο μεγάλωνε γινόταν τρελό μουνάκι και φυσικά μόνο απαρατήρητη δεν περνούσε.
Όταν τη γνώρισα στον Αλκιβιάδη άστραψε το μάτι του, τον εντυπωσίασε πάρα πολύ. Τον είδα να την κοιτάει με την άκρη του ματιού του, και να ρίχνει κλεφτές ματιές στη φιλενάδα μας προσπαθώντας να μη γίνει αντιληπτός.
Η Ανδρομάχη σταμάτησε για μια στιγμή, με τα μάτια της να γυαλίζουν από τη μνήμη και τη διέγερση, καθώς οι εικόνες από το παρελθόν ζωντάνευαν ξανά μπροστά τους.
Η Ναυσικά παίρνει ένα πονηρό βλέμμα, του τύπου «ετοιμάσου και θα σε σκανταλίσω» κοιτάζει την Ανδρομάχη για να σιγουρευτεί ότι την βλέπει και της λέει.
«Αχ, δηλαδή ο Αλκιβιαδης; Αποκλείεται να τη κοίταξε τη φιλενάδα μας πονηρά, γιατί, απ’ ό,τι ξέρω, αυτός είναι ντροπαλός και δε σηκώνει τα μάτια του απ’ τη γη». Με το περιπαιχτικό ύφος που έπαιρνε όταν ήθελε να πειράξει τη φιλενάδα της και τα λόγια της ήταν διανθισμένα με ένα ειρωνικό χαμόγελο.
Η Ανδρομάχη έβαλε τα γέλια. Πάντα της άρεσαν οι τσεκουράτοι τρόποι και τα λόγια της Ναυσικάς. «Δεν έχει και άδικο για τον κρεμανταλά μου», συλλογίστηκε! «Του γυάλισε στο μάτι η κολλητή μας μόλις του τη γνώρισα σου λέω! Τον είδα!
Στην αρχή επικράτησε μια αμηχανία αλλά στην συνέχεια που αρχίσαμε τις απαραίτητες συστάσεις τον συνεπήρε η εμφάνισή της. Τη κοιτούσε από την κορυφή μέχρι τα νύχια της.
Διαπίστωσα πως το καλλίγραμμο κορμί της, τον εντυπωσίασε ιδιαιτέρως και τον είχε κάνει τόσο απρόσεκτο και άτακτο που πιάστηκε στα πράσα να φλερτάρει μαζί της, ένας γκόμενος με πονηρό βλέμμα και προκλητικό σέξι χαμόγελο!
Οι αποκαλύψεις και οι μνήμες είχαν μπλεχτεί τόσο γλυκά, που η παρουσία του Αλκιβιάδη στο μυαλό τους έμοιαζε πια με μια αστεία, ακίνδυνη υποσημείωση στη δική τους, μεγάλη νύχτα.
«Τελικά μόνο ντροπαλός δεν είναι ο Αλκιβιάδης;» είπε με μια φωνή γεμάτη θεατρική αφέλεια, τεντώνοντας τα χέρια της πάνω στα σεντόνια και πλησιάζοντας το πρόσωπο της κοντά στη Μάχη.
«Ο δικός σου ο νοικοκύρης, ο κύριος σεβασμός και τάξη, που όταν κλείνει η πόρτα του γραφείου του αναρωτιέσαι αν διαβάζει τα λογιστικά ή αν χαζεύει τις διαφημίσεις εσωρούχων στο ίντερνετ;»
Ένα πειραχτικό, πλατύ χαμόγελο άνοιξε στα χείλη της Ναυσικάς, ενώ με το δάχτυλό της άγγιξε απαλά και παιχνιδιάρικα τη μύτη της φίλης της.
«Μάχη μου, άνοιξε τα μάτια σου! Οι πιο ντροπαλοί άντρες είναι αυτοί που έχουν τα πιο σκοτεινά, τα πιο άγρια κουσούρια στο μυαλό τους. Ο Αλκιβιάδης μπορεί μπροστά σου να παίζει τον κύριο, αλλά πίσω από τις πλάτες μας, αν τύχαινε να βρεθεί μόνος του με τη μελαχρινή «αφροδισιακή σοκολάτα», όχι απλώς θα σήκωνε τα μάτια από τη γη... θα της είχε κάνει ολόκληρη ιατρική εξέταση με το βλέμμα!»
Η Ανδρομάχη έβαλε τα γέλια, ένα γέλιο ζεστό και προκλητικό, και της έριξε ένα ελαφρύ, παιχνιδιάρικο σκούντημα στα πλευρά.
«Ακριβώς έτσι!» είπε με ικανοποίηση. «Πιάστηκε στα πράσα! Ούτε καν προσπάθησε να το κρύψει καλύτερα. Τον κοίταζα και δεν πίστευα στα μάτια μου, ο σοβαρός, ο μετρημένος σύζυγός μου είχε γίνει λιώμα από ένα ζευγάρι τέλειες, αθλητικές γάμπες και ένα βλέμμα σοκολάτα!»
Στράφηκε πλάγια, στηριζόμενη στον έναν αγκώνα της, και κοίταξε τη Ναυσικά με μάτια που γυάλιζαν από πονηριά και απροκάλυπτη διάθεση για σκανταλιά. Η απόσταση ανάμεσα τους είχε σχεδόν εξαφανιστεί.
«Και το καλύτερο ξέρεις ποιο είναι, μωρό μου;» συνέχισε η Ανδρομάχη, χαμηλώνοντας τη φωνή της σε έναν τόνο απόλυτα εμπιστευτικό, ενώ το χέρι της γλίστρησε νωχελικά πάνω στον ώμο της φίλης της.
«Ενώ ο δικός μου ο κρεμανταλάς έλιωνε σαν παγωτό και προσπαθούσε να παίξει τον μοιραίο, εγώ δεν ζήλευα καθόλου τη φιλενάδα μας. Ξέρεις γιατί;»
Έκανε μια μικρή, δραματική παύση, αφήνοντας το βλέμμα της να περιπλανηθεί στα χείλη της Ναυσικάς.
«Γιατί κοιτάζοντας την... συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα απλώς να τη ζηλεύω όπως οι άλλοι. Την
κοίταζα και σκεφτόμουν ακριβώς αυτό που σκέφτεσαι κι εσύ τώρα: πώς θα ήταν να θωπεύσω κι εγώ αυτά τα τέλεια, σφιχτά πόδια, να βουλιάξω τα χέρια μου σε αυτά τα σοκολατένια μαλλιά και να τη φιλήσω μέχρι να χάσει την ανάσα της.
Ο Αλκιβιάδης απλώς... θα ζήλευε τη θέση μας!»
Και να δεις και αυτή η σκρόφα όση ώρα μιλούσαμε του έλεγε ότι είναι λάτρης της υγιεινής διατροφής και γυμναστικής και έκανε τάχα μου την αδιάφορη ότι δεν τη συγκινεί ο Αλκιβιάδης μα εγώ την έβλεπα να ρίχνει κλεφτές ματιές στα γεννητικά όργανα του για να μαντέψει το μέγεθός τους, και αν όντως τον καυλώνει ανάλογα με το πόσο φουσκώνει το παντελόνι του στο επίμαχο σημείο! Αυτός θάρρεψε το βλέμμα του περιπλανιόταν στο σώμα της και υποδήλωνε σεξουαλική επιθυμία. Ξάνοιγαν τα μάτια του και έλαμπαν σαν τη φλόγα του φαναριού που χοροπηδάει. Η κολλητή μας είχε «μεσογειακό ταμπεραμέντο». Είχε όλο το πακέτο και όλα τα χαρίσματα, που την έκαναν να ξεχωρίζει να εντυπωσιάζει!
Η Ναυσικά ξέσπασε σε ένα, πονηρό γέλιο, καθώς άκουγε την Ανδρομάχη να περιγράφει τη σκηνή με τόση λεπτομέρεια και ζωντάνια.
«Α, μιλάμε για ανώτερο επίπεδο στρατηγικής και υποκρισίας!» είπε η Ναυσικά, τινάζοντας το κεφάλι της πίσω στα μαξιλάρια, με τα μάτια της να φεγγίζουν από διασκέδαση. «Η άλλη τάχα μου η «κυρία», η λάτρης του μπρόκολου και της γιόγκα, να το παίζει αδιάφορη και ταυτόχρονα να κάνει ιατρική
εκτίμηση του Αλκιβιάδη από την κλίση του παντελονιού! Μα καλά, τι γυναίκες ήμασταν στην εφηβεία; Κανονικές κατάσκοποι της ηδονής!»
Η Ναυσικά ανασηκώθηκε στα γόνατα, πλαισιώνοντας το σώμα της Μάχης με μια κίνηση γεμάτη ακαταμάχητη χάρη και φωτιά. Τα δάχτυλά της γλίστρησαν ξανά, αυτή τη φορά ανεβαίνοντας από τον γλουτό της φίλης της προς τη μέση, χαϊδεύοντας αργά και προκλητικά το δέρμα της.
«Και εσύ, αγάπη μου...» ψιθύρισε η Ναυσικά, πλησιάζοντας τα χείλη της πολύ κοντά στο αυτί της Ανδρομάχης, με τη φωνή της να στάζει μέλι και πρόκληση.
«Ενώ όλοι αυτοί κοιτάζονταν και μετριόνταν με τα μάτια, εσύ καθόσουν και παρατηρούσες τα πάντα με ακρίβεια χειρουργού. Γι' αυτό σε αγαπάω, σου λέω. Δεν σου ξεφεύγει τίποτα.»
Έσκυψε και της έδωσε ένα αργό, βαθύ φιλί στον λαιμό, αφήνοντας την ανάσα της να καίει την ευαίσθητη περιοχή.
«Άσε τους άλλους να κοιτάζουν τα παντελόνια και να μετρούν τις φλόγες των φαναριών...» συνέχισε, χαμηλώνοντας τη φωνή της σε έναν τόνο απόλυτα κυριαρχικό και αισθησιακό.
«Εμείς εδώ έχουμε το δικό μας βασίλειο. Καιρός να δούμε αν ο δικός σου παλμός, μετά από τόσες
αποκαλύψεις, αντέχει αυτό που πρόκειται να σου κάνω τώρα.»
......«Έμενα με συγχωρείται αλλά θα πρέπει να πάω να πάρω το επόμενο λεωφορείο για το σπίτι μου. Θα πρέπει να περιμένω άλλες δύο ώρες αν χάσω εκείνο των πέντε!.» μας είπε κάποια στιγμή.
«Βαλερία καλή μου κοπέλα! Δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου! Θα πρέπει να είμαστε πολύ αγενείς εγώ και η φίλη σου ώστε να σε αφήσουμε να πάρεις το λεωφορείο! Σήμερα που γνωρίσαμε την πιο όμορφη φίλη της Ανδρομάχης μου;. Δεν δέχομαι αντίλογο! Θα σε πάμε εμείς σπίτι σου.»
Η ανάμνηση εκείνης της βραδιάς ζωντάνεψε μπροστά της με τόση ένταση, σαν να βρίσκονταν ξανά σε εκείνο το πεζοδρόμιο με τον Αλκιβιάδη να προσπαθεί απεγνωσμένα να παίξει τον ιππότη.
«Ο ιππότης με τη γυαλισμένη πανοπλία!» φώναξε σχεδόν η Μάχη,.
«Θυμάμαι τον τόνο της φωνής του! Τόσο στημένος, τόσο δήθεν φιλόξενος, ενώ το μυαλό του είχε ήδη καεί ολοσχερώς στη διαδρομή από το σπίτι της Βαλερίας μέχρι την εξώπορτα μας!»
Η Ναυσικά γέλασε κι αυτή δυνατά, συμπληρώνοντας τη σκηνή με κίνηση και θεατρικότητα.
«Και η Βαλερία, φυσικά, να παίζει το θύμα της μοίρας!»
«Ναι! Έκανε τη δύσκολη ότι δεν ήθελε να μας γίνει βάρος! «Όχι, δε χρειάζεται. Το λεωφορείο κάνει στάση σχεδόν έξω από εκεί που μένω.»
«Επιμένω» της είπε με απαλή φωνή, σαν να μπορούσε να διαβάσει τη σκέψη της ότι αυτό επιθυμούσε.
«Ευχαριστώ! Αν δεν σας χαλάω το πρόγραμμα σας.» Κοίταξε έμενα και κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε. Την πονηρή τη βλέπω πως πλευρίζει τον Αλκιβιάδη και κάνει και τσαλίμια. Μια χαρά το έπαιζε το θέατρο.
«Όχι βέβαια» της είπα ελαφρώς ενοχλημένη.
«Τελικά δέχθηκε; Την πήγατε σπίτι της;» ρωτάει η Ναυσικά.
Η Ανδρομάχη άφησε ένα ειρωνικό, κοφτό γέλιο, τινάζοντας το κεφάλι της προς τα πίσω στα μαξιλάρια. Τα μάτια της άστραφταν από τη ζωντάνια της ανάμνησης, ενώ η ελαφριά ζήλια εκείνης της στιγμής είχε μετατραπεί πια σε καθαρή, απολαυστική διασκέδαση.
«Ε βέβαια δέχθηκε!» αποκρίθηκε η Μάχη, σηκώνοντας ελαφρά τα φρύδια της και κοιτάζοντας τη
Ναυσικά κατάματα.
«Περίμενε να χάσει το λεωφορείο των πέντε! Ήξερε πολύ καλά τι έκανε η σκρόφα. Μέσα σε τρία δευτερόλεπτα ενέκρινε τη διαδρομή!»
Η Ναυσικά πλησίασε ακόμα πιο κοντά, ακουμπώντας το πηγούνι της στον ώμο της Ανδρομάχης, με την ανάσα της να γαργαλάει τον λαιμό της.
«Για λέγε, για λέγε...» της ψιθύρισε ανυπόμονα, γλιστρώντας το χέρι της πιο χαμηλά, με κινήσεις αργές και υπνωτικές της . «Τι έγινε στο πίσω κάθισμα; Μην κρατάς λεπτομέρειες για σένα!»
«Τι να γίνει;» συνέχισε η Μάχη με ύφος συνωμοτικό, χαμηλώνοντας τη φωνή της.
«Μπαίνουμε στο αμάξι. Εγώ μπροστά, συνοδηγός, να το παίζω η cool και ανυποψίαστη σύζυγος και πίσω η κυρία Βαλερία, να αράζει
απλώνοντας τα πόδια της σαν να ήταν λιμουζίνα. Και ο Αλκιβιάδης; Ο Αλκιβιάδης είχε κολλήσει τα μάτια στον καθρέφτη της οπισθοπορείας, προσπαθώντας δήθεν να προσέξει την κίνηση, αλλά η ματιά του καρφώθηκε κατευθείαν στα μπούτια της που φάνηκαν μόλις σταυροπόδισε!»
«Και το καλύτερο;» ψιθύρισε η Μάχη, κοιτάζοντάς τη με λαμπερά μάτια.
«Σε όλη τη διαδρομή, η Βαλερία του πετούσε ατάκες ολοφάνερες, τύπου α, τι ωραίο αυτοκίνητο, άνετο... εσείς οι άντρες ξέρετε να διαλέγετε, κι εκείνος κόκκινος σαν παντζάρι
προσπαθούσε να το παίξει σοβαρός οδηγός της χρονιάς. Εγώ από δίπλα έβλεπα τα μούτρα του και δάγκωνα τα χείλη μου για να μη βάλω τα γέλια!»
Η Ναυσικά άφησε ένα βαθύ, αισθησιακό αναστεναγμό, καθώς τα δάχτυλά της βρήκαν ακριβώς την κλειτορίδα, σημείο που η Μάχη ποθούσε περισσότερο, κάνοντας την ανάσα της να κοπεί.
«Εντάξει, οι άντρες μας μπορεί να ήταν αξιολύπητοι τότε...» της ψιθύρισε η Ναυσικά στο στόμα, πριν τη φιλήσει παθιασμένα.
«Αλλά κοίτα πού καταλήξαμε εμείς απόψε. Ούτε πίσω καθίσματα ούτε ταξιτζήδες... Μόνο εσύ, εγώ, και η πραγματική αμαρτία. Λοιπόν, μωρό μου... θα μου πεις επιτέλους πώς τελείωσε εκείνη η ιστορία, ή προτιμάς να σου δείξω εγώ πώς τελειώνει η δική μας νύχτα;»
«Ναι! Και που να σου πω τη συνέχεια! Το καθίκι ο δικός μου στη διαδρομή δεν έχασε καιρό και με συγκαλυμμένα ύπουλο τρόπο άρχισε να τη ρωτάει τα προσωπικά της.»
«Βαλερία πως και έτσι μόνη μια τόσο όμορφη κοπέλα; Δεν έχεις κανένα φίλο για να σε προσέχει;»
«Δεν χρειάζεται! Είμαι ικανή να φροντίζω η ίδια τον εαυτό μου.» Του λέει
«Δηλαδή Βαλερία! Κάνεις τα πάντα μόνη σου!;» Τη ρώτησε ο Αλκιβιαδης μ’ έναν τόνο που και οι δυο μας καταλάβαμε ακριβώς τι εννοούσε! Και είμαι σίγουρη πως της έφερε ανατριχίλα κι ένα ξαφνικό μούδιασμα χαμηλά στη λεκάνη που φανέρωνε ότι η παρουσία του άρχισε να την επηρέαζε σε μεγάλο βαθμό. Είτε μου άρεσε είτε όχι, οι δυο τους απέπνεαν έναν έντονο αισθησιασμό, που σίγουρα τους είχε ανοίξει την όρεξη για να κάνουν διάφορα πονηρά και ακατάλληλα για ανηλίκους παιχνίδια.
«Αρκετά, Αλκιβιάδη» επενέβην εγώ «Έχε το νου σου στο δρόμο να πάμε τη φιλενάδα στο σπίτι της και συμπεριφέρσου σαν κύριος.»
«Μην τον μαλώνεις Ανδρομάχη! Ο Αλκιβιαδης είναι ένας γλύκας χωρίς κακές προθέσεις.»
.Η Ανδρομάχη σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο, κοιτάζοντας τη Ναυσικά.
«Η Βαλερία να τον υπερασπίζεται μπροστά μου; "Ο Αλκιβιάδης είναι ένας γλύκας χωρίς κακές προθέσεις! Ναι, καλά! Ο γλύκας είχε γίνει κατακόκκινος από την καύλα και κοίταζε από τον καθρέφτη αν μπορούσε να τη στριμώξει στο πορτμπαγκάζ!»
Η Ναυσικά γέλασε κι αυτή δυνατά, χώνοντας το πρόσωπο της στον λαιμό της Ανδρομάχης και αφήνοντας την ανάσα της να καίει το δέρμα της.
«Μα είναι απίστευτο!» είπε η Ναυσικά ανάμεσα στα γέλια, ανασηκώνοντας ελαφρά το σώμα της για
να την κοιτάξει κατάματα.
«Η ίδια η Βαλερία, που το έπαιζε θιγμένη και ανεξάρτητη, του έδινε πάσα με τα ίδια της τα χέρια! Και εσύ μπροστά, να κάνεις την αστυνομία της ηθικής: «Έχε το νου σου στο δρόμο, Αλκιβιάδη!», σαν να μην ήξερες πολύ καλά τι γινόταν πίσω από την πλάτη σου!»
Η Ανδρομάχη χαμογέλασε πονηρά, αφήνοντας το χέρι της να γλιστρήσει και να χαϊδέψει απαλά τα μαλλιά της Ναυσικάς. Η ατμόσφαιρα ανάμεσά τους είχε ξαναγίνει πυκνή, ζεστή και αισθησιακή, με το γέλιο να δίνει τη θέση του σε μια πιο βαθιά, λαχανιασμένη προσμονή.
«Εντάξει, τότε μπορεί να το έπαιζα η αυστηρή σύζυγος για τα μάτια του κόσμου...» ψιθύρισε η Μάχη, πλησιάζοντας το πρόσωπό της πολύ κοντά σε εκείνο της φίλης της, με τα χείλη τους να απέχουν ελάχιστα χιλιοστά.
«Αλλά απόψε, καλή μου Ναυσικά, δεν υπάρχει κανένας Αλκιβιάδης να μας χαλάει τη διαδρομή. Ούτε γλύκες ούτε δρόμοι.»
Η Ναυσικά άφησε έναν βαθύ, αισθησιακό αναστεναγμό, καθώς το χέρι της πίεσε πιο σταθερά και απαιτητικά πάνω στο κορμί της Ανδρομάχης.
«Ακριβώς...» της ψιθύρισε στο στόμα, πριν τη φιλήσει αργά, παθιασμένα.
«Εμείς δεν έχουμε ανάγκη από καθρέφτες οπισθοπορείας. Για πες μου λοιπόν... αφού φτάσαμε μέχρι το σπίτι της Βαλερίας σε εκείνη την ιστορία, εσύ απόψε μέχρι πού σκοπεύεις να με πας;»
Ελα μου όμως που δεν τρώω ταραμά και καταλαβαίνω τις προθέσεις και των δύο. Να ’βλεπες πώς την κοίταζε τη κολλητή μας, του έτρεχαν τα σάλια. Είμαι σίγουρη ότι και αυτή είχε μουσκέψει τη κιλότα της. Παραδέχομαι ότι είναι ωραίος, αλλά παραείναι σίγουρος για τον εαυτό του και μ΄ όλα αυτά πολύ ήθελε δηλαδή να παρακινηθεί και να κάνει την αταξία του! Τέλος πάντων! Καμιά φορά είναι λογικό να τον εξιτάρει το καινούργιο και να τον γοητεύει μία ελκυστική κοπέλα που μόλις γνώρισε και εντυπωσιάστηκε. Απλά ήταν ένα στιγμιαίο ειδύλλιο και για τους δύο, που δεν είχε καμιά ελπίδα να απογειωθεί.
«Πλάκα κάνεις! Αν τον δεις, τον ερωτεύεσαι με τη μία, σίγουρα! Είναι πολύ ωραίος γκόμενος ο Αλκιβιαδης.»
Η Ανδρομάχη σταμάτησε απότομα, τα μάτια της στένεψαν ελαφρά μέσα στο σκοτάδι του δωματίου και ένα μείγμα έκπληξης και παιχνιδιάρικης ζήλιας πέρασε από το βλέμμα της. Η ατάκα της Ναυσικάς είχε πέσει σαν μικρή βόμβα πάνω στα σεντόνια, αλλάζοντας ξαφνικά τη χημεία της στιγμής.
«Για κάτσε, για κάτσε...» είπε η Μάχη, ανασηκώνοντας τον αγκώνα της και κοιτάζοντας τη φίλη της κατάματα με μια προκλητική, αυστηρή γλυκύτητα.
«Τι υπονοείς τώρα εσύ; Ότι πέρα από τα παλιά μας πειράγματα και τις εφηβικές ιστορίες, ο δικός μου ο κρεμανταλάς δεν σε αφήνει ούτε εσένα εντελώς αδιάφορη;»
Ένα πονηρό, σχεδόν σκανδαλιστικό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της Ανδρομάχης, ενώ τα δάχτυλά της άγγιξαν το πιγούνι της Ναυσικάς, γυρίζοντας της το κεφάλι ακριβώς εκεί που ήθελε.
«Γιατί, για λέγε...» συνέχισε με φωνή χαμηλή, βραχνή και γεμάτη υπονοούμενα, πλησιάζοντας το πρόσωπό της επικίνδυνα κοντά της.
«Τώρα που το ξανασκέφτεσαι, εκτός από τη Βαλερία, ζαχάρωνες κι εσύ τον Αλκιβιάδη στα κρυφά; Μήπως όλο αυτό το παρελθόν μας είχε περισσότερα μυστικά απ' όσα μου έλεγες τόσα χρόνια;»
Η Ναυσικά δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ένα πονηρό, λαμπερό γέλιο. Αντί να τραβηχτεί, έφερε το χέρι της στη μέση της Μάχης, κολλώντας ξανά το κορμί της πάνω της, κάνοντας την επαφή τους καυτή και αδιαπέραστη.
«Και να τον ζαχάρωνα, μωρό μου...» της ψιθύρισε η Ναυσικά στο στόμα, με τη φωνή της να στάζει αισθησιασμό και πρόκληση. «Τι σε νοιάζει εσένα απόψε; Ο Αλκιβιάδης είναι χιλιόμετρα μακριά, στο σπίτι του, να διαβάζει τα λογιστικά του. Ενώ εσύ... εσύ είσαι εδώ, αγκαλιά με μένα. Λοιπόν; Θα μου θυμώσεις για έναν άντρα που κοίταζε αλλού, ή θα προτιμήσεις να σου αποδείξω ποια από τις δυο μας ξέρει πραγματικά να σε τρελάνει;»
Η Ανδρομάχη είχε πέσει σε λογισμούς!
«Τι συλλογιέσαι;» της κάνει κουνώντας το κεφάλι της η Ναυσικά. Κρατάς ζυγαριά, με τα παλιά φλερτ του Αλκιβιάδη; Τα ζυγιάζεις με το γραμμάριο; »
«Μωρέ, το είχα πάρει απόφαση, από την αρχή που γνωριστήκαμε και έστειλα κατά διαόλου τις ζυγαριές και τα φιλήδονα κουσούρια του! Ας είναι! αλλουνού παπά τροπάρι είναι αυτό. Ας έρθουμε στα δικά μας τα αποψινά;» Της λέει και την έπιασε πρόσχαρο γέλιο!
«Γιατί γελάς,» έκανε ξαφνιασμένη η Ναυσικά.
«Να με συμπαθάς φιλενάδα, συνεπαρμένη από άξαφνο κέφι συλλογιζόμουν τα μαθητικά μας χρόνια! Γι αυτό λοιπόν κάθε λίγο και λιγάκι η Βαλερία ερχόταν σπίτι σου για να τη βοηθήσεις στα μαθηματικά.
Κι εγώ η μαλάκω καθόμουν κι σε περίμενα όλα μου το απογεύματα! Πού να φανταστώ ότι είχες αλλού τη φροντίδα σου;
Και μ’ έπρηζες κιόλας όταν δεν είχατε παιγνίδι να βγαίνουμε καμιά βόλτα με τις πουτάνες τις συμμαθήτριες μας. Σαν να τη βλέπω ακόμα τη «Μουλάτα» να γουργουρίζει δίπλα σου. Μα να είμαι το κορόιδο της ιστορίας; Αυτό δεν τρώγεται με τίποτα. Αλλά βλέπεις εσύ κορίτσι μου ήσουν αστέρι βλέπεις στα μαθηματικά και όχι μόνο.
Η Ναυσικά έμεινε για ένα δευτερόλεπτο με ανοιχτό το στόμα, κοιτάζοντας την Ανδρομάχη με απόλυτη έκπληξη. Και ξαφνικά, τα γέλια της ξέσπασαν ανεξέλεγκτα, τινάζοντας το κεφάλι της πίσω στα μαξιλάρια, καθώς το παλιό, καλά κρυμμένο μυστικό έβγαινε επιτέλους στο φως.
«Αγία μου Παναγία...» έλεγε η Ναυσικά ανάμεσα στα γέλια της, «Εσύ... εσύ νόμιζες ότι η Βαλερία ερχόταν για τα μαθηματικά; Ω, θεέ μου, είσαι απίστευτη! Αλήθεια, πίστευες ότι καθόμουν τόσες ώρες πάνω από τα κλάσματα και τις εξισώσεις;
«Μα είναι δυνατόν να ήσουν τόσο αθώα, μωρό μου;» της είπε με μια φωνή γεμάτη γλυκιά ειρωνεία. «Τα μαθηματικά ήταν η τέλεια κάλυψη! Η Βαλερία είχε το μυαλό της αλλού, κι εγώ... εγώ είχα άλλα ενδιαφέροντα να εξερευνήσω. Τότε, βλέπεις, τα δικά μου ενδιαφέροντα ήταν λίγο πιο... πειραματικά!»
Η Ανδρομάχη χαμογέλασε πλατιά, αν και τα μάτια της πέταξαν μια αστραπή παιχνιδιάρικου θυμού. Έσπρωξε ελαφρά τη Ναυσικά στο στήθος, κοιτάζοντάς τη μισοαστεία-μισοράβομαι.
«Α, έτσι ε;» της είπε η Μάχη, σηκώνοντας το φρύδι. «Με δούλευες κανονικά! Εγώ η καημένη περίμενα στα κρύα του λουτρού να τελειώσετε τα θεωρήματα για να βγούμε βόλτα, κι εσείς κάνατε ιδιαίτερα... άλλου τύπου; Και δεν ντρέπεσαι καθόλου; Με είχες για το κορόιδο της παρέας!»
«Για το κορόιδο; Καθόλου!» της απάντησε η Ναυσικά με μια φωνή βαθιά, αισθησιακή, γλιστρώντας ξανά το χέρι της με αργή, προκλητική κίνηση κάτω από το μπουρνούζι της Ανδρομάχης.
«Εσύ ήσουν το αστέρι μου από τότε. Απλώς... τότε δεν ήξερα πώς να σου το πω χωρίς να σε τρομάξω.»
Η Ναυσικά έσκυψε πάνω της, ακουμπώντας τα χείλη της στο αυτί της Μάχης.
«Αλλά τώρα...» ψιθύρισε η Ναυσικά, γλιστρώντας τα δάχτυλά της πιο βαθιά, στο μουνί της Ανδρομάχης κάνοντας την Ανδρομάχη να αναστενάξει με κομμένη την ανάσα.
«Τώρα δεν έχουμε ούτε μαθηματικά ούτε δικαιολογίες. Είσαι εδώ, είμαι εγώ, και θα σου αποδείξω ακριβώς πόσο σοβαρά παίρνω τα δικά μας... μαθήματα.»
.Η Ανδρομάχη άφησε ένα ελαφρύ, κοφτό αναφιλητό, μισό γέλιο, μισός στεναγμός και τίναξε το κεφάλι της πίσω στα μαξιλάρια, καθώς οι αποκαλύψεις της Ναυσικάς έπεφταν η μία πάνω στην άλλη σαν καταιγίδα.
«Ωραία τα μαθητικά μας χρόνια, δεν λέω...» είπε η Μάχη με μια φωνή γεμάτη γλυκιά ειρωνεία και αποπλάνηση, τεντώνοντας ελαφρά τα χέρια της πάνω στα τσαλακωμένα σεντόνια.
«Εσύ έκανες ιδιαίτερα στη «Μουλάτα»στα σεξουαλικά μυστήρια, και εγώ περίμενα με το βιβλίο της άλγεβρας ανά χείρας να τελειώσετε το... «διάβασμα»! Και μετά είχατε και το θράσος να βγαίνουμε βόλτες και να κρίνουμε τα αγόρια!»
Η Ναυσικά γέλασε χαμηλά, ένα ζεστό, ατίθασο γέλιο που δόνησε το στήθος της, ενώ τα
δάχτυλά της συνέχιζαν να κινούνται με έναν αργό, υπνωτικό ρυθμό που έκανε την Ανδρομάχη να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια της.
«Είδες;» της ψιθύρισε η Ναυσικά, σκύβοντας πάνω της και ακουμπώντας το μέτωπό της σε εκείνο της Μάχης.
«Η θεωρία είναι καλή για τα θρανία, αλλά η πράξη... η πράξη θέλει τέχνη, φωτιά και καθαρό ένστικτο. Και επειδή οι άντρες, όπως λες κι εσείς, είναι απλώς οπτικοί τύποι που θέλουν να βλέπουν καμπύλες να λικνίζονται... ας τους αφήσουμε να χαζεύουν από μακριά.»
Η Ναυσικά σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο, κοιτάζοντας την Ανδρομάχη κατάματα με ένα βλέμμα γεμάτο αχόρταγη πρόκληση, πριν της τραβήξει απαλά τη μέση και την ανασηκώσει ελαφρά προς το μέρος της.
Όλα ξεκίνησαν έτσι. Ένα βράδυ που βλέπαμε κάτι ερωτικό στην τηλεόραση με ημίγυμνες γυναίκες η «Μουλάτα» δεν έχασε χρόνο και έριξε την πρόταση. «Έλα εδώ!» μου λέει ρίχνοντάς μου αργόσυρτη προκλητική ματιά. «Όλα απαιτούν θυσίες. Αν θες να ξανασχοληθώ με τα σεξουαλικά σου, θα πρέπει να κάνεις κάτι για την κολλητή σου…»
«Δε σε βοηθάω στα μαθηματικά; Τι άλλο θέλεις!» της απαντώ.
«Άκου…» μου λέει. «Θέλω να νιώθω ότι είμαι η κολλητή σου. Για να γίνει αυτό πρέπει να είμαι πάνω από οποιονδήποτε αρσενικό σε διεκδικεί γι’ αυτό θα με αφήσεις να απολαύσω το κορμί σου έστω και για μια στιγμή».
Κόλλησα. «Τι εννοείς;» της λέω.
«Άκου: ωραίο γκομενάκι είσαι, παρθενάκι είσαι, το σωματάκι σου με ερεθίζει απίστευτα, και ξέρω ότι και εσύ όπως εγώ λυσσάς να τον φας και να ξεπαρθενευτείς. Έλα να τη βρούμε οι δυο μας και μετά κάνε ότι γουστάρεις με τα μαλακισμένα που σε τριγυρνάνε και εγώ μαζί σου».
«Άντε βρε μπαγαπόντισσα…» της απαντώ. «Τα κατάφερες πάλι με τον τρόπο σου να πάρουμε αυτό που θέλουμε και οι δυο μας».
Η Ανδρομάχη σταμάτησε απότομα, με τα μάτια της ορθάνοιχτα και το στήθος της να ανεβοκατεβαίνει γρήγορα από την ένταση και την ξαφνική αποκάλυψη. Ο χρόνος στο δωμάτιο του ξενοδοχείου πάγωσε για ένα δευτερόλεπτο, καθώς οι μνήμες από εκείνη την εφηβική νύχτα έσκασαν μπροστά της σαν κύμα.
«Αγία μου Παρθένα...» ψιθύρισε η Μάχη, κοιτάζοντας τη Ναυσικά με ένα μείγμα σοκ, θαυμασμού και απόλυτης καύλας.
«Να απολαύσει το κορμί σου έστω και για μια στιγμή... Δηλαδή η «Μουλάτα» σε είχε βάλει χέρι από τότε;»
Η Ναυσικά ξέσπασε σε ένα βαθύ, απολαυστικό γέλιο, αφήνοντας το κεφάλι της να γύρει πίσω στα μαξιλάρια, ενώ τα μάτια της φέγγιζαν από πονηριά και απόλυτη αυτοπεποίθηση.
«Είδες;» της είπε η Ναυσικά, τεντώνοντας τα χέρια της και αρπάζοντας την Ανδρομάχη από τη μέση για να τη φέρει ακόμα πιο κοντά της, κολλώντας τα κορμιά τους.
«Η Βαλερία ήξερε ακριβώς τι έκανε. Ήξερε πώς να διαπραγματεύεται τα πιο κρυφά μας όνειρα. Και εσύ, καημένη μου Μάχη, νόμιζες ότι ήσουν αθώα μαθήτρια, ενώ ήσουν το καλύτερο έπαθλο όλης της τάξης!»
Η Ανδρομάχη ένιωσε ένα ηλεκτρικό ρίγος να διαπερνά τη σπονδυλική της στήλη. Η ανάμνηση εκείνης της πρώτης, απαγορευμένης σπίθας ξύπνησε μέσα της όλα τα ανείπωτα θέλω, κάνοντας τη φωτιά του παρόντος να φουντώσει επικίνδυνα.
«Αυτό το μπαγαπόντισσα της ταιριάζε γάντι...» ψιθύρισε η Μάχη με φωνή βραχνή,ν υγρή από τη διέγερση, καθώς τα χέρια της ανέβαιναν αργά για να πλέξουν τα δάχτυλά τους γύρω από τον λαιμό της Ναυσικάς. «Και να φανταστείς ότι εγώ νόμιζα πως ήμουν η μόνη που τολμούσα να σπάσω τους κανόνες απόψε... Εσύ τα έγραφες όλα στα παλιά σου τα παπούτσια από τότε!»
Η Ναυσικά χαμήλωσε το βλέμμα της στα χείλη της Ανδρομάχης, με την ανάσα τους να καίει η μία την άλλη.
«Οι κανόνες είναι φτιαγμένοι για τους άλλους, μωρό μου» της ψιθύρισε η Ναυσικά στο στόμα, πριν τη φιλήσει αργά, βαθιά και απαιτητικά. «Και επειδή απόψε εμείς δεν έχουμε ούτε συζύγους ούτε δρόμους να διασχίσουμε... για πες μου. Η μαθήτρια είναι έτοιμη να πάρει άριστα στα νέα μας μαθήματα;»
«Για πες μου πως το κάνατε θέλω να το ακούσω.»
«Στην πρώτη ευκαιρία που βρίσκαμε, αρχίζαμε το γλέντι. Αρχίσαμε τα πλακομούνια και το πασπάτεμα με το δάχτυλο. Γινόμασταν μούσκεμα. Ρούφαγε η μια τα μουνόχειλα της άλλης.
«Και μετά το λύκειο ο καθένας τη ζωή του; δεν είχε συνέχεια;» της λέει η Ανδρομάχη.
«Όχι δεν είχε συνέχεια! Αυτή έφυγε στο εξωτερικό και τελείωσε τις σπουδές στην Ευρώπη, γύρισε στην Ελλάδα, παντρεύτηκε έναν άνδρα στη ηλικία της, αρκετά εμφανίσιμο, που δουλεύει σε real estate εταιρεία. Γνωρίστηκαν από τα φοιτητικά τους χρόνια και όταν τη γνώρισε την ερωτεύτηκε τρελά και παντρεύτηκαν αμέσως μόλις τελείωσαν τις σπουδές τους. Παντρεύτηκε πολύ πιο γρήγορα από μένα και σήμερα η «Μουλάτα» όπως και εσύ το γνωρίζεις είναι καθηγήτρια φιλόλογος που δουλεύει σε Λύκειο σε μία περιοχή της Αθήνας. Δεν έχουμε πια πολλές σχέσεις και επαφές αλλά όταν τη συναντώ σε διαβεβαιώ παραμένει ακόμη ένα πραγματικά μελαχρινό άτι με τα μακριά μαύρα ίσα μαλλιά της. Τα πόδια της, ένα έργο τέχνης. Και το ξέρει. Ντύνεται όπως πάντα πολύ όμορφα, όχι προκλητικά-δεν την παίρνει και λόγω επαγγέλματος- και είμαι σίγουρη για τους μαθητές της στο σχολείο θα είναι μία μόνιμη βραδινή ονείρωξη. Το στήθος της ήταν σχετικά μέτριο στο μέγεθος αλλά σφιχτό. Ο κώλος της βέβαια διαγράφονταν από τις φούστες της ειδικά όταν φορούσε τα τακούνια της τόσο όμορφα που θα κόλαζε και άγιο. Ο άνδρας της καμαρώνει για αυτό, ίσως δυσκολεύεται να το παραδεχτεί αλλά είμαι σίγουρη ότι γουστάρει τρελά να μπαίνει η γυναίκα του σε ένα χώρο και να καυλώνει όλους τους άντρες. Και καλά κάνει.»
Η Ανδρομάχη άκουγε με κομμένη την ανάσα, τα μάτια της να γυαλίζουν στο ημίφως καθώς η ιστορία έκλεινε τον κύκλο της, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν. Ένα πονηρό, σχεδόν απολαυστικό χαμόγελο άρχισε να σχηματίζεται στα χείλη της.
«Τελικά η «Μουλάτα» δεν έχασε ούτε λεπτό από τη ζωή της...» είπε η Μάχη, τινάζοντας ελαφρά το κεφάλι της και αφήνοντας ένα χαμηλό, ειρωνικό γέλιο. «Από τα ιδιαίτερα στα μαθηματικά, φιλόλογος σε λύκειο να κολακεύει τους μαθητές και να τρελαίνει τους άντρες της Αθήνας με τα τακούνια της! Και ο άντρας της, τι άλλο να κάνει; Αφού ξέρει τι θησαυρό κουβαλάει δίπλα του, λογικό είναι να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι στο κλαρί!»
Η Ναυσικά πλησίασε ακόμα πιο κοντά, με την ανάσα της να καίει την επιδερμίδα της Ανδρομάχης. Το χέρι της, σταθερό και αχόρταγο, συνέχισε να κινείται με έναν αργό, υπνωτικό ρυθμό στα μουνοχειλα της Ανδρομάχης που έκανε κάθε σκέψη για τον έξω κόσμο να εξαφανιστεί.
«Άσε τη Βαλερία και τα λύκεια της Αθήνας» της ψιθύρισε η Ναυσικά στο αυτί, δαγκώνοντας απαλά τον λοβό της. «Αυτή έγραψε τη δική της ιστορία. Εμείς εδώ, απόψε, γράφουμε τη δική μας. Και πίστεψέ με, μωρό μου... σε αυτή την τάξη, η μαθήτρια έχει πάρει ήδη φωτιά.»
Η Ανδρομάχη γύρισε απότομα, αρπάζοντας τη Ναυσικά από το σβέρκο και τραβώντας την πάνω της σε ένα βαθύ, παθιασμένο φιλί που έπνιξε τα τελευταία λόγια.
«Τότε...» ψιθύρισε η Μάχη με φωνή βραχνή και παραδομένη, κοιτάζοντας τη κατάματα με μάτια που ζήτησαν την απόλυτη υπέρβαση, «δείξε μου τι άλλο μάθημα έχεις ετοιμάσει για απόψε...»
«Και εγώ έχω πολύ καιρό να τη δω. Χαθήκαμε από όταν έφυγε στο εξωτερικό. της λέει η Ανδρομάχη
Σπάνια τη συναντούσα! Πριν τέσσερα με πέντε χρόνια θέλαμε μια δασκάλα να βοηθήσει το μικρο μας γιο γιατί μετά από ένα οδυνηρό ατύχημα που του έτυχε είχε μείνει πίσω στα σχολικά του. Τότε ήταν που ο Αλκιβιαδης με ξάφνιασε. Ποια λες πως μου πρότεινε. «Ανδρομάχη δεν ρωτάς την πρώην κολλητή φίλη σου τη Βαλερία που είναι φιλόλογος μήπως μπορεί να τον αναλάβει;»
«Και;»
«Δεν είμαστε καλά!» σκέφτηκα. «Πως και τη θυμήθηκε;». Η απάντηση ήρθε από τον ίδιο: Την συνάντησε μου είπε στο σκακιστικό όμιλο του δήμου μας όπου η κυρία έκανε δωρεάν μαθήματα σε μικρούς μαθητές. Τον ρώτησα πως την είδε σαν εμφάνιση γιατί είχα πολύ καιρό να τη δω.»
Η Ναυσικά το διασκέδαζε. «Ο Αλκιβιάδης; Ο δικός σου ο σοβαρός νοικοκύρης συνάντησε τη Βαλερία... πού; Στον σκακιστικό όμιλο του δήμου να κάνει κοινωνικό έργο; Θεέ μου, δεν υπάρχει σωτηρία! Ο τύπος πήγε να παίξει σκάκι και βρήκε τη «Μουλάτα» να προσφέρει γνώση στα πιόνια! Και μετά σου την πρότεινε κιόλας για ιδιαίτερα στον γιο σας; Μα τι κλασικό, αριστουργηματικό άλλοθι! Ο άνθρωπος είναι ιδιοφυΐα της πονηριάς!»
Η Ανδρομάχη χαμογέλασε στραβά, την ώρα που το χέρι της Ναυσικάς συνέχιζαν το αισθησιακό, ασταμάτητο παιχνίδι τους στο πλημμυρισμένο μουνί της.
«Είδες;» είπε η Μάχη με φωνή βραχνή, αναστενάζοντας απαλά καθώς η επαφή τους γινόταν ολοένα και πιο καυτή. «Εγώ καθόμουν και έλιωνα στις αμφιβολίες, κι εκείνος έστησε ολόκληρο σχέδιο εκστρατείας μέσα στα επιτραπέζια του δήμου! Αλλά τώρα... ας αφήσουμε τον σύζυγο και τις σκακιέρες του.»
Η Ναυσικά γύρισε απότομα, τραβώντας τη Μάχη πάνω της σε μια απόλυτη, σφιχτή αγκαλιά, με τα χείλη τους να ενώνονται σε ένα βαθύ, απαιτητικό φιλί.
«Για πες μου...» ψιθύρισε στην Ανδρομάχη, κοιτάζοντας τη κατάματα με μάτια που έκαιγαν από πόθο. «Όταν ρώτησες τον Αλκιβιάδης πως του φάνηκε η εμφάνιση της... εσύ τι του απάντησες; Ή μήπως προτιμάς να μου απαντήσεις έμπρακτα εδώ, τώρα, αποδεικνύοντας μου ποια από τις δυο μας ξέρει πραγματικά να κινεί τα πιόνια πάνω στο κρεβάτι;»
«Σαν μια γυναίκα που με τα δικά μου υποκειμενικά κριτήρια και τα δικά μου γούστα η γυναίκα είναι σαν να ξεπήδησε από κόμικ του Μίλο Μανάρα.» Μου λέει.
«Και;»
«Τι και! Η Απορία μου λύθηκε! Για πάμε και στο παρασύνθημα. Το βράδυ με γάμησε έτσι όπως είχε πολύ καιρό να με γαμήσει, με γαμούσε μεχρι το ξημέρωμα λες και γαμούσε το κόμικ του Μίλο Μανάρα!»
«Άλλο σε ρώτησα.»
«Για να μην τα πολυλογώ συμφωνήσαμε να πηγαίνει σπίτι της ο μικρός. Και κλείσαμε λοιπόν για δυο φορές την εβδομάδα μάθημα! Σιγά μην άφηνα εγώ να δοθεί ευκαιρία και προοπτική στον Αλκιβιάδη μιας «θερμής» σύνδεσης με το κόμικ του Μίλο Μανάρα.»
«Μάλιστα! κάλλιο γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουρογύρευε».
«Το κόμικ του Μίλο Μανάρα!» Η Ναυσικά γέλασε κι αυτή δυνατά, χώνοντας το πρόσωπο στον λαιμό της Ανδρομάχης και αφήνοντας την ανάσα της να καίει την επιδερμίδα της, ενώ τα δάχτυλά της γλιστρούσαν με απόλυτη αυτοπεποίθηση και δεξιοτεχνία πάνω στο κορμί της.
«Και εσύ, φυσικά, δεν έχασες δευτερόλεπτο!» είπε η Ναυσικά ανάμεσα στα γέλια, ανασηκώνοντας ελαφρά το σώμα της για να την κοιτάξει κατάματα.
«Έκλεισες αμέσως τα ιδιαίτερα, όχι για να σώσεις τα μαθηματικά του μικρού, αλλά για να περιφρουρήσεις τα σύνορα από το ζωντανό κόμικ του Μανάρα! Κάλλιο γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουρογύρευε λοιπόν! »
«Ακριβώς αυτό...» ψιθύρισε η Μάχη με φωνή βραχνή και αισθησιακή, τραβώντας τη φίλη της πιο κοντά της, μέχρι που τα στήθη τους ενώθηκαν. «Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσω το «κόμικ» παραστρατήσει μέσα στο σπίτι μου. Αλλά ξέρεις κάτι, Ναυσικά;»
Η Ανδρομάχη έκανε μια μικρή παύση, αφήνοντας το βλέμμα της να περιπλανηθεί στα χείλη της Ναυσικάς, πριν της ψιθυρίσει στο στόμα.
«Όλες αυτές οι ιστορίες με τους συζύγους, τα κόμικς και τα παλιά ιδιαίτερα... ήταν απλώς η προθέρμανση. Γιατι όλες αυτές οι ιστορίες και τα παλιά έχουν μείνει ριζωμένες μέσα μας Ναυσικά. Βλέπεις εκεί στην εφηβεία μας, τότε που μας κτυπούσαν τα βέλη του ερωτά στην τρυφερή μας ηλικία, τότε που προσπαθούσαμε να ανακαλύψουμε το σώμα μας, και τα σημεία που μας δίνουν ευχαρίστηση και ηδονή. Τότε που ανακαλύψαμε ότι κάπου εκεί κάτω χαμηλά μέσα στο εφηβικό μας βρακάκι, κρυμμένη μέσα στις τριχούλες, είχαμε μια βρυσούλα, που είχε αρχίσει να τρέχει και δεν θέλουμε να σταματήσει ποτέ! Τότε που ακόμη δεν τολμούσαμε να πλησιάσουμε το αντίθετο φύλο, ώστε να μας δώσει το τρυφερό του χάδι, και να κάνει το άγουρο κορμί μας να ριγήσει, εσύ με την μουλάτα είχατε βρει το τρόπο να εκφράζεται κάποιες μοναδικές ερωτικές εμπειρίες σας ή ακόμη και
φαντασιώσεις σας. Ενώ εγώ...»
«Εσύ είχες βρει άλλο τρόπο πως θα ικανοποιηθούν οι ανάγκες σου και οι καύλες σου εκεί που είχε αρχίσει να ζει έντονα στο πετσί μας το σεξουαλικό εφηβικό ξύπνημα και καθώς τα πάθη μας είχαν αρχίσει να μεγαλώνουν.»
«Εγώ! Τι έκανα!» Δηλώνει έκπληκτη η Ανδρομάχη..
«Ποδήλατο αγάπη μου! Αυτό έκανες! Ωραίο κορμάκι, βυζάκια στητά , ωραίο μικρό κωλαράκι, πάνω σε σέλα ποδηλάτου με ανατομικό και άνετο gel κάλυμμα! Και τα βυζάκια σου ανέμιζαν στον αέρα και πήγαιναν πάνω-κάτω, πάνω-κάτω με τα σκαμπανεβάσματα και το ρυθμό του ποδηλάτου στον ανώμαλο χωματόδρομο που μάθαινες να ιππεύεις και να ιδρώνει από τις καύλες το μουνί σου. Πως το λέει και το ρεφρέν. «Σε είδα στο ποδήλατο και ήσουν όλο τρέλα, μα ξαφνικά κατάλαβα πως έλειπε η σέλα.» Και έμαθες να ιππεύεις καλά! Και πράγματι έτσι είναι. Ιππεύεις καλά! Όχι μόνο το ποδήλατο πλέον! Έχω άδικο;»
Η Ανδρομάχη έμεινε ακίνητη για ένα δευτερόλεπτο, με τα μάτια της ορθάνοιχτα από την απόλυτη έκπληξη,
«Το ποδήλατο;» Και μου το θυμίζεις τώρα αυτό; Η σέλα με το τζελ και ο χωματόδρομος; Απίστευτο!»
«Ε βέβαια!» της είπε η Ναυσικά με φωνή ζεστή και προκλητική, ακουμπώντας το χέρι της στη μέση της και γλιστρώντας το αργά προς τα πάνω. «Νόμιζες ότι δεν σε έβλεπα; Εσύ όργωνες τους χωματόδρομους με το ποδηλατάκι, να ανεβοκατεβαίνεις στους ρυθμούς της σέλας, και μετά απορούσες γιατί γύριζες σπίτι κατακόκκινη και λαχανιασμένη! Η φύση είχε βρει τους τρόπους της πολύ πριν της Βαλερία και τα ιδιαίτερα!»
Η Ανδρομάχη ένιωσε πως τα λόγια της Ναυσικάς τη γύριζαν απευθείας στις πιο κρυφές, αισθησιακές της μνήμες.
«Καλά... το ποδήλατο τότε μπορεί να έκανε τη δουλειά του...» ψιθύρισε η Μάχη με φωνή βραχνή και αισθησιακή, τραβώντας τη Ναυσικά πάνω της μέχρι να εξαφανιστεί κάθε χιλιοστό ανάμεσά τους. «Αλλά τι θυμάσαι τώρα, παλιού καιρού χαλάσματα. Ρε συ Ναυσικά τότε ήμασταν παιδιά.. Πιτσιρίκια όπως το λες. Ήμασταν αγνά κι αθώα παιδιά. Απονήρευτα. Θυμάμαι πώς ανεβαίναμε και κατεβαίναμε το χωματόδρομο της γειτονιάς με τα ποδήλατα μας »
«Πιτσιρίκια-Πιτσιρίκια αλλά όχι και απονήρευτα φιλενάδα μου. Θυμάμαι ότι πολύ γρήγορα ζήταγαν τα μουνάκια μας να θέλουν γαμήσι και εσύ νεαρό κορίτσι ακόμη μόλις είχες τελειώσει το Λυκειο που δεν άργησες να καβαλήσεις την πούτσα του Αλκιβιάδη. Ήταν το επόμενο «άλογο;» που αισθάνθηκες να ιππεύεις με αυτοπεποίθηση εκείνο τον καιρό;»
«Μα καλά, δεν έχεις ιερό και όσιο!» είπε η Μάχη, χτυπώντας ελαφρά τον ώμο της Ναυσικάς με το χέρι της, ενώ ένα πονηρό, κατακόκκινο χαμόγελο της πρόδιδε την αλήθεια.
«Από το ποδήλατο της γειτονιάς πήγες κατευθείαν στον Αλκιβιάδη; Τι γλώσσα είναι αυτή, ρε συ;»
Η Ναυσικά γέλασε χαμηλά, ένα βραχνό, προκλητικό γέλιο, και γλίστρησε ακόμα πιο κοντά της, ακουμπώντας το σώμα της πάνω στην Ανδρομάχη με απόλυτη ζεστασιά και οικειότητα.
«Ε, τι να κάνουμε, την αλήθεια λέω!» της ψιθύρισε η Ναυσικά στο αυτί, δαγκώνοντας παιχνιδιάρικα τον λοβό της.
«Τα ποδήλατα είναι καλά για την προπόνηση, αγάπη μου, αλλά η πράξη θέλει μάστορα. Και για λέγε... όταν ανέβηκες στο επόμενο «άλογο», όπως το λες, το θυμάσαι καθόλου; Ήταν τόσο καλό όσο λένε οι φήμες;»
Η Ανδρομάχη ένιωσε το κύμα της ηδονής να ανεβαίνει ξανά, καθώς η παλιά ανάμνηση έδινε τη θέση
της στο καυτό παρόν. Έπιασε τη Ναυσικά από το σβέρκο, τραβώντας την κοντά της μέχρι που τα χείλη τους βρέθηκαν σε απόσταση αναπνοής.
«Η αλήθεια είναι ότι από μικρή που ήμουν και ειδικά μόλις άρχισα να μπαίνω στην εφηβεία και ένιωθα τι ήταν αυτό που με γαργαλούσε ανάμεσα στα πόδια έβαζα πάντα το χέρι μου εκεί. Μέχρι που άρχισα να νιώθω ότι τα δάκτυλα μου δεν ήταν ακριβώς που αναζητούσε το φλογισμένο μουνάκι μου κι άρχισα να αναζητάω έναν πούτσο να μου πάρει αυτό το γαργαλητό.
Η Ανδρομάχη σταμάτησε για μια στιγμή, αφήνοντας την ανάσα της να κοπεί καθώς η ομολογία της κρεμόταν στον αέρα, βαριά και φορτισμένη από την ωμή, ασυγκράτητη αλήθεια της επιθυμίας της. Τα μάτια της, υγρά και σκοτεινά από τον πυρετό της στιγμής, κάρφωσαν τη Ναυσικά με μια άγρια, σχεδόν προκλητική ειλικρίνεια.
Τα δάχτυλα ήταν απλώς η αρχή, η προπόνηση για να μάθουμε που πονάμε και που καίμε. Αλλά όταν το κορμί αρχίζει να απαιτεί το κάτι παραπάνω... όταν το γαργαλητό γίνεται φωτιά που δεν σβήνει με τίποτα... τότε καταλαβαίνεις ότι θες το ολοκληρωτικό, το βαθύ, αυτό που σε γεμίζει ως το κόκαλο.
Ο Αλκιβιαδης εμφανίστηκε μια από αυτές τις μέρες που οι ορμόνες μου χτυπούσαν κόκκινο και ήθελα να γαμηθώ ακόμη και με τα πόμολα από την ντουλάπα του δωματίου μου. Ειλικρινά κάτι τέτοιες μέρες ένιωθα ότι θα καβαλήσω όποια πούτσα βρω μπροστά μου. Ήμουν πολύ καλή στο να το παίζω η μικρή καυτή πουτανίτσα, αλλά στην πράξη, όταν άρχιζαν «τα ωραία» με έπιανε ένα άγχος, κι ένας φόβος. Θυμάμαι την πρώτη μας φορά.
Ηταν τις ημέρες του Πάσχα. Σαν φιλικές οικογένειες περάσαμε μαζί τις ημέρες του Πάσχα. Μετά το πασχαλινό φαγοπότι, βρεθήκαμε εγώ και ο Αλκιβιάδης στο πίσω μέρος του σπιτιού μας με τα δέντρα. Ξέρεις εκεί ανάμεσα στη μεγάλη βερικοκιά και την ροδιά στο ξύλινο διπλό καναπέ καθίσαμε οι δυο μας. Θέλοντας να ξεμουδιάσω, έγειρα στην πλάτη του καναπέ και άπλωσα τα πόδια μου. Η κίνηση μου αυτή του αποκάλυψε το λευκό μου κιλοτάκι, πράγμα που κατάλαβα πως το βλέμμα του που είχε μείνει σταθερά προσηλωμένο εκεί και η γυναικεία αυταρέσκεια ήταν αυτά που μ έκαναν να μην του στερήσω το «θέαμα» που ήταν φανερό ότι του άρεσε.
Σιγά αλλά σταθερά, το χέρι του ανέβηκε στο μηρό μου. Δεν αντέδρασα, μου άρεσε! Και το χέρι του βρέθηκε να χαϊδεύει τις τριχούλες μου. Είχα ήδη κλείσει τα μάτια μου, από ευχαρίστηση, όταν ένα δάχτυλο άρχισε να με χαϊδεύει εκεί!
Ναι, στο παρθένο μου, εφηβικό μουνάκι, με τις ξανθές τριχούλες… Άνοιξα και το άλλο μου πόδι, προσπαθώντας να ρουφήξω την πρωτόγνωρη αυτή αίσθηση ! Το δάχτυλο μπαινόβγαινε μέχρι το σημείο που ένας γλυκός πόνος μ έκανε να τραβιέμαι ξέροντας ότι προερχόταν από τον παρθενικό μου υμένα. Κατά διαστήματα έβλεπα τον Αλκιβιάδη να γλύφει το δάχτυλο του αφού πρώτα το μύριζε. Ένας θόρυβος που ακούστηκε μέσα από το σπίτι, μας επανέφερε στην τάξη, κι έβαλε τέλος στη γλυκιά αυτή εμπειρία.
Αυτή ήταν η πρώτη μου «ερωτική επαφή» μας, και αυτός ο εφηβικός μου έρωτας ο πρώτος που άγγιξε το μουνάκι μου…Ο πρώτος που ένοιωσε τα καυτά μου υγρά. Ο πρώτος που ζωντάνεψε τη στενή μου τρυπούλα και την έκανε αυτό που έμελλε να γίνει. Ένα καυλιάρικο μουνί, πάντα καυτό, πάντα υγρό, πάντα έτοιμο και φυσικά πάντα αχόρταγο! Από τότε που τον γνώρισα δεν άργησε να φτάσει και η μεγάλη μέρα!»
Η Ανδρομάχη σταμάτησε για μια στιγμή, με το στήθος της να ανεβοκατεβαίνει γρήγορα από την ένταση και τα μάτια της να έχουν καρφωθεί στο κενό, σαν να έβλεπε ξανά μπροστά της εκείνο το ξύλινο διπλό καναπέ, ανάμεσα στη βερικοκιά και τη ροδιά. Το πρόσωπό της ήταν λουσμένο σε μια γλυκιά, σχεδόν υγρή νοσταλγία, αναμεμειγμένη με την ωμή, ασύστολη καύλα της ανάμνησης.
«Ακόμα θυμάμαι τη μυρωδιά από τα δέντρα και το χώμα εκείνη τη μέρα...» ψιθύρισε η Μάχη με φωνή βραχνή, σχεδόν υπνωτική.
«Ήμουν τόσο έτοιμη να παραδοθώ, που νόμιζα ότι ολόκληρος ο κόσμος γύρω μας μύριζε μόνο εμένα, τους χυμούς μου και το δέρμα μου. Και ο Αλκιβιάδης... ο Αλκιβιάδης να τρέμει σαν παιδί, αλλά να
μην τολμάει να τραβήξει το χέρι του πίσω.»
Η Ναυσικά δεν είχε πάρει τα μάτια της ούτε δευτερόλεπτο από πάνω της.
Άκουγε κάθε λέξη σαν να ήταν ιεροτελεστία, ενώ τα δάχτυλά της συνέχιζαν να κινούνται με μια αργή, βασανιστικά απολαυστική δεξιοτεχνία πάνω στο σώμα της Ανδρομάχης, παρακολουθώντας την κάθε της αναπνοή.
«Που το κάνατε πρώτη φορά;»
«Πήγαμε μια βόλτα με το αμάξι του και τελικά καταλήξαμε σε μια ερημική παραλία. Έσβησε την μηχανή και τύλιξε το χέρι του γύρω από τον λαιμό μου. άρχισε να με φυλάει στο στόμα με πόθο και έβαζε την γλώσσα του βαθιά μέσα στο στόμα μου, άρχισα να πνίγομαι και να καυλώνω. Δεν με είχαν ποτέ φιλήσει με τόσο πόθο. Πήρα το θάρρος και άρχισα να τον χαϊδεύω, ενώ γρήγορα έλυσα την ζώνη του παντελονιού του και έχωσα το χεράκι μου μέσα στο σλιπ του, είχε καυλώσει πολύ, και η πούτσα του ήταν έτοιμη να εκραγεί, εγώ δεν είχα πιάσει ποτέ τόσο χοντρό πούτσο και μου φαίνονταν σαν όνειρο! Του χούφτωνα τα αρχίδια και του την έπαιζα ρυθμικά, ενώ αυτός μου έγλυφε τα μεγάλα βυζάκια μου και δάγκωνε τις ρώγες μου.
Όταν πλησίασε το χέρι του στο βρακάκι μου, παραλίγο να χύσω από την καύλα... Δεν με είχε ακουμπήσει άλλος άντρας στο μουνάκι μου. Ήταν υγρό, καυτό και έτρεχαν τα ζουμιά μου στα μπούτια μου, ένιωθα πολύ καυλωμένη, και ανυπομονούσα.Μου έβαλε το ένα δάκτυλο του μέσα στην τρυπούλα μου απότομα και το κούνησε για μερικά λεπτά μέσα έξω.
Αυτό ήταν, πολύ σύντομα έπαψα να είμαι παρθένα όταν η τεράστια ψωλάρα του μου ξέσκισε το στενό μουνάκι μου. Άντρας ωραίος και με μικροπεριπέτειες με διάφορα νυμφίδια κατά καιρούς, δεν είχε σοβαρό δεσμό με άλλη γυναίκα με αποτέλεσμα σύντομα να παντρευτούμε και από τότε, έχουμε γαμηθεί αμέτρητες φορές και έχουμε κάνει σχεδόν τα πάντα.
.Η Ανδρομάχη άφησε ένα βαθύ, λαχανιασμένο αναστεναγμό, με τα μάτια της κλειστά και το κεφάλι της γερμένο πίσω στα μαξιλάρια, καθώς η ίδια η ανάμνηση της πρώτης της ολοκληρωμένης φοράς την είχε κυριεύσει ολοσχερώς. Ο αέρας στο δωμάτιο μύριζε δέρμα, ιδρώτα και την ηλεκτρισμένη προσμονή του παρόντος.
«Εκείνη η παραλία...» ψιθύρισε η Μάχη, με τη φωνή της να τρέμει ελαφρά και τα δάχτυλά της να σφίγγονται πάνω στα σεντόνια. «Η μηχανή να σβήνει, ο αφρός από τα κύματα να ακούγεται στο βάθος, και η αίσθηση ότι ο κόσμος ολόκληρος είχε σταματήσει σε εκείνο το
αυτοκίνητο. Η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματικά τι σημαίνει να καίγεσαι ολοσχερώς από έναν άντρα.»
Η Ναυσικά δεν κουνήθηκε από δίπλα της. Το βλέμμα της ήταν σκοτεινό, γεμάτο απόλυτη κατανόηση και μια άγρια, αχόρταγη δίψα. Με μια αργή, προσφυή κίνηση, έσκυψε πάνω από το κορμί της Ανδρομάχης, παρακολουθώντας κάθε της ανάσα, κάθε ρίγος στο δέρμα της.
«Ο Αλκιβιάδης μπορεί να άνοιξε τότε την πόρτα σε εκείνη την ερημική παραλία...» της ψιθύρισε η Ναυσικά στο στόμα, με τη φωνή της να στάζει μέλι και πρόκληση, ενώ το χέρι της γλίστρησε με απόλυτη αυτοπεποίθηση και κυριαρχία εκεί ακριβώς που η Μάχη φλεγόταν. «Αλλά απόψε, αγάπη μου, δεν είμαστε σε κανένα αμάξι. Και τα χέρια μου δεν πρόκειται να σε αφήσουν να πάρεις ούτε μια ανάσα ανακούφισης αν δεν σε κάνω να ξεχάσεις κάθε προηγούμενη φορά.»
Η Ναυσικά πίεσε πιο σταθερά, κάνοντας την Ανδρομάχη να τιναχτεί ελαφρά από την ορμή της ηδονής.
«Για να σε δω λοιπόν...» συνέχισε η Ναυσικά, σκύβοντας και κοιτώντας την με πάθος στα χείλη, γεύοντας τη μέχρι το μεδούλι.
«Αφού τα έχετε κάνει σχεδόν τα πάντα τόσα χρόνια... για πες μου, απόψε είσαι έτοιμη να μάθεις τι σημαίνει να σε αποτελειώνει μια γυναίκα;»
Έπεσα σε πολύ καλό σύζυγο και δυναμικό εραστή, που ξέρει να μεταχειριστεί με ιδιαίτερες ικανότητες μια γυναίκα στο κρεβάτι. Ξέρει πώς να γαμάει και να το ευχαριστιέται όχι μόνο εαυτός, αλλά και η παρτενέρ του. Και όταν έμεινα έγκυος δεν έχασε την ευκαιρία να με καλοπιάνει και να τα καταφέρει να με ξεπαρθενιάσει και από πίσω.».
«Εγώ ρε Μάχη από εκείνη την εποχή στην εφηβεία μας, θυμάμαι το νεαρό άνδρα από το κρεοπωλείο της άλλης γειτονιάς που σε προσέγγιζε και σε πολιορκούσε φορτικά αναζητώντας τον έρωτα σου. Τι έγινε τελικά έφαγε πόρτα για χάρη του Αλκιβιάδη. Τον θυμάμαι που με έντονη παρορμητικότητα και επίμονη, σχεδόν πολιορκητική διάθεση, σε προσέγγιζε ερωτικά και προσπαθούσε να σε πείσει να ενδώσεις στον έρωτα του αλλά εσύ, συνετή και μετρημένη, αντιστεκόσουν στις αυθόρμητες κινήσεις του και δεν ανταποκρινόσουν σε συναισθηματική δέσμευση μαζί του.»
Η Ανδρομάχη άφησε ένα βαθύ, λαχανιασμένο αναστεναγμό, με τα μάτια της κλειστά και το στήθος της να ανεβοκατεβαίνει γρήγορα από την ένταση και τις αποκαλύψεις που έσκασαν σαν κύμα στο δωμάτιο. Το χαμόγελό της είχε μια πικρή, νοσταλγική γλύκα, καθώς οι παλιές μνήμες μπλέκονταν με την καυτή πραγματικότητα της στιγμής.
Η αλήθεια είναι πως αυτός ο τύπος άντρα με την έντονη πολιορκητική διάθεση, αποτυπώνεται πολύ έντονα στη μνήμη μας Ναυσικά. Τον θυμάμαι που σανπαθιασμένος εραστής, επιστρατεύει κάθε μέσο πειθούς, γοητείας και έντασης για να με διεκδικήσει σαν το αντικείμενο του πόθου του.
«Ο κρεοπώλης από την άλλη γειτονιά...» ψιθύρισε η Μάχη με φωνή βραχνή, κουνώντας αργά το κεφάλι της. «Θεέ μου, είχα ξεχάσει πόσο επίμονος ήταν! Τον θυμάμαι να έρχεται ολοένα με το ποδήλατο, να με κοιτάζει με εκείνο το βλέμμα που μύριζε τεστοστερόνη και κρέας, έτοιμος να με φάει λάχανο. Η αλήθεια είναι πως αυτός ο τύπος άντρα με την έντονη πολιορκητική διάθεση, αποτυπώνεται πολύ έντονα στη μνήμη μας Ναυσικά. Τον θυμάμαι που σαν παθιασμένος εραστής, επιστρατεύε κάθε μέσο πειθούς, γοητείας και έντασης για να με διεκδικήσει. Για κάποιες, γυναίκες αυτή η απόλυτη και η άμεση εκδήλωση του ενδιαφέροντος τις κολακεύει και τις συναρπάζει, για μένα αυτή η υπερβολική επιμονή και η παρορμητικότητα του ήταν κουραστική, μου θυμιζε καταδίωξη.
Εγώ να πιέζω τον εαυτό μου να φαίνομαι σοβαρή και μετρημένη για να κρατήσω την «εικόνα» προς τα έξω, όταν μέσα μου γινόταν χαμός και οι επιθυμίες μου δεν εξαφανίζονταν.
Η Ναυσικά γέλασε χαμηλά, ένα ζεστό, ατίθασο γέλιο, ενώ τα δάχτυλά της δεν σταμάτησαν ούτε δευτερόλεπτο να χαϊδεύουν με μαεστρία το κορμί της Ανδρομάχης, κάνοντας την επιδερμίδα της να ανατριχιάζει από ηδονή.
«Τι φοβόσουν; Είχες σκεφτεί ποτέ να γαμηθείς μαζί του; Πιστεύω ότι σίγουρα θα το είχες σκεφτεί γιατί κάποια φόρα που η φούστα σου ήταν αρκετά κοντή και του το κουνούσες το κωλαράκι σου σαν καυλιάρικο μωρό που ήσουν, σου το είχε πετάξει το υπονοούμενο.
«Κολάρα για σκίσιμο έχεις μανάρι μου! Θέλω σαν τρελός να βρεθούμε μωρό μου! Όλη μέρα σκέφτομαι άγρια σκηνικά μαζί σου ! » σου είχε πει και εσύ χαμογελούσες αυτάρεσκα. Το ζητούσε να κάνει παιγνίδι ο κώλος σου.
Η Ανδρομάχη άφησε ένα κοφτό, αισθησιακό αναφιλητό, καθώς τα λόγια της Ναυσικάς χτύπησαν ακριβώς πάνω στις πιο τολμηρές, κρυφές της φαντασιώσεις. Τα μάτια της σκοτείνιασαν από τον πυρετό της ανάμνησης και η ανάσα της έγινε βαριά και κοφτή.
«Αυτός ο αλήτης...» ψιθύρισε η Μάχη με φωνή βραχνή, τινάζοντας ελαφρά τα μαλλιά της στα μαξιλάρια. «Πώς τα θυμάται όλα! Ναι, μου το είχε πετάξει ακριβώς έτσι, μέσα στη μέση του δρόμου, με εκείνο το θράσος που σε έκανε να θες να τον κλωτσήσεις και ταυτόχρονα να του πέσεις στην αγκαλιά. Και η φούστα όντως... ήταν από εκείνες που δεν άφηναν και πολλά στη φαντασία!»
Η Ναυσικά πλησίασε ακόμα πιο κοντά, με τα χείλη της να ακουμπούν σχεδόν στο αυτί της, ενώ τα δάχτυλά της συνέχιζαν τον υπνωτικό, αμείλικτο ρυθμό τους πάνω στο κορμί της.
«Είδες;» της ψιθύρισε η Ναυσικά με φωνή που έσταζε πρόκληση και πονηριά. «Ο κώλος σου από τότε ζητούσε παιχνίδι, μωρό μου. Ήξερε πολύ καλά τι έκανε, και γι' αυτό σελίδες ολόκληρες από τις εφηβικές σου μέρες είναι γεμάτες με αγριεμένα βλέμματα και υπονοούμενα.»
Η Ανδρομάχη γύρισε απότομα, αρπάζοντας τη Ναυσικά από τη μέση και τραβώντας
την πάνω της σε μια καυτή, αχόρταγη αγκαλιά, με τα χείλη τους να ενώνονται σε ένα βαθύ, απαιτητικό φιλί.
«Κοίτα, δεν λέω. Πραγματικά φαντασιωνόμουν κάποιες φορές που αναζητούσε να ξεδιψάσει από τις καύλες το μουνάκι μου να γαμιέμαι με τον φιλήδονο χασάπη που με πολιορκούσε αλλά πάντα φοβόμουν να το κάνω. Τότε καθόμουν μόνη μου και άρχιζα να σκέφτομαι πως να είναι άραγε το γαμήσι και να μετανιώνω για ευκαιρίες που άφηνα να πάνε χαμένες. Το μουνάκι μου ήθελε να γαμηθεί με κάποιον αλλά μιας και είχα μεγαλώσει με αρχές, πίστευα πως ποτέ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο πριν αρραβωνιαστώ, και έπαιζα το μουνί μου για πάρτη του ενώ τον φανταζόμουν να με χαϊδεύει, να παίζει με τις ρόγες μου, να μου παίρνει την παρθενιά.»
Η Ανδρομάχη σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο, με το βλέμμα της να χάνεται στο ημίφως του δωματίου, καθώς οι σκέψεις της ταξίδευαν πίσω σε εκείνα τα χρόνια της αιώνιας εσωτερικής πάλης ανάμεσα στα «πρέπει» και τις φλογερές επιθυμίες της.
«Αυτή είναι η αλήθεια...» ψιθύρισε η Μάχη με φωνή βραχνή και βαριά, αφήνοντας το κεφάλι της να
γύρει απαλά στα μαξιλάρια. «Να θέλει το κορμί σου να καεί, να λυσσάς από την καύλα και να φαντάζεσαι τον καθένα να σε ξεσκίζει, αλλά την ίδια στιγμή να σε κρατάει πίσω αυτός ο ηλίθιος, καταραμένος «πρέπει» της εποχής. Να παίζεις μόνη σου το μουνί σου στο σκοτάδι, κλαίγοντας σχεδόν από την ηδονή και τον θυμό, επειδή δεν τολμούσες να ενδώσεις σε αυτό που ούτως ή άλλως ούρλιαζε μέσα σου.»
«Τελικά άλλος ήταν ο τυχερός που σου πήρε την παρθενιά! Άστα όμως αυτά Ανδρομάχη μου πάει πέρασαν! Και πέρασαν και τα χρόνια και περνάμε άλλη φάση τώρα. Σήμερα, απλά εδώ φανερώθηκε αυτό που υπήρχε. Δεν μου λες θα μ' αφήσεις να δοκιμάσω τη γεύση του κώλου σου; αφού πρώτα μ' αφήσεις να γλύψω και το υπέροχο μουνάκι σου;» είπε η Ναυσικά ενώ άπλωσε το χέρι της και χάιδεψε τις σγουρές μουνότριχες της φιλενάδας της.
Η Ανδρομάχη άφησε έναν βαθύ, τρεμάμενο αναστεναγμό που της έκοψε τη φωνή, καθώς τα λόγια της Ναυσικάς γκρέμισαν και τα τελευταία απομεινάρια της λογικής και της ντροπή. Το κορμί της τινάχτηκε ελαφρά κάτω από το άγγιγμα, με τα δάχτυλα της Ναυσικάς να βρίσκονται ακριβώς εκεί που η φωτιά έκαιγε αμείλικτη.
«Θεέ μου...» ψιθύρισε η Μάχη, με τα μάτια της να κλείνουν σφιχτά και τα χέρια της να αρπάζουν τα σεντόνια, τσαλακώνοντας τα με μανία. Η φωνή της ήταν πια μια βραχνή, απεγνωσμένη ικεσία.
«Τι μου ζητάς...»
Η Ναυσικά δεν περίμενε απάντηση. Με μια κίνηση αργή, υπνωτική και απόλυτα κυριαρχική, γλίστρησε πιο κάτω, φέρνοντας το πρόσωπό της σε επαφή με το καυτό, υγρό μουνί της
Ανδρομάχης. Η πρώτη ζεστή ανάσα της Ναυσικάς πάνω στο ευαίσθητο δέρμα έκανε τη Μάχη να αναστενάξει δυνατά, πετώντας τη λεκάνη της προς τα επάνω σαν σε άγριο σπασμό.
«Αυτό ακριβώς, μωρό μου...» της ψιθύρισε η Ναυσικά χαμηλά, ελάχιστα πριν τα χείλη της βυθιστούν στους χυμούς της. «Ήρθε η ώρα να ξεχάσεις κάθε παλιό πρέπει και κάθε χασάπη αυτού του κόσμου. Εδώ, απόψε, θα γευτείς την αληθινή αμαρτία.»
Η γλώσσα της Ναυσικάς άρχισε να κινείται με μαεστρία, γλείφοντας αργά και βαθιά, ανεβαίνοντας από την υγρή σχισμή μέχρι τη σφιχτή, λαχταριστή της είσοδο, κάνοντας την Ανδρομάχη να χάσει εντελώς τη γη κάτω από τα πόδια της. Τα δάχτυλα της Μάχη βυθίστηκαν με δύναμη στα μαλλιά της Ναυσικάς, τραβώντας την πιο κοντά, καθώς το κορμί της παραδιδόταν ολοσχερώς στην πυρκαγιά που άναβε ανάμεσα τους.
Ανδρομάχη δεν απάντησε αμέσως, ήταν μπερδεμένη. Ήθελε όσο τίποτα άλλο να τα νιώσει όλα ποιο δυνατά αυτά αλλά δυσκολευόταν.
«Δε μιλάς και με αγχώνεις.» Της λέει η Ναυσικά.
«Να σε σκεφτόμουν που πήδηξες μερικά ανδρικά παλούκια, μεχρι που κάθισες στο στερνό παλούκι μα και εκείνο δε στέριωσε, ήταν στραβό και σε πλήγωσε.»
Έπειτα η Ανδρομάχη ξαναπήρε το φιλικό τόνο της: «Για να πω την αλήθεια, Ναυσικά μου, ο πρώην σύζυγος σου δεν ήταν αντάξιός σου. Γκόμενους σαν αυτόν θα βρεις με τη σέσουλα.»
Η Ναυσικά σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο, με τα χείλη της να βρίσκονται ελάχιστα εκατοστά μακριά από το φλεγόμενο δέρμα της Ανδρομάχης. Ένα πικρό, σχεδόν ειρωνικό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό της, πριν σηκώσει αργά το κεφάλι και τη κοιτάξει κατάματα, με τα μάτια της να γυαλίζουν στο ημίφως.
«Με τη σέσουλα...» επανάλαβε η Ναυσικά με μια φωνή βραχνή, σχεδόν ψιθυριστή, ενώ το χέρι της συνέχιζε να χαϊδεύει νωχελικά και απαιτητικά το εσωτερικό των μηρών της. «Αν είναι να βρίσκω τέτοια παλούκια όπως λες, καλύτερα να μείνω μόνη μου για την υπόλοιπη ζωή μου. Ο πρώην σύζυγος ήταν απλώς ένα λάθος κεφάλαιο, ένα κακογραμμένο βιβλίο που έκλεισε και κάηκε.»
Η Ναυσικά πλησίασε ξανά, ακουμπώντας το μέτωπό της στο στομάχι της Ανδρομάχης, με την ανάσα της να καίει την ευαίσθητη περιοχή.
«Αλλά έχεις δίκιο σε κάτι, Μάχη μου...» συνέχισε,
«Η παλιά μου ζωή δεν τελείωσε ομαλά παρ’ όλο που είχα υποσχεθεί στους υπερπροστατευτικούς
γονείς μου ότι θα ήμουν προσεκτική. Ο χωρισμός μου έσκασε σαν χειροβομβίδα στην οικογένεια μου. Η αλήθεια είναι ότι εγώ τράβηξα την περόνη. Ήταν μια στιγμή απόλυτης διαύγειας. Τα πράγματα έμπαιναν στη θέση τους. Ένιωθα πως δεν πήγαινε άλλο. Η γάμος μου είχε κρατήσει πέντε χρόνια και, όσο κι αν ήμουν χαρούμενη που είχα ξεμπερδέψει μαζί του, αυτή η μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου εξακολουθούσε να μου φαίνεται εξωπραγματική.
«Τον παράτησα.» Την άκουσε η Ανδρομάχη να παίρνει μια σύντομη, κοφτή ανάσα πριν συνεχίσει το μονόλογο της η Ναυσικά.
«Νόμιζα ότι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πόσο μια χαρά ήμουν.»
Η Ανδρομάχη άκουσε τα λόγια της Ναυσικάς με την καρδιά της να χτυπά δυνατά στο στήθος της. Καταλάβαινε απόλυτα το βάρος εκείνης της χειροβομβίδας, το τίμημα της λύτρωσης που απαιτεί να τραβήξεις την περόνη και να γκρεμίσεις τα πάντα για να σώσεις τον εαυτό σου.
«Τη στιγμή που τραβάς την περόνη...» ψιθύρισε η Μάχη, με τη φωνή της να μαλακώνει και τα μάτια της να γεμίζουν από μια βαθιά, γυναικεία αλληλεγγύη, «νομίζεις ότι θα σκάσουν τα πάντα γύρω σου και θα μείνεις στα ερείπια. Κι όμως, εκεί ακριβώς καταλαβαίνεις τι πάει να πει αέρα, τι πάει να πει να
αναπνέεις ελεύθερη, ακόμα κι αν ο κόσμος σε κοιτάζει στραβά.»
Η Ναυσικά σήκωσε αργά το κεφάλι από το κορμί της, κοιτάζοντας την Ανδρομάχη βαθιά στα μάτια. Στο πρόσωπό της υπήρχε μια σκιά από το παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα και η φλόγα της απόλυτης επίγνωσης.
«Ακριβώς αυτό, μωρό μου...» είπε η Ναυσικά με φωνή σταθερή, σχεδόν τρυφερή, πριν το βλέμμα της ξανασκοτεινιάσει από πονηριά και καύλα.
«Στην αρχή σε πιάνει ίλιγγος. Νομίζεις ότι έχασες τη γη κάτω από τα πόδια σου. Και μετά... μετά συνειδητοποιείς ότι ποτέ δεν ήσουν πιο καλά, ποτέ δεν ήσουν πιο ζωντανή.»
Η Ναυσικά γλίστρησε ξανά προς τα κάτω, ακουμπώντας τα χέρια της στους μηρούς της Ανδρομάχης και ανοίγοντάς τους πιο απαλά, σαν σε ιεροτελεστία.
«Θεωρώ πως είναι η σωστότερη απόφαση που πήρες! Αλλά ας αφήσουμε τώρα αυτά με τον πρώην άνδρα σου... Η Αθήνα φιλενάδα είναι τίγκα σε τύπους καλύτερους από τον πρώην σου. Σέξι, καλοί γκόμενοι που είναι εκεί και σε περιμένουν, αρκεί να σκύψεις και να τους μαζέψεις. Είσαι φοβερή γκόμενα, θα βρεις το ταίρι σου! Ήταν μια κακή στιγμή και θα την περάσεις. Πληγώθηκε ο εγωισμός σου. Σε λίγο καιρό όμως, όταν θα είσαι κουλουριασμένη στην αγκαλιά ενός τέλειου εραστή που θα σε ανεβάζει στα ύψη της ηδονής, θα γελάς μ αυτή την ιστορία και θα ευγνωμονείς το Θεό που σε απάλλαξε από τον ενοχλητικό σου πρώην. Σ’ το λέω, φιλενάδα. Καλύτερα που κατάλαβες νωρίς τι κουμάσι ήταν, γιατί αν το μάθαινες σε καμιά δεκαριά χρόνια, θα τρωγόσουν που θα είχες θυσιάσει τα καλύτερα νιάτα σου για χάρη του.»
«Ν' αγιάσει το στοματάκι σου φιλενάδα!»
Η Ανδρομάχη ξέσπασε σε ένα χαμηλό, αισθησιακό γέλιο που δόνησε το κορμί της, καθώς η συμφωνία τους σφραγιζόταν με τον πιο απόλυτο τρόπο.
«Και αφού αγίασε το στοματάκι μου...» ψιθύρισε η Ναυσικά με φωνή βραχνή και γεμάτη υποσχέσεις, «ήρθε η ώρα να περάσουμε στα έργα, αγάπη μου. Τέλος οι πρώην, τέλος τα λάθη και τα παλιά παλούκια.»
Με μια κίνηση αποφασιστική και απόλυτα κυριαρχική, η Ναυσικά γλίστρησε εντελώς ανάμεσα στα πόδια της Ανδρομάχης. Τα χέρια της άρπαξαν σταθερά τους μηρούς της, ανοίγοντας τους διάπλατα, ενώ τα μάτια της, σκοτεινά από τον πυρετό του πόθου, κάρφωσαν τη Μάχη στο πρόσωπο.
«Τώρα» της είπε χαμηλά, σχεδόν ψιθυριστά, «θα σου αποδείξω
εγώ τι σημαίνει να σε ανεβάζει μια γυναίκα στα ύψη της ηδονής. Μη βγάλεις κιχ... απλά απόλαυσέ το.»
Χωρίς άλλη καθυστέρηση, η Ναυσικά έσκυψε και έχωσε τη γλώσσα της κατευθείαν στο φλεγόμενο, υγρό κέντρο της Ανδρομάχης. Η επίθεση ήταν τόσο αιφνιδιαστική και βαθιά, που η Μάχη πέταξε το κεφάλι της πίσω στα μαξιλάρια, βγάζοντας έναν δυνατό, απεγνωσμένο αναστεναγμό που έπνιξε τα τελευταία της λόγια, καθώς τα δάχτυλά της γάντζωσαν τα σεντόνια και το κορμί της τινάχτηκε ολόκληρο από το πρώτο κύμα της απόλαυσης.
Η πόρτα του Παράδεισου τους άνοιξε διάπλατη! Τα κορμιά τους σμίξανε, γίνανε ένα σε στάσεις του σεξ που απογείωσαν τον οργασμό και στις δύο!
Μπλέξανε τα μπούτια τους η μια με της άλλης και άρχισαν να τρίβονται σαν τρελές, η μια να τρίβει την κλειτορίδα της στο μπούτι της άλλης και ταυτόχρονα φιλιόμασταν, χωρίς να παίρνουν ανάσα, με τα χέρια η μια να τραβά και να πιέζει με δύναμη το κεφάλι της άλλης, τα μαλλιά τους να ανακατεύονται, τα στήθη τους να πιέζονται μεταξύ τους, οι θηλές τους να πονούν από την ηδονή και οι οργασμοί να έρχονται σαν θύελλες, απανωτά ο ένας μετά τον άλλο.
Η Ναυσικά άρχισε να την φιλάει στο λαιμό και μετά να της γλείφει τα βυζιά της Ανδρομάχης. Σε μια στιγμή έχωσε το κεφάλι της ανάμεσα στα μπούτια της και άρχισε να της γλείφει το μουνί της.
«Γλείψε με καύλα μου με γλείφεις καλύτερα και από τον ρασοφόρο και από τον άνδρα μου. Πάρε με ξέσκισε με! Χώσε όλη την γλώσσα σου στο μουνί μου… Τι έχανα τόσο καιρό η πουτάνα!» Σε λίγο το κορμί της Ανδρομάχης έτρεμε, ήταν φανερό ότι έχυνε, αγκαλιάστηκαν και άρχισε η μια να γλείφει την γλώσσα της άλλης…
Στο τέλος δεν άντεξαν και γάμησαν η μια την άλλη, οργιαστικά, χώνοντας βαθιά στα μουνάκια τους τρία δάκτυλα. Η Ναυσικά σήκωσε το χέρι της, το πλησίασε κοντά στην Ανδρομάχη και της άγγιξε τρυφερά τα κωλομέρια! Τρέλα! Υπέροχο βελούδο, σάρκα τρυφερή. Άρχισε να την χαιδευει εκεί και η Ανδρομάχη έβγαλε ένα βαθύ αναστεναγμό. Με το άλλο χέρι, με το νύχι του δείκτη της άρχισε να της πειράζει την καυλωμένη της θηλή που εξείχε από το πλάι του ενός βυζιού της... Πάλι αναστεναγμός! Όλο καύλα.. ! Οι αναστεναγμοί έγιναν βογκητά!
Η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο είχε γίνει βαριά από τη μυρωδιά του ιδρώτα, των χυμών και της αποθέωσης. Τα κορμιά τους, ιδρωμένα και δεμένα κόμπος, δεν ξεχώριζαν πια· ήταν μια ενιαία, φλεγόμενη μάζα σάρκας που σπαρταρούσε στον πυρετό της ηδονής.
Τα δάχτυλα της Ναυσικάς συνέχιζαν να χορεύουν αμείλικτα μέσα στο βρεγμένο, ανοιχτό μουνί της
Ανδρομάχης, ενώ το άγγιγμα στα τρυφερά της κωλομέρια και η πίεση στη φουσκωμένη, σκληρή θηλή έκαναν τη Μάχη να χάσει κάθε επαφή με τη λογική. Τα βογκητά της είχαν γίνει πια ξέφρενα, γεμάτα από μια άγρια, ασυγκράτητη ευχαρίστηση που την τραβούσε ξανά και ξανά στην άκρη του γκρεμού.
«Ναι... εκεί...» ούρλιαξε η Ανδρομάχη χαμηλά, με το πρόσωπό της θαμμένο στα ιδρωμένα μαλλιά της Ναυσικάς, τα δόντια της να δαγκώνουν μανιασμένα τον ώμο της.
«Σε θέλω... ξέσκισε με, μη σταματάς... δεν υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο!»
Η Ναυσικά, με τα μάτια γυρισμένα από την κλιμάκωση και τα χέρια της να δουλεύουν με την ακρίβεια και την αγριότητα έμπειρου εραστή, ένιωθε τους δικούς της παλμούς να φτάνουν στο κόκκινο. Η τριβή, τα απανωτά τινάγματα, η αίσθηση του βελούδινου κώλου κάτω από τα δάχτυλα της και τα κορμιά τους που σμίλευαν την απόλυτη αμαρτία δεν άφηναν περιθώρια για ανάσα.
«Εσύ είσαι η ζωή μου, μωρό μου...» της ψιθύρισε η Ναυσικά με φωνή βραχνή, σχεδόν παραληρηματική, καθώς έχωσε ακόμα πιο βαθιά τα δάχτυλα της, σπρώχνοντας την Ανδρομάχη στην τελική, σαρωτική έκρηξη. «Κανένας άντρας, κανένας ρασοφόρος, κανείς ποτέ δεν θα σε αγγίξει έτσι...»
Και τότε, σαν κεραυνός που έσκασε ανάμεσά τους, η νέα θύελλα του οργασμού τις παρέσυρε ταυτόχρονα. Ένα παρατεταμένο, κοινό βογκητό γέμισε το δωμάτιο, καθώς τα πόδια της Ανδρομάχης τινάχτηκαν σπασμωδικά, σφιγγόμενα γύρω από τη μέση της Ναυσικάς, και τα χέρια τους γάντζωσαν τα σεντόνια μέχρι να λιώσουν.
Λίγο αργότερα, όταν η καταιγίδα κόπασε και άφησε πίσω της μόνο τα βαριά, κοφτά λαχανιάσματα και τους τρεμάμενους μυς, έπεσαν η μια πάνω στην άλλη. Κουρασμένες, λουσμένες στον ιδρώτα, με τα πρόσωπα ενωμένα σε ένα τελευταίο, ατελείωτο φιλί, κυλίστηκαν αγκαλιασμένες στα μουσκεμένα σεντόνια, παραδομένες στην ησυχία του Παράδεισου που μόλις είχαν κατακτήσει.
Νύχτα χωνεμένη, χαλαρωμένες και οι δύο, επαναφέρουν σιγά - σιγά τις αναπνοές τους στις φυσιολογικές συνθήκες. Ξαπλωμένες στο πλάι ανάμεσα στα απαλά χαντάκια τους και τα τρυφερά τους χάδια, ανάμεσα στα γλυκόλογα ευγνωμοσύνης που αντάλλασσαν, η Ναυσικά ρώτησε την φιλενάδα της.
«Τώρα που ηρεμήσαμε πες μου αργά και καθαρά, σου άρεσε; Επιθυμείς να το συνεχίσουμε;.»
Ένα μικρό βογκητό απόλαυσης ξέφυγε από την Ανδρομάχη καθώς χορτασμένη απ' την ηδονή αφέθηκε στην αγκαλιά επάνω στο γυμνό κορμί της Ναυσικάς.
«Μωρό μου! Νιώθω παράξενα όμορφα, σαν ζαλισμένη, ένα παράξενο μείγμα ενοχής και ένα ζεστό κύμα ηδονής με διαπερνά ολόκληρη». Της απάντησε ναζιάρικα η Ανδρομάχη.
Η Ναυσικά χαμογέλασε, και με γλυκό ύφος είπε: « Αυτό που γίνεται απόψε είναι αυτό που έπρεπε να έχουμε κάνει από καιρό».
«Ναι αλλά εσύ προτιμούσες την ηδονική γεύση της φίλης μας με το σοκολατένιο κορμί και τα κυματιστά μαλλιά. Για πες μου! Το Μουνί της ήταν πιο γλυκό από το δικό μου!»
Η Ναυσικά ξάφνιασε ένα χαμηλό, ζεστό γέλιο που δόνησε το στήθος της, καθώς τα δάχτυλά της συνέχισαν να χαϊδεύουν νωχελικά και καθησυχαστικά την πλάτη της Ανδρομάχης.
«Εσύ τώρα...» της είπε με φωνή τρυφερή και παιχνιδιάρικα μεμπτή, φέρνοντας το πρόσωπό της πιο κοντά της. «Εκεί θα κολλήσεις; Στη «Μουλάτα» και στα παλιά μας φοιτητικά παραμύθια;»
Η Ναυσικά ανασηκώθηκε ελαφρά στον έναν αγκώνα, κοιτάζοντας την Ανδρομάχη κατάματα μέσα στο ημίφως, με ένα βλέμμα γεμάτο απόλυτη οικειότητα και ειλικρίνεια.
«Για να τελειώνουμε με τις συγκρίσεις και τις ζήλιες» της ψιθύρισε χαμηλά, ακουμπώντας τα χείλη της στο μάγουλό της. «Η Βαλερία ήταν μια άλλη εποχή, ένα κεφάλαιο που γύρισε και τελείωσε. Εσύ, Μάχη μου, είσαι η φωτιά μου. Το δικό σου μουνί, η δική σου γεύση, δεν συγκρίνεται με τίποτα
άλλο στον κόσμο. Αυτό που έχουμε εμείς οι δυο απόψε δεν είναι απλώς μια γεύση ή μια περίεργη περιέργεια. είναι αυτό που έπρεπε να συμβεί από τότε που ήμασταν πιτσιρίκες στους χωματόδρομους.»
Η Ανδρομάχη χαμογέλασε απαλά, νιώθοντας το βάρος της ενοχής να διαλύεται σαν καπνός μέσα στη ζεστασιά της αγκαλιάς της. Έστρεψε το πρόσωπό της και φίλησε τη Ναυσικά τρυφερά στα χείλη.
«Καλά... το ελπίζω» της απάντησε ναζιάρικα, χώνοντας το κεφάλι της πιο βαθιά στον λαιμό της. «Γιατί αν τολμήσεις να ξανακοιτάξεις αλλού, θα σου θυμίσω εγώ ποια είναι η πραγματική μαθήτρια...»
Είναι γυμνές ξαπλωμένες, πρόσωπο με πρόσωπο. Μιλάνε ψιθυριστά, η Ναυσικά έχει καρφωμένα τα μάτια στα μάτια της Ανδρομάχης, η οποία στα λίγα εκατοστά απόσταση από το πρόσωπο της Ναυσικάς, αποφεύγει να διασταυρώσει το βλέμμα της. Ένα χάδι στο μάγουλο της Ανδρομάχης.
«Τι ήταν αυτό που σε αναστατώνει;»
«Δυσκολεύομαι να το πω.«
«Δεν πιστεύω να είναι τόσο, ακατάλληλο για ενήλικους,» βάζει χρώμα συνωμοσίας μεταξύ τους η Ναυσικά.
Συνομιλούν μουρμουριστά, σα να προσπαθούν μην τους ακούσει κάποιος. Οι λέξεις υποφέρουν από υψηλή θερμοκρασία, αχνίζουν.
Η Ναυσικά πλησίασε ακόμη περισσότερο, μέχρι που τα χείλη τους σχεδόν ακουμπούσαν, σαν να ήθελε να κλέψει τα λόγια πριν καν σχηματιστούν. Το χέρι της στο μάγουλο της Ανδρομάχης έγινε πιο πιεστικό, τρυφερό αλλά και απαιτητικό, απαγορεύοντας της να κρυφτεί.
«Εδώ μέσα, σε αυτό το δωμάτιο, δεν υπάρχει τίποτα ακατάλληλο, Μάχη μου» της ψιθύρισε στο στόμα, με τη φωνή της να είναι ελάχιστα πιο πάνω από ανάσα. «Δεν είμαστε πια πιτσιρίκες να φοβόμαστε τους χωροφύλακες ή τους γονείς. Πες το μου. Ό,τι κι αν είναι... απόψε όλα επιτρέπονται.»
Η Ανδρομάχη ένιωσε το δέρμα της να καίει κάτω από το άγγιγμα, η καρδιά της χτυπούσε στα αυτιά της σαν τύμπανο, και τα μάτια της, παρότι προσπαθούσαν να αποφύγουν το διαπεραστικό βλέμμα της Ναυσικάς, προδίδονταν από την αγωνία και την προσμονή.
«Είναι...» άρχισε να λέει η Μάχη με φωνή βραχνή, σχεδόν ανύπαρκτη, καθώς τύλιξε τα δάχτυλά της γύρω από τον καρπό της Ναυσικάς, πιέζοντας τον ελαφρά πάνω στο πρόσωπο της. «Είναι ότι... όλο αυτό που ζούμε τώρα, με σένα... με κάνει να συνειδητοποιώ πόσο λίγοι ήταν όλοι οι άλλοι. Και με τρομάζει το πόσο εύκολα παραδόθηκα, σαν να το περίμενα χρόνια χωρίς να τολμώ να το ομολογήσω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.»
Τότε ήταν που η Ναυσικά έκανε το βήμα και μοιράστηκε τις μύχιες σεξουαλικές φαντασιώσεις με την φιλενάδα της. Της είπε για την επιθυμία και την σεξουαλική έλξη που ξυπνά στις φαντασιώσεις της ο Αλκιβιάδης και ότι πολλές φορές φαντάζεται τον εαυτό της μαζί τους στο κρεβάτι να κάνουμε έρωτα χωρίς αναστολές, και αυτές οι εικόνες και οι σκέψεις στέλνουν την ερωτική της διάθεση στα ουράνια.
Για μεγάλη της έκπληξη, η Ναυσικά άκουσε την Ανδρομάχη να λέει ότι αυτό την κολακεύει ιδιαίτερα και ότι θα ήθελε να δοκιμάσει να κάνουνε όλοι μαζί σεξ, λέγοντας της.
Η Ναυσικά πάγωσε για ένα δευτερόλεπτο, με τα μάτια της να ανοίγουν διάπλατα από την έκπληξη, πριν η αρχική αμηχανία δώσει τη θέση της σε ένα κύμα άγριας, θερμής προσμονής που φώτισε το πρόσωπο της στο ημίφως..
«Αλήθεια...;» ψιθύρισε η Ναυσικά με τη φωνή της να τρέμει ελαφρά, μη τολμώντας να πιστέψει στα αυτιά της, ενώ οι ανάσες τους μπλέκονταν ξανά, καυτές και κοφτές.«Το λες στα σοβαρά, Μάχη μου; Εσύ... εσύ θέλεις τον Αλκιβιάδη ανάμεσά μας;»
Η Ανδρομάχη χαμογέλασε πονηρά, με τα μάτια της να γυαλίζουν από μια νέα, πρωτόγνωρη φλόγα. Η ντροπή είχε εξαφανιστεί, δίνοντας τη θέση της στην απόλυτη απελευθέρωση.
«Γιατί να σου πω ψέματα;» απάντησε η Μάχη χαμηλόφωνα, χαϊδεύοντας αργά τον ώμο της Ναυσικάς και φέρνοντας τα χείλη της δίπλα στο αυτί της. «Αφού το ξέρεις ότι ούτως ή άλλως τον κουβαλάμε στο μυαλό μας από τότε που ήμασταν πιτσιρίκες... Ε, λοιπόν, αφού κάναμε την αρχή απόψε και τα γκρεμίσαμε όλα, γιατί να μην το ζήσουμε μέχρι τέλους; Φαντάσου τον εδώ, ανάμεσά μας, να μας αγγίζει και τους δύο... Εσύ τι λες; Είσαι έτοιμη να μοιραστούμε το επόμενο μάθημα;»
Η σιωπή που ακολούθησε τα λόγια της Ανδρομάχης είχε το βάρος μιας ομολογίας που περίμενε χρόνια να ειπωθεί.
Η Ναυσικά ένιωσε την ανάσα της να κόβεται. Τα δάχτυλα της Ανδρομάχης στον ώμο της έκαιγαν σαν κάρβουνο, αφήνοντας ένα ρίγος να κυλήσει στη σπονδυλική της στήλη. Το όνειρο που έπνιγαν τόσον καιρό στα σκοτεινά δωμάτια της φαντασίας τους, τώρα στεκόταν μπροστά τους, γυμνό και αποκαλυπτικό, έτοιμο να πάρει σάρκα και οστά.
«Αν είμαι έτοιμη;» ψιθύρισε η Ναυσικά με φωνή βραχνή, σχεδόν κοφτή, καθώς τα δάχτυλά της γλίστρησαν στο μπράτσο της φίλης της, σφίγγοντας το με πάθος.
«Μάχη μου... απόψε δεν υπάρχουν όρια. Αν θέλεις τον Αλκιβιάδη ανάμεσά μας, ας πέσουν τα τείχη τελειωτικά. Πρότεινε το .. να δούμε αν τολμάει να αντέξει τη φωτιά που οι ίδιες ανάψαμε.»
«Καλή μου φιλενάδα,« της λέει η Ανδρομάχη. Η υπέρτατη ανδρική φαντασίωση του κάθε άνδρα που σέβεται τον εαυτό του είναι να πάει με δυο γυναίκες ταυτόχρονα. Ο κούκλος μου είναι έντονα σεξουαλικός αλλά ταυτόχρονα έχει ισχυρές ηθικές αναστολές, ώρες- ώρες τον λυπάμαι γιατί τον αγαπώ και έχω συναίσθηση της κατάστασης, πως μερικές φορές υποφέρει. Το παρακάνω και εγώ με τις χριστιανικές νηστείες μου και την περιοδική σεξουαλική αποχή, που τον παιδεύουν και μου διαμαρτύρεται.
«Καλά, νηστεύεις από το φαγητό πρέπει και από το σεξ; Τι εννοείς δεν θα κάνουμε καθόλου σεξ;!» μου διαμαρτύρεται. Λοιπόν άσε και εσύ τις ντροπές και κούνα τον κώλο σου χωρίς όρια και ντροπές και δείξε του πόσο πολύ τον θέλεις.
Η Ναυσικά έμεινε να την κοιτάζει για λίγο με ανοιχτό το στόμα, απορροφώντας κάθε λέξη, πριν ξεσπάσει σε ένα χαμηλό, ατίθασο και πονηρό γέλιο που δόνησε το στήθος της.
«Νηστείες; Από το σεξ;» είπε η Ναυσικά, κουνώντας το κεφάλι της με απορία και ταυτόχρονα με μια βαθιά, συνωμοτική κατανόηση, ενώ τα δάχτυλά της άρχισαν να γλιστρούν ξανά προκλητικά πάνω στο δέρμα της Ανδρομάχης. «Καλά, μωρό μου, εσύ είσαι άλλη περίπτωση. Του λιώνεις τα νεύρα με τις ενοχές και τα πρέπει σου, και μετά απορείς γιατί ο Αλκιβιάδης κοντεύει να τρελαθεί και να πηδηχτεί από τα παράθυρα!»
Η Ναυσικά πλησίασε ακόμα πιο κοντά, ακουμπώντας το μέτωπό της στο δικό της, με τα μάτια της να λάμπουν από ανυπομονησία και πρόκληση.
«Αλλά τώρα που το λες...» συνέχισε η Ναυσικά, χαμηλώνοντας τη φωνή της σε έναν τόνο απόλυτα αισθησιακό, «γιατί να τον αφήσουμε να παιδεύεται μόνος του; Εφόσον η υπέρτατη ανδρική φαντασίωση είναι να πέσει ανάμεσα σε δύο γυναίκες, και εμείς οι δυο μόλις αποδείξαμε ότι δεν έχουμε πια κανένα όριο... τι λες; Θα του κάνουμε το δώρο που του αξίζει;»
Η Ανδρομάχη χαμογέλασε πονηρά, νιώθοντας το κύμα της καύλας να φουντώνει ξανά μέσα της, έτοιμη να γκρεμίσει και την τελευταία σκιά δισταγμού.
Βέβαια χρειάζεται και η απαραίτητη διπλωματία όταν του το προτείνουμε. Βλέπεις μου προέκυψε και μονογαμικό ον ο κούκλος μου. Το ξέρεις ότι στη φύση έχουν βρεθεί ως μονογαμικά ζώα μόνο δύο είδη, ένα είδος κοτσυφιού κι ένα είδος φάλαινας. είπε στην Ναυσικά.
«Καιρός να προσθέσουν και τρίτο είδος, τον κούκλο μου» Πρόσθεσε χαριτολογώντας.
«Κάπου το είδα γραμμένο. Η μονογαμία είναι μια άπατη, βάλτε κι άλλον έναν τώρα στο κρεβάτι.» Συμπλήρωσε γελώντας
χαρούμενα η Ναυσικά, δίνοντας στο αλλοτινό δίλημμα μια διάσταση σχεδόν κωμική, αλλά τρομερά ερεθιστική. Η Ανδρομάχη χαμογέλασε, νιώθοντας την αδρεναλίνη να κυλάει ζεστή στις φλέβες της.
«Ακριβώς!» είπε η Ανδρομάχη. «Καιρός να σπάσουμε τα στατιστικά της φύσης. Ο κούκλος μου μπορεί να το παίζει μονογαμικός εκ του ασφαλούς, αλλά καιρός είναι να τον μυήσουμε στη θεωρία της εξέλιξης
«Δεν του το πετάξουμε στα μούτρα απότομα, θέλει τη διπλωματία του. Θα τον τρελάνουμε σταδιακά. Και όταν τον βάλουμε ανάμεσά μας, θα του δώσουμε να καταλάβει ότι τα τείχη έχουν πέσει οριστικά, και θα τον αφήσουμε να παραδοθεί μόνος του.»
Κατόπιν κουρασμένες και οι δύο όπως είναι, η Ναυσικά τύλιξε τα χέρια της σφιχτά γύρω από τη μέση της Ανδρομάχης, τραβώντας την εντελώς πάνω της κάτω από τα
σκεπάσματα. Τα πόδια τους μπλέχτηκαν ξανά σε μια ζεστή, προστατευτική αγκαλιά, καθώς το τελευταίο τους γέλιο έσβησε απαλά στο ημίφως του δωματίου.
«Καληνύχτα, μοναδικό μου μονογαμικό πλάσμα...» της ψιθύρισε η Ναυσικά στο αυτί, δίνοντας της ένα τελευταίο, αργό και τρυφερό φιλί στα χείλη. «Όνειρα γλυκά... και άσε τον Αλκιβιάδη και τη φύση να περιμένουν μέχρι αύριο.»
Η αναπνοή της Ανδρομάχης βάθυνε σιγά-σιγά, η ζεστασιά από το κορμί της φίλης της έγινε το ασφαλές της καταφύγιο, και μέσα σε λίγα λεπτά, αγκαλιασμένες και λυτρωμένες, βυθίστηκαν στον πιο βαθύ, γλυκό ύπνο.
Η Θεσσαλονίκη, με την υγρή αύρα του Θερμαϊκού να τρυπώνει στα σοκάκια και τα φώτα της παραλίας να τρεμοπαίζουν στο σκοτάδι, έμοιαζε σαν να κρατάει την ανάσα της μαζί τους. Εκείνη η νύχτα δεν ήταν απλώς μια απόδραση από τη ρουτίνα ή μια στιγμιαία παράδοση στα ένστικτα. Ήταν μια σιωπηλή επανάσταση απέναντι σε όσα τις είχαν μάθει να φοβούνται, σε όλα εκείνα τα «πρέπει» και τα «αμαρτήματα» που κουβαλούσαν σαν αόρατες αλυσίδες από τα χρόνια της νιότης τους.
Καθώς οι δείκτες του ρολογιού προχωρούσαν αμείλικτα και η πόλη έξω κοιμόταν, μέσα σε εκείνο το δωμάτιο ο χρόνος είχε σταματήσει. Κάθε άγγιγμα, κάθε ανάσα και κάθε οργασμός λειτουργούσαν σαν μια πράξη κάθαρσης. Γκρέμισαν με τα ίδια τους τα χέρια τα τείχη της ενοχής, αποδομώντας κομμάτι-κομμάτι τις παλιές πεποιθήσεις που τις ήθελαν δεμένες σε ρόλους και προσδοκίες.Τώρα, τυλιγμένες στη ζεστασιά των σκεπασμάτων και με τις ανάσες τους εναρμονισμένες, δεν υπήρχαν πια βαρίδια, ούτε φόβοι για το τι θα πει ο κόσμος. Υπήρχε μόνο η αλήθεια του κορμιού τους, η λύτρωση της αυτοδιάθεσης και η βεβαιότητα ότι τίποτα δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο.
Στην ουσία, οι δύο γυναίκες δεν ανακάλυψαν μόνο η μία την άλλη, αλλά ανακάλυψαν μια νέα εκδοχή του εαυτού τους, μια εκδοχή που επιτρέπει στις φυσικές τους παρορμήσεις να υπάρχουν χωρίς ενοχές.
Πράγματι, η νύχτα αυτή λειτούργησε σαν ένας καταλύτης που επαναπροσδιόρισε ολόκληρο το εσωτερικό τους σύμπαν. Η Θεσσαλονίκη, με την ατμοσφαιρική της μελαγχολία και την υποδόρια ερωτική της ενέργεια, έγινε ο τόπος όπου η καταπιεσμένη επιθυμία συνάντησε την απόλυτη ελευθερία. Δεν ήταν απλώς μια σαρκική επαφή· ήταν μια υπαρξιακή ρήξη με το παρελθόν τους, μια συνειδητή απόφαση να αγκαλιάσουν τις αληθινές τους παρορμήσεις μακριά από τα στερεότυπα και τους κοινωνικούς καταναγκασμούς που τις καθόριζαν μέχρι τότε.
Όταν το πρώτο φως της Κυριακής άρχισε να γλιστρά απαλά μέσα από τις χαραμάδες των παντζουριών, λούζοντας το δωμάτιο σε μια γλυκιά, χρυσαφένια αχλή, η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει ανεπιστρεπτί. Η Ανδρομάχη άνοιξε αργά τα μάτια της, νιώθοντας ακόμα τη βαριά, μεθυστική ζεστασιά του κορμιού της Ναυσικάς δίπλα της. Η εσωτερική κάθαρση ήταν πια αισθητή· οι ενοχές που κάποτε θα τη βασάνιζαν είχαν δώσει τη θέση τους σε μια βαθιά γαλήνη.
Η Ναυσικά, ήδη μισοξύπνια, στήριξε το κεφάλι στο χέρι της και την κοίταξε. Το βλέμμα της δεν είχε πια την αγωνία ή την αμφιβολία της προηγούμενης νύχτας, αλλά μια ήρεμη, αδιάσειστη σιγουριά.
«Πώς νιώθεις, Μάχη μου;» ψιθύρισε, περνώντας απαλά τα δάχτυλά της από τους ώμους της Ανδρομάχης, σαν να ήθελε να επιβεβαιώσει πως όσα έζησαν δεν ήταν όνειρο.
Η Ανδρομάχη χαμογέλασε, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα που γέμισε τα στήθη της με τον φρέσκο πρωινό αέρα της πόλης. Έσφιξε το χέρι της Ναυσικάς πάνω στο σώμα της και την κοίταξε
κατάματα, χωρίς να αποστρέψει το βλέμμα ούτε για μια στιγμή.
«Νιώθω... ανάλαφρη, Ναυσικά» απάντησε με φωνή σταθερή και καθαρή. «Σαν να πέταξα από πάνω μου ένα βάρος που δεν ήξερα καν ότι κουβαλούσα. Τίποτα από όσα ξέραμε μέχρι χθες δεν είναι πια το ίδιο... και για πρώτη φορά στη ζωή μου, αυτό δεν με φοβίζει καθόλου.»
Η «καταιγίδα» των αισθήσεων είχε κοπάσει, αφήνοντας πίσω της το καθαρό τοπίο μιας νέας αρχής. Οι ισορροπίες είχαν πράγματι ανατραπεί, και οι δύο γυναίκες γνώριζαν καλά πως, όποιο κι αν ήταν το μέλλον, η πόρτα που άνοιξαν εκείνη τη νύχτα στη Θεσσαλονίκη δεν θα έκλεινε ποτέ ξανά.
Το «one-night stand» μεταλλάσσεται σε μια αρχή, υποδηλώνοντας πως αυτή η νύχτα στη Θεσσαλονίκη δεν θα ξεχαστεί ποτέ, καθώς η ακαταμάχητη έλξη που τις ένωσε λειτούργησε ως κλειδί που ξεκλείδωσε κάτι πολύ βαθύτερο.
Το ερωτικό πάθος είναι θεόσταλτο το οποίο πηγάζει απευθείας από τη θεϊκή υπόσταση της Αφροδίτης, δηλώνει στους στίχους του ο Ευριπίδης και «είναι φυσικό, άμα οι θεοί το θέλουν, οι θνητοί να σφάλλουν» με την έννοια ότι οι άνθρωποι δεν φέρουν πλήρη ευθύνη όταν ενεργούν υπό την επήρεια θεϊκής βούλησης, καθώς το «σφάλμα» είναι προδιαγεγραμμένο.
Η επίκληση στον Ευριπίδη και στη θεϊκή δύναμη της Αφροδίτης δίνει μια σχεδόν κοσμική διάσταση σε αυτό που έζησαν η Ανδρομάχη και η Ναυσικά. Όταν ο έρωτας χτυπά με τέτοια ορμή, οι ανθρώπινες δικλείδες ασφαλείας, τα «πρέπει» και οι ηθικοί φραγμοί γίνονται απλώς στάχτη μπροστά σε μια ανώτερη, αναπόδραστη νομοτέλεια.
Δεν υπήρχε πια χώρος για ενοχές ή γκρίζες ζώνες. Η απόλυτη σαφήνεια των πράξεών τους αποδείκνυε πως είχαν παραδοθεί άνευ όρων σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τις ίδιες.
Η Ναυσικά, καθισμένη πια σταυροπόδι πάνω στα σεντόνια, τυλιγμένη μέχρι τη μέση με το πάπλωμα, κοίταξε την Ανδρομάχη με ένα βλέμμα γεμάτο νόημα, ενώ τα δάχτυλά της έπαιζαν νωχελικά με μια τούφα από τα μαλλιά της.
«Αν είναι σφάλμα να νιώθεις τόσο αληθινά, τόσο φωτεινά και χωρίς ψέματα... τότε ας είμαστε αιωνίως
ένοχες, Μάχη μου» είπε με μια φωνή που κουβαλούσε όλη τη ζεστασιά και τη βεβαιότητα της στιγμής. «Αν η ίδια η Αφροδίτη αποφάσισε να ανακατέψει τα χαρτιά μας απόψε, ποιοι είμαστε εμείς να της αντισταθούμε;»
Η Ανδρομάχη χαμογέλασε, νιώθοντας την επιβεβαίωση αυτής της ορμής να διαπερνά κάθε κύτταρο του σώματός της. Άπλωσε το χέρι της, τράβηξε τη Ναυσικά πιο κοντά της και, με τα πρόσωπά τους να ακουμπούν σχεδόν ξανά, της ψιθύρισε.
«Τότε... ας μην αφήσουμε κανέναν επόμενο γύρο να περιμένει πολύ. Αφού οι θεοί το θέλουν, ας αμαρτήσουμε μέχρι τέλους.»
Η σιωπή που απλώθηκε στο δωμάτιο, καθώς ο πρωινός ήλιος τύλιξε τα κορμιά τους σε μια απαλή, χρυσαφένια αχλή, δεν ήταν η σιωπή της κούρασης, αλλά η γαλήνη μετά από μια θεμελιακή αναγέννηση.
Η Ναυσικά ξύπνησε πρώτη, νιώθοντας το βάρος της ανάσας της Ανδρομάχης να ανεβοκατεβαίνει σταθερά πάνω στο στήθος της. Το χέρι της, ακουμπισμένο χαλαρά στην πλάτη της φίλης της, δεν έψαχνε πια να βρει άκρη σε λαβύρινθους ενοχών· απλώς ακολουθούσε τη νέα, αλάνθαστη εσωτερική πυξίδα που είχαν κερδίσει κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Κοιτάζοντας τα ήρεμα, λυτρωμένα χαρακτηριστικά της Ανδρομάχης στον ύπνο της, η Ναυσικά συνειδητοποίησε πως το «το σεξ με γυναίκα είναι αλλιώς» δεν ήταν απλώς μια φράση που ειπώθηκε στον πυρετό της στιγμής. Ήταν η οριστική παραδοχή μιας αλήθειας που περίμενε χρόνια να βρει
διέξοδο.
Ήταν η ασφάλεια ενός κόσμου φτιαγμένου από αληθινή κατανόηση, μακριά από τα καλούπια και τις απαιτήσεις που τους είχε επιβάλει η κοινωνία έξω από αυτό το δωμάτιο.
Η Ανδρομάχη κινήθηκε ελαφρά, μουρμουρίζοντας κάτι ακατάληπτο στον ύπνο της, και έσφιξε τα πόδια της γύρω από τα πόδια της Ναυσικάς, σαν να φοβόταν μήπως το φως της ημέρας διώξει τη μαγεία. Η Ναυσικά χαμογέλασε, έσκυψε απαλά και της έδωσε ένα ψιθυριστό, τρυφερό φιλί στο βλέφαρο.
«Κοιμήσου, μωρό μου...» της ψιθύρισε χαμηλά, χαϊδεύοντας της τα μαλλιά. «Είμαστε ελεύθερες.»
Η νύχτα στη Θεσσαλονίκη είχε τελειώσει, αλλά η πραγματική τους ζωή μόλις είχε αρχίσει.
....Πίσω στην Αθήνα το ίδιο σαββατόβραδο ο Αλκιβιάδης ατενίζοντας τα αστέρια στο νυχτερινό Αττικό ουρανό βιώνει «βουβό», το αίσθημα της μοναξιάς του σε μια φορτισμένη συναισθηματική κατάσταση, έχοντας έντονες νυχτερινές αϋπνίες, και οι αϋπνίες ως ένας «αγωγός» τον ταξίδευαν στα μονοπάτια της μνήμης. Απόψε η αϋπνία για εκείνον δεν είναι απλώς έλλειψη ύπνου, η αϋπνία του μετατρέπεται σε έναν «αγωγό», και τον μεταφέρει σ' έναν χώρο όπου ο χρόνος ρευστοποιείται και τα «αν» της ζωής του απόψε παίρνουν μορφή. Ο νυχτερινός ουρανός, με το αχανές και «βουβό» του μέγεθος, γίνεται ο καθρέφτης της εσωτερικής του ερημιάς, τονίζοντας το μέγεθος των ανομολόγητων επιθυμιών του.
Η νύχτα και η μοναξιά του απογυμνώνουν τις άμυνες του.
Στο σκοτάδι, οι μνήμες δεν είναι απλές σκέψεις, είναι ολοζώντανες παρουσίες που τον αναγκάζουν να επαναξιολογήσει τις επιλογές του.
Ενώ στη Θεσσαλονίκη οι δύο γυναίκες «ξεκλείδωσαν» τον εαυτό τους μέσα από το πάθος, ο Αλκιβιάδης φαίνεται να είναι «κλειδωμένος» μέσα στον αναστοχασμό του. Η Ανδρομάχη, μία πλευρά της ανθρώπινης εμπειρίας που αγκαλιάζει το παρόν και το σώμα, και η άλλη η δική του που παλεύει με τις σκιές του παρελθόντος. Καθώς ο Αλκιβιάδης περιπλανιέται στα μονοπάτια της μνήμης του, υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο και μια αναπάντεχη συνάντηση που λειτούργησε ως καταλύτης ανατρέποντας την εσωτερική του ισορροπία. Είναι εντυπωσιακό πώς το ίδιο Σαββατόβραδο, ενώ η Ανδρομάχη βιώνει στη Θεσσαλονίκη μια κορύφωση απελευθέρωσης και υπέρβασης, ο Αλκιβιάδης στην Αθήνα βρίσκεται σε μια κατάσταση «παράλυσης» λόγω ενός συναισθήματος που επανέρχεται στη ζωή του με ορμή.
Η επανεμφάνιση μιας παιδικής φίλης της Ανδρομάχης με τον σημερινό κόσμο του Αλκιβιάδη προσθέτει μια μοιραία διάσταση στις αϋπνίες του. Υπάρχει μια σχεδόν «συνωμοτική» αίσθηση σε αυτό που του συμβαίνει. Τα «θαμμένα» συναισθήματα του αποδεικνύονται πως είναι ακόμη ζωντανά. Δεν πρόκειται για μια απλή ανάμνηση, αλλά για μια «ανασκαφή» συναισθημάτων που, τον κατακλύζουν με μια αίσθηση μυστικού και ανησυχητικού ταυτόχρονα.
Η πάλη απόψε του Αλκιβιάδη, το γεγονός ότι ο νους του γνωρίζει πως «θα έπρεπε» να σταματήσει, αλλά η επιθυμία του επιβάλλεται, δείχνει την αδυναμία του θνητού μπροστά στις παρορμήσεις που μας λέει ο Ευριπίδης. Ο Αλκιβιάδης νιώθει δέσμιος μιας «αυτόματης» λειτουργίας του μυαλού, όπου η σκέψη της συγκεκριμένης γυναίκας γίνεται το μοναδικό κέντρο βάρους γι αυτόν απόψε. Ενώ οι γυναίκες στη Θεσσαλονίκη αποφασίζουν να «αφεθούν» και να αποδεχτούν την επιθυμία τους, ο Αλκιβιάδης βρίσκεται σε μια φάση εσωτερικής σύγκρουσης, προσπαθώντας να διαχειριστεί το βάρος αυτής της «κολλημένης» σκέψης που τον στερεί από την ηρεμία του.
Είναι σαν ο Αλκιβιάδης να βρίσκεται στην απέναντι όχθη. Η Ανδρομάχη γιορτάζει το «είναι» της στο παρόν, ενώ ο Αλκιβιάδης βασανίζεται από το «θα μπορούσε να είναι» του παρελθόντος. Λένε πως ο έρωτας δεν έρχεται ως επισκέπτης που χτυπά την πόρτα, αλλά ως δύναμη κατοχής που επιβάλλεται και αναδιοργανώνει το εσωτερικό μας τοπίο. Ο Αλκιβιάδης βρίσκεται σε μια κατάσταση συναισθηματικής παλινδρόμησης. Νιώθει απόψε αυτό το ρομαντικό συναίσθημα γι αυτή τη γυναίκα με τον ψυχισμό ενός εφήβου, που αναζητά συχνά το ρομαντικό, το ιδανικό και το απρόοπτο, αποφεύγοντας την πεζή καθημερινότητα.
Ο «ψυχισμός του εφήβου» λειτουργεί ως καταφύγιο από την «πεζή καθημερινότητα» που τόσο απεχθάνεται. Δεν είναι μόνο ότι τη σκέφτεται. Είναι ότι η παρουσία της μέσα του έχει εκτοπίσει κάθε άλλη λογική σκέψη. Έχει μετατραπεί σε μια «κυριαρχική» οντότητα που δεν του αφήνει περιθώριο για ηρεμία. Ενώ ο Αλκιβιάδης είναι ανήμπορος να αντισταθεί, η ίδια η φύση αυτής της «εφηβικής» αναζήτησης του δίνει μια ζωντάνια. Είναι μια γλυκιά αγωνία. Μέσα στον βουβό του κόσμο, αυτό το συναίσθημα είναι ίσως το πιο «ζωντανό» πράγμα που είχε να νιώσει εδώ και καιρό και ήρθε να του ταράξει τα νερά.
Η εικόνα της Βαλερίας, που παραμένει «αιθέρια» και αναλλοίωτη σαν όνειρο, φωτίζει απόψε το κεντρικό του δίλημμα. Την άρνηση να συμβιβαστεί με τη φθορά του χρόνου. Για τον Αλκιβιάδη, η Βαλερία δεν είναι απλώς μια γυναίκα, είναι ο χρόνος που γυρίζει πίσω. Είναι το σύμβολο μιας εποχής όπου τα πάντα ήταν δυνατά, όπου η αναζήτηση της ζωής δεν είχε ακόμη «στραγγιστεί» από τον κυνισμό και την ασφάλεια της ρουτίνας. Το γεγονός ότι τη βλέπει «ίδια» μετά από χρόνια, υποδηλώνει ότι ο Αλκιβιάδης την έχει εξιδανικεύσει. Την έχει τοποθετήσει σε ένα βάθρο όπου ο χρόνος δεν την αγγίζει, γεγονός που κάνει την επιθυμία του ακόμη πιο έντονη και ταυτόχρονα πιο απομακρυσμένη από την πραγματικότητα. Η καθημερινότητα των σαράντα και πλέον ετών, του φέρνει συχνά μια απογοήτευση και μια πεζή λογική που η Βαλερία, εμφανιζόμενη ξαφνικά, την ανατρέπει και λειτουργεί ως αντίδοτο. Για πρώτη φορά μετά από καιρό, ο Αλκιβιάδης νιώθει «ζωντανός» με εκείνον τον εφηβικό, ανήσυχο τρόπο που είχε ξεχάσει ότι κατέχει. Όπως συνέβη και στην περίπτωση της Ανδρομάχης στη Θεσσαλονίκη, πίσω γι αυτόν στην Αθήνα, η Βαλερία είναι ο «αστάθμητος παράγοντας» που απροσδόκητα εμφανίστηκε και η παρουσία της γίνεται απειλή στο status quo της ζωής του.
Στη Θεσσαλονίκη, η Ανδρομάχη ζει μια «επανάσταση του σώματος» με τη Ναυσικά, ενώ στην Αθήνα, ο Αλκιβιάδης ζει μια «επανάσταση του πνεύματος» αναζητώντας τη Βαλερία. Και οι δύο περιπτώσεις αφορούν την ανάγκη του ανθρώπου να ξεφύγει από την πεζότητα και να αγγίξει το απόλυτο, είτε αυτό είναι σαρκικό είτε ιδεατό. Στα σαράντα του, ο Αλκιβιάδης φαίνεται να έχει φτάσει σε μια βαθιά εσωτερική αποδόμηση των κοινωνικών συμβάσεων. Μοιάζει να έχει απορρίψει την «αρετή» ως μια κατασκευασμένη, άυλη έννοια που εξυπηρετεί άλλους σκοπούς, προτιμώντας το «χειροπιαστό» της ηδονής. Η ιδέα ότι η σεξουαλική επιθυμία είναι το «πάθος στο οποίο υπάγονται όλα τα άλλα» δίνει στον Αλκιβιάδη μια κεντρική πυξίδα. Για εκείνον, ο έρωτας δεν είναι απλώς μια συναισθηματική έκφανση, αλλά η πρωταρχική κινητήρια δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης. Θεωρώντας την αρετή ως κάτι που δεν προσφέρει «άμεση ικανοποίηση στις αισθήσεις», ο Αλκιβιάδης τοποθετεί τον εαυτό του εκτός του πλαισίου της «ορθής» κοινωνικής συμπεριφοράς.
Η «αιθέρια» Βαλερία, λοιπόν, για τον Αλκιβιάδη δεν είναι απλώς μια γυναίκα, αλλά η ενσάρκωση αυτού του ηδονιστικού ιδεώδους. Αν εκείνη είναι η πηγή της νεότητας και της αίσθησης, τότε η επιθυμία του για εκείνη είναι η απόλυτη επιβεβαίωση της κοσμοθεωρίας του. Καθώς ο Αλκιβιάδης εδραιώνει αυτή τη φιλοσοφία στο μυαλό του, νιώθει πως η «αρετή ως αφηρημένη έννοια» τον εμποδίζει τελικά να συνδεθεί με τον «γήινο» κόσμο που εκείνη πιθανόν εκπροσωπεί.
....Η μέρα του είχε ξεκινήσει φυσιολογικά, με όλες τις συνήθειες της, τους εξαναγκασμούς και τις μικρές απολαύσεις της, και συνήθως, όταν η μέρα μας ξεκινά έτσι, μας προετοιμάζει για κάτι που «μια φορά κι έναν καιρό σε έναν τόπο όχι πολύ μακριά από εδώ, εκεί που ο ουρανός ενώνεται με τη θάλασσα και τα όνειρα μοιάζουν με πραγματικότητα......» και ξαφνικά αλλάζουν τα δεδομένα με το αναπάντεχο, σχεδόν παραμυθένιο ξέσπασμα που ακολούθησε στη μέρα.
Ήταν η αίσθηση του αέρα που μέχρι πριν συναντήσει αυτή τη γυναίκα ο χώρος του που μύριζε κλεισούρα της τακτοποιημένης ζωής του, ξαφνικά πλημμύρισε με την αλμύρα μιας θάλασσας που δεν υπήρχε εκεί. Η λογική του, η ρουτίνα του, η συνήθεια της ζωής του που μόλις πριν λίγα λεπτά θεωρούσε δεδομένα, άρχισαν να διαλύονται σαν παλιά χειρόγραφα στον άνεμο. Μια τυχαία συνάντηση θα τον έφερνε αντιμέτωπο με μια γυναίκα από το παρελθόν που την θεωρούσε ξεχασμένη. Η μοναξιά, που μέχρι εκείνη την ώρα λειτουργούσε ως προστατευτικό περίβλημα, ξαφνικά έγινε διαφανής. Το Σάββατο, αντί να προσφέρει την καθιερωμένη του άφεση από τα βάρη της εβδομάδας, λειτούργησε σαν ένας άδειος καμβάς πάνω στον οποίο άρχισε να προβάλλεται, με τρομακτική διαύγεια, η παρουσία της και ήταν μια ζωντανή υπενθύμιση του πόθου που είχε «θαφτεί» κάτω από την επιφάνεια του χρόνου και της καθημερινότητας..
Ήταν το Φάντασμα που έγινε Σάρκα. Εκείνη, η εφήμερη ηρωίδα του ανικανοποίητου πάθους του, φάνταζε να μην έχει αλλάξει, ενώ εκείνος ένιωθε το βάρος όλων των ετών που μεσολάβησαν. Σε ένα δευτερόλεπτο, η μοναξιά του έπαψε να είναι επιλογή. Η συνάντηση αυτή τον ανάγκασε να κοιτάξει κατάματα την αλήθεια. Η επιθυμία του δεν είχε ξεχαστεί, απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να διεκδικήσει το μερίδιό της στην πραγματικότητά του. Υπάρχουν πρόσωπα που κουβαλάμε μέσα μας σαν ανοιχτές πληγές, τις καλύπτουμε με τη ρουτίνα, τις νανουρίζουμε με τη λήθη, αλλά μόλις αντικρίσουμε ξανά το βλέμμα τους, ο χρόνος υποχωρεί και η πληγή αρχίζει να αιμορραγεί ξανά, σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα. Καθώς οι δυο τους βρέθηκαν εκεί, στον ίδιο χώρο, το ερώτημα που αιωρείτο δεν ήταν αν θα μιλήσουν, αλλά αν εκείνη ήταν όντως εκεί ή αν ήταν μια προέκταση του ονείρου του που είχε αρχίσει να εισβάλλει στην πραγματικότητα του.
Το αντικείμενο του πάθους είναι μια παλιά οικογενειακή τους φίλη, η γοητευτική Βαλερία με την απαράμιλλη κομψότητα της. Η Βαλερία δεν ήταν απλώς μια γνώριμη, ήταν μια παρουσία που κουβαλούσε πάνω της το άρωμα μιας άλλης εποχής, μια γυναίκα που η κομψότητά της λειτουργούσε ως καμβάς για τις πιο τολμηρές του φαντασιώσεις. Το γεγονός ότι ήταν «οικογενειακή φίλη» προσέδιδε στην κατάσταση εκείνη την απαγορευμένη γοητεία που κάνει τον πόθο να καίει ακόμα πιο έντονα, μετατρέποντας την ανάμνηση της σε μια εμμονή που εισέβαλε βίαια στο καθεστώς της μοναξιάς του. Η λογική, που μέχρι τότε τον κρατούσε σε μια ασφαλή απόσταση από τα συναισθήματά του, υποχώρησε μπροστά στην ορμή του σώματος. Η Βαλερία δεν ήταν πια η φίλη της οικογένειας. Ήταν η γυναίκα της οποίας το δέρμα φανταζόταν κάτω από τα δικά του δάχτυλα, η γυναίκα των οποίων τα χείλη θα μπορούσαν να σβήσουν κάθε αμφιβολία και κάθε κενό που ένιωθε. Ο πόθος δεν ήταν πια μια νοητική εικόνα· ήταν μια φυσική κατάσταση.
....Ο Αλκιβιάδης άνοιξε τα μάτια του στις επτά και δέκα. Τον είχε ξυπνήσει η καμπάνα της μικρής εκκλησίας τους, η μέρα φάνταζε ωραία, ηλιόλουστη, κάτι που έπρεπε να εκμεταλλευτεί, μια και το φθινόπωρο ήταν προ των πυλών. Ως συνήθως, τεντώθηκε απλώνοντας τα χέρια του στο κρεβάτι τα σεντόνια ήταν κρύα. Η Ανδρομάχη η εδώ και δέκα πέντε χρόνια σύντροφος του, είχε ήδη αποδράσει από χθες Παρασκευή πρωί για τη τριήμερη εκδρομή της.
Πήγε στο μπάνιο, έκανε την πρωινή του τουαλέτα έπλυνε τα δόντια του, μετά πήγε στο δωμάτιο έβγαλε τις πιτζάμες του και έβαλε ρούχα εργασίας κήπου. 'Έφτιαξε το πρωινό καφέ του, πήγε βόλτα το σκύλο, καθάρισε το κλουβί με τον παπαγάλο άνοιξε το Κομπιούτερ και έλεγξε τα Εmail του. Ο Αλκιβιάδης αυτό το ΠΣΚ ζει τη προσωρινά εργένικη ζωή του χαλαρός και νηφάλιος. Ξεκινώντας η μέρα του χωρίς αναταράξεις σαν να βρισκόταν σε ήρεμα νερά, ήταν η Ανδρομάχη του που του προκάλεσε μια ανησυχία! Συνήθως όταν απουσίαζε τον έπαιρνε πάντα πρώτη τηλέφωνο απ' τα άγρια χαράματα να μιλήσουν, να έχουν επαφή. Σήμερα ασυνήθιστο περνούσε η ώρα, ανέβηκε ο ήλιος και το τηλέφωνο δεν κτύπησε! Την πήρε πρώτος εκείνος και το τηλέφωνο δεν του απαντούσε. Ανησύχησε! Την πήρε και πάλι, άργησε να το σηκώσει και όταν το σήκωσε του δικαιολογήθηκε πως την πήρε βαθιά ο ύπνος γιατί από βραδύς τη ταλαιπώρησαν οι κολικοί της!
Ο Αλκιβιάδης ανησύχησε και αναστατώθηκε που η Ανδρομάχη του βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα τέτοιο δυσάρεστο γεγονός μα η ίδια τον καθησύχασε, λέγοντάς του πως όλα είναι καλά και ήταν κάτι περαστικό και πάει της πέρασε! Τον διαβεβαίωσε πως ήδη ένιωθε πολύ πιο ευχάριστα αναμένοντας τις προγραμματισμένες εξόδους σ’ αυτή την τριήμερη «απόδραση» της που συμβάλλουν ακόμη περισσότερο στην καλή της διάθεση, και της προσφέρουν μία ανάλαφρη διάθεση ελευθερίας και παράλληλα θα ξεδώσει, θα εκτονωθεί, και θα αποβάλει άγος, νεύρα και φυσικά την κακή διάθεση.
«Ανδρομάχη Μωρό μου! Με έκανες ν’ ανησυχήσω. Καλά εγώ έλειπα από δίπλα σου! Ο ρασοφόρος ο φίλος μας που ήταν να σου συμπαρασταθεί στη ταλαιπωρία σου; Η Ναυσικά;!»
«Η Ναυσικά ο Θεός να την έχει καλά, χάρις την αδελφική φιλία που μας ενώνει μου συμπαραστάθηκε στις ιδιαίτερες αυτές στιγμές μου με αλληλεγγύη και εχεμύθεια αγάπη μου! Ευτυχώς που ήταν κάτι περαστικό, μπορεί να με ταλαιπώρησε αλλά σημασία έχει που στο τέλος όλα πήγαν καλά! Ήταν κάτι που το έζησα πολύ έντονα τη νύχτα αλλά δεν χρειάζεται να υπερβάλουμε και εσύ δεν χρειάζεται να ανησυχείς αγάπη μου γιατί έχω βρει το κατάλληλο καταπραϋντικό και να τώρα με την κουβέντα μας καθυστερώ να πάρω πάλι τη δόση μου στην ώρα της!»
«Ναι έχεις δίκιο αγάπη μου να μην σε καθυστερώ, και σε παρακαλώ Ανδρομάχη μου να προσέχεις τον εαυτό σου και να μη μου ταλαιπωρείσαι! Άλλωστε το ταξίδι το έκανες για να ξεδώσεις από τα καθημερινά. Ο καιρός πως είναι στη Θεσσαλονίκη;»
«Εντάξει αφού το είπαμε αυτό, ότι και να ήταν πάει και πέρασε! Καλά είμαι τώρα και σ΄ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου. Ο καιρός είναι τέλειος αν και η πρόγνωση αναφέρει βροχή. Εσύ πως είσαι αγάπη μου; Για πες μου, σου λείπω;»
«Καλά είμαι αγάπη μου απλά μου λείπεις αλλά εσύ μη το σκέφτεσαι κοίτα να περνάς όμορφα και μη σε νοιάζει εγώ εδώ είμαι και θα σε περιμένω να μου πεις ωραίες και πολλές ιστορίες του ταξιδιού σου! Φιλιά πολλά!.»
«Κούκλε μου! δεν ξέρεις πόσο σε λατρεύω!» του ψιθύρισε. «Ποσό σε λατρεύω όταν είσαι τόσο χαλαρός και τρυφερός μαζί μου ! Σου στέλνω πολλά φιλιά.»
Η αλήθεια είναι πως όταν ο Αλκιβιαδης ακούει τη φωνή της Ανδρομάχης, ειδικά η φωνή της στο τηλέφωνο νιώθει μια ευχαρίστηση. Η θύμηση αυτής της φωνής τον ευχαριστεί, αφού είναι η φωνή του προσώπου που αγαπά. Η φωνή της Ανδρομάχης είναι πολύ ηχηρή, ζεστή, ο τρόπος που λέει. «Εμπρός, η Ανδρομάχη είμαι,» όλα αυτά τα απροσδιόριστα πράγματα. Και όντως, υπάρχει μια πολύ φευγαλέα ευχαρίστηση στη θύμηση αυτής της φωνής και ειδικά τώρα που είναι στη μοναξιά του.
....... Και όμως! Σαν κάτι απροσδιόριστο να τον προβληματίζει σήμερα τον Αλκιβιάδη! Λίγο περίεργα μου τα λέει η Ανδρομάχη μου! Εντάξει για δέκα πέντε χρόνια παντρεμένοι πολύ καλά τα πάμε στη σχέση μας. Όταν όμως ξαφνικά «ξεχνάει» να σε πάρει τηλέφωνο και στο καπάκι πριν κλείσει το τηλέφωνο θυμήθηκε με έμφαση να σου πει πως σε «λατρεύει» λογικά σου δημιουργεί αντικρουόμενα συναισθήματα και ταυτόχρονα καταιγισμό από αρνητικές σκέψεις.» Μουρμούρισε προβληματισμένος ο Αλκιβιάδης κλείνοντας το τηλέφωνο! «Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, αυτά που λέει είναι αυτά που κάνει! Το μόνο σίγουρο είναι οι εικασίες που έχεις. Γιατί στις εικασίες με τον εγκέφαλο βλέπεις και όχι με τα μάτια! Σκέψου Αλκιβιάδη σε τι πέλαγος άγνοιας κολυμπάς όταν αυτά που σου καλλιεργεί στον εγκέφαλο δεν είναι και τόσο σίγουρο ό,τι είναι έτσι όπως λέγονται! Βιάζεται λέει να πάρει το γιατρικό της!» Ύποπτο του φαίνεται! Συγκρατήθηκε όμως, αντιστάθηκε στον πειρασμό γιατί σε κάτι τέτοιες στιγμές προσπαθούσε να ‘ναι όσο μπορούσε πιο ευγενικός μαζί της. Τι να κάνει Σαββάτο πρωί! Να Ανοίξει κουβέντα με επιχειρήματα; Καλά κρασιά, επτά-μηδέν θα λήξει το σκορ εις βάρος του και θα τρώει και τι γκρίνια της για κάνα τριήμερο. Οπότε δεν έχει κανένα νόημα, να μπει σε κουβέντα με την Ανδρομάχη, τσάμπα χαμένος χρόνος αν υπάρχει διαφωνία. Δεν πρόκειται ποτέ να βρει άκρη. Της λέει «ναι αγάπη μου δίκιο έχεις» και καθάρισε. Απλά τρώει λίγη ώρα μέχρι να το πει, γιατί οι γυναίκες γενικά δεν αποδέχονται την εύκολη παράδοση. Τον θέλουν τον τσακωμό. Όπως θα 'θελαν αν μπορούσαν το κομμωτήριο, το μανικιούρ και το πεντικιούρ σε καθημερινή βάση. Το κομμωτήριο κι ο τσακωμός δεν είναι μια συνήθεια, είναι DNA. Δεν θέλουν να κερδίσουν το μπρα ντε φερ με μία κίνηση. Δεν γίνεσαι πειστικός Αλκιβιάδη. Το κάνεις όπως κάνουν αυτές τον ψεύτικο οργασμό. Δυσθυμείς, βογκάς, διαφωνείς και μετά παραδίνεσαι. Γι αυτό Αλκιβιάδη δώσε δύο-τρία λεπτά από το χρόνο σου. Αυτή είναι, σύμφωνα με τον σοφό παππού του, η καλύτερη συμβουλή αν θέλει να μην του τα ζαλίζει όλη την ώρα η γυναίκα του. Το τι θα κάνει τελικά είναι μια άλλη υπόθεση. Θα ξαναβγεί με τους κολλητούς του, θα ξαναστάξει το κατούρημα στη λεκάνη, θα ρίξει καφέ στο πάτωμα, θα συνεχίσει να κοιτά τον κώλο της κάθε Τζένιφερ Λοπέζ -απλά δεν θα το λέει.
«Ναι αγάπη μου, έχεις δίκιο, εγώ φταίω!». Αυτό είναι το τρίπτυχο της ευτυχίας. Ο Αλκιβιάδης το έχει εμπεδώσει!
...Κατά τ’ άλλα, το Σάββατο του είχε ξεκινήσει φυσιολογικά. Ήταν εκείνες οι γνώριμες συνήθειες που τον κρατούσαν όρθιο: το πρώτο καφέ στη βεράντα, η αίσθηση του χαρτιού, οι μικροί εξαναγκασμοί που επέβαλε στον εαυτό του για να νιώθει ότι ελέγχει τον χρόνο. Απολάμβανε τις μικρές ιεροτελεστίες του με μια σχεδόν εμμονική προσήλωση, λες και αν τηρούσε το πρόγραμμα, θα μπορούσε να αναχαιτίσει το χάος που τον περίμενε παρακάτω.
Με τα χέρια ακόμα λερωμένα από το χώμα του κήπου –ένα «σκάλισμα» που είχε λειτουργήσει σαν ψυχολογική αποσυμπίεση– ο Αλκιβιάδης κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας. Το laptop άνοιξε, η οθόνη φώτισε το πρόσωπό του και τα ακουστικά απομόνωσαν τον έξω κόσμο, αφήνοντας μόνο τη φωνή της Σινέντ Ο' Κόνορ να γεμίζει το «Nothing Compares 2 U» το δωμάτιο.
Εκεί, μέσα στη δική του ψηφιακή φούσκα, το blog του έγινε το πεδίο όπου διοχέτευε όλη του την ένταση. Με επιδέξια δάχτυλα, άρχισε να πλέκει λέξεις, αναζητώντας εκείνο το ακριβές «γαργαλιστικό» επίθετο που θα παγίδευε τους αναγνώστες του. Ήταν ένα παιχνίδι: το blog ήταν το δόλωμα, η ζωή του η πρώτη ύλη και οι αναγνώστες του οι άβουλοι αποδέκτες της επιθυμίας του.
Έγραφε για πόθους, για προδοσίες, για «αδέσποτους» και για έρωτες που καίνε, μετατρέποντας τις ερωτικές φαντασιώσεις για την Ανδρομάχη του σε λογοτεχνική σαγήνη. Η μέρα κυλούσε γρήγορα, δημιουργικά, και καθώς οι λέξεις έρεαν, ο Αλκιβιάδης ένιωθε ότι, έστω και εικονικά, είχε τον έλεγχο – όσο οι αναγνώστες του «καταβρόχθιζαν» τις ιστορίες του, εκείνος γινόταν ο σκηνοθέτης του δικού του πάθους. Η έμπνευση είχε στερέψει, αφήνοντας πίσω της μόνο το ψηφιακό ίχνος των ιστοριών που μόλις είχε δημιουργήσει. Ο Αλκιβιάδης ένιωσε την ανάγκη να αποδράσει από το τραπέζι της κουζίνας. Το σπίτι, αν και γεμάτο, του φάνταζε ξαφνικά ασφυκτικό.
Το ψυγείο του ήταν «φίσκα», όπως πάντα, αλλά το να καταφύγει σε κάτι κατεψυγμένο του φαινόταν σαν μια υποχώρηση, μια έκπτωση στην ποιότητα που δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει. Για τον Αλκιβιάδη, η διατροφή δεν ήταν απλώς βιολογική ανάγκη, ήταν η ηθική του γραμμή. Ένα ισορροπημένο, άπαχο γεύμα ήταν ο μόνος τρόπος να διατηρήσει την πνευματική του διαύγεια και το ηθικό του ακμαιότατο. Έτσι, βγήκε στον δρόμο, με τον ήλιο να τον χτυπά στο πρόσωπο, κατευθυνόμενος προς το γνωστό super market βιολογικών προϊόντων της περιοχής. Εκεί, ανάμεσα στα προσεγμένα ράφια, αναζήτησε το ιδανικό «γεύμα στο πόδι». Κάθε κουτί φαγητού, όμορφα τοποθετημένο, υποσχόταν όχι μόνο γεύση, αλλά και μια αίσθηση τάξης. Ήταν η δική του μικρή νίκη ενάντια στο χάος που ένιωθε να παραμονεύει.
Ο Αλκιβιάδης στάθηκε μπροστά στη τζαμαρία, παρατηρώντας τη φιγούρα του να καθρεφτίζεται στην αντηλιά. Το βαθύ κούρεμα, τα «ξεφτισμένα» μοκασίνια, το πρόχειρο ντύσιμο που τελικά κράτησε... όλα έμοιαζαν να συνθέτουν μια εικόνα που δεν τον κολάκευε καθόλου. «Να τον κλαίνε οι ρέγγες», σκέφτηκε με μια δόση κυνικής αυτοειρωνείας, καθώς η αντίθεση ανάμεσα στον «εαυτό» που είχε πλάσει στο blog του και σε αυτόν τον άντρα που έβλεπε μπροστά του, έγινε ξαφνικά χαοτική.
Είχε βγει από το σπίτι για να «αποδράσει», αλλά η εικόνα του καθρέφτη τον ακολουθούσε. Ήταν η στιγμή της γυμνής αλήθειας: η καθημερινότητα δεν έχει τη λάμψη των ιστοριών που γράφει, ούτε το πάθος που φαντάζεται. Ήταν απλώς ένας άντρας που πήγαινε να αγοράσει το μεσημεριανό του, προσπαθώντας να ξεφύγει από τη ζέστη και τους «γρύλους» του μυαλού του.
Ο Αλκιβιάδης στεκόταν μπροστά στα ράφια, με το βλέμμα του να γλιστρά πάνω στις ετικέτες με μια σχεδόν ευλαβική προσήλωση. Εκεί, ανάμεσα στα προϊόντα βιολογικής γεωργίας και τα πιστοποιημένα αγαθά κτηνοτροφίας, ένιωθε μια παράξενη, προσωρινή γαλήνη. Καθώς ανέμενε την εκτέλεση της παραγγελίας του από το τμήμα του εστιατορίου, ο χρόνος έμοιαζε να έχει επιβραδυνθεί. Τα «σενάρια» που πριν λίγο έπλεκαν στο μυαλό του, η Θεσσαλονίκη, ο ρασοφόρος, η «λύσσα» του πάθους, είχαν υποχωρήσει, παραχωρώντας τη θέση τους σε μια αίσθηση ελέγχου. Εδώ, όλα ήταν προδιαγεγραμμένα, καθαρά, χωρίς τις γκρίζες ζώνες της ηθικής ή της προδοσίας. Έπιασε ένα προϊόν στα χέρια του, μελετώντας τα συστατικά του με δέουσα προσοχή, όπως θα μελετούσε κανείς ένα χειρόγραφο.
Η ηρεμία του εξατμίστηκε. Ανάμεσα στα ράφια, εκεί που η κανονικότητα συναντούσε το άγνωστο, μια γυναικεία φιγούρα έκοβε τον αέρα του καταστήματος με έναν τρόπο που τον έκανε να ξεχάσει ακόμα και την παραγγελία του. Δεν ήταν μόνο η ομορφιά της – ήταν μια ενέργεια σχεδόν ηλεκτρική, μια αύρα που φαινόταν να τον τραβάει με μια δύναμη ανεξήγητη.
«Την ξέρω», σκέφτηκε, και η καρδιά του άρχισε να χτυπά με έναν ρυθμό που δεν ταίριαζε με το περιβάλλον του καταστήματος. Η σιλουέτα της, τόσο οικεία μέσα στη γνώριμη αίσθηση της απόστασης, τον καθήλωσε. Το βλέμμα του, ληστρικό πλέον, καρφώθηκε στις γάμπες της, που διαγράφονταν με μια αισθησιακή αυστηρότητα κάτω από την υφασμάτινη σικάτη φούστα της. Υπήρχε εκεί μια αντίφαση που τον «γονάτιζε». Η απόλυτη θηλυκή κομψότητα, που όμως εξέπεμπε έναν δυναμισμό ικανό να κυριαρχήσει σε κάθε χώρο.
Ήταν μια εικόνα που έμοιαζε να έχει δραπετεύσει από τα πιο «πικάντικα» σενάρια που έπλεκε στο blog του. Η γυναίκα εκείνη, με την κίνηση της σιλουέτας της, δεν ήταν απλώς μια περαστική· ήταν μια πρόκληση. Και το γεγονός ότι του φάνηκε τόσο γνώριμη, έκανε το αίμα του να βράζει. Ήταν η στιγμή που η φαντασία του Αλκιβιάδη έπαψε να είναι ψηφιακή και έγινε σάρκα, οστά, και μια ανυπόφορη ανάγκη για πλησίασμα. Ο Αλκιβιάδης παραμένει ακίνητος, παγιδευμένος ανάμεσα στην ευγένεια της κοινωνικής του παρουσίας και στην ορμή που του γεννά η θέα της.
Άραγε, αυτή η «γνώριμη» φιγούρα είναι κάποια που γνωρίζει ήδη από το παρελθόν του, ή μήπως το μυαλό του –αυτοί οι «γρύλοι» που έλεγε– παίζουν μαζί του ένα παιχνίδι, προβάλλοντας πάνω της την εικόνα που τόσο πολύ αναζητούσε; Η λέξη «ηδονοβλεψίας» ήταν μια ταμπέλα που δεν άντεχε – την ένιωθε ξένη, μια λέξη που ανήκε σε άλλους, σε ανθρώπους «μικρούς». Για τον Αλκιβιάδη, αυτό που έκανε ήταν μια αισθητική απόλαυση, ένα κυνήγι της ομορφιάς που είχε το δικαίωμα να παρατηρεί.
Καθώς η γυναίκα κατευθυνόταν προς τις βιτρίνες με τα θαλασσινά, η ατμόσφαιρα γύρω της έμοιαζε να αλλάζει. Ο συνωστισμός του super market, που μέχρι πριν λίγο του φάνταζε καθημερινός και ακίνδυνος, ξαφνικά συρρικνώθηκε.
Οι διάδρομοι έμοιαζαν να στενεύουν, κάνοντας την παρουσία της ακόμα πιο επιβλητική. Και τότε, η αίσθηση του «γνώριμου» πήρε μορφή. Δεν ήταν μια απλή ομοιότητα, δεν ήταν μια προβολή των «γρύλων» του μυαλού του. Το πρόσωπο, ο τρόπος που έστριβε το κεφάλι της ανάμεσα στις προθήκες με τους πάγους και τα αλιεύματα, το στήσιμο του σώματός της-όλα κούμπωσαν. Ήταν εκείνη. Η διαπίστωση της ταυτότητάς της λειτούργησε σαν ηλεκτροσόκ. Το «Σάββατο» του, που πριν από λίγα λεπτά ήταν μια ήρεμη ιεροτελεστία διατροφής και τάξης, μόλις είχε τιναχτεί στον αέρα. Το κυνήγι του «πικάντικου» είχε τελειώσει· τώρα, η ιστορία που έγραφε στο blog του αποκτούσε πρόσωπο και φωνή. Η συνειδητοποίηση ήρθε σαν κύμα, μια αναπόφευκτη σύγκρουση ανάμεσα στο «τότε» και το «τώρα». Η μορφή της δεν ήταν μια απλή ανάμνηση, ήταν ένα αρχείο κλειδωμένο βαθιά στο λογισμικό της μνήμης του, ένα «backup» που δεν είχε υποστεί καμία φθορά από την υγρασία του χρόνου. Δεν ήταν μόνο η ομορφιά της –που είχε ωριμάσει με μια νέα, πιο αιχμηρή γοητεία– ήταν η αίσθηση ότι το παρελθόν δεν είχε πάει ποτέ πουθενά. Είχε απλώς κάνει μια παύση, περιμένοντας τη στιγμή να εισβάλει ξανά στο «Σάββατο» του με μια ορμή που τον έκανε να ζαλίζεται.
Κάθε της κίνηση, ο τρόπος που το φως έπεφτε πάνω στα χαρακτηριστικά της, του άνοιγε πληγές που νόμιζε πως είχαν κλείσει. Η νοσταλγία δεν ήταν πια μια γλυκιά σκέψη, ήταν ένας σωματικός πόνος, μια συγκίνηση τόσο έντονη που του έκοβε την ανάσα. Εκείνο το «τέλος» που είχε βάλει χρόνια πριν, εκείνη η τελεία που νόμιζε ότι είχε χαράξει με τόση αποφασιστικότητα, αποδείχτηκε μια ψευδαίσθηση.
Το παρελθόν δεν ήταν μια μακρινή χώρα. Ήταν εκεί, μπροστά του, ανάμεσα στα παγωμένα θαλασσινά, πιο ζωντανό και σημαντικό από την ίδια του την καθημερινότητα. Η «αδέσποτη» που φανταζόταν στη Θεσσαλονίκη, η γυναίκα που «γεύονταν» οι πάντες, είχε πάρει τη μορφή της μοναδικής γυναίκας που είχε κατοικήσει για πάντα στο μυαλό του. Η στιγμή της συνάντησης είναι πλέον αναπόφευκτη. Το σενάριο που έπλεκε στο blog του έχει γίνει επικίνδυνα αληθινό, και η απόσταση μεταξύ τους μειώνεται δραματικά.
Τώρα που το παρελθόν έγινε ξαφνικά παρόν, η «συνάντηση» που έρχεται θα είναι η ευκαιρία για μια επανεκκίνηση, ή μήπως η αποκάλυψη μιας πικρής αλήθειας που θα γκρεμίσει ό,τι είχε χτίσει όλα αυτά τα χρόνια; Ίδια η Μία Γουάλας δίνει μια κινηματογραφική, σχεδόν «cult» διάσταση στη συνάντηση. Το συγκεκριμένο στυλ –το καρέ, το βλέμμα, η επιβλητική ηρεμία της Ούμα Θέρμαν στο Pulp Fiction– κουμπώνει απόλυτα με την εικόνα μιας γυναίκας που δεν είναι απλώς όμορφη, αλλά «επικίνδυνα» γοητευτική. Η ομοιότητα ήταν τόσο έντονη που ο Αλκιβιάδης ένιωσε ένα ρίγος να διατρέχει τη ράχη του. Η ψηλή, λεπτή σιλουέτα της, το διακριτικό μακιγιάζ που τόνιζε τη φυσική της αυστηρότητα, τον παρέπεμπε ακαριαία στη Μία Γουάλας.. Ο Αλκιβιάδης δεν βλέπει πια μόνο μια παλιά γνώριμη, βλέπει μια «Femme Fatale» που εισβάλλει στο Σάββατο του.
Η λέξη «Βαλερία» αντήχησε μέσα στο κεφάλι του σαν κωδικός που ξεκλειδώνει μια αποθήκη αναμνήσεων. Δεν ήταν απλώς μια ελκυστική άγνωστη· ήταν η Βαλερία, μια παρουσία που ακόμα και μετά από χρόνια, έμοιαζε να έχει τη δύναμη να σταματά τον χρόνο. Η έκπληξη του Αλκιβιάδη ήταν απόλυτη, σχεδόν παραλυτική. Το «Σάββατο» του, οι «γρύλοι» στο μυαλό του, τα σενάρια για τη Θεσσαλονίκη, όλα υποχώρησαν μπροστά στην οπτική επιβεβαίωση της ύπαρξής της.
Την παρακολουθούσε να κινείται ανάμεσα στα ψυγεία με μια χάρη που έκανε τον χώρο του super market να φαντάζει μικρός, σχεδόν ευτελής για την παρουσία της. Ήταν ψηλή, καλοσχηματισμένη, μια εικόνα «χάρμα ιδέσθαι» που τον έκανε να νιώθει πως η ζωή του, μέχρι αυτή τη στιγμή, ήταν απλώς μια προετοιμασία για αυτή τη συνάντηση. Η σέξι αύρα της, τόσο φυσική και αβίαστη, τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι όλα όσα έγραφε στο blog του, όλα όσα φαντασιωνόταν για το πάθος και τη λύσσα, ήταν παιδικά παιχνίδια μπροστά στην ηλεκτρισμένη πραγματικότητα της Βαλερίας.
Έμεινε εκεί, ακίνητος ανάμεσα στα βιολογικά προϊόντα, να είναι ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας αυτής της εξαιρετικής ομορφιάς.
Ο Αλκιβιάδης ένιωθε τη θύελλα που εξέπεμπε η Βαλερία να τον χτυπά κατά πρόσωπο. Δεν ήταν απλώς μια γυναίκα που περπατούσε στο διάδρομο του super market· ήταν ένα «αρχαίο άγαλμα» που είχε πάρει πνοή και είχε αρχίσει να κινείται ανάμεσα στα κατεψυγμένα θαλασσινά, μια αντίθεση που μόνο η πραγματικότητα θα μπορούσε να τολμήσει. Η επιδερμίδα της, με το χρώμα του ώριμου σταχυού, έμοιαζε να απορροφά το φως των φθορισμού, κάνοντάς την να ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος σαν οπτασία. Εκείνες οι ατημέλητες τούφες που πλαισίωναν το πρόσωπό της ήταν η μόνη «ατέλεια» στην άψογη, αγέρωχη εικόνα της, η λεπτομέρεια που υποδήλωνε μια εσωτερική ορμή, μια ένταση που κρυβόταν κάτω από τη φινέτσα.
Καθώς παρατηρούσε τη λυγερή της περπατησιά, ο Αλκιβιάδης συνειδητοποίησε ότι η Βαλερία δεν είχε αλλάξει, είχε απλώς εξελιχθεί σε κάτι πιο δυνατό, πιο «σφιχτό», πιο ζωντανό. Η εικόνα της ήταν μια «θύελλα τεστοστερόνης» που τον παρέσυρε· η πειθαρχία που έδειχνε στο σώμα της —το τζόκινγκ, το γυμναστήριο— ήταν η απόδειξη ότι η Βαλερία δεν ήταν θήραμα, αλλά κυνηγός. Και τώρα, ο Αλκιβιάδης ένιωθε ότι ο ρόλος του είχε αντιστραφεί: δεν ήταν εκείνος που την παρατηρούσε από τη σκιά του «συγγραφέα», αλλά εκείνος που βρισκόταν εκτεθειμένος απέναντι σε μια δύναμη της φύσης.
Η Βαλερία περπατούσε με μια αδιαφορία που ήταν, από μόνη της, η μεγαλύτερη πρόκληση. Ήταν η απόλυτη κυρίαρχος του χώρου, ενώ γύρω της οι άλλοι πελάτες είχαν παγώσει· ο συνωστισμός των διαδρόμων υποχωρούσε, σαν να άνοιγε δρόμο για να περάσει μια δύναμη της φύσης. Ο Αλκιβιάδης ένιωθε το βλέμμα του να καίει πάνω της, προσπαθώντας να αποκολλήσει τη ματιά του, αλλά η ομορφιά της ήταν μια παγίδα που δεν είχε σκοπό να τον αφήσει να ξεφύγει. «Ένοχες σκέψεις», σκέφτηκε, παρατηρώντας τους γύρω του. Δεν ήταν ο μόνος. Οι άλλοι άντρες, εκείνοι οι «αδιάκριτοι», στριφογύριζαν το κεφάλι τους, παρασυρμένοι από τη θύελλα που άφηνε στο πέρασμά της. Εκείνη, όμως, συνέχιζε. Σαν να μην ένιωθε το βάρος των βλεμμάτων που την είχαν ήδη «γδύσει» χίλιες φορές σε κλάσματα δευτερολέπτου. Αυτή η άγνοια –ή μήπως η πλήρης επίγνωση και περιφρόνηση;– ήταν το πιο προκλητικό στοιχείο της. Το κορμί της, αυτό το «λαχταριστό» δημιούργημα που άναβε φωτιές, έμοιαζε να υπόσχεται ηδονές που ο Αλκιβιάδης μέχρι πριν λίγο έπλαθε μόνο στο blog του. Τώρα, η ψηφιακή φαντασίωση είχε εξαφανιστεί· έμεινε μόνο ο ήχος από τα τακούνια της, που αντηχούσε μέσα του σαν πρόσκληση. Η Βαλερία πλησίαζε, και ο χρόνος ανάμεσα στο «πριν» της αναγνώρισης και στο «μετά» της επαφής είχε αρχίσει να συρρικνώνεται επικίνδυνα.
Η Βαλερία ακόμη και σήμερα δεν του είναι ο ανεκπλήρωτος έρωτας του, αυτό είναι άλλο, κάτι διαφορετικό. Είναι ο ανομολόγητος έρωτας του που είναι μακράν πιο επίπονος από τον ανεκπλήρωτο. Η παραδοχή αυτή του Αλκιβιάδη είναι το κλειδί που ανοίγει την πόρτα του εσωτερικού του κόσμου.Ο «ανεκπλήρωτος» έρωτας είναι μια απώλεια που μπορείς να πενθήσεις, αλλά ο «ανομολόγητος» είναι μια επιλογή που κουβαλάς σαν δεσμοφύλακας. Η Βαλερία δεν ήταν μια ευκαιρία που χάθηκε – ήταν μια ευκαιρία που ο ίδιος φρόντισε να μην ανθίσει ποτέ, φυλακίζοντας την στις σκιές των λέξεων του. Η οδύνη του δεν προερχόταν από την απόρριψη, αλλά από την αυτοεπιβεβλημένη σιωπή. Το γεγονός ότι η Βαλερία στεκόταν εκεί, ζωντανή, ψηλή και αγέρωχη, καθιστούσε αυτή την «ισόβια κάθειρξη» ακόμα πιο ανυπόφορη.
Κάθε φορά που έγραφε για εκείνη στο blog του, δεν έκανε μια προσπάθεια επικοινωνίας, αλλά μια κηδεία. «Ξέπλενε» το πάθος του με λέξεις, μετατρέποντας το ζωντανό αίμα σε μελάνι, ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να αντιμετωπίσει την πραγματική Βαλερία – μια γυναίκα που, αν την πλησίαζε, θα μπορούσε να διαλύσει την εύθραυστη ισορροπία της φαντασίωσής του.
Η καταδίκη της σιωπής του ήταν απόλυτη. Δεν υπήρχε ελπίδα για ένα χάδι ή ένα φιλί, γιατί ο Αλκιβιάδης είχε πείσει τον εαυτό του ότι το τίμημα της αποκάλυψης θα ήταν η καταστροφή της «ιδέας» που είχε πλάσει για εκείνη. Έτσι, παρακολουθώντας την να κινείται ανάμεσα στα ράφια, έβλεπε ταυτόχρονα το αντικείμενο του πόθου του και το «θύμα» της δικής του συνειδητής απόφασης. Ήταν ο βασανιστής και ο βασανιζόμενος στο ίδιο κελί, και η Βαλερία, ανυποψίαστη μέσα στη λαμπερή της παρουσία, ήταν η μοναδική αθώα σε αυτό το κρυφό, σκοτεινό του δράμα. Έτσι, μένει εκεί, ακίνητος, παρατηρώντας την να ενσαρκώνει όλα όσα εκείνος αρνείται να ζήσει. Το «αν» του αιωρείται στον αέρα, ανάμεσα στα βιολογικά προϊόντα και τον ψυχρό φωτισμό του καταστήματος.
.....Την παρατηρούσε να επιλέγει τα προϊόντα της, πάντα «στην τρίχα», με μια προσοχή που έδειχνε ότι η εμφάνισή της δεν ήταν μια μάσκα, αλλά ο τρόπος της να επικοινωνεί με τον κόσμο. Το «ναζιάρικο ύφος» της, σε συνδυασμό με το σικ ντύσιμό της, δημιουργούσε ένα μείγμα που ο Αλκιβιάδης δυσκολευόταν να αποκωδικοποιήσει. Ήταν η εικόνα της γυναίκας που ξέρει τι θέλει, αλλά και της γυναίκας που ξέρει πώς να το διεκδικεί με ένα απλό βλέμμα. Καθώς την κοίταζε, ένιωθε ότι η Βαλερία δεν ήταν μόνο το αντικείμενο του «ανομολόγητου έρωτά» του, αλλά ένας καθρέφτης. Όσο εκείνη τον κοιτούσε με τα «ορθάνοιχτα» μάτια της, ο Αλκιβιάδης ένιωθε εκτεθειμένος, παρόλο που η απόσταση μεταξύ τους παρέμενε σταθερή. Η ζωντάνια που απέπνεε ήταν μια πρόκληση προς τη δική του «ισόβια κάθειρξη».
Κάθε φορά που ένα χαμόγελο σχηματιζόταν στη σκανταλιάρικη μύτη της, ο Αλκιβιάδης ένιωθε να λυγίζει, λες και η ίδια η Βαλερία, μέσα από τη φυσική της παρουσία, τον καλούσε να βγει από το σκοτάδι των σκέψεών του και να τολμήσει την πραγματικότητα. Ο Αλκιβιάδης στέκεται ανάμεσα στα ράφια, ένας παρατηρητής που «διαβάζει» τη Βαλερία σαν να είναι το σημαντικότερο βιβλίο που έχει διαβάσει ποτέ. Η Βαλερία που έβλεπε μπροστά του ήταν η ίδια γυναίκα που είχε «αποθηκεύσει» στη μνήμη του: εκείνη που είχε το χάρισμα να μετατρέπει το ντύσιμο σε προέκταση της προσωπικότητάς της.
Για τον Αλκιβιάδη, η αισθητική της Βαλερίας ήταν πάντα μια μορφή «σιωπηλής γλώσσας». Δεν φορούσε απλώς ρούχα, τα «κατοικούσε». Η επιλογή της να φορά κομψά, σοφιστικέ κομμάτια που της πρόσφεραν άνεση, δεν ήταν τυχαία. Ήταν η έκφραση μιας γυναίκας που είχε συμφιλιωθεί με τη θηλυκότητα της και δεν είχε ανάγκη από φωνακλάδικες υπερβολές για να δηλώσει την παρουσία της. Καθώς την παρατηρούσε να κινείται στον διάδρομο, ο Αλκιβιάδης ένιωσε μια παράξενη γαλήνη να αντικαθιστά τον αρχικό του ταραγμό. Ήταν σαν να αναγνώριζε ένα παλιό, αγαπημένο χειρόγραφο που είχε ξαναδιαβάσει χιλιάδες φορές. Η σοφιστικέ αισθητική της, το πώς η φούστα της και το πουκάμισό της έπεφταν πάνω στο σώμα της με εκείνη την αβίαστη ακρίβεια, ήταν ο δικός της τρόπος να δηλώνει πως ο κόσμος, ακόμα και μέσα σε ένα super market, οφείλει να έχει μια δόση αρμονίας. Αυτή η διαπίστωση έκανε το «βάρος» του ανομολόγητου έρωτά του ακόμα πιο συγκεκριμένο. Δεν ήταν ερωτευμένος με μια εικόνα, ήταν ερωτευμένος με τον τρόπο που εκείνη επέλεγε να υπάρχει μέσα στον κόσμο. Την άνεση μέσα στην κομψότητα, τη ζωντάνια μέσα στο στυλ. Και ενώ ο ίδιος ένιωθε «ξεφτισμένος» μέσα στα μοκασίνια του και το απλό τζιν του, εκείνη ακτινοβολούσε μια αυτοπεποίθηση που δεν χρειαζόταν «ρετούς».
Προς στιγμή «ελεημόνησε» τον εαυτό του αμήχανος! Ένιωθε πως ήθελε κάπου να κρυφτεί με το θέαμα που παρουσίαζε. Καταστροφή! Έμοιαζε να συγκρούεται με τον εαυτό του, νοερά βλαστήμησε δις! Πρώτον γιατί δεν έβαλε το τζιν και το καθαρό πουκάμισο! Τα παπούτσια ας πούμε πως τρώγονται. Αμ! το άλλο με το κοντοκουρεμένο κεφάλι! Και του γκρίνιαζε η Ανδρομάχη! «Κούκλε» μου να σε χαρώ εγώ! Σαν ηλίθιος είσαι μ αυτό το κούρεμα! Τι μύγα σε τσίμπησε και κουρεύτηκες έτσι! Αχ βρε Ανδρομάχη μου πως γίνεται να έχεις πάντα δίκιο.! Μην αμελείς ποτέ την εξωτερική σου εμφάνιση του τόνιζε πάντα! Το σαν ψαράς ντύσιμο μπορεί να είναι δελεαστικό για σένα, αλλά σίγουρα όχι και για τους γύρω σου!
Καθώς το βλέμμα του κλειδώθηκε πάνω της μένει γοητευμένος, με το βλέμμα του να προδίδει μια εσωτερική σύγκρουση, του θαυμασμού και της επιθυμίας απ' αυτό που βλέπει. «Είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε δέσμιοι της χημείας και της φύσης. Κι αυτή η δέσμευση, που άρχισε εκατομμύρια χρόνια πριν, εξακολουθεί να ασκεί την ίδια έντονη επιρροή «τραβώντας» μας κυριολεκτικά από τη μύτη!» Αυτά σκεφτόταν ο Αλκιβιαδης και δεν χρειάστηκε παρά ελάχιστο απόθεμα τόλμης μετά από μια ανεπαίσθητη στιγμή δισταγμού πριν μαζέψει το κουράγιο του και την πλησιάσει να τη χαιρετήσει! Χαιρετήθηκαν αλλά ακόμη ένιωθε ένα αίσθημα δυσφορίας, ανασφάλειας για την εν γένει εξωτερική εμφάνιση του και τυμπάνιζε νευρικά τα δάχτυλά του πάνω στο παντελόνι του.
Δίπλα του η Βαλερία με άψογο χτένισμα, σικάτο ντύσιμο, που τα υποστήριζε ένα φωτεινό χαμόγελο και αυτός σαν συνοδός που ετοιμαζόταν να βγάλει το σκύλο του βόλτα στα παρτέρια του γειτονικού πάρκου. Ακόμα και στη θλιβερή κατάσταση που ένιωθε ότι βρισκόταν του ήταν δύσκολο να μη σκάσει ένα φιλικό χαμόγελο βλέποντας την υποδοχή που του είχε επιφυλάξει με αφοπλιστική ειλικρίνεια η Βαλερία με τη χαρούμενη όψη της, μ' ένα εγκάρδιο και πλατύ χαμόγελό και το χέρι προτεταμένο για χειραψία. Αυτό ήταν το έναυσμα για μια πολύ ευεργετική επίδραση στα συναισθήματα του Αλκιβιάδη. Τώρα ένιωθε πολύ πιο χαλαρωμένος για την ασουλούπωτη εμφάνιση του. Ακόμα κι η στιγμιαία ψιλοκουβέντα της, που έπιασε με τον υπάλληλο στο πάγκο με τα ψάρια τον είχε ηρεμήσει και ξαναβρήκε και πάλι την καλή του διάθεση καθώς νιώθει τη φωνή της να κυριαρχεί ευχάριστα στα αυτιά του ανάμεσα στους συγχυσμένους θορύβους του καταστήματος. Της χαμογέλασε ευγενικά, μα είτε το θέλει, είτε όχι δεν μπορεί να ξεφύγει εύκολα από τους αρχικούς δυσάρεστους συνειρμούς για την εν γένει παρουσία του. Εντάξει δεν ήταν και γελοίο το θέαμα του μα αυτός αντικειμενικά πίστευε, πως η σημερινή αμφίεση του δεν ταίριαζε και πολύ στη φυσιογνωμία του όταν βρίσκεται ανάμεσα σε κόσμο.
Ο Υπάλληλος απευθυνόταν με κάτι μακρόσυρτα «κυρία μου! σε ψιλές φέτες θέλετε το σολομό», καθώς οι κλεφτές ματιές του όλο ξέφευγαν προς τις ωραίες γάμπες της Βαλερίας πέρα από το να βεβαιωθεί ότι της είχε φανεί χρήσιμος.
«Μη μου πεις πως συχνάζεις κι εσύ στο... βιολογικό τμήμα του σούπερ μάρκετ;» τον ρώτησε γελώντας.
Ήταν το είδος του αυθόρμητου πειράγματος που έσπαγε αμέσως τον πάγο και τον προκαλούσε να της απαντήσει στο ίδιο παιχνιδιάρικο ύφος. Ο Αλκιβιάδης γέλασε και σήκωσε τους ώμους με προσποιημένη αμηχανία.
«Όχι και τόσο συχνά», αποκρίθηκε χαμογελώντας. «Αλλά σήμερα, που είμαι εργένης στο σπίτι, προσπαθώ να εμπνευστώ για το γεύμα μου. Είπα να ακολουθήσω κι εγώ τη μόδα που λέει πως τα βιολογικά προϊόντα είναι η νέα hot τάση. Αν είναι και νόστιμα, υγιεινά και δεν παχαίνουν, τότε μάλλον αξίζει να τους δώσω μια ευκαιρία.»
Την κοίταξε με μια παιχνιδιάρικη λάμψη στα μάτια. «Βέβαια», συμπλήρωσε, «δεν αποκλείεται να χρειαστώ και τη γνώμη μιας πιο έμπειρης... καταναλώτριας για να κάνω τις σωστές επιλογές.»
Η Βαλερία χαμογέλασε και τον κοίταξε με μια δόση περιέργειας. «Ναι, έχεις δίκιο», είπε. «Αλλά πώς γίνεται να είσαι εργένης Σαββατοκύριακο; Η Ανδρομάχη λείπει ή σε άφησε να τα βγάλεις πέρα μόνος σου;» Η ερώτησή της ειπώθηκε με ανάλαφρο, πειρακτικό ύφος, περισσότερο από περιέργεια παρά από αδιακρισία.
«Είναι στη Θεσσαλονίκη», απάντησε χαμογελώντας. «Έφυγε για ένα τριήμερο με τη φίλη σας, τη Ναυσικά. Έτσι, προς το παρόν, απολαμβάνω... εργένικη ζωή και προσπαθώ να τα βγάλω πέρα μόνος μου.»
Η Βαλερία ανασήκωσε με απορία το φρύδι της.
«Με τη Ναυσικά;» ρώτησε. «Και τι ταξίδι είναι αυτό; Επαγγελματικό ή πήγαν για λίγες μέρες αναψυχής;»
Ένα τριήμερο ταξίδι αναψυχής», απάντησε. «Η Ναυσικά είχε την ιδέα και η Ανδρομάχη δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να πει το ναι. Βρήκαν την ευκαιρία να ξεφύγουν για λίγες μέρες από την καθημερινότητα και ακολούθησαν ένα οργανωμένο γκρουπ εκδρομής. Ήθελαν να χαλαρώσουν, να γνωρίσουν καλύτερα τη Θεσσαλονίκη και να περάσουν όμορφα. Νομίζω πως τους άξιζε αυτή η μικρή απόδραση.»
Βαλερία χαμογέλασε με ειλικρινή χαρά. «Μάλιστα... Τριήμερο ταξίδι αναψυχής!» είπε. «Χαίρομαι πολύ γι' αυτές. Είναι αλήθεια πως τον τελευταίο καιρό έχουμε χαθεί λίγο με τις υποχρεώσεις του καθενός, αλλά εύχομαι να περάσουν υπέροχα. Τους άξιζε μια μικρή απόδραση από την καθημερινότητα.»
«Με μεγάλη μου χαρά», απάντησε χαμογελώντας. «Μόλις μιλήσω με την Ανδρομάχη, θα της μεταφέρω τους χαιρετισμούς σου. Είμαι βέβαιος ότι θα χαρεί πολύ όταν μάθει πως τη θυμήθηκες.»
Η Βαλερία έδειξε ζωηρό ενδιαφέρον.
«Ποιος οργάνωσε το εκδρομικό γκρουπ; ρώτησε η Βαλερία, γυρίζοντας να τον κοιτάξει. »Ήταν κάποιο ταξιδιωτικό γραφείο ή το κανόνισαν μόνοι τους;»
«Η ενορία μας το οργάνωσε, απάντησε εκείνος. Εσύ έχεις φύγει εδώ και καιρό, οπότε μάλλον δεν πρόλαβες να γνωρίσεις τον νέο μας ιερέα. Είναι ένας τριανταπεντάρης ιερομόναχος, πολύ κοινωνικός, ιδιαίτερα δραστήριος... Έχει φέρει μια νέα πνοή και οργανώνει συνέχεια εκδρομές, προσκυνήματα και δράσεις που φέρνουν τον κόσμο κοντά. Αυτή η τριήμερη απόδραση ήταν δική του πρωτοβουλία. Και ξέρεις... με την Ανδρομάχη φαίνεται πως έχουν χτίσει μια πολύ ιδιαίτερη σχέση μέσα από τα δρώμενα της ενορίας.»
Η Βαλερία χαμογέλασε, αφήνοντας μια ελαφριά νότα νοσταλγίας να περάσει από τη φωνή της.
«Το θυμάμαι...» είπε απαλά. «Η Ανδρομάχη είχε πάντα μια ζεστή, ειλικρινή σχέση με την Εκκλησία και συμμετείχε με χαρά σε τέτοια πράγματα. Δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση που ακολούθησε κι αυτή την εκδρομή. Ίσα-ίσα... ελπίζω να περνάει υπέροχα και να της κάνει καλό.»
«Ο νέος ιερομόναχος και η Ανδρομάχη φαίνεται πως έχουν χτίσει μια ιδιαίτερη πνευματική σχέση.» Η σκέψη του, όμως, δεν άργησε να ξεστρατίσει. «Κι αν δεν είναι μόνο πνευματική;» αναρωτήθηκε στιγμιαία. «Όχι... Δεν έχω κανέναν λόγο να πιστεύω κάτι τέτοιο. Είναι απλώς η φαντασία μου που καλπάζει.»
Παρ' όλα αυτά, δεν μπορούσε να αγνοήσει μια παρατήρηση που τον απασχολούσε εδώ και καιρό. Κάθε φορά που η Ανδρομάχη αναφερόταν στον ιερομόναχο ή στις δράσεις της ενορίας, έμοιαζε πιο γαλήνια, πιο φωτεινή, σαν να αντλούσε από εκεί μια εσωτερική δύναμη που δυσκολευόταν να βρει αλλού. Ίσως τελικά να βρίσκει κοντά του κάτι που έχει ανάγκη», συλλογίστηκε. Ίσως αυτή η πνευματική επαφή να της προσφέρει μια ισορροπία που η καθημερινότητα και οι δυσκολίες του γάμου μας δεν της χαρίζουν πάντα.»
Αναστέναξε ανεπαίσθητα. «Ή ίσως όλα αυτά να είναι δικές μου προβολές και φόβοι. Όταν δεν γνωρίζεις τι πραγματικά συμβαίνει, το μυαλό συμπληρώνει μόνο του τα κενά. Και συνήθως τα συμπληρώνει με τα χειρότερα σενάρια.»
Ο Αλκιβιάδης έμεινε για λίγο σιωπηλός, ζυγίζοντας τις σκέψεις του. Τελικά, η καλπάζουσα φαντασία του δεν άντεξε άλλο μέσα του, αποφάσισε να τις πετάξει έξω, ντύνοντας τες με μια προκλητική δόση κυνισμού.
«Τώρα, λέω εγώ... διόλου απίθανο εκεί στη Θεσσαλονίκη να εκτελούν οι δυο τους καμιά ιδιαίτερη, «θερμή συνεδρία», πέταξε με ύφος σοβαροφανές. Με την Ανδρομάχη να προσφέρει σπονδή το σώμα της στον ρασοφόρο πνευματικό της, αναζητώντας το Άγιο Πνεύμα... ξέρεις, για να βρει τη σωματική της λύτρωση και την εσωτερική της γαλήνη!»
Η Βαλερία τον κοίταξε με μάτια ορθάνοιχτα, μην μπορώντας να πιστέψει αυτό που μόλις είχε ακούσει. Για λίγο, τα έχασε.
«Δεν το πιστεύω...» είπε τελικά, ξέσπασε σε γέλια και κούνησε αποδοκιμαστικά το κεφάλι.
«Πλάκα μου κάνεις, έτσι; Αλήθεια τώρα το λες ή προσπαθείς απλώς να με τρελάνεις;»
Εκείνος χαμογέλασε με νόημα, σηκώνοντας ελαφρά τους ώμους. «Εντάξει... ας πούμε πως αστειεύομαι,» είπε με μια πονηρή, αυτοσαρκαστική λάμψη στα μάτια. «Θεώρησε το μια σύντομη εκδοχή της προσωπικής μου... μυθοπλασίας. Ξέρεις πώς είναι, καμιά φορά η φαντασία μου τρέχει πολύ πιο γρήγορα από την πραγματικότητα. Ίσως γιατί φοβάται τι θα βρει αν την προλάβει.»
«Τα παιδιά; Να υποθέσω πως είναι στο χωριό με τον παππού και τη γιαγιά;» ρώτησε η Βαλερία, στρέφοντας το βλέμμα της σ' αυτόν.
«Ναι! Είναι η τελευταία εβδομάδα των διακοπών τους,» απάντησε εκείνος χαμογελώντας.
Απορροφημένοι στην αναμονή, όσο ο υπάλληλος ετοίμαζε την παραγγελία της Βαλερίας, αντάλλασσαν τις κλασικές κουβέντες δύο ανθρώπων που ξανασυναντιούνται έπειτα από καιρό. Μίλησαν για το σπίτι, τη δουλειά, την καθημερινότητά τους και τις μικρές ή μεγάλες αλλαγές που είχε φέρει ο χρόνος στη ζωή τους, παρεμβάλλοντας πότε-πότε χιουμοριστικά σχόλια που έκαναν και τους δύο να γελούν.
Λίγα λεπτά αργότερα, ο υπάλληλος τους ενημέρωσε πως τα φιλέτα φρέσκου σολομού που είχε παραγγείλει η Βαλερία ήταν έτοιμα. Εκείνη τον ευχαρίστησε, πήρε την τσάντα με την παραγγελία της και μαζί κατευθύνθηκαν προς τα ταμεία του καταστήματος, συνεχίζοντας τη κουβέντα.
Ο Αλκιβιάδης, ωστόσο, δεν μπορούσε να μην την παρατηρεί διακριτικά. Το βλέμμα του επέστρεφε πάνω της σχεδόν ασυναίσθητα, όσο κι αν προσπαθούσε να δείχνει αδιάφορος. Η κομψότητά της, η φυσική της ομορφιά και ο τρόπος με τον οποίο κινούνταν είχαν μια αβίαστη γοητεία που τον αιχμαλώτιζε. Αναρωτήθηκε για μια στιγμή πώς θα ήταν να υπήρχε ανάμεσά τους κάτι παραπάνω από μια τυχαία συνάντηση, μα έδιωξε αμέσως τη σκέψη, θεωρώντας την άλλη μια στιγμιαία παρέκκλιση της φαντασίας του.
Η Βαλερία αντιλήφθηκε τη ματιά του. Του έριξε μια σύντομη, πλάγια ματιά και χαμογέλασε ανεπαίσθητα. Δεν ένιωσε ούτε αμηχανία ούτε ενόχληση, αντίθετα, η διακριτική του προσοχή της φάνηκε να την κολακεύει. Συνέχισε να περπατά δίπλα του σαν να μη συνέβαινε τίποτα, αφήνοντας τη στιγμή να αιωρείται με όλη της τη γοητευτική αμφισημία.
Η Βαλερία ήταν ο τρίτος και τελευταίος κρίκος μιας αχώριστης παρέας που είχε δημιουργηθεί από τα χρόνια κιόλας του δημοτικού. Η Ανδρομάχη, η Ναυσικά και η Βαλερία είχαν μεγαλώσει μαζί, είχαν μοιραστεί αμέτρητες στιγμές, μυστικά και παιδικά όνειρα, διατηρώντας έναν σπάνιο δεσμό που δεν έσπασε ούτε όταν οι δρόμοι της καθεμιάς άρχισαν να αποκλίνουν.
Και οι τρεις ήταν εντυπωσιακές γυναίκες, η καθεμία με τη δική της ξεχωριστή αύρα. Η Βαλερία, όμως, ξεχώριζε για τον πιο εκκεντρικό και ανεξάρτητο χαρακτήρα της. Διέθετε μια αστείρευτη ζωντάνια, έβλεπε τη ζωή σαν περιπέτεια και είχε εκείνο το αυθόρμητο, αφοπλιστικό χιούμορ που έκανε τις φίλες της να ξεκαρδίζονται κάθε φορά που διηγούνταν τις απίθανες ιστορίες της.
Παράλληλα, είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία στα μικρά παιδιά και έναν μοναδικό τρόπο να κερδίζει αμέσως την εμπιστοσύνη και τη συμπάθειά τους. Ο Αλκιβιάδης τη θυμόταν ακόμη από τα μαθητικά τους χρόνια στο λύκειο. Δεν ήταν ποτέ άνθρωπος των υπερβολών ή των φθηνών εντυπωσιασμών. Ζούσε μια απλή, ισορροπημένη ζωή, όπως, απ' όσο γνώριζε, συνέχιζε να κάνει και μέχρι σήμερα. Πέρασε ήσυχα τα εφηβικά της χρόνια, αφοσιώθηκε στις σπουδές της και αργότερα παντρεύτηκε έναν άντρα που την είχε ερωτευτεί βαθιά και στεκόταν δίπλα της με σταθερή αγάπη και εκτίμηση.
Στα μάτια του Αλκιβιάδη, η Βαλερία είχε παραμείνει ένας άνθρωπος αυθεντικός, που δεν έχανε ποτέ τη ζεστασιά, την καλοσύνη και την ανεπιτήδευτη γοητεία του.
Και τελικά τα είχε καταφέρει. Έγινε καθηγήτρια και πολύ γρήγορα απέδειξε πως ήταν πλασμένη γι' αυτό το λειτούργημα. Η επαφή με τους ανθρώπους, η ζεστή ατμόσφαιρα της τάξης, ο γόνιμος διάλογος και οι ουσιαστικές συζητήσεις ήταν το φυσικό της περιβάλλον. Διέθετε εκείνη τη σπάνια ικανότητα να εμπνέει, να ακούει και να κάνει τους γύρω της να αισθάνονται πως η φωνή και η γνώμη τους έχουν αξία.
Ο Αλκιβιάδης την παρατηρούσε τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια. Παρέμενε όμορφη, γεμάτη ζωντάνια και αυτοπεποίθηση. Η παρουσία της είχε μια ήρεμη δύναμη που δύσκολα περνούσε απαρατήρητη και, χωρίς να το καταλάβει, τον έκανε να τη βλέπει με μια εντελώς νέα ματιά.
«Άραγε», συλλογίστηκε, «πόσα πράγματα μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος πίσω από μια φαινομενικά ήρεμη και τακτοποιημένη ζωή;»
Βέβαια, δεν είχε κανέναν λόγο να πιστεύει ότι η Βαλερία έκρυβε κάποιο ιδιαίτερο μυστικό· ήταν απλώς μια σκέψη που γεννήθηκε αυθόρμητα καθώς την κοιτούσε.
«Ίσως όλοι μας», συνέχισε μέσα του, «να έχουμε επιθυμίες, όνειρα ή πλευρές του εαυτού μας που κρατάμε μόνο για εμάς. Όχι απαραίτητα απαγορευμένες, αλλά βαθιά προσωπικές, εκείνες που δεν αποκαλύπτονται εύκολα ούτε στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους.»
Το βλέμμα του μαλάκωσε. Χαμογέλασε ανεπαίσθητα, αφήνοντας τη σκέψη να χαθεί τόσο διακριτικά όσο είχε εμφανιστεί.
Τίποτα δεν προανήγγειλε και τίποτα δεν προμήνυε ότι μια απλή, ουρανοκατέβατη συνάντηση με μια οικογενειακή φίλη από τα παλιά, ανάμεσα στα ράφια ενός σούπερ μάρκετ, θα του πυροδοτούσε ένα τόσο έντονο κύμα κάψας. Καθώς κυλούσε η ώρα, η αίσθηση αυτή άρχισε να απλώνεται χαμηλά στην κοιλιά του, κάνοντας ολόκληρο το σώμα του να φλέγεται από έναν πόθο που ζητούσε επιτακτικά ικανοποίηση.
Ο Αλκιβιάδης δεν μπορούσε παρά να γοητευτεί από τη Βαλερία, η οποία ξυπνούσε μέσα του μια πρωτόγονη λαχτάρα. Ωστόσο, σαν άνδρας, δεν είχε το ταμπεραμέντο του «πιτ μπουλ» που ορμάει σε ό,τι θηλυκό κινείται και του αρέσει· ήταν υπομονετικός και επίμονος, κάτι που πολλές φορές είχε αποδειχτεί εξίσου προσοδοφόρο με το θράσος που του έλειπε.
Δεν διέθετε εκείνη τη σπίθα της διαφθοράς, ώστε να δείξει τον απόκρυφο πόθο του με εμμονή και χωρίς ενοχές να γκρεμίσει δηλαδή κάθε κοινωνικά θεμιτό φραγμό, να εγκαταλείψει τα πάντα για να ικανοποιήσει την πείνα του, εισβάλλοντας στο ασφαλές οικογενειακό της λιμάνι.
«Διάβολε!» σκέφτηκε με αυτοσαρκασμό. «Αλήθεια, πόσο ανόητος άραγε να της φαίνεται με όλους αυτούς τους δισταγμούς μου!»
Η λογική του έλεγε ότι δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να κάνει εκείνος το πρώτο βήμα. Η Βαλερία ήταν το «κλειδί»· ακόμη κι ένα ζεστό της χαμόγελο θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν το σύνθημα για να σπάσει ο πάγος.
Ο κόμπος στο στομάχι του γινόταν όλο και πιο σφιχτός καθώς περπατούσαν ο ένας δίπλα στον άλλο. Μόλις πέρασαν την αυτόματη πόρτα του καταστήματος και βγήκαν στο υπαίθριο πάρκινγκ, τυλίχθηκαν από μια βαριά, φορτισμένη σιωπή.
Ο Αλκιβιάδης άφησε έναν βαθύ, στεναγμό, έναν τέλειο στεναγμό απίστευτης επιθυμίας, ποτισμένο όμως με μια παράξενη δόση αθωότητας και ενοχής μαζί. Ήταν σαν να ομολογούσε σιωπηλά στον εαυτό του πως γνώριζε πολύ καλά ότι δεν έπρεπε να το σκέφτεται, πως όλο αυτό ήταν απαγορευμένο. Κι όμως, ταυτόχρονα, ήξερε πως δεν μπορούσε να σταματήσει. Ο πειρασμός ήταν πολύ μεγάλος για να μπορέσει ν' αντισταθεί.
Πήρε μια γεμάτη, κοφτή ανάσα και προσπάθησε απεγνωσμένα να συντονιστεί με το περιβάλλον, να ξαναβρεί τη χαμένη του ψυχραιμία.
Την παρακολουθούσε καθώς προχωρούσε προς το αυτοκίνητό της. Είχε ένα απίστευτο, λικνιστικό βάδισμα· κάτι στο λίκνισμα των γοφών της θύμιζε αιλουροειδές, δίνοντας την αίσθηση ότι κινούνταν σε αργή κίνηση. Έπρεπε να σταματήσει να την κοιτάζει, αν συνέχιζε να παρατηρεί τις καμπύλες της με τόση αφοσίωση, κινδύνευε κυριολεκτικά να στραβολαιμιάσει.
Μέσα στο μυαλό του, τα σενάρια διαδέχονταν το ένα το άλλο, φουντώνοντας ακόμη περισσότερο την ερωτική του φλόγα. Η σεξουαλική επιθυμία, άρρηκτα δεμένη πια με τις φαντασιώσεις του, απαιτούσε επιτακτικά να πάρει την πρωτοβουλία και να αφήσει, έστω για λίγο, τη συστολή του στην άκρη.
Έπειτα, καθώς ο Αλκιβιάδης ετοιμαζόταν να πλησιάσει το δικό του αυτοκίνητο, στάθηκε για λίγο ακίνητος δίπλα στην πόρτα. Κοιτάζοντας τη Βαλερία που ήταν έτοιμη να γλιστρήσει στη θέση του οδηγού, αμφιταλαντεύτηκε για μερικά κρίσιμα δευτερόλεπτα. Τελικά, τα άφησε όλα στην άκρη· την κοίταξε κατευθείαν στα μάτια και το ξεφούρνισε.
«Συγγνώμη που σε κοιτάζω τόσο επίμονα... αλλά επίτρεψε μου να πω ότι δεν περίμενα, μετά από τόσα χρόνια, να αντικρίσω μια τόσο εντυπωσιακή και σέξι γυναίκα!
Ως γνήσιος τζέντλεμαν, ο Αλκιβιάδης είχε κινηθεί σε όλη τη διάρκεια της συνάντησης τους με προσοχή, «της την έπεφτε» μεν με παιχνιδιάρικη διάθεση, αλλά ποτέ ξεπερνώντας τα όρια του επιτρεπτού ή του προσήκοντος σεβασμού.
«Μην πάρεις την πρότασή μου στραβά! Αν δεν είχες αυτοκίνητο, θα δεχόσουν να σε πάω εγώ σπίτι σου; Έτσι, για να θυμηθούμε τα παλιά... όπως τότε που ήμασταν καλοί γείτονες.»
Απλώνεται ανάμεσά τους μια πρόσκαιρη, ηλεκτρισμένη παύση.
Μετά από κάμποσα δευτερόλεπτα, βλέποντας τη να σιωπά, της λέει σχεδόν απολογητικά.
«Είπα κάτι που δεν έπρεπε;»
Η Βαλερία παραμένει σιωπηλή.
«Βαλερία;»
«Μμμ;»
«Είπα κάτι κακό;»
«Σκέφτομαι...»
«Τι σκέφτεσαι;»
«Εε... ναι, γιατί όχι;» ψέλλισε εκείνη αιφνιδιασμένη, αφήνοντας ένα αμυδρό χαμόγελο να σχηματιστεί στα χείλη της.
«Ωραία! Χάρηκα ιδιαίτερα σήμερα που σε είδα ύστερα από ένα τόσο μακρύ χρονικό διάστημα. Προτείνω να μη χαθούμε ξανά και να κανονίσουμε, με την πρώτη ευκαιρία, ένα φιλικό δείπνο — να έρθουν και πάλι οι οικογένειές μας πιο κοντά.»
Η Βαλερία τον λοξοκοίταξε, κι έπειτα κούνησε το κεφάλι της αργά, καταφατικά. Στον Αλκιβιάδη φάνηκε πως προσπαθούσε να ζυγίσει και να επιλέξει με μεγάλη προσοχή τα λόγια της.
Η κίνηση στην έξοδό του σούπερ μάρκετ αυξανόταν διαρκώς, κι ο Αλκιβιάδης την περιεργαζόταν μέσα από τα σκούρα τζάμια του αυτοκινήτου του, καθισμένος αναπαυτικά στη θέση του οδηγού μέσα στο σκιερό πάρκινγκ.
Σαν ένας ηδονοβλεψίας που κατασκοπεύει κρυφά από κάποιο παράθυρο, την παρακολουθούσε, χωρίς να είναι καθόλου σίγουρος αν εκείνη γνώριζε πως βρισκόταν στο επίκεντρο της προσοχής του. Παρατηρούσε σχολαστικά κάθε της μορφασμό, διψώντας να εισβάλει λαθραία στις σκέψεις της και να αποκτήσει «πολύχρωμο περιεχόμενο» από την προσωπική της ζωή.
Ήταν πραγματικά όμορφη, προσεγμένη, ένα αληθινό θηλυκό που ήξερε με μαεστρία ν’ αναδεικνύει όλα τα δυνατά σημεία που της είχε χαρίσει απλόχερα η φύση.
Τη θυμήθηκε ακριβώς όπως ήταν όταν πρωτογνωρίστηκαν, μια δεκαοκτάχρονη κοπέλα που του την είχε συστήσει η Ανδρομάχη. Κάτω από το σκανταλιάρικο βλέμμα της και το χαρούμενο γέλιο της κρυβόταν πάντα μια ζεστή, δοτική νέα γυναίκα, αφοσιωμένη και έτοιμη ανά πάσα στιγμή να βοηθήσει τους φίλους της.
Η Βαλερία είχε καταλάβει πως ο Αλκιβιάδης είχε προσηλωθεί πάνω της επίμονα και διεκδικητικά, κι όμως κινούνταν ανέμελα, σχεδόν απρόσεκτα. Το ψηλό κορμί της ήταν ελαφρώς σκυφτό, το πρόσωπο της χαλαρωμένο, με μια μόνιμη ρυτίδα ανησυχίας να διαγράφεται στο χαμόγελο της.
Το φως του μεσημεριανού ήλιου έπεφτε γλυκά στο πρόσωπό της μέσα από το τζάμι του αυτοκινήτου κι εκείνος δεν μπορούσε να ξεκολλήσει το βλέμμα του από πάνω της. Καθώς καθόταν στο κάθισμα του οδηγού, την είδε να τον κοιτάζει· του φάνηκε πως του χαμογέλασε με μια φευγαλέα λάμψη σκανταλιάς στα μάτια.
Χαμογέλασε κι αυτός, χαιρετώντας τη με ένα ελαφρύ, γεμάτο νόημα νεύμα του κεφαλιού.
Μπορεί να ήταν η ίδια η λαχτάρα του που έκανε το κορμί του να κινηθεί, ακριβώς τη στιγμή που εκείνη έστρεψε απότομα την προσοχή της προς την έξοδο του πάρκινγκ. Επιλέγοντας σχεδόν ενστικτωδώς τη στιγμή, η Βαλερία τού έριξε μια και μοναδική ματιά, λίγο πριν αποχωρήσει οριστικά από το σκηνικό.
Ο Αλκιβιάδης, έχοντας περάσει τη βασανιστική δοκιμασία της προσμονής, ένιωσε αυτό το ακαριαίο κοίταγμα να τον μαγνητίζει και να καρφώνεται σαν κεντρί στην καρδιά του. Η Βαλερία, αποχωρώντας σχεδόν αυτοκρατορικά, είχε ήδη θέσει τους κανόνες του παιχνιδιού: εκείνη βασίλισσα στον θρόνο της, κι εκείνος πιστός ιππότης, ολοκληρωτικά αφιερωμένος στη γοητεία της.
Έμεινε να τη βλέπει να ξεμακραίνει ακίνητος, βουβός. Τα βλέμματα τους ενώθηκαν για μια τελευταία φορά. Ο Αλκιβιάδης έκλεισε τα μάτια του, προσπαθώντας να τιθασεύσει τις αισθήσεις του με τη σκέψη στραμμένη στο τελευταίο της χαμόγελο.
Ω, αυτό το χαμόγελο! Πόσο λαχταρούσε να ακουμπήσει τα χείλη του στα δικά της, φιλώντας τη στοργικά στα κερασένια της χείλη, ενώ θα την κρατούσε προστατευτικά σφιχτά στην αγκαλιά του.
Ο πειρασμός ήταν τεράστιος, ο σφυγμός του είχε αφηνιάσει, κι εκείνο το βαρύ φούσκωμα χαμηλά δεν έπαυε να του υπενθυμίζει με κοφτές σουβλιές τη φλογερή του διέγερση.
Προσπάθησε μάταια να αντισταθεί στις «ανήθικες» σκέψεις του, επικαλούμενος την κοινωνική του ηθική, η οποία του επέτασσε σεβασμό και αποχή από κάθε παράνομη ερωτική περιπέτεια. Ωστόσο, εκεί όπου υπερχειλίζει το συναίσθημα, η πειθώ του μυαλού ωχριά.
Όπως άλλωστε έλεγε κι ο μεγάλος δάσκαλος, ο Φρόιντ: «Το σεξουαλικό ένστικτο δεσπόζει κάθε άλλου, ακόμα και του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης».
Έτσι, παρά τις ενστάσεις του, αυτό το σαββατόβραδο η παρουσία της Βαλερίας είχε εισβάλει ξαφνικά, από το πουθενά, στα συναισθήματά του σαν μια γλυκιά αμαρτία, μια αμαρτία κρυμμένη στα βάθη του πάθους του. Αυτό ήταν. Ένα πάθος. Ένα ανομολόγητο πάθος που είχε γίνει η βραδινή του «ερωτική πρέζα» μες στη μοναξιά του, σαν ένας γρύλος επίμονος που τραγουδούσε ασταμάτητα μέσα στο κεφάλι του.
Αυτό το βράδυ σκεφτόταν αποκλειστικά με την ψυχή και το συναίσθημα, όχι με τη λογική. Και υπήρχε κι εκείνο το γλυκό δάγκωμα στο στήθος κάθε φορά που τη σκεφτόταν... Στο μυαλό του, οι δυο τους ήταν πια ερωτικό ζευγάρι, κι αυτή η διαπίστωση τον παρέσυρε σε μια κατάσταση απόλυτης μέθης, προσδοκώντας κάτι που λαχταρούσε απεγνωσμένα να συμβεί στο εγγύς μέλλον.
Έξω είχε αρχίσει να σουρουπώνει , η πιο λατρεμένη του ώρα της ημέρας. Καθώς ο ήλιος προσπαθούσε να κρυφτεί πίσω από το οροπέδιο και το Θριάσιο Πεδίο, είχε φτάσει η στιγμή για την πιο χαλαρωτική του απόλαυση.
Ο Αλκιβιάδης διάλεξε από το έπιπλο ένα μπουκάλι Mandarin Napoléon, εκείνο το εξαιρετικό βελγικό κονιάκ παλαίωσης, και ακούμπησε ένα ποτήρι πάνω στη λευκή μαρμάρινη επιφάνεια του πάγκου της κουζίνας. Σέρβιρε προσεκτικά, δεν ήθελε με τίποτα να αφήσει λεκέδες στο μάρμαρο.
Φέρνοντάς το κοντά στα χείλη του, έκλεισε τα μάτια, αφήνοντας τις αρωματικές, αλκοολούχες νότες να κυλήσουν στις φλέβες του. Η γεύση του δέθηκε σε απόλυτη αρμονία με τη βελούδινη υφή από ένα μαλακό ganache εσπρέσο και τις αρωματικές ανταύγειες από κομποτέ μανταρινιού. Αυτό το σύνηθες, εκρηκτικό μείγμα ξύπνησε ακαριαία τις αισθήσεις του, κι ένα βαθύ αίσθημα ευεξίας και πληρότητας τον κατέλαβε μονομιάς. Άλλωστε, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, θεωρούσε αυτές τις μικρές, πολυτελείς γεύσεις ως τις πραγματικά απλές και αναντικατάστατες απολαύσεις της ζωής.
Έσβησε τα φώτα, πήρε το ποτήρι με το λικέρ και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο του γραφείου του. Το λάτρευε αυτό το μικρό του καταφύγιο. Ο χώρος, σε συνδυασμό με το φως που έμπαινε γλυκά από τα παράθυρα, δημιουργούσε την αίσθηση πως βρισκόταν μετέωρος σε ένα ψηλό μπαλκόνι.
Το δωμάτιο το είχε διακοσμήσει η Ανδρομάχη, όπως εξάλλου και το υπόλοιπο σπίτι. Είχε διαλέξει με προσοχή τις ταπετσαρίες, τις βιβλιοθήκες, το γραφείο, τις φωτογραφίες και τους πίνακες στους τοίχους. Ο Αλκιβιάδης ήταν πάντα ενθουσιασμένος με τις επιλογές της, ποτέ δεν αμφισβήτησε το γούστο της, τουναντίον, ένιωθε πολύ περήφανος για εκείνη.
Ήπιε μια γουλιά από το ποτήρι του κι ένιωσε την αψάδα του αλκοόλ να μαλακώνει κάπως την εσωτερική του ένταση. Όχι εντελώς, όμως. Πέρασε τα δάχτυλά του μέσα από τα κυματιστά, μαύρα μαλλιά του και στριφογύρισε το ποτό μέσα στο κρύσταλλο, βυθισμένος σε σκέψεις.
Άνοιξε την τηλεόραση στο on demand, κι αμέσως έπεσε πάνω σε μια πρωινή εκπομπή ποικίλου περιεχομένου, από εκείνα τα «πρωινάδικα» όπου το κουτσομπολιό έδινε και παίρνε, και τα οποία παρακολουθούσε με θρησκευτική ευλάβεια η πεθερά του.
Παρουσιάστριες που έδειχναν να τα έχουν καλά με όλους τους ισχυρούς της τηλεόρασης και των περιοδικών απλώς και μόνο για να εξασφαλίσουν μια θέση στο γυαλί, έτοιμες ανά πάσα στιγμή να «βγάλουν στη φόρα» τα πάντα, από τα εσώρουχό τους μέχρι τα ψεύτικα στήθη τους, αρκεί να ξεχωρίσουν.
Στην οθόνη, μια τηλεφωνήτρια διαλαλούσε τα προσόντα της. «Είμαι σαράντα χρονών, παντρεμένη, με επιτυχημένη επαγγελματική καριέρα. Βγάζω πολλά λεφτά, αλλά επειδή δουλεύω ατελείωτες ώρες είμαι διαρκώς κουρασμένη. Όταν γυρίζω σπίτι δεν έχω δυνάμεις για τίποτα, οπότε τις δουλειές του σπιτιού τις κάνει ο άντρας μου...»
«Μα καλά, κυρία μου, ο άντρας σας δεν δουλεύει; Δεν είναι κι εκείνος κουρασμένος;» τόλμησε να ρωτήσει η παρουσιάστρια με μια ψεύτικη, στημένη απορία.
«Ναι, δουλεύει, είναι κουρασμένος... αλλά εγώ βγάζω περισσότερα.»
«Συγγνώμη, να σας ρωτήσω κάτι πολύ προσωπικό· εξωσυζυγική σχέση διατηρείτε;»
«Τι λέτε, καλέ; Βεβαίως και διατηρώ!»
«Παρντόν; Γιατί, κυρία μου;»
«Γιατί το να βλέπω τον άντρα μου στην κουζίνα και γενικά να ασχολείται με τις δουλειές του σπιτιού με ξενερώνει αφόρητα. Δεν με εξιτάρει καθόλου στο ερωτικό παιχνίδι, δεν μου δημιουργεί ούτε ένταση, ούτε πάθος, ούτε σεξουαλικό μαγνητισμό. Εγώ θέλω έναν ερωτικό παρτενέρ δυναμικό, εκρηκτικό, που η αδρεναλίνη του να χτυπάει κόκκινο και να είναι πάντα έτοιμος για δράση, ώστε να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μου. Κοινώς, να διακρίνεται στον ερωτικό τομέα, με απίστευτες αντοχές, να μπορεί να παρασύρει και να τεντώνει τις αισθήσεις μου στα άκρα, οδηγώντας με στην κορύφωση της σαρκικής και της ψυχικής ηδονής.»
Γρήγορα βαρέθηκε, έπιασε το τηλεχειριστήριο και έκλεισε την τηλεόραση με μια κίνηση αποστροφής. Οι σκέψεις του, όμως, συνέχισαν να τρέχουν σε σκοτεινά μονοπάτια. Κατέληξε στο εξής: η γυναίκα στις δυτικές κοινωνίες σήμερα έχει εθιστεί στην αγορά, στα χρήματα και στη δύναμη που αυτά της παρέχουν, κυνηγώντας εμμονικά το κοινωνικό status. Αυτά τα πρότυπα της σερβίρει η τηλεόραση, αυτά ζηλεύει από τις «πετυχημένες» φίλες της, αυτά ακριβώς επιθυμεί.
Και κάπως έτσι, σκέφτηκε, συντελείται η αργή και σταδιακή διάσπαση της οικογένειας στον δυτικό κόσμο. Έκανε συνειρμούς για γνωστές τηλεπερσόνες που παριστάνουν τις κυρίες στα πάνελ, αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες δεν αφήνουν «τεκνό για τεκνό» ασυγκίνητο. Παράγοντες του θεάτρου, της τηλεόρασης, όλου του καλλιτεχνικού χώρου γενικότερα, που εκβιάζουν απροχώρητα. «Εσύ θα μου κάτσεις, κι εγώ θα σε κάνω φίρμα».
Νεαρά κοριτσόπουλα, απελπισμένα να αρπάξουν έναν δεύτερο ρόλο σε κάποιο σίριαλ, έτοιμα να πέσουν στα γόνατα και να αποθεώσουν ακόμα και τον τελευταίο κάμεραμαν προκειμένου να πετύχουν τον σκοπό τους.
Βούλιαξε στην καρέκλα του γραφείου, πίσω από τον υπολογιστή. Έκανε μισή στροφή και βρέθηκε να κοιτάζει από το παράθυρο, ατενίζοντας στον ορίζοντα τον νυχτερινό ουρανό, λες και αναζητούσε εκεί τη μορφή της, σαν να ήθελε απεγνωσμένα να βρίσκεται απόψε μαζί του.
Μια βαθιά, απόλυτη σιωπή κάλυπτε τα πάντα. Το μυαλό του ήταν πια καθαρό, σαν τον ξάστερο ουρανό όπου το φεγγάρι και ο Πολικός Αστέρας στη θέση τους έτρεμαν ζωηρά.
Ο Αλκιβιάδης ανοιγόκλεισε τα μάτια, όρθωσε το κορμί του στην καρέκλα και έκανε πάλι μισή στροφή προς την οθόνη του δεκαεπτάρη TOSHIBA Notebook. Κούνησε το ποντίκι κι αμέσως η οθόνη ζωντάνεψε.
Ήταν περασμένα μεσάνυχτα, όμως δεν είχε καμία όρεξη για ύπνο· η νευρικότητα τον κρατούσε σε εγρήγορση. Ήξερε πως αν πήγαινε στο κρεβάτι, θα αναμάσαγε συνεχώς τις ίδιες σκέψεις. Καλύτερα να απασχολούσε το μυαλό του. Άνοιξε τον πλοηγό, πληκτρολόγησε τους κωδικούς του στο Blogger και δημιούργησε μια νέα ανάρτηση.
Είχε τόσα πράγματα να γράψει, τόσες ιστορίες να διηγηθεί. Αυτό που του έλειπε ήταν απλώς η σωστή διέξοδος, ένα πέρασμα απ’ όπου οι σκέψεις και οι ιδέες του θα ξεχύνονταν σαν λάβα, για να πήξουν ύστερα σε μια σταθερή, ακατάλυτη ροή.
Η ανάρτηση αυτή, αναμφίβολα, όταν θα ήταν πιο νηφάλιος θα κατέληγε στη «Διαγραφή» ή στα «Πρόχειρα». Του άρεσε όμως η ιδέα να φλερτάρει με τον κίνδυνο: να τη δημοσιεύσει στο blog του και να στείλει το link μέσω MSN στη Βαλερία για να το διαβάσει.
Ήπιε μαζεμένες τρεις γουλιές από το ποτό του, νιώθοντας το μελένιο υγρό να κατηφορίζει στον λαιμό του, παρασύροντας μαζί του κι έναν ενοχλητικό κόμπο. Ναι, αυτό έφταιγε...
Η γυναίκα απόψε βρισκόταν συνεχώς στο μυαλό του, σε σημείο που ένιωθε μπερδεμένος, ανίκανος να ελέγξει τη σεξουαλική του ισορροπία. Στη θύμησή της τα πάντα επιταχύνονταν, οι χτύποι της καρδιάς του, η ανάσα του, οι σκέψεις του.
Τους φανταζόταν μόνους, τους δυο τους, σε έναν χώρο απόλυτης ηρεμίας, αυθεντικής φιλοξενίας, αδιαπραγμάτευτης ποιότητας και διακριτικής πολυτέλειας. Σ' ένα πεντάστερο ξενοδοχείο χωμένο μέσα στη φύση, ακριβώς δίπλα στο κύμα, να μοιράζονται μοναδικές, ερωτικές στιγμές.
Φέρνει, μάλιστα, στο μυαλό του εκείνη τη μεγάλη, έγκυρη πανεπιστημιακή έρευνα για την εξωσυζυγική απιστία, η οποία κατέληγε στο ότι οι γυναίκες καθηγήτριες είναι ιδιαιτέρως επιρρεπείς και ευάλωτες στους ερωτικούς πειρασμούς που θα βρεθούν στον δρόμο τους...
Ταυτόχρονα, κάτι είχε πάρει το αυτί του από τα συνήθη γυναικεία κουτσομπολιά της Ανδρομάχης με τη Ναυσικά σχετικά με μια κοινή τους φίλη, εκείνη τη μελαχρινή καλλονή με τα μεγάλα, εκφραστικά μάτια και το καλοσχηματισμένο, αισθησιακό σώμα.
Η Βαλερία είχε πλέον εξελιχθεί σε μια προσωπικότητα που απέπνεε αβίαστη αυτοπεποίθηση. Οι περισσότεροι μάλιστα τη θεωρούσαν «αβανγκάρντ», μια γυναίκα με πρωτοποριακές, προχωρημένες, ίσως και εκκεντρικές απόψεις, θέσεις και συμπεριφορές.
Πέρα από όλα αυτά, ντύνονταν πάντα εξαιρετικά κομψά, ακολουθώντας πιστά τις επιταγές της μόδας, ενώ παράλληλα ήταν άκρως φιλική και προσιτή με τους μαθητές της. Με λίγα λόγια, ήταν ένα γοητευτικό, ξεχωριστό πλάσμα που ξεχώριζε σαν φάρος στην πολύβουη, σφριγηλή κοινότητα του σχολείου της.
Ήταν ένα «προχώ» άτομο, σύμφωνα με την αργκό των μαθητών που τα περισσότερα αρσενικά στο λύκειο ονειρεύονταν να ζήσουν μαζί της τον ερωτικό παράδεισο, λαχταρώντας να «αγγίξουν» μια τέτοια εντυπωσιακή καθηγήτρια.
Οι μαθητές, άλλωστε, έβρισκαν συνεχώς αφορμές για να τρέχουν στο γραφείο της δήθεν για κάποια απορία.
Σίγουρα, από ολόκληρο το σχολικό συγκρότημα και το εφηβικό πλήθος, κάθε βράδυ χυνόταν άφθονος πόθος, σπέρμα και φαντασίωση για χάρη της.
Βέβαια, δεν χρειαζόταν να εισχωρήσει κανείς στα άδυτα των αντρικών κύκλων των παλαιότερων καθηγητών, αυτών των «αυθεντιών» παλαιού τύπου, που μαστίζονταν από μια στημένη, ακαδημαϊκή σοβαροφάνεια, για να καταλάβει πώς έβλεπαν τη νέα τους συνάδελφο.
Από την πρώτη κιόλας στιγμή που είχε παρουσιαστεί στο σχολικό συγκρότημα, η Βαλερία είχε γίνει αποδέκτης ενός επίμονου, πονηρού «ενδιαφέροντος» σε σημείο που ένιωθε συχνά ασφυκτικά, αντιλαμβανόμενη πως οι προθέσεις τους κάθε άλλο παρά αγνές ήταν.
Αρκούσε να ακούσει κανείς τον τρόπο που μιλούσαν γι' αυτήν στους αντρικούς κύκλους: πολλοί συνάδελφοί της θα έδιναν τα πάντα προκειμένου να τη ρίξουν στο κρεβάτι τους, λαχταρώντας να κατακτήσουν αυτό το μελαχρινό, πανέμορφο πλάσμα.
Όμως... μάλλον λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο.
Οι δύο πρώην φιλενάδες της Βαλερίας, στις συχνές τηλεφωνικές τους επαφές, άφηναν κάποιες φορές υπονοούμενα που ολοφάνερα έδειχναν προς το πρόσωπό της.
«Ανδρομάχη, έχεις μάθει τίποτα τελευταία για τη φίλη μας τη Βαλερία;» ρώτησε η Ναυσικά με ύφος μυστηρίου.
«Της Βαλερίας; Όχι, δεν ξέρω απολύτως τίποτα! Πάει πολύς καιρός από τότε που χάσαμε επαφή. Εσύ τι έμαθες πάλι;»
«Να... να σου πω εγώ τι ακούγεται! Οι φήμες και οι κακές γλώσσες λένε πως έχει ανακαλύψει επιτέλους ότι το απαγορευμένο και το παράνομο είναι πολύ πιο γλυκό από το επίσημο... και πως το απολαμβάνει αγκαλιά με έναν παίδαρο.»
«Δηλαδή; Όταν λες «απαγορευμένο και γλυκό», τι εννοείς; Πως... τα φοράει στον άντρα της;»
«Εσύ τι λες να εννοώ, καλή μου; Ότι ρίχνει άχνη στη μπουγάτσα;»
Στην αρχή η Ανδρομάχη ξαφνιάστηκε πραγματικά. Θυμόταν τη φιλενάδα της από τα χρόνια του λυκείου ως μια εξαιρετικά «συμμαζεμένη» και σοβαρή κοπέλα, και της φαινόταν αδιανόητο να ακούει τέτοια σχόλια για την προσωπικότητά της.
«Τι να σου πω, ρε Ναυσικά! Εγώ πάντως τη θυμάμαι πολύ σοβαρή, σεμνή, μετρημένη... και φαινόταν ευτυχισμένη στον γάμο της. Μεταξύ μας, το πιστεύεις ότι μπορεί να είναι αλήθεια αυτά τα κουτσομπολιά; Είναι δυνατόν η Βαλερία να κυλάει σε παράνομο κρεβάτι;»
« Έλα ντε, φιλενάδα μου! Αυτές ακριβώς οι σεμνές είναι που σου λένε «α, αποκλείεται!», κι όμως αποδεικνύονται οι πιο άτακτες παντρεμένες γυναίκες. Αυτές που δεν τους φαίνεται με τίποτα, αλλά τελικά ζουν τα πιο ωραία πάθη και ικανοποιούνται στο έπακρο από τον εραστή τους!
Προφανώς και το κάνουν οι άτακτες παντρεμένες. Περισσότερο απ' όσο φαντάζεσαι, μπορώ να σου πω. Δεν θα τις καταλάβεις εύκολα, όμως... Εκτιμάνε απεριόριστα την εχεμύθεια, το διακριτικό φλερτ, τους καλούς τρόπους και, φυσικά, το «βαρύ» παρελθόν ενός έμπειρου εραστή. Εξάλλου, σήμερα οι μεγαλύτερες «επιτυχίες» γίνονται είτε μέσω social media είτε στους χώρους εργασίας.»
«Στα social γίνεται πολύ πιο χοντρό παιχνίδι απ' ό,τι στους εργασιακούς χώρους,» της αντιτείνει η Ναυσικά, σαν πιο έμπειρη στα ψηφιακά τερτίπια.
«Ισχύει απόλυτα, συμφωνεί η Ανδρομάχη. Η αίσθηση της ανωνυμίας και της απόστασης που σου δίνουν τα social media ενθαρρύνει τις τολμηρές, άμεσες προσεγγίσεις. Προσφέρουν ένα περιβάλλον όπου το παιχνίδι μπορεί να φτάσει στα άκρα, ακριβώς επειδή λείπουν οι άμεσες κοινωνικές συνέπειες. Ενώ στη δουλειά... εκεί μπλέκει το πράγμα, μπορεί να γίνει επικίνδυνο.»
«Τι εννοείς, ρε Ανδρομάχη, όταν λες το «βαρύ» παρελθόν του εραστή;» ρώτησε η Ναυσικά με απορία.
«Εννοώ να είναι άνθρωπος της απόλυτης εμπιστοσύνης! Ο τέλειος συνδυασμός ενός εχέμυθου και έμπειρου άντρα, που διαθέτει διακριτικότητα, ωριμότητα και γνώση του πώς να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Να προσφέρει ασφάλεια, χωρίς τον φόβο ότι θα σε εκθέσει, και πάνω απ' όλα να έχει αποδεδειγμένη ικανότητα στη σεξουαλική επαφή. Όσο για την εμφάνιση; Έχουμε και λέμε: πεντακάθαρος διαρκώς, με ακριβά, «κυριλέ» ρούχα, ή κάποιες φορές με φόρμα για να βγάζει μια αθλητική γοητεία, περιποιημένο μούσι, απλό μαλλί... και τουλάχιστον 1,82 ύψος.»
«Μάλιστα, κατάλαβα! πέταξε η Ναυσικά με πονηρό υφάκι. Δηλαδή, για να είναι γαμάτος εμφανισιακά, πρέπει να είναι τέλειος από την ώρα που γεννήθηκε. Να έχει γεννηθεί θεογκόμενος... κάτι σαν τον παπά της ενορίας μας, που λες κι εσύ ότι σου κούμπωσε για εραστής, φιλενάδα!»
«Κατεργάρα φιλενάδα!» συνέχισε η Ναυσικά με πονηρό, διαβολικό χαμόγελο. «Σε καταλαβαίνω απόλυτα... Όταν είσαι αναστατωμένη, ο παπάς, εκτός από πνευματικός σου καθοδηγητής, λειτουργεί τελικά και ως εραστής. Σου προσφέρει έναν ασφαλή, απόκρυφο χώρο όπου μπορείς να εκφραστείς ελεύθερα, χωρίς τον φόβο καμίας κριτικής... και σου φτιάχνει τη διάθεση με ένα γερό, παλιομοδίτικο γαμήσι!»
«Κάπως έτσι... ο παπάς είναι προικισμένος εραστής, εχέμυθος, πεντακάθαρος και έμπειρος. Ένας άντρας που έχει διδάξει σε αρκετές «τσούλες» ενορίτισσες πώς να παραδίδονται στην ηδονή. Όταν σμίγουμε, δίνουμε και οι δύο νέο ενδιαφέρον στην ερωτική μας ζωή... Κοινώς, έχω μπλέξει σε μια κατάσταση από την οποία δεν μπορώ να βγω εύκολα. Μια αληθινή ερωτική κόλαση!»
«Για να βλέπω... είναι και προικισμένος ο ρασοφόρος εραστής;» πέταξε η Ναυσικά με κοροϊδευτικό, λαίμαργο ενδιαφέρον.
«Τον έχει μεγάλο! ομολόγησε η Ανδρομάχη χωρίς δισταγμό. Αλλά το πιο σημαντικό είναι το πάχος του. Μου δημιουργεί μια ασύγκριτη αίσθηση πλήρωσης και σεξουαλικής διέγερσης... Αλλά τα είπαμε αυτά, ας τα αφήσουμε. Πάμε τώρα πίσω στο θέμα μας! Για λέγε, τι άλλο έχεις μάθει για την πρώην φιλενάδα μας; Είμαι περίεργη, όλη αυτιά! Σε ακούω προσεκτικά και με αμείωτο ενδιαφέρον.»
«Έμαθα από έγκυρη πηγή ότι «το πνίγει το κουνέλι» αγκαλιά με τον νέο γυμναστή του λυκείου, από τότε που ξεκίνησε η σχολική χρονιά!»
«Έχει μαθευτεί δηλαδή πως επέλεξε να ανοίξει την πόρτα στο σεξ που της χτύπησε ο νέος νοικάρης, χωρίς να διώξει τον προηγούμενο νοικοκύρη;» ρώτησε η Ανδρομάχη με κοροϊδευτικό ύφος.
«Ε ναι! Και όπως συμβαίνει πάντα με κάθε μυστικό, από στόμα σε στόμα, τελικά γίνεται μουσικό όργανο και ο ήχος του φτάνει πολύ μακριά.»
«Δηλαδή, το παλικάρι έχει προσόντα; Τι ακριβώς έχεις μάθει;»
«Οι πληροφορίες μου λένε ότι την προηγούμενη σχολική χρονιά, όταν δούλευε ως αναπληρωτής με σύμβαση σε σχολείο της επαρχίας, είχε ξετρελάνει μια φιλόλογο. Μια αληθινή, απελευθερωμένη ζωντοχήρα, νυμφομανή αγιάτρευτη, που έβγαινε και το διαφήμιζε: έλεγε παντού πως ο τύπος ήταν ο καλύτερος γαμιάς. Πρώτα της γάμησε και της ξεφτίλισε το μυαλό, και μετά της έδωσε το μουνί στο χέρι!
«Της έδωσε το μουνί στο χέρι, ε; Δηλαδή ο γυμναστής αποδεικνύεται προικισμένο αρσενικό, με τεράστια σεξουαλική αντοχή και ικανότητα...»
«Εντάξει, ρε Ανδρομάχη! Τρόπος του λέγειν «το μουνί στο χέρι»! Ας πούμε πως με τη νυμφομανή που έμπλεξε ο άνθρωπος, το πιο σωστό είναι ότι η κυρία του έπαιρνε τον πούτσο σαν πασχαλινή λαμπάδα και του τον παρέδιδε καμένο φιτίλι!»
«Δηλαδή, μετά την «περιπέτειά» του με τη φιλόλογο, ο γυμναστής την έπεσε στη φιλενάδα μας;» ρώτησε η Εριφύλη, παρεμβαίνοντας στη συζήτηση με μια καυστική, γεμάτη απορία αποστροφή.
«Ακριβώς αυτό! Μόλις πάτησε το πόδι του στο νέο σχολικό συγκρότημα, εντυπωσιάστηκε από την εμφάνισή της. Της δείχνει ξεκάθαρα το έντονο ενδιαφέρον του και προσπαθεί να την προσεγγίσει ερωτικά, παρ' όλη την αρχική της αδιαφορία. Εκείνος επιμένει ασταμάτητα, σαν να νιώθει πως η φιλενάδα μας βρίσκεται μόνιμα σε οίστρο, εκπέμποντας φερομόνες που τον μαγνητίζουν σαν αστείρωτο αρσενικό... που μυρίζει την περιοχή και λυσσάει να ζευγαρώσει!
Ήταν μια ενστικτώδης συμπεριφορά, απαλλαγμένη από κάθε ηθικό ενδοιασμό. Την πολιορκούσε έντονα, με τρόπο εντελώς «ασύμβατο» με τα αστικά μας ήθη και τους κανόνες της εποχής, αδιαφορώντας εντελώς για τον συζυγικό της δεσμό.
Κι η φιλενάδα μας, με μια κλασική, βαθιά ανθρώπινη αντίδραση, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην κολακεία. Το επίμονο ενδιαφέρον του λειτουργούσε απολαυστικά, προσφέροντάς της μια αίσθηση αναζωογόνησης. Άλλωστε, ήταν και ωραίος άντρας ο γυμναστής· η σωματική έλξη που της προκαλούσε έκανε την προσέγγισή του ακόμα πιο ευπρόσδεκτη και συναρπαστική, λειτουργώντας σαν μια ακαταμάχητη τόνωση στην αυτοπεποίθησή της.
Φαινομενικά, μέσα από την εξωτερική της συμπεριφορά και την τυπική της ρουτίνα, δημιουργούσε στους γύρω της την εντύπωση πως ο γυμναστής τής ήταν εντελώς αδιάφορος, πως δεν την άγγιζε ούτε στο ελάχιστο συναισθηματικά. Η εσωτερική της όμως πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική.
Αυτή η δήθεν αδιαφορία δεν ήταν παρά ένας περίτεχνος μηχανισμός άμυνας απέναντι στα αδιάκριτα βλέμματα του σχολείου. Μόνο που η Βαλερία δεν είχε υπολογίσει το βασικότερο: πως βαθιά μέσα της, ως μια γυναίκα με έντονη θηλυκότητα, διψούσε να αναγνωριστεί.
Αναζητούσε απεγνωσμένα να επιβεβαιώσει την αξία της, τη δύναμη της γοητείας της και την ικανότητά της να μαγνητίζει και να επηρεάζει τους πάντες στο πέρασμά της.
Τελικά αποδείχθηκε πως οι βαθιές σεξουαλικές της ανάγκες καθόρισαν τη συμπεριφορά της πολύ περισσότερο από τη λογική. Η απρόσμενη ερωτική της έλξη για τον γυμναστή, αν και αρχικά τη ξάφνιασε, σύντομα κατάλαβε πως είχε μια ισχυρή, αναπόφευκτη ψυχολογική και βιολογική βάση.
Ο γυμναστής της αντιπροσώπευε την εικόνα της απόλυτης υγείας, της αυτοπεποίθησης και της σωματικής ρώμης, στοιχεία που της ασκούσαν μαγνητική έλξη, φουντώνοντας τη λίμπιντο και τη διέγερσή της.
Μόνο που αυτή η έλξη δεν πήγαζε από κάποια βαθιά συναισθηματική σύνδεση. Ήταν κομμάτι μιας βαθύτερης ανάγκης για εξερεύνηση, μια επαναβεβαίωση της ίδιας της της σεξουαλικότητας κι όχι κάποιο «δέσιμο» με το πρόσωπο του γυμναστή. Αυτό που λαχταρούσε ήταν να βρει μια νέα, πρωτόγνωρη ηδονή στα πόδια της, παραδομένη στην αγκαλιά ενός άλλου «κόκορα» που θα την έκανε να ζήσει κάτι που δεν είχε τολμήσει ποτέ άλλοτε να ονειρευτεί...
«Κατάλαβα... Η φιλενάδα μας αναζήτησε στην αγκαλιά του εραστή της την απόλυτη αυτοεπιβεβαίωση της θηλυκότητας της.»
«Έτσι φαίνεται! Και μάλλον δεν άργησε καθόλου να ενδώσει στην πολιορκία του και στα ερωτικά του καλέσματα. Χωρίς να το παίξει δύσκολη για να το παίξει ανώτερη, φοβούμενη μην της τον αρπάξει καμιά λυσσάρα φιλόλογος από εκείνες που διεκδικούν τα πάντα με τα μούτρα, έτοιμες για όλα!»
«Σε ποια τηλεοπτική σειρά ανήκει η παραπάνω μυθοπλασία; Και σε πόσες τηλεοπτικές σεζόν ολοκληρώνεται; ρώτησε ειρωνικά η Ανδρομάχη τη Ναυσικά, σηκώνοντας το φρύδι με ένα πονηρό, σαρκικό χαμόγελο.»
...Ο Αλκιβιάδης φαντάζεται τον εαυτό του και τη Βαλερία ότι είναι ήρωες σε ερωτική νουβέλα που έχουν βρει καταφύγιο σε παραλιακό ξενοδοχείο στην αγκαλιά του Μυρτώου πελάγους και του Πάρνωνα και η Βαλερία να τον περιμένει ξαπλωμένη στο κρεβάτι ανάσκελα, με τα πόδια ανοιχτά, συλλογίστηκε χαμογελώντας, καθώς φανταζόταν ήδη τον εαυτό του να τη γαμάει δυνατά με το έμβολο του.
Η μπαλκονόπορτα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου ήταν μισάνοιχτη, και ο μαΐστρος, το δροσερό αυτό θαλασσινό αεράκι συμβολίζει την απαλλαγή τους από τα προβλήματα που τους βασανίζουν, έκανε τις τραβηγμένες κουρτίνες να ανεμίζουν ελαφρά καθώς δυνάμωνε προμηνώντας μιαν φθινοπωρινή μπόρα. Είχε πέσει το σούρουπο, ο ουρανός είχε πάρει ένα χρώμα βαθύ μενεξεδί. Η θάλασσα ήταν όμοια με ζωγραφιά από λάδι, μα υπήρχε κάτι δυσοίωνο έτσι όπως φούσκωνε ο αφρός και τα κύματα έσκαγαν με μανία στη στεριά, στη μικρή προβλήτα και στα βράχια κάτω από το ξενοδοχείο. Εκεί νιώθουν προστατευμένοι και ασφαλείς σε κάθε στιγμή τους από περίεργα βλέμματα. Η Βαλερία ένιωθε όμορφη και δεν χρειαζόταν να αμφιβάλει ότι ο Αλκιβιάδης την ήθελε.
Η μπαλκονόπορτα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου ήταν μισάνοιχτη, και ο μαΐστρος, το δροσερό αυτό θαλασσινό αεράκι συμβολίζει την απαλλαγή τους από τα προβλήματα που τους βασανίζουν, έκανε τις τραβηγμένες κουρτίνες να ανεμίζουν ελαφρά καθώς δυνάμωνε προμηνώντας μιαν φθινοπωρινή μπόρα. Είχε πέσει το σούρουπο, ο ουρανός είχε πάρει ένα χρώμα βαθύ μενεξεδί. Η θάλασσα ήταν όμοια με ζωγραφιά από λάδι, μα υπήρχε κάτι δυσοίωνο έτσι όπως φούσκωνε ο αφρός και τα κύματα έσκαγαν με μανία στη στεριά, στη μικρή προβλήτα και στα βράχια κάτω από το ξενοδοχείο. Εκεί νιώθουν προστατευμένοι και ασφαλείς σε κάθε στιγμή τους από περίεργα βλέμματα. Η Βαλερία ένιωθε όμορφη και δεν χρειαζόταν να αμφιβάλει ότι ο Αλκιβιάδης την ήθελε.
Και τι δε θα 'δινε την ονειροφαντασία του να τη ζούσε στη πραγματικότητα! Αποχαυνωμένος όπως ήταν, αποδεικνύοντας εν τέλει -έστω και μεταφορικά- πως οτιδήποτε δε βγαίνει από μέσα του, τελικά καταλήγει να τον φέρνει σε κατάσταση νωθρότητας και πλήρους αδράνειας, παραλύοντας τις σωματικές και διανοητικές δυνάμεις του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αντιδράσει. Του πήρε λίγα λεπτά για να βγει από τους φανταστικούς αισθησιακούς μαιάνδρους της αφήγησης του. Οι κρόταφοι του χτυπούσαν μισόκλεισε τα μάτια κι αναστέναξε ζαλισμένος από το ονειρικό σεξουαλικό του ταξίδι με τη Βαλερία να είναι εκεί παρούσα στο ταξίδι του για μεγάλα χρονικά διαστήματα, και να κατέχει τις σκέψεις του, όπως μια μεραρχία έχει υπό την κατοχή της μια αλλοτριωμένη εδαφική έκταση. Τα αφτιά του βούιζαν με τις ανήθικες σκέψεις που είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του. Προσπάθησε να συγκεντρωθεί, μα το μόνο που στριφογύριζε στο μυαλό του ήταν η εικόνα της που, είχε καρφωθεί στη μνήμη του, σαν να ήταν παρούσα.
Απόμεινε να κοιτάζει την οθόνη με βαριά βλέφαρα. Όσο και να κοίταζε την οθόνη μπροστά του, δε θα έγραφε άλλο. Έβλεπε το δρομέα να αναβοσβήνει ανυπόμονα, μα το μυαλό του είχε αδειάσει από ιδέες. Ένα διάλειμμα, αυτό χρειαζόταν.
Διάβασε και ξαναδιάβασε το κείμενο που ήταν αποθηκευμένο στο πρόχειρο προτού κλείσει τον υπολογιστή. Κράτησε το κεφάλι του με τα δυο του χέρια και βάλθηκε να καταλάβει τι του είχε συμβεί παραδομένος σε έναν κυκεώνα συλλογισμών που υποτίθεται ότι θα του δώσουν το κλειδί της λύσης στις επιθυμίες του. Συλλογίζεται σαν τον Σπαρτιάτη στρατηγό που εξετάζει τα έντερα των ζώων πριν τη μάχη. Ναι, είναι πολύ σημαντική μια μάχη (το μέλλον ενός λαού) Δε μπορούμε να την αφήσουμε στην τύχη. Εκείνο το βράδυ έμεινε πολλές ώρες καθισμένος επάνω στην καρέκλα του γραφείου. Έβαλε ένα δεύτερο πότο το έπινε ήσυχα αφήνοντας τη φαντασία του να ταξιδέψει μέσα στον λαβύρινθο της αβεβαιότητας που νιώθει. Κοίταξε έξω από το παράθυρο του, το φωτισμένο δρόμο. Είχε νυχτώσει εδώ και ώρες, αλλά ήταν πολύ απορροφημένος με την εργασία του για να το καταλάβει.
Έβλεπε τα φώτα από τα αυτοκίνητα να περνούν απέναντι στη γέφυρα του περιφερειακού της Αττικής οδού. Το διασκέδαζε να μαντεύει από πού έρχονται και που πηγαίνουν. Δεν είχε καμιά διάθεση να πάει να ξαπλώσει και η μοναχική ατμόσφαιρα στο γραφείο του, του φαινόταν ιδανική συντροφιά για την όντως παράξενη διάθεση του. Κάπως έτσι ένιωθε τις βραδινές εκείνες ώρες πριν κοιμηθεί. Συνειδητοποιεί πως οι ώρες αυτές, που γύρω επικρατεί ησυχία και ηρεμία, του δίνουν χρόνο να αναλογιστεί, να σκεφτεί, να κρίνει και οι επιθυμίες του ζητάνε πλέον τη λύση τους. Τα πρόβλημα που τον απασχολεί έρχεται για να του υπενθυμίσει πως πρέπει να κάνει κάτι γι’ αυτό ώστε να αμβλυνθεί. Οι φαντασιώσεις του επιστρέφουν απρόσκλητες κι εκείνο το συναίσθημα που προσπαθει να πείσει τον εαυτό του ότι είναι ανύπαρκτο, φροντίζει να ενισχυθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορεί να το περάσει ανεπαίσθητα. Αυτά που φοβάται δεν μπορούν παρά να είναι όσα του έρχονται στο μυαλό! Είναι οι πιο ενδόμυχες, οι πιο δικές του σκέψεις. Το πορτρέτο της Βαλερίας του προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, μελαγχολία ανάμεικτη με ελπίδα. Μελαγχολία και ελπίδα που μοιράζονται τον ίδιο χώρο! Με μια ελπίδα που καίει μέσα του σαν άλυτο σταυρόλεξο που λέγεται επιθυμία πως να κατακτήσει το ζωντανό πορτρέτο. Ονειρευόταν να γευτεί με θέρμη την αποδοχή της. Και εκεί που ετοιμάζεται για ακόμα μια φορά να αντιμετωπίσει τον εαυτό του, πως να ξεπεράσει το συναίσθημα του ανεκπλήρωτου ερωτικού απωθημένου που του προκάλεσε η τυχαία συνάντηση με τη Βαλερία, η μορφή της Ανδρομάχης εισβάλλει ανάμεσα στις σκέψεις του. Έπεσε σε λογισμούς να τη σκέφτεται στη Θεσσαλονίκη στο δικό της σενάριο! Ελεύθερη κι απενοχοποιημένη, σαφώς ανανεωμένη, μ’ αυτοπεποίθηση σε μια χαλαρή έξοδο μια ανέμελης βόλτας, για ένα ποτό σε ένα μπαρ, που σίγουρα θα της προσφέρει πολλές ευκαιρίες για ενδιαφέρουσες ανδρικές γνωριμίες με αποτέλεσμα οι παλμοί της να ανεβαίνουν κι η αδρεναλίνη της να χτυπάει κόκκινο, που την βάζει σε μια διαδικασία να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που της παρουσιάζεται να ζήσει έντονες ερωτικές στιγμές, σε μια άλλη ανδρική αγκαλιά που θα εκτοξεύσει στα ύψη το σε ύπνωση σεξουαλικό της πάθος. Ίσως της καλλονής η αίγλη της να της θύμισε μέσα της παροπλισμένα συναισθήματα, ερωτικές επιθυμίες και ανάγκες, που αυτός είναι συγκρατημένος και ανίκανος να τα εκτιμήσει και «παγωμένα» μένουν ανικανοποίητα και υποτιμούνται στη σχέση τους; Κρυφογέλασε με τις σκέψεις του. «Ίσως αύριο που θα έρθει να μου διώξει τα φαντάσματα της νύχτας. Όλα μες στης ζωής τα βήματα είναι», ψιθύρισε και κάπου εκεί χάθηκε στην αγκαλιά των σεντονιών.
Το επόμενο πρωί ξύπνησε πιασμένος από έναν άσχημο ύπνο. Όλα τα χθεσινά του ξανάρχονταν στο νου, τριγύριζαν στο μυαλό του και τον απασχολούσαν. Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και χασμουρήθηκε. Έριξε μια ματιά στο ξυπνητήρι που βρισκόταν πάνω στο κομοδίνο. Έκανε ένα μορφασμό βλέποντας το είδωλο του στον απέναντι καθρέπτη της κρεβατοκάμαρας. Αυτό που έβλεπε ήταν γένια τριών ημερών κύκλους γύρω από τα μάτια και μερικά ατίθασα ανακατεμένα μικρά τσουλούφια από τα κοντοκουρεμένα μαύρα μαλλιά του, ξανάπεσε πίσω στο κρεβάτι. Ένιωθε ένας άλλος εαυτός του. «Σκατά! Είσαι αξιοθρήνητος!» Παραδέχθηκε συνοφρυωμένος. «Πρέπει να κάνεις ένα χλιαρό ντους να συνέλθεις» μονολόγησε. Ύστερα από αρκετή ώρα μέσα στο ντους βγαίνοντας στο μπαλκόνι τον καλημέρισε η πρωινή αύρα! Προσπαθεί να επανέλθει στην κανονικότητα του και να αφήσει πίσω του τις νυχτερινές ονειροφαντασίες του, ν΄ αφήσει πίσω το γεγονός, ότι η ανάμνηση της Βαλερίας «στοιχειώνει τη σκέψη του». Το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να αναζητήσει μέσα του τις απαντήσεις στο πως θα προχωρήσει παρακάτω κλείνοντας τη πόρτα στις σφοδρές ερωτικές επιθυμίες του για τη Βαλερία και ακολούθησε το κλασικό του πρωινό σύστημα στις αργίες και στις μοναξιές του. Βόλτα το σκύλο στο πάρκο, περιποίηση στο παπαγάλο και σήμερα να μη ξεχάσει το καναρίνι και να καθαρίσει την λεκάνη της άμμου για την υγιεινή του γάτου τους.
Η επερχόμενες ώρες για τον Αλκιβιάδη ήταν απολύτως προβλέψιμες! Σαν άτομο νιώθει μια εσωτερική κινητοποίηση που περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων σαν μια φυσιολογική έκφανση του ψυχισμού του. Η εικόνα της Βαλερίας που ήταν στο μακρινό παρελθόν μια αμυδρή σπίθα που μπορεί να υποδήλωνε μια ιδέα, ένα συναίσθημα ή ένα ξεκίνημα, που ήταν πολύ αδύναμο αλλά υπήρχε, χθες διαπίστωσε ότι εξακολουθεί να έχει μια ξεχωριστή, αξιοπρόσεκτη και σημαντική επίδραση, όχι μόνο στο μυαλό του, αλλά και βαθιά μέσα στη ψυχή του με μια έντονη σεξουαλική επιθυμία που δύσκολα εξατμίζεται. Στις φαντασιώσεις του, που μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα, με αμεσότητα και αυθορμητισμό, χωρίς να ανησυχεί μήπως παρεξηγηθεί και εκτεθεί, η Βαλερία του έχει αφήσει αποτύπωμα ανεξίτηλο, που του χτυπάει μια χορδή μέσα του σε μια απέλπιδα, αέναη κι άγονη προσπάθεια για έναν «Άγονο έρωτα». Οι φαντασιώσεις του δεν στηρίζονται σε γόνιμο και εύφορο τόπο με αποτέλεσμα να παράγουν ένα αόριστο, βουβό στείρο και άγονο πάθος, ακαρποφόρητο. Οι σοφοί μας λένε πως, «ο νους οφείλει να υποκλίνεται στη σοφία της καρδιάς.» Ο φορτισμένος νους του Αλκιβιάδη αναζητά να ζήσει το ανέκφραστο υπόγειο πάθος του, που τόσο απρόσμενα συσσωρεύτηκε και κοχλάζει μέσα του, σα λάβα που αναζητά διέξοδο, ταυτόχρονα όμως οφείλει να βρει τη γενναιότητα και το θάρρος να δει την αλήθεια του και να πορευτεί με ακεραιότητα, όσο δύσκολο κι αν του μοιάζει! Είναι αυτές οι στιγμές που η επιθυμία της ψυχής δεν σβήνει μα γίνεται άνεμος που σκορπίζεται στο απέραντο κενό όπως και κάθε χαμένο όνειρο αναζητά να ζήσει ανεκπλήρωτους έρωτες και η καρδιά όσο και αν πονά οφείλει σιωπηλά να υποκλίνεται στη σοφία του νου.
....Το ταξιδιωτικό γκρουπ βρίσκεται στο δρόμο της επιστροφής αργά Κυριακή απόγευμα! Τέλος Αυγούστου πρώτες μέρες φθινοπωρινές, λαμπερές, κρυστάλλινες! Οι Τελευταίες ακτίνες του ήλιου πέφτουν πλάγια, φωτίζοντας με μύριες αποχρώσεις τον κόσμο, γλυκαίνοντας ακόμη περισσότερο τους απαλούς όγκους του Ολύμπου και τον απέναντι το Κίσαβο όταν το λεωφορείο μέσα από ένα δαίδαλο των στενών των Τεμπών με το φιδίσιο δρόμο, κατευθύνεται στο κάμπο της
Λάρισας. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και είχαν ήδη φτάσει στις λίμνες της Υλίκης, άναβαν τα φώτα σιγά σιγά και ο τόπος ήταν πλημμυρισμένος από έντονα χρώματα. Η Ναυσικά απολαμβάνει να παρατηρεί το πρώτο φεγγάρι. Είναι όμορφο της προσφέρει ηρεμία, αλλά ταυτόχρονα μαγεύεται εγείρει τη φαντασία της και όμορφες σκέψεις της έρχονταν στο μυαλό. Ένιωθε πολύ γεμάτη και μόνο υπέροχα συναισθήματα ξεπηδούσαν από τη ψυχή της, ήταν σε καλή διάθεση και η χθεσινοβραδινή ιδέα δεν λέει να ξεκολλήσει από το μυαλό της.
«Που αρμενίζει το μυαλουδάκι σου Ναυσικά;»
Η φωνή της Ανδρομάχης, χαμηλή και γεμάτη μια γλυκιά οικειότητα, την επανέφερε απαλά στην πραγματικότητα του λεωφορείου. Η Ναυσικά έστρεψε το κεφάλι της από το παράθυρο, αφήνοντας το βλέμμα της να συναντήσει τα μάτια της φίλης της που καθόταν ακριβώς δίπλα της.
Το ηλιοβασίλεμα είχε ήδη βάψει την Υλίκη με πορφυρές και χρυσαφένιες ανταύγειες, ενώ το πρώτο φως του φεγγαριού καθρεφτιζόταν στα ήρεμα νερά της λίμνης.
«Αρμενίζει εκεί που το άφησες εσύ χθες το βράδυ, Μάχη μου...» ψιθύρισε η Ναυσικά με ένα πονηρό, όλο νόημα χαμόγελο, φέρνοντας το πρόσωπό της τόσο κοντά που μόνο η Ανδρομάχη μπορούσε να την ακούσει πάνω από τον μονότονο θόρυβο της μηχανής.
Έπιασε διακριτικά το χέρι της Ανδρομάχης κάτω από τη ζακέτα που είχαν ρίξει στα γόνατά τους, μπλέκοντας τα δάχτυλά της με τα δικά της, νιώθοντας την ίδια θερμή, ηλεκτρισμένη οικειότητα που τις είχε ενώσει στη Θεσσαλονίκη.
«Το μυαλό αρμενίζει σαν καράβι στο πέλαγος Ανδρομάχη, με πάει πολλές φορές σε στιγμές υπέροχες σχεδόν ψεύτικες.»
«Μόνο με ευχές δεν αρμενίζουν τα καράβια. Θέλουν νερό, αέρα και καπετάνιο. Έτσι και το μυαλουδάκι μας Ναυσικά, γι΄ αυτό κάνε ποδήλατο με σπασμένα φρένα στις όμορφες σκέψεις σου!»
Η Ναυσικά Χαμογέλασε, πήρε μια βαριά ανάσα και άρχισε ήρεμα τη διήγηση στο που ταξιδεύει το μυαλό της!
Η φωνή της, χαμηλή, σχεδόν ψιθυριστή για να μην την ακούει κανείς άλλος, άρχισε να ξετυλίγει το νήμα της φαντασίας της.
«Ρε φιλενάδα το νιώθεις και εσύ ότι το ταξίδι της επιστροφής μας, μετά από την τριήμερο εκδρομή μου φαίνεται πιο σύντομο απ’ ότι αυτό που κάναμε για να φτάσουμε στον προορισμό μας αρχικά;»
Αν και πολύ κουρασμένη, το μυαλό της δεν ξεκολλάει από τη συζήτηση που είχανε με την φιλενάδα της στη βραδινή ερωτικής τους περιπλάνηση.
«Μωρό μου γλυκό το σκέφτηκα. Όλα θα ξεκινήσουν στο νησί της Τήνου. Πριν ανοίξουν τα σχολεία ξέρω ότι πηγαίνεις για προσκύνημα κάθε χρόνο και σε συνοδεύει ανελλιπώς και ο κούκλος σου. Αλήθεια πες μου πως το καταφέρνεις αυτό;
«Ποιο;»
«Ποιο άλλο;» της απάντησε ψιθυριστά, σκύβοντας λίγο πιο κοντά της, ώστε η φωνή της να χάνεται στον βόμβο της μηχανής. «Το πως καταφέρνεις κάθε χρόνο να κουβαλάς τον μονογαμικό και ηθικό σου σύζυγο στο νησί της Μεγαλόχαρης, να κάνετε τάματα, νηστείες και προσευχές... και την ίδια στιγμή να έχεις το μυαλό σου έτοιμο να γκρεμίσει όλα τα ταμπού! Πώς του τα καταφέρνεις και σε ακολουθεί
παντού, σαν καλό παιδί, ενώ εσύ... εσύ οργανώνεις επαναστάσεις στο κρεβάτι μας;»
Η Ανδρομάχη γύρισε το κεφάλι της, την κοίταξε με μια σπίθα διασκέδασης στα μάτια και, παρά την κούραση της διαδρομής, ένα σαρδόνιο, γλυκό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της.
Κράτα και λίγο σεξουαλικό μυστήριο στη συζήτηση, ώστε να προετοιμάσεις το έδαφος, με πρόθεση να τον διεγείρεις και να αφεθεί στα σεξουαλικά μας ερεθίσματα, προκειμένου να ευχαριστηθεί. Έτσι και αλλιώς δεμένο στο βρακί σου τον έχεις, και εκεί θα κάνουμε τα πράγματα που μας αρέσουν. Πιστεύω να συμφωνείς και συ να καλέσουμε και το ρασοφόρο ώστε σ’ ένα τόσο σημαντικό γεγονός όπως η σχεδιασμένη αναχώρηση του να έχει τον θερμό αποχαιρετισμό μας, θα χαρεί πολύ να ταξιδέψει μαζί μας.
«Χμμ μάλλον πιο πολύ θα χαρεί που θα είναι και ο Αλκιβιάδης μαζί μας.» Σκέφτεται, με το γνωστό της ελαφρώς πρόστυχο ύφος, ρίχνοντας ένα χαμόγελο κατανόησης στην Ανδρομάχη.
Η Ανδρομάχη δεν κατάλαβε. Δεν είδε το πονηρό χαμόγελο που έσκασε η Ναυσικά. Δεν πονηρεύτηκε.
«Είσαι αδιόρθωτη, Ναυσικά...» ψιθύρισε η Ανδρομάχη με φωνή βραχνή, αλλά γεμάτη ενθουσιασμό.
«Αλλά ξέρεις τι;» συνέχισε η Μάχη, σκύβοντας τόσο κοντά που οι ανάσες τους ενώθηκαν ξανά, με τα φώτα της Αττικής να διαγράφονται πια στον ορίζοντα καθώς ζύγωναν στην Αθήνα. «Το πρόγραμμα θα γίνει. Ο Αλκιβιάδης θα χαρεί, ο ρασοφόρος θα κάνει τις προσευχές του... κι εμείς οι δυο θα γράψουμε τους δικούς μας κανόνες. Αφού το είπες κι εσύ, τα φρένα έχουν σπάσει για τα καλά. Στην Τήνο, λοιπόν...»
«Έχεις απόλυτο δίκιο, φιλενάδα...Τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ. Οι εποχές που οι άνδρες κρατούσαν τα στεγανά με κλειστά μάτια έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Σήμερα, ηδονίζονται με την ιδέα της ελευθερίας μας, τη ζητούν, τη διεκδικούν, γίνονται μέρος της.»
«Και ο δικός μου...» συνέχισε με φωνή χαμηλή, γεμάτη υποσχέσεις, «ξέρει καλά να ακούει, να παρατηρεί και να ενδίδει εκεί που οι άλλοι φοβούνται να κοιτάξουν. Αν του δώσεις την κατάλληλη ώθηση, αν του το παρουσιάσεις με τον σωστό τρόπο... όχι μόνο δεν θα σοκαριστεί, αλλά θα κάψουμε μαζί κάθε ταμπού.»
«Στηρίξου επάνω μου!» Λέει η Ναυσικά. «Κάτι ξέρω από παρτούζες μωρό μου! Αποφάσισα λοιπόν, να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Ήδη φαντάζομαι τις σκηνές που θα δίνουν σάρκα και οστά στις ερωτικές φαντασιώσεις μας στην σουίτα ενός ξενοδοχείου και να ανεβάζουν τις θερμοκρασίες και την ηδονή να φωλιάζει μέσα μας. Θα έχουμε δυο άντρες στο κρεβάτι οι οποίοι θα δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να μας ικανοποιήσουν και να μας βγάζουν τα κρυμμένα τρόπαια της ηδονής…
Η Ανδρομάχη την κοίταξε με τα μάτια της διάπλατα ανοιχτά, νιώθοντας ένα θερμό κύμα να τη διαπερνά από την κορυφή ως τα νύχια. Η τόλμη της Ναυσικάς ξεπερνούσε πλέον κάθε προσδοκία, μετατρέποντας τις απλές σκέψεις σε ένα ολοκληρωμένο, εκρηκτικό σχέδιο.
«Δύο άντρες...;» ψιθύρισε η Μάχη, με τη φωνή της να σπάει ελαφρά από την προσμονή, καθώς το λεωφορείο έκανε τους τελευταίους ελιγμούς του πριν σταματήσει εντελώς. «Εσύ δεν παίζεις απλώς
με τη φωτιά, Ναυσικά... εσύ βάζεις φωτιά σε ολόκληρο το σκηνικό!»
...............Ο Αλκιβιάδης, περασμένη ώρα εκεί που αρχίζει να φθίνει η μέρα και ο ήλιος κοντεύει να βασιλέψει, βρίσκεται στον προαύλιο χώρο της μικρής εκκλησίας τους αναμένοντας την επιστροφή της Ανδρομάχης με την κολλητή της φίλη τη Ναυσικά από τη προσκυνηματική εκδρομή τους.
Εκεί στο μεγάλο προαύλιο χώρο συνάντησε και τον ιερέα ο οποίος είχε επιστρέψει νωρίς το απόγευμα από την Θεσσαλονίκη αεροπορικώς και ανέμενε ομοίως το σεβαστό ποίμνιο της ενορίας του.
Ο ήλιος, μια γιγάντια πορτοκαλί σφαίρα, έσταζε τις τελευταίες του αχτίδες πάνω στα κεραμίδια της μικρής ενοριακής εκκλησίας, βάφοντας τους τοίχους και τα γύρω πεύκα με ένα βαθύ, σχεδόν αλχημικό χρυσαφί. Η απογευματινή κάψα της Αττικής αρνιόταν να υποχωρήσει, κι έτσι ο αέρας στο προαύλιο παρέμενε βαρύς, φορτισμένος με την ανάμεικτη μυρωδιά του καψαλισμένου ρετσινιού και του γλυκού λιβανιού που αναδυόταν από το εσωτερικό του ναού.
Ο Αλκιβιάδης στεκόταν με τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού του, κοιτάζοντας κατά διαστήματα τον κεντρικό δρόμο. Απέναντί του, σε απόσταση ελάχιστων βημάτων, ο ιερέας τον παρατηρούσε με ένα βλέμμα ήρεμο, σχεδόν διαπεραστικό. Η εικόνα του παπά δεν παρέπεμπε σε αυστηρό γέροντα·,τα ράσα του, ραμμένα από ένα ελαφρύ, ποιοτικό ύφασμα που ανέμιζε ανεπαίσθητα στο λιγοστό αεράκι, είχαν μια σύγχρονη, γραμμή που αγκάλιαζε τη στιβαρή του κορμοστασιά. Ήταν περιποιημένος μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, από το καλοχτενισμένο μούσι μέχρι τη διακριτική καθαριότητα στα χέρια του.
Οι δυο τους μοιράζονταν το ίδιο ακριβώς ανάστημα, κάτι που έκανε την οπτική τους επαφή άμεση, σχεδόν ισότιμη, χωρίς τη συνηθισμένη απόσταση που επιβάλλει το σχήμα του ιερέα.
«Αργούν, Αλκιβιάδη...» είπε ο ιερέας με τη μπάσα, γαλήνια φωνή του, σπάζοντας τη σιωπή του δειλινού. «Αλλά η διαδρομή από τη Θεσσαλονίκη τέτοια ώρα, Κυριακή απογευματάκι, έχει πάντα την ταλαιπωρία της. Σημασία έχει πως επιστρέφουν πλήρεις... πνευματικά.»
Ο Αλκιβιάδης χαμογέλασε ελαφρά, νιώθοντας την οικειότητα που τον έδενε με τον ιερέα, αλλά και μια περίεργη ανυπομονησία να δει την Ανδρομάχη.
«Το ξέρω, πάτερ» απάντησε ο Αλκιβιάδης. «Η Ανδρομάχη περίμενε πως και πως αυτό το τριήμερο. Με τη Ναυσικά παρέα, φαντάζομαι θα είχαν πολλά να πουν στη διαδρομή. Εσείς, πάντως, γλιτώσατε την ταλαιπωρία του λεωφορείου με την πτήση.»
Ο ιερέας έκαμε μια μικρή, ανεπαίσθητη κίνηση με το κεφάλι, ενώ τα μάτια του άστραψαν στο ημίφως του ηλιοβασιλέματος.
«Η πτήση ήταν σύντομη, πράγματι. Όμως το ταξίδι της ψυχής, Αλκιβιάδη, μένει πάντα πίσω... στους
δρόμους και στις συζητήσεις που γίνονται μακριά από τη συνήθεια της καθημερινότητας.
«Πως και έτσι σε εκκλησιαστικό χώρο; Κατά λάθος ξεπέζεψες εδώ μέσα;», τον ρώτησε πειρακτικά, περισσότερο σαν προσπάθεια να χαλαρώσουν.
«Κάθε άλλο! Τα εκκλησιαστικά πανηγύρια, και οι εκκλησιαστικες εκδρομές είναι ο κρυφός καημός μου». Του απάντησε επίσης πειρακτικά ο Αλκιβιάδης.
Ο ιερέας ξέσπασε σε ένα βαθύ, γάργαρο γέλιο που αντήχησε στον άδειο προαύλιο χώρο, ενώ τα μάτια του έλαμψαν γεμάτα νόημα κάτω από τα πυκνά του φρύδια. Ήταν ολοφάνερο πως η οικειότητα μεταξύ τους είχε ξεπεράσει προ πολλού τα τυπικά όρια μιας απλής ενοριακής σχέσης.
«Κρυφός καημός, ε;» είπε ο ιερέας, χτυπώντας τον φιλικά στον ώμο με μια χειρονομία γεμάτη δύναμη. «Πρόσεχε μόνο τι εύχεσαι, Αλκιβιάδη... Γιατί τα πανηγύρια και οι εκδρομές της Εκκλησίας έχουν μια περίεργη δύναμη να βγάζουν στην επιφάνεια πράγματα που δεν τα περιμένει κανείς. Κι αν αποφασίσει η Μεγαλόχαρη να σου εκπληρώσει τις κρυφές σου επιθυμίες, μετά δεν έχει υπαναχώρηση!»
Ο Αλκιβιάδης χαμογέλασε, νιώθοντας την ατμόσφαιρα να αλαφραίνει, αν και η ατάκα του παπά άφησε ένα αδιόρατο, πονηρό υπονοούμενο να αιωρείται στον θερμό αέρα.
«Δεν φοβάμαι τις επιθυμίες μου, πάτερ» απάντησε ο Αλκιβιάδης με μια σιγουριά που έκρυβε τη δική της ένταση. «Εξάλλου, όπως λέτε κι εσείς, όλα για κάποιο λόγο γίνονται.»
«Έτσι είναι...» ψιθύρισε ο ιερέας, ισιώνοντας τα ελαφριά, μοντέρνα ράσα του, καθώς η νύχτα άρχιζε πια να απλώνεται για τα καλά πάνω από την εκκλησία, σκεπάζοντας τα πεύκα και το προαύλιο με βαθιές σκιές. «Και κάτι μου λέει πως η αποψινή επιστροφή της Ανδρομάχης θα φέρει μαζί της έναν αέρα που θα μας εκπλήξει όλους.»
Στη συνέχεια αναλώθηκαν σε φιλική συζήτηση με θέμα το ταξίδι του ιερέα στο Άγιο Όρος.
«Αν και είναι πολύ δύσκολο κανείς να εκφράσει με λόγια τις εμπειρίες του απ’ αυτό το μοναδικό ταξίδι, την μνημειακή του διάσταση, το μεγαλείο του.
Ένα ταξίδι στο μύθο, στην πραγματικότητα και στην ιστορία. Φίλε μου κάλε! Μες στο μυαλό μου ήσουνα συνεχώς! Γιατί δεν ήρθες; Θα περνούσαμε καλά εμείς οι δύο, είμαι σίγουρος»
«Την επομένη φορά άγιε πατέρα θα πάμε παρέα. Στο υπόσχομαι!»
«Ναι, το θέλω κι εγώ πολύ! Θα είναι πολύ καλύτερα όταν θα είμαστε μόνοι μας χωρίς αυτή τη μόνιμη μιζέρια των ενοριτών. Μη μου στερήσεις τη συντροφιά σου, και αυτή τη χαρά! Εγώ είμαι πάντα διαθέσιμος ψυχή και σώμα και το γνωρίζεις ότι πάντα την αναζητώ τη συντροφιά σου άλλα εσύ διστάζεις και όταν με αποφεύγεις με κομματιάζεις.»
Ο Αλκιβιάδης έμεινε για μια στιγμή σιωπηλός, αιφνιδιασμένος από την απρόσμενη συναισθηματική ένταση και την αφοπλιστική ειλικρίνεια στα λόγια του ιερέα. Το ημίφως του προαυλίου έκρυβε τις εκφράσεις των προσώπων τους, όμως η ατμόσφαιρα είχε πλέον φορτιστεί με μια βαθιά, σχεδόν εξομολογητική οικειότητα.
«Δεν σε αποφεύγω, πάτερ...» απάντησε ο Αλκιβιάδης με χαμηλή, ήρεμη φωνή, κάνοντας ένα βήμα πιο κοντά. «Απλώς οι υποχρεώσεις, η καθημερινότητα, η οικογένεια... ξέρεις πώς είναι. Όμως εκτιμώ αφάνταστα τη φιλία σου και την εκτίμηση που μου δείχνεις. Σου το υπόσχομαι, την επόμενη φορά στο Όρος θα είμαστε οι δυο μας, μακριά από όλους και από όλα.»
Ο ιερέας τον κοίταξε στα μάτια, με το βλέμμα του να μαλακώνει. «Κράτα την υπόσχεσή σου, Αλκιβιάδη...» ψιθύρισε ο ιερέας, ισιώνοντας ξανά τα ράσα του και παίρνοντας την επίσημη
στάση του οικοδεσπότη. «Γιατί εγώ δεν ξεχνώ ποτέ όσα τάματα γίνονται.»
«Πάτερ! Κάπου με αδικείς! Με τα εκκλησιαστικά δρώμενα ίσως έχεις ένα δίκιο! Το υπόσχομαι πως την επόμενη φορά θα πάμε παρέα στο άγιο όρος.»
Το σκοτάδι έχει πέσει, μικρές δέσμες φωτός περιμετρικά του προαυλίου της φρεσκοβαμμένης εκκλησίας φωτίζουν το χώρο. Το φεγγάρι στο καθαρό ουρανό μοιάζει με ένα δίσκο από νεφρίτη. Το σεληνόφως που ξεχύθηκε τους βρίσκει αναπαυτικά καθισμένους στο ξύλινο παγκάκι κάτω από ένα μεγάλο πεύκο.
Η ησυχία που απλώθηκε στο προαύλιο μετά την αναχώρηση της γυναίκας ήταν σχεδόν απόκοσμη. Το σεληνόφως έπεφτε γλυκά πάνω στο ξύλινο παγκάκι κάτω από το πεύκο, ενώ ο αέρας κουβαλούσε τη γνώριμη, ζεστή μυρωδιά του ρετσινιού και του λιβανιού.
Οι δύο άντρες κάθονταν αναπαυτικά ο ένας δίπλα στον άλλον. Με την εγγύηση ότι θα έμεναν ανενόχλητοι μέχρι να φανεί το λεωφορείο με το ποίμνιο, η ατμόσφαιρα ανάμεσα τους χαλάρωσε ξανά, παίρνοντας μια πιο οικεία και βαθιά εξομολογητική τροπή.
Ο ιερέας ακούμπησε την πλάτη του στο ξύλο, ίσιωσε τα ελαφριά του ράσα και κοίταξε τον
Αλκιβιάδη με ένα χαμόγελο που έκρυβε μια δόση αυτοσαρκασμού αλλά και μια αφοπλιστική ειλικρίνεια.
«Λοιπόν, Αλκιβιάδη...» άρχισε να λέει χαμηλόφωνα, αφήνοντας τη βαρύτονη φωνή του να ενωθεί με το θρόισμα των βελονών του πεύκου. «Αφού έχουμε ακόμα χρόνο μέχρι να καταφθάσει το λεωφορείο με την Ανδρομάχη και τους υπόλοιπους, πες μου... Πώς βλέπεις εσύ τα πράγματα; Γιατί καλή η κουβέντα για το Άγιο Όρος και τις εκδρομές, αλλά ξέρω πως το μυαλό σου ταξιδεύει κι αλλού. Και πίστεψέ με, ως εξομολόγος έχω μάθει να διαβάζω τους ανθρώπους πριν καν ανοίξουν το στόμα τους.»Η εκκλησία είναι σχετικά μικρή, με ωραίο όμως και πολύ μεγάλο περιβάλλοντα χώρο, με πολλά δέντρα.
Η γυναίκα που φροντίζει την εκκλησία τους μεταφέρει την πληροφορία πως υπάρχει καθυστέρηση στην άφιξη των εκδρομέων και αν ο ιερέας δεν τη χρειάζεται κάτι άλλο να πάει μέχρι το σπίτι της που είχε κάποια δουλειά και θα γύριζε και πάλι αργότερα. Ο ιερέας της λέει θα κλείσει αυτός την εκκλησία, δεν είναι απαραίτητο να ξανάρθει. Τους είχε συνεπάρει η συνομιλία τους και φρόντιζε να μείνουν ανενόχλητοι.
Η γυναίκα ήταν γύρω στα σαράντα πέντε μελαχρινή ψηλή, του Αλκιβιάδη του έμοιαζε για νότια Ιταλίδα, σφριγηλό κορμί, όντας γεροδεμένη κράτα το κεφάλι ψηλά και την πλάτη ίσια προτάσσοντας το στήθος, διατηρούσε έναν αέρα σιγουριάς.
Το εφαρμοστό τζιν που φορούσε της αναδείκνυε τις καμπύλες και το λίκνισμα των γοφών της. Διασχίζοντας αγέρωχη με αργό βήμα τον προαύλιο χώρο εμπρός τους κουνώντας όσο πρέπει τους γοφούς, στη κίνησή της υπήρχε κάποια νωχέλεια που φάνταζε να εκπέμπει ερωτικό λίκνισμα και σεξουαλική αύρα που ταυτόχρονα δήλωνε αυτοπεποίθηση και δυναμισμό.
Η παρουσία της γυναίκας λειτούργησε σαν μαγνήτης που αιχμαλώτισε αμέσως την προσοχή και των δύο ανδρών. Κάθε της βήμα πάνω στις πλάκες του προαυλίου άφησε έναν ανεπαίσθητο, ρυθμικό ήχο, καθώς το σεληνόφως αγκάλιαζε τη σιλουέτα της, τονίζοντας τις έντονες καμπύλες και τον αέρα της μεσογειακής της ομορφιάς.
Ο Αλκιβιάδης παρακολουθούσε τη νωχελική της κίνηση χωρίς να κρύβει τον θαυμασμό του, νιώθοντας την ατμόσφαιρα στο προαύλιο να φορτίζεται από μια ξαφνική, αδιόρατη ένταση.
«Βλέπεις αυτό που βλέπω, πάτερ;» ψιθύρισε ο Αλκιβιάδης, χωρίς να απομακρύνει τα μάτια του από την ψηλή, μελαχρινή γυναίκα που διάσχιζε τον χώρο με απόλυτη αυτοπεποίθηση.
«Υπάρχουν γυναίκες που απλώς περπατούν... κι υπάρχουν κι εκείνες που, σε κάθε τους βήμα, επιβάλλουν την παρουσία τους χωρίς να πουν ούτε λέξη.»
Ο ιερέας δίπλα του έμεινε σιωπηλός για μερικά δευτερόλεπτα. Τα μάτια του, στενεμένα κάτω από το φως του φεγγαριού, ακολούθησαν την πορεία της μελαχρινής γυναίκας, ενώ το βλέμμα του πρόδιδε πως η σεξουαλική αύρα που εξέπεμπε δεν είχε περάσει καθόλου απαρατήρητη.
«Η ομορφιά και ο δυναμισμός, Αλκιβιάδη,» είπε ο ιερέας με τη μπάσα, ήρεμη φωνή του, αν και ένα πονηρό χαμόγελο σχηματίστηκε στη γωνία των χειλιών του, «είναι δώρα που λίγοι άνθρωποι ξέρουν να τα κουβαλούν με τέτοια χάρη. Και μια τέτοια γυναίκα... ξέρει ακριβώς τη δύναμη που διαθέτει.»
Η γυναίκα συνέχισε την πορεία της αγέρωχη, αφήνοντας πίσω της ένα ελαφρύ άρωμα που μπερδεύτηκε γλυκά με τη μυρωδιά του πεύκου και του λιβανιού, ενώ η προσμονή για την άφιξη του λεωφορείου αποκτούσε πλέον μια εντελώς νέα, απρόσμενη τροπή.
Ο Αλκιβιάδης παρακολουθούσε την κάθε της κίνηση, νιώθοντας την ανάσα του να βαρύνει. Το λίκνισμα των γοφών της γυναίκας, έτσι όπως διαγράφονταν στο σφιχτό τζιν κάτω από το νεφριτένιο φως του φεγγαριού, ξύπνησε μέσα του μια άγρια, απροκάλυπτη λαγνεία.
Ο μεταλλικός ήχος της καγκελόπορτας που έκλεισε πίσω από τη γυναίκα αντήχησε στη σιγαλιά της νύχτας, σφραγίζοντας την απομόνωσή τους στο προαύλιο. Ο Αλκιβιάδης έμεινε να κοιτάζει το σημείο όπου είχε χαθεί η σιλουέτα της, νιώθοντας ακόμα το αίμα του να κοχλάζει από την ερωτική της αύρα.
Όμως, το λίκνισμα εκείνο λειτούργησε σαν καταλύτης. Στο μυαλό του, η εικόνα της γυναίκας μεταμορφώθηκε αστραπιαία στη μορφή της Βαλερίας. Ξαναζούσε κάθε δευτερόλεπτο από τη χθεσινή τους απρόσμενη συνάντηση ανάμεσα στους διαδρόμους του super market, τα βλέμματα που
διασταυρώθηκαν, την ηλεκτρισμένη αμήχανη σιωπή, τον υπόγειο πόθο που ξύπνησε ακαριαία.
Η καρδιά του σκίρτησε άγρια, απειλώντας να διαλύσει την ψυχραιμία του.Αμέσως όμως, η εσωτερική φωνή της ηθικής, οι κανόνες και οι δεσμεύσεις που πάντα προσπαθούσε να ζυγίζει, ύψωσαν τείχος. Το μυαλό του προέβαλε αντιρρήσεις, φέρνοντας μια έντονη εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στο ακατανίκητο πάθος και την τάξη της ζωής του.
Έριξε μια βαθιά ανάσα, φύσηξε και ξεφύσηξε δυνατά, αφήνοντας τον δροσερό νυχτερινό αέρα να γεμίσει τα στήθη του, μέχρι που η αναπνοή του άρχισε σιγά σιγά να βρει ξανά τον κανονικό της ρυθμό.
Ο ιερέας, παρατηρώντας την έντονη αναστάτωση και την προσπάθεια του Αλκιβιάδη να συγκεντρωθεί, χαμογέλασε με νόημα. Άπλωσε το χέρι του και του χτύπησε ελαφρά την πλάτη.
«Μεγάλος ο πειρασμός, Αλκιβιάδη...» ψιθύρισε ο παπάς με τη χαμηλή, βαρύτονη φωνή του. «Βλέπω τη μάχη που δίνεις μέσα σου. Η σάρκα ζητάει το δικό της, αλλά το μυαλό βάζει φρένο. Μόνο που μερικές φορές, όσο περισσότερο προσπαθείς να σβήσεις μια φωτιά, τόσο εκείνη φουντώνει στις σκιές.»
Στρέφοντας το βλέμμα του προς την είσοδο του προαυλίου, ο ιερέας πρόσθεσε:
«Και τώρα, ετοιμάσου. Σε λίγο φτάνουν οι δικοί μας... και φοβάμαι πως η αποψινή νύχτα δεν θα αφήσει κανέναν μας σε ησυχία.»
Η κουβέντα κυλούσε αβίαστα, σχεδόν ανάλαφρα και ο ιερέας χαμογελούσε αινιγματικά, αόριστα! Ερημιά και το σκοτάδι άρχισε να πέφτει γύρο τους όταν έμειναν μόνοι οι δύο τους. Ο ιερέας δήθεν αυστηρά τον επιπλήττει και ζύγωσε δίπλα του κόλλησαν οι μηροί τους..
«Τι είναι αγορίνα μου; Φουσκοθαλασσιές; Τι βλέπω; έπαθες την πλάκα σου με τον πισινό της κυράς;».
«Μμμμ…» συνέχισε ο ιερέας κοιτάζοντας με πονηρό χαμόγελο το φούσκωμα στο παντελόνι του φίλου του. «Η κυρία είναι βέβαια της παλιάς σχολής γυναίκα αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι για την ηλικία της έχει ασύλληπτα όμορφο και σφιχτό κώλο. Είναι και η φύση έτσι που ο άνδρας βλέπει μια γυναίκα με ωραία τα οπίσθια και τη θέλει. Φαντάζεται κατευθείαν πως θα ήταν αν κάνανε πρωκτικό ή τέτοια πράγματα... πάει μόνο του το μυαλό! Λέει πω-πω μια κουκλάρα και εννοει τον κώλο της!»
Ο Αλκιβιάδης νιώθει τη ζεστή επαφή των μηρών τους, καθώς το σκοτάδι έχει αγκαλιάσει πλέον για τα καλά το προαύλιο της εκκλησίας. Η απόσταση ανάμεσά τους έχει μηδενιστεί, και η βαριά, νυχτερινή ησυχία κάνει κάθε λέξη του ιερέα να αντηχεί με μια αφοπλιστική, σχεδόν προκλητική αμεσότητα.
Χαμογελά αμήχανα, προσπαθώντας να διατηρήσει την ψυχραιμία του, αλλά το βλέμμα του ιερέα, καρφωμένο πάνω του με απόλυτη σιγουριά, δεν αφήνει περιθώρια για δικαιολογίες.
«Πάτερ, εσύ δεν χαρίζεσαι σε κανέναν, έτσι;» μουρμουρίζει ο Αλκιβιάδης με φωνή χαμηλή, νιώθοντας
την πίεση στο παντελόνι του και τη θερμότητα από το σώμα του ιερέα να τον διαπερνά. «Αλλά δεν μπορείς να αρνηθείς ότι τέτοιες εικόνες δεν αφήνουν κανέναν άντρα ασυγκίνητο. Ακόμη κι εσύ, με τα ράσα, παρατήρησες την κάθε λεπτομέρεια...»
Ο ιερέας γλιστράει το χέρι του λίγο πιο κοντά στον μηρό του Αλκιβιάδη, αφήνοντας ένα μικρό, υπόκωφο γέλιο να ξεφύγει από τα χείλη του.
«Τα ράσα, Αλκιβιάδη μου, ντύνουν τον παπά, δεν σβήνουν όμως τη φύση του άντρα» ψιθυρίζει, γέρνοντας τόσο κοντά που η ανάσα του αγγίζει το αυτί του Αλκιβιάδη. «Κι όταν ένας άντρας βλέπει την επιθυμία να φουσκώνει δίπλα του... οφείλει να είναι ειλικρινής. Μην ντρέπεσαι. Εδώ είμαστε οι δυο μας, κάτω από το φεγγάρι. Πες μου λοιπόν... ήταν μόνο η κυρία που σε ξεσήκωσε, ή μήπως η σκέψη σου γυρνάει ήδη σε όσα πρόκειται να συμβούν όταν φτάσει το λεωφορείο;»
«Η κυρία έρχεται συχνά στην εκκλησία;» Τον ρωτάει ο Αλκιβιαδης.
«Ναι σήμερα είχε έρθει από νωρίς για να καθαρίσει την εκκλησία. Να τακτοποιήσει τα κεριά, να γυαλίσει τις εικόνες, να απλώσει το αρωματισμένο πανί στα ιερά μάρμαρα. Όπως κάθε νοικοκυρά που τακτοποιεί και αγαπάει το σπίτι της, το φροντίζει σαν παιδί που έχει ανάγκη, έτσι και η κυρία Ευτέρπη την αγαπά την εκκλησία του Αϊ – Γιάννη. Εδώ γεννήθηκε, εδώ μεγάλωσε, εδώ ένιωσε. Καθόλου παράξενο λοιπόν που η εκκλησία για εκείνη να είναι συνδεδεμένη τόσο έντονα με τις ανέμελες στιγμές των παιδικών της χρόνων.»
Ο Αλκιβιάδης άκουσε τον ιερέα με προσοχή, αφήνοντας το βλέμμα του να χαθεί για λίγο στα σκιερά σημεία του προαυλίου, εκεί όπου τα ψηλά πεύκα έπαιρναν παράξενες μορφές κάτω από το νεφριτένιο φως του φεγγαριού. Η αποκάλυψη της ταυτότητας και της ιστορίας της γυναίκας,της κυράς Ευτέρπης, έδωσε μια άλλη διάσταση στη σκηνή που μόλις είχε εκτυλιχτεί, συνδέοντας το παρόν με τις ρίζες αυτού του τόπου.
«Η Ευτέρπη...» επαναλήφθηκε χαμηλόφωνα ο Αλκιβιάδης, αισθανόμενος τους μηρούς τους να ακουμπούν ακόμα ζεστά στον ξύλινο πάγκο. «Λογικό, λοιπόν, να κουβαλάει αυτή την αύρα. Όταν ένας άνθρωπος είναι δεμένος με έναν τόπο από τα γεννοφάσκια του, αυτό φαίνεται στο περπάτημα του, στον τρόπο που στέκεται, ακόμα και στον αέρα που αφήνει πίσω του φεύγοντας.»
Ο ιερέας χαμογέλασε, ισιώνοντας τα μανίκια από τα ελαφριά του ράσα, ενώ η οικειότητα μεταξύ τους είχε πια πυκνώσει, μετατρέποντας τη συζήτηση σε μια ψιθυριστή εξομολόγηση μέσα στη νυχτερινή ησυχία.
«Ακριβώς έτσι, φίλε μου» συμφώνησε ο ιερέας, με τη φωνή του να παίρνει έναν τόνο πιο μελαγχολικό, αλλά ταυτόχρονα βαθιά αισθησιακό. «Οι άνθρωποι εδώ πέρα είναι φτιαγμένοι από μνήμη και χώμα. Ξέρουν κάθε γωνιά, κάθε πέτρα, κάθε ρυτίδα του ναού. Και η Ευτέρπη, παρά τα χρόνια της, διατηρεί αυτή τη φλόγα... μια φλόγα που, είτε το θέλουμε είτε όχι, ξυπνάει ένστικτα που η καθημερινότητα προσπαθεί μάταια να θάψει.»
Έκανε μια μικρή παύση, κοιτάζοντας πλαγίως τον Αλκιβιάδη με τα μάτια του να γυαλίζουν στο ημίφως.
«Άλλωστε, οι εκκλησίες και τα προαύλια τους δεν είναι μόνο για προσευχές, Αλκιβιάδη...» πρόσθεσε με νόημα, αφήνοντας τα δάχτυλά του να ακουμπήσουν διακριτικά το γόνατο του φίλου του. «Είναι και τα μέρη όπου οι άνθρωποι συναντούν τις αλήθειες τους. Ή μήπως όχι;»
Ο Αλκιβιάδης καθώς στεκόταν σιωπηλός και βυθισμένος στις σκέψεις του, τη ροή τους διέκοψε ένα άγγιγμα.
«Μη παίρνεις αυτό το ύφος φίλε μου. Τι σκέφτεσαι και χαμογελάς, μακάρι να ήξερα.»
Ο Αλκιβιαδης δεν του απάντησε. Έκλεισε νωχελικά τα μάτια του αφήνοντας την καλοκαιρινή μυρωδιά να ποτίσει τα ρουθούνια του. Ήταν το χέρι του ιερέα που τον ξάφνιασε. Στην αρχή ζάρωσε προσπαθώντας να αποφύγει το άγγιγμα του, μόλις είδε ότι ο ιερέας είχε απλώσει το χέρι του σαν καμουφλαρισμένο ερωτικό χάδι. Από τη μία ξαφνιάστηκε, για να πει το παραμικρό, αλλά δεν έκανε και καμία κίνηση να αλλάξει θέση, από την άλλη ένιωσε σαν κάπως να του αρέσει το άγγιγμα που και τόσο ανάλαφρο είναι κι ας κουβαλάει πάνω του φόβο, αμηχανία, μα και πάθος αλλιώτικο. Ανατρίχιασε καθώς η ατμόσφαιρα είχε γίνει καυτή.
«Όλα μπορούν να συμβούν μ' ένα άγγιγμα.» Σκέφτηκε και έδειχνε έκπληκτος.
Το χέρι του ιερέα, ελαφρύ σαν πούπουλο αλλά βαρύ από την υποβόσκουσα ένταση, παρέμενε ακουμπισμένο στο πόδι του.
Το δέρμα του Αλκιβιάδη έκαιγε κάτω από το ύφασμα του παντελονιού, δεχόμενο αυτή την απρόσμενη, σχεδόν ιερόσυλο χαϊδολόγημα μέσα στη σιωπή του προαυλίου.
«Όλα μπορούν να συμβούν...» επαναλήφθηκε η φωνή του ιερέα χαμηλά, σχεδόν σαν ψίθυρος που μπλέχτηκε με το θρόισμα των πεύκων.
«Αρκεί να αφήσεις την ψυχή και το κορμί σου να παραδεχτούν αυτό που ήδη ξέρουν.»
Ο Αλκιβιάδης ένιωσε την αναπνοή του να κολλάει στο λαιμό του. Η πάλη ανάμεσα στη λογική και στο πρωτόγονο κύμα της ηδονής που φούσκωνε χαμηλά στην κοιλιά του είχε γίνει πλέον άνιση. Κάτω από το νεφριτένιο φως του φεγγαριού, η παρουσία του ιερέα δίπλα του έπαψε να είναι απλώς η φιλική παρουσία ενός συγχωριανού· είχε μεταμορφωθεί σε έναν πειρασμό τόσο τολμηρό, που έμοιαζε να γκρεμίζει μονομιάς χρόνια κοινωνικών κανόνων και στεγανών.
Δεν απομακρύνθηκε. Αντίθετα, άφησε το σώμα του να γύρει ελάχιστα προς το μέρος του, αποδεχόμενος τη ζεστασιά και τον κίνδυνο που κουβαλούσε αυτή η επαφή. Η νύχτα απλωνόταν βαθύτερη, και οι σκέψεις για την Ανδρομάχη, τη Ναυσικά και όσα επρόκειτο να συμβούν όταν το λεωφορείο θα έφτανε τελικά στην είσοδο έμοιαζαν πια με μακρινό όνειρο, μπροστά στην πυρακτωμένη πραγματικότητα αυτού που απρόσμενα συνέβαινε στο ξύλινο παγκάκι.
Ο ιερέας άρχισε να του ανοίγεται περισσότερο. Έψαχνε να βρει τρόπους, ομαλής προσέγγισης χωρίς να φέρει σε άβολη θέση το φίλο του αλλά να φτάσει και στον επιθυμητό του στόχο.
Γελώντας του λέει. «Κοκκίνισες; Ντρέπεσαι ε; Μετά τις αμαρτωλές και έκφυλες σκέψεις έρχεται η ντροπή;. Τι βλέπω;! Έτσι και το πουλί σου βρει ακόμη μία αφορμή και καυλώσει και άλλο θα σκίσει το παντελόνι σου! Μ’ αρέσει που έχεις βρώμικο μυαλό και προικισμένο εργαλείο. Εργαλείο να σου ανοίξει τις πύλες του Παραδείσου». Συνέχισε ο ιερέας.
Το χαμηλό, πονηρό γέλιο του ιερέα έσπασε τη νυχτερινή σιωπή του προαυλίου, κάνοντας την ατμόσφαιρα ακόμα πιο ηλεκτρισμένη. Το χέρι του στον μηρό του Αλκιβιάδη έγινε πιο πιεστικό, αφήνοντας την παλάμη του να νιώσει καθαρά το σκληρό, παλμικό φούσκωμα κάτω από το ύφασμα.
Ο Αλκιβιάδης ένιωσε το αίμα του να χτυπάει δυνατά στους κροτάφους του.
Η τόλμη των λόγων του παπά, τόσο ακατάλληλη για το σχήμα του, αλλά ταυτόχρονα τόσο απελευθερωτική, διέλυσε και τα τελευταία προσχήματα.
«Παραδέξου το, πάτερ...» ψιθύρισε ο Αλκιβιάδης με βραχνή, σχεδόν κοφτή φωνή, γυρνώντας να τον κοιτάξει κατάματα μέσα στο νεφριτένιο φως του φεγγαριού.
«Ξέρεις ακριβώς τι κουμπιά να πατήσεις. Οι πύλες του Παραδείσου ίσως να είναι μακριά, αλλά ο τρόπος που το πας, φοβάμαι πως θα μας στείλεις κατευθείαν στην κόλαση χωρίς επιστροφή.»
Ένα αδιόρατο, αδίστακτο φως άστραψε στα μάτια του ιερέα, που έσκυψε ακόμα πιο κοντά, σχεδόν
ακουμπώντας τα χείλη του στο αυτί του.
«Η κόλαση, φίλε μου, έχει πολύ καλύτερη παρέα από τον Παράδεισο...» του απάντησε ψιθυριστά, καθώς η σκιά του μεγάλου πεύκου σκέπαζε ξανά τα κορμιά τους, αφήνοντάς τους μόνους μέσα στο
πιο σκοτεινό και τολμηρό παιχνίδι της ζωής τους.
«Μπορεί να έχω ένα βρώμικο μυαλό, αλλά αν καταλαβαίνω σωστά και κάποιος άλλος κάνει βρώμικες σκέψεις αλλά διστάζει να τις εκφράσει γιατί φοβάται μην τον κακοχαρακτηρίσω .» λέει ο Αλκιβιάδης.
«Αυτό είναι αλήθεια. Μια αθώα, και χαρούμενη καντηλανάφτισα, αποδεικνύει πόσο βρώμικο μπορεί να μετατραπεί το μυαλό μας.»
«Η καντηλανάφτισα;» ρώτησε ο Αλκιβιάδης με μια σπίθα πονηρής απορίας στα μάτια, αφήνοντας το χέρι του ιερέα να κινείται νωχελικά πάνω στον μηρό του. «Για ποια λες, πάτερ; Μήπως εννοείς την κυρά Ευτέρπη που μόλις μας άφησε χρόνους;»
Ο ιερέας χαμογέλασε πλατιά, γέρνοντας ακόμα πιο κοντά του, νιώθοντας την προστατευτική σκιά του πεύκου και το απόλυτο σκοτάδι του προαυλίου να τους κλείνουν σε έναν δικό τους, μυστικό κόσμο.
«Ακριβώς γι’ αυτήν μιλάω» απάντησε ο ιερέας με φωνή χαμηλή και γεμάτη υπονοούμενα, καθώς τα δάχτυλά του πίεζαν ελαφρά το πόδι του ψηλά στο καβάλο.
«Τη βλέπεις εσύ σοβαρή, μετρημένη και προσερχόμενη να ανάβει τα καντήλια με ευλάβεια. Αλλά αν ήξερες τι κρύβεται πίσω από αυτό το αυστηρό προσωπείο... Πόσες φορές, όταν αδειάζει ο ναός και μένουμε οι δυο μας να κλείνουμε τις πόρτες, τα μάτια της δεν κοιτούν τις εικόνες αλλά τα δικά μου ράσα. Οι πιο αθώες φαινομενικά ψυχές είναι συχνά εκείνες που διψούν περισσότερο για την αμαρτία. Η ευλάβεια, φίλε μου, είναι το καλύτερο καμουφλάζ για τα πιο άγρια πάθη.»
Ο Αλκιβιάδης άκουγε τον ιερέα, νιώθοντας το μυαλό του να τρέχει με χίλιες στροφές. Η εικόνα της κυράς Ευτέρπης, με το σφιχτό τζιν και το λικνιστικό περπάτημα, δεν είχε φύγει λεπτό από το μυαλό του, και τώρα, οι αποκαλύψεις του παπά έριχναν λάδι στη φωτιά της φαντασίας του.
«Λες ε;» ψιθύρισε ο Αλκιβιάδης, με το βλέμμα του να καρφώνεται στα χείλη του ιερέα. «Δηλαδή, αν τη θέλαμε πραγματικά απόψε, θα μας έλεγε κι ευχαριστώ;»
«Αν την έφερνες σε αυτή την κατάσταση που λες...» απάντησε ο ιερέας με ένα βραχνό γέλιο, «δεν θα ζήταγε απλώς να προσευχηθεί. Θέλει κι αυτή τα δικά της, όπως όλοι μας κάτω από αυτόν τον ουρανό.»
Τον Αλκιβιάδη την ώρα εκείνη απορίες τον βασάνιζαν. Είναι μια πανάρχαια ιστορία. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι μέχρι σήμερα ο ιερέας εκδήλωνε πολύ συγκρατημένα τον ερωτισμό του και η επαφή τους έμενε σε επίπεδο με σεξουαλικά υπονοούμενα χωρίς τολμηρές αισθησιακές χειρονομίες. Απόψε η φιλική του σχέση είχε περάσει σε άλλο επίπεδο. Και πλέον οι ηθικές άμυνες του Αλκιβιάδη έχουν ατονήσει επικίνδυνα....
Η διαπίστωση αυτή έπεσε σαν βαρύ, μεθυστικό πέπλο πάνω στο μυαλό του Αλκιβιάδη. Τα πράγματα δεν ήταν πια όπως τις προηγούμενες φορές. Τα ασαφή υπονοούμενα, οι έξυπνες ατάκες και τα μισόλογα που μέχρι τώρα κρατούσαν την απαραίτητη απόσταση ασφαλείας, είχαν δώσει τη θέση τους σε μια απτή, σαρκική πραγματικότητα. Το χέρι του ιερέα πάνω στον μηρό του δεν ήταν απλώς μια κίνηση οικειότητας· ήταν μια δήλωση πρόθεσης, μια εισβολή που γκρέμιζε ένα προς ένα τα τείχη της λογικής του.
Οι απορίες τον βασάνιζαν, αλλά ήταν απορίες που δεν ζητούσαν απαραίτητα απαντήσεις, παρά μόνο τροφοδοτούσαν τη φωτιά που έκαιγε χαμηλά στα σωθικά του. Τι ήταν αυτό που έκανε τον ιερέα να
αποτινάξει απόψε κάθε προσωπείο συγκράτησης; Ήταν η ατμόσφαιρα της νύχτας, το νεφριτένιο φως του φεγγαριού, η προσμονή της άφιξης των γυναικών, ή μήπως η ίδια η παρουσία του Αλκιβιάδη που πλέον δεν πρόβαλλε καμία ουσιαστική αντίσταση;
Ο Αλκιβιάδης έπαψε να ψάχνει ηθικά ερείσματα. Η σκέψη της Βαλερίας, οι εικόνες της κυράς Ευτέρπης, η προσμονή της Ανδρομάχης και της Ναυσικάς, όλα μπερδεύτηκαν γλυκά με τη ζεστή, πιεστική επαφή του άντρα που καθόταν δίπλα του. Οι αμυντικοί μηχανισμοί που επιστράτευε πάντα για να κρατά τις ισορροπίες είχαν παραλύσει.
«Έχεις αλλάξει απόψε, πάτερ...» μουρμούρισε ο Αλκιβιάδης, με τη φωνή του να προδίδει την απόλυτη παράδοσή του στη στιγμή, καθώς έστρεψε ελαφρά το γόνατό του προς το μέρος του ιερέα, σφίγγοντας την επαφή τους. «Άλλοτε πρόσεχες τις λέξεις σου, κρατούσες τα χέρια σου στη μέση. Τώρα... τώρα φαίνεται πως δεν σε νοιάζει αν θα καούμε.»
Ο ιερέας, νιώθοντας την ανταπόκριση του Αλκιβιάδη και την ολοκληρωτική κατάρρευση των ηθικών του αναστολών, χαμογέλασε μέσα στο σκοτάδι. Η παλάμη του ανέβηκε ακόμη λίγο πιο ψηλά στον μηρό του φίλου του, εκεί όπου η θερμότητα του σώματος ξεπερνούσε κάθε ύφασμα.
«Όταν το φρούτο είναι ώριμο, Αλκιβιάδη, δεν περιμένεις να πέσει μόνο του... το αγγίζεις»
ψιθύρισε ο ιερέας, νιώθοντας την ανατριχίλα που διαπέρασε το κορμί του Αλκιβιάδη. «Απόψε δεν υπάρχουν κανόνες. Υπάρχουμε μόνο εμείς, η νύχτα που μας καλύπτει και όσα τολμάμε να πάρουμε πριν φτάσει το λεωφορείο.»
Ενώ η συζήτηση γινόταν πιο έντονη o Αλκιβιαδης φαινόταν πολύ προβληματισμένος.
«Τι έγινε; Όλα καλά; Τι έπαθες και είσαι ξαφνικά σκεφτικός;» του λέει ο ιερέας.
«Θα μου περάσει...κάτι σκεφτόμουν» απαντά ο Αλκιβιαδης.
Καταλαβαίνοντας τις ενστάσεις του Αλκιβιάδη ο ιερεας αυθόρμητα του λέει:«Νιώθεις πως σε ενοχλώ;» Δεν απαντάει ο Αλκιβιαδης μα ούτε μαζεύεται.
«Ούτε να σε φέρω και σε δύσκολη θέση θέλω.»
«Γιατί να με φέρεις σε δύσκολη θέση;»
«Ούτε να σε προβάλλω, σε προσβάλλω;» συνεχίζει ο ιερέας και το χέρι του έχει χουφτώσει για τα καλά το φούσκωμα του παντελονιού. Κοιτάζονται. Ήταν αρκετά έντονη η στιγμή! Ο ιερεας του είπε: «Μ' αρέσει πάρα πολύ αυτό που βλέπω και χαϊδεύω κι επειδή όπως είπα δε θέλω ούτε να σε ενοχλήσω, ούτε να σε προσβάλλω, άσε τουλάχιστον μόνο να το χαϊδεύω.»
«Και όταν σου αρέσει κάποιος τι κάνεις;» τον ρωτάει ο Αλκιβιάδης.
Η ανάσα του ιερέα κόλλησε για ένα δευτερόλεπτο. Η ερώτηση του Αλκιβιάδη έπεσε ανάμεσά τους βαριά, κοφτή και γεμάτη πρόκληση, διαπερνώντας την ψευδαίσθηση της οποιασδήποτε δήθεν αμηχανίας ή ηθικής αναστολής. Τα δάχτυλά του έσφιξαν ακόμα πιο βαθιά, πιο απαιτητικά πάνω στο πυρακτωμένο φούσκωμα του παντελονιού, νιώθοντας τους παλμούς του να χτυπούν μανιασμένα κάτω από την παλάμη του.
Ο ιερέας δεν απομάκρυνε το χέρι του· αντίθετα, έσκυψε ακόμα πιο κοντά, με το πρόσωπό του να απέχει ελάχιστα από του Αλκιβιάδη, ενώ τα μάτια του άστραφταν μέσα στο σκοτάδι από μια πρωτόγονη, απροκάλυπτη λαγνεία.
«Όταν μου αρέσει κάποιος, Αλκιβιάδη...» ψιθύρισε με φωνή βραχνή, σχεδόν κοφτή, καθώς η θερμότητα του σώματός του τον τύλιγε ολόκληρο, «δεν κρύβομαι πίσω από λέξεις, ούτε αφήνω τη στιγμή να χαθεί. Παίρνω αυτό που ποθούμε, χωρίς φόβο και χωρίς τύψεις.»
Έκανε μια μικρή, κοφτή παύση, αφήνοντας την απάντηση του να αιωρείται στον νυχτερινό αέρα, φορτισμένη με μια ηλεκτρισμένη προσμονή.
«Και εσύ...» συνέχισε, ενώ τα δάχτυλα του άρχισαν να κινούνται αργά, ρυθμικά, ασκώντας μια απολαυστική πίεση που διέλυε και τα τελευταία απομεινάρια της λογικής. «Εσύ τι κάνεις όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος μ' αυτό που θες, αλλά δεν τολμάς να το ομολογήσεις ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό;»....
«Μόνο τον χαϊδεύεις;» και του δείχνει με νόημα το καβάλο του! «Δεν κάνεις τίποτ’ άλλο;»
Ο ιερεας σήκωσε το κεφάλι, τον κοίταξε καλά, σα να θελε να ξεκρίνει τι ιδέες έχει ο Αλκιβιαδης μα φαίνεται δεν μπόρεσε να καταλάβει πολλά πράματα και κούνησε με περίσκεψη το κεφάλι του.
«Λοιπόν;» ρώτησε ο Αλκιβιάδης.
«Πολλές σκέψεις περνούν από το μυαλό μου. Τα πάντα είναι θέμα timing . Βρες τη σωστή στιγμή που θα έχουν ανάψει τα αίματα για να αρχίσεις τις πρόστυχες κουβέντες. Δυστυχώς, αν ο άλλος δε θέλει, απλά μένω εκεί.»
«Κακό αυτό! Απλά πες αυτό που σκέφτεσαι όσο Kinky κι αν είναι. Δεν ισχύει αν σκέφτεσαι τι χρώμα έχει η Σελήνη!»
Είπε γελώντας ο Αλκιβιαδης εκτός και αν ασκητεύεις. «Τη ξέρεις την ιστορία με τον ασκητή; Πάτερ;»
«Όχι για λεγε!»
«Τα συναξάρια λένε πως ένας ασκητής μια φορά, είδε μια γυναίκα, σκανταλίστηκε, πήρε ένα μπαλτά και ξέρεις τι έκανε…»
Παύση και οι δύο.
«Σαν πολύ Καζαντζάκη μου διαβάζεις φίλε μου. Δίκιο είχε ο Ζορμπάς που έλεγε «Τον κακό του τον καιρό! που μάντεψε τι θα λεγε ο γραφιάς. Αυτό να κόψει! να χαθεί ο κουτεντές! Μα αυτό το βλογημένο ποτέ δεν εμποδίζει…»
«Πώς! επέμεινε ο Αλκιβιαδης παίρνοντας το μέρος του γραφιά. Εμποδίζει, και πολύ μάλιστα.»
«Σε τι;» αντιλέγει ο ιερεας σαν άλλος Ζορμπάς.
«Να μπεις στη βασιλεία των ουρανών.» Επιμένει ο Αλκιβιάδης σαν άλλος γραφιάς.
Ο ιερέας σαν άλλος Ζορμπάς τον λοξοκοίταξε κοροϊδευτικά.
«Μα αυτό, είπε, κουτέ, είναι το κλειδί για τον Παράδεισο, και πίστεψε με, οι αυθεντικές Πύλες του Παραδείσου, είναι ο ανδρικός κώλος που κλονίζει και αναστατώνει παραμένοντας μακριά από τη δημόσια θέα!»
Ο Αλκιβιάδης ξέσπασε σε ένα χαμηλό, πνιχτό γέλιο που δονούσε το στήθος του, καθώς τα λόγια του ιερέα έπεσαν σαν τολμηρή, αιρετική σταγόνα στη σιωπή της νύχτας. Η αναλογία του Ζορμπά και του γραφιά είχε απογυμνώσει κάθε ιεροπρέπεια, αφήνοντας γυμνή την πιο πρωτόγονη, ανθρώπινη αλήθεια.
«Ο Ζορμπάς σου μέσα, πάτερ...» του είπε ο Αλκιβιάδης, με το βλέμμα του να αστράφτει στο ημίφως, καθώς ένιωθε το χέρι του ιερέα να συνεχίζει να ασκεί μια επίμονη, θερμή πίεση χαμηλά στο σώμα του. «Αλλά ξέρεις κάτι; Ίσως να έχεις δίκιο. Ο Παράδεισος, τελικά, δεν κερδίζεται με την άρνηση, αλλά με την ολοκληρωτική παράδοση σε ό,τι μας καίει.»
Ο ιερέας χαμογέλασε πλατιά, ένα βλέμμα γεμάτο πονηριά και αχαλίνωτο πάθος που δεν χωρούσε πια πίσω από κανένα ράσο. Η απόσταση ανάμεσα τους είχε εκμηδενιστεί τελείως.
«Ακριβώς, φίλε μου» ψιθύρισε ο ιερέας, πλησιάζοντας το πρόσωπό του τόσο κοντά, που η ανάσα του μπερδευόταν με τη δική του. «Κι αφού οι Πύλες είναι εδώ, μπροστά μας... ποιος ο λόγος να κοιτάζουμε τον ουρανό;»
Στα χείλη του Αλκιβιάδη του ήρθε να του πει του ιερέα πως θα έδειχνε ωραίος γυμνός και ξαπλωμένος αλλά «κρατήθηκε». Το μυαλό του είχε κολλήσει στην ιδέα τι ωραία θα ήταν να έχει το λυγερό κορμί του ιερέα αγκαλιά και ήταν κούκλος με το μαύρο Μάο πουκάμισο μέσα από το ράσο του. Τρελάθηκε στην ιδέα και με τον πέος του να ξυπνάει στη σκέψη του τι θα μπορούσε να συμβεί σύντομα αν είχε καταλάβει σωστά και δεν παρεξηγούσε τα λεγόμενα του. Ο ιερεας παίρνοντας περίσσιο θάρρος απ' την έλλειψη αντίδρασης του Αλκιβιάδη το εκλαμβάνει ως σιωπηλή συναίνεση και πράσινο φως για να προχωρήσει σε πιο έντονες ή τολμηρές χειρονομίες σεξουαλικού χαρακτήρα, αγγίζοντας τον πάνω από τα ρούχα στην περιοχή των γεννητικών οργάνων, σε μια κλιμάκωση της ερωτικής σωματικής επαφής, όπου η σιωπή του Αλκιβιάδη ερμηνεύεται από τον ιερέα ως αποδοχή και ενθάρρυνση για τη συνέχεια της πράξης του. Ο Φαλλός του Αλκιβιάδη άρχισε να συσπάται και να γίνεται πιο σκληρός.
Το άγγιγμα του ιερέα πάνω από το ύφασμα εντείνει το στοιχείο του αισθησιασμού του, καθώς η επαφή του είναι άμεση αλλά ταυτόχρονα του δημιουργεί μια αίσθηση ανυπομονησίας για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Η αναπνοή του έγινε πιο βαριά καθώς η ζεστασιά του χεριού του διαπερνούσε το ρούχο. Κάθε του κίνηση του ιερέα ήταν αργή, γεμάτη πρόθεση, εντείνοντας την προσμονή ανάμεσά τους. ο Αλκιβιαδης έκλεισε τα μάτια, παραδιδόμενος στην αίσθηση, ενώ η απόσταση ανάμεσα τους έμοιαζε να εκμηδενίζεται κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε.
Πίσω από τον ψηλό φράχτη ακούστηκαν κορναρίσματα παρατεταμένα, φωνές και φασαρία, το λεωφορείο με τους εκδρομείς είχε αφιχθεί......
Η φασαρία έξω από τον φράχτη έκοψε τη στιγμή απότομα, σαν κοφτερό μαχαίρι. Οι κόρνες και οι χαρούμενες φωνές των συνεπιβατών έφεραν πίσω την πραγματικότητα, γκρεμίζοντας μονομιάς τον πυκνό, απομονωμένο κόσμο που είχαν χτίσει οι δυο τους πάνω στο ξύλινο παγκάκι.
Ο ιερέας αποσύρθηκε αστραπιαία, ισιώνοντας τα ράσα του με μια γρήγορη, σχεδόν μηχανική κίνηση, ενώ το μαύρο Μάο πουκάμισο φάνηκε καθαρά κάτω από το ανοιχτό ύφασμα, δίνοντάς του ξανά την
αυστηρή του εικόνα. Το βλέμμα του όμως, όταν συναντήθηκε για τελευταία φορά με του Αλκιβιάδη, έκρυβε όλη την ένταση και την υπόσχεση εκείνων των λίγων λεπτών κάτω από το φεγγάρι.
Ο Αλκιβιάδης πήρε μια βαθιά ανάσα, προσπαθώντας να μαζέψει τα κομμάτια της λογικής του και να εξαφανίσει το εμφανές φούσκωμα από το παντελόνι του, καθώς τα φώτα από τους προβολείς του λεωφορείου έλουσαν το προαύλιο.
«Έφτασαν...» μουρμούρισε ο Αλκιβιάδης χαμηλόφωνα, με τη φωνή του να τρέμει ελαφρά από την αδρεναλίνη και το ανικανοποίητο πάθος που ζητούσε διέξοδο.
Το παιχνίδι μόλις είχε ανέβει επίπεδο, και η νύχτα υποσχόταν πως τίποτα πια δεν θα έμενε κρυφό.
Η ατμόσφαιρα στο προαύλιο γέμισε ξαφνικά από τις χαρούμενες φωνές και τα γέλια των εκδρομέων που κατέβαιναν από το λεωφορείο, κουβαλώντας τη ζεστασιά και τη γαλήνη μιας πετυχημένης προσκυνηματικής εκδρομής.
Μέσα στο γενικότερο ανακάτεμα, η Ανδρομάχη ξεχώριζε αμέσως. Η κομψότητά της, ο αέρας της απόλυτης θηλυκότητας και η χάρη με την οποία κινήθηκε προς το μέρος του Αλκιβιάδη έσβησαν στη στιγμή κάθε άλλη σκέψη.
«Κατεβαίνει!» του είχε ψιθυρίσει ο ιερέας λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα, με το βλέμμα του να κρύβει μια περίεργη, διπλή φλόγα.
Και τώρα, η Ανδρομάχη ήταν στην αγκαλιά του. Τα χέρια της τυλιγμένα σφιχτά γύρω από τον λαιμό του, η ανάσα της ζεστή και λαναρισμένη πάνω στο δέρμα του, να του ψιθυρίζει πόσο της είχε λείψει.
Ο Αλκιβιάδης την έσφιξε πάνω του, νιώθοντας την οικεία, αγαπημένη της μυρωδιά να μπλέκεται με το ρετσίνι του πεύκου και τη νυχτερινή δροσιά.
Όμως, παρότι τα χέρια του την κρατούσαν με τόση τρυφερότητα, το μυαλό του δεν μπορούσε να αποκοπεί από όσα είχαν προηγηθεί μόλις λίγα λεπτά πριν, κάτω από τη σκιά του ίδιου δέντρου. Τα λόγια του ιερέα, η ζεστή πίεση του χεριού του στον μηρό του, οι τολμηρές εικόνες και η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα στροβιλίζονταν στο κεφάλι του σαν μεθυστικός καπνός.
Καθώς η Ανδρομάχη συνέχιζε να τον φιλάει απαλά στον λαιμό, ο Αλκιβιάδης έστρεψε αδιόρατα το βλέμμα του προς το μέρος του ιερέα. Εκείνος στεκόταν λίγα μέτρα πιο πέρα, διορθώνοντας με μια τυπική, αυστηρή κίνηση τα ράσα του, αλλά τα μάτια του , σκοτεινά και διαπεραστικά κάτω από το φεγγάρι, είχαν καρφωθεί πάνω τους. Ένα σχεδόν αδιόρατο, πονηρό χαμόγελο σχηματίστηκε στις άκρες των χειλιών του παπά, υπενθυμίζοντας σιωπηλά στον Αλκιβιάδη ότι το παιχνίδι της νύχτας
μόλις είχε αρχίσει και κανείς τους δεν ήταν πια ασφαλής από τα ίδια του τα πάθη.
...Η Ανδρομάχη απομακρύνθηκε από την αγκαλιά του Αλκιβιάδη, αφήνοντας πίσω της το άρωμα της σαν μια μεθυστική υπόσχεση. Με μια κίνηση γεμάτη νωχελική χάρη και λικνιστικό βήμα που δεν άφηνε τίποτα στη φαντασία, τον προσπέρασε και κατευθύνθηκε προς το βάθος του προαυλίου, εκεί όπου ο ιερέας στεκόταν ακίνητος, παρακολουθώντας την πορεία της με βλέμμα σκοτεινό και προσηλωμένο.
Όταν έφτασε κοντά του, έσκυψε ευλαβικά, μια κίνηση φαινομενικά τυπική και προσκυνηματική για να πάρει την ευχή του και να ασπαστεί το χέρι του. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μια δέσμη από το φως του φεγγαριού έσπασε μέσα από τα φυλλώματα των πεύκων, πέφτοντας ακριβώς πάνω στο πρόσωπό της.
Τα χαρακτηριστικά της φωτίστηκαν έντονα, αναδεικνύοντας μια ομορφιά ωμή και ακαταμάχητη. Στα σαρκώδη, άλικα χείλη της, το χαμόγελο που άρχισε να ανθίζει δεν είχε τίποτα το θρησκευτικό ή το αθώο· ήταν καθαρά ερωτικό, μια σιωπηλή δήλωση συνενοχής και λαγνείας που φαινόταν να διαπερνάει τον ιερέα, γκρεμίζοντας και τα τελευταία προσχήματα της ιεροσύνης του κάτω από το βλέμμα του Αλκιβιάδη που παρακολουθούσε από κοντά.
Η αιφνιδιαστική κίνηση της Ναυσικάς έκοψε κάθε περιθώριο αντίδρασης. Καθώς το πλούσιο, ξανθοκόκκινο σώμα της κόλλησε πάνω του, ο Αλκιβιάδης ένιωσε το ζεστό της στήθος να πιέζει δυνατά το δικό του, μεταδίδοντας μια ηλεκτρική, πρωτόγονη δόνηση που διέτρεξε ολόκληρο το κορμί του. Η μυρωδιά της, ένα μεθυστικό μείγμα από καλοκαιρινό άρωμα και τη δροσιά της νύχτας, του ζάλισε το μυαλό.
Ο Αλκιβιάδης έμεινε για ένα δευτερόλεπτο μετέωρος, πιασμένος ανάμεσα στη μυρωδιά της Ανδρομάχης που μόλις είχε απομακρυνθεί και στην απροκάλυπτη, σαρκική πρόκληση της Ναυσικάς. Ο ηδονικός της αναστεναγμός, τόσο κοντά στο αυτί του, λειτούργησε σαν σπίθα σε ξερό χόρτα. Το σώμα
του ήδη σε κατάσταση υστερικής διέγερσης από όσα είχαν προηγηθεί με τον ιερέα λίγο πιο πέρα αντέδρασε ακαριαία, κάνοντας τους μυς του να σφίξουν και την καρδιά του να χτυπάει στα πλευρά του.
«Εσείς... ποτέ δεν φεύγετε από το μυαλό μου, Ναυσικά» της ψιθύρισε με φωνή βραχνή, σχεδόν κοφτή, καθώς τα χέρια του, σαλεύοντας σχεδόν μηχανικά, τύλιξαν τη μέση της, τραβώντας την ακόμα πιο κοντά του, νιώθοντας τις καμπύλες της να εφαρμόζουν τέλεια πάνω στο σώμα του.
Λίγα μέτρα πιο πέρα, μέσα στη σκιά του πεύκου, η Ανδρομάχη στεκόταν μπροστά στον ιερέα,
με τα άλικα χείλη της σχηματίζουν εκείνο το προκλητικό, συνωμοτικό χαμόγελο. Τα βλέμματα διασταυρώθηκαν στον αέρα του προαυλίου.
Το παιχνίδι είχε πια ανοίξει για τα καλά, και τα όρια είχαν εξαφανιστεί οριστικά.
Την κοιτάει κι εκείνος γλυκά μόνο που το χαμόγελο του έχει υποχωρήσει και στη θέση του έχει μείνει ένα μειδίαμα, μια υποψία χαμόγελου μαζί με κάτι άλλο. Κάτι που καθώς το μυαλό της Ναυσικάς το επεξεργάζεται νιώθει πολλές μικρές καρδιές να χτυπάνε σε διάφορα σημεία του σώματός της.
Της ανοίγει το πορτμπαγκάζ του αυτοκίνητου και την αφήνει να βάλει το σακίδιο της μέσα. Στέκεται πίσω της με το χέρι στην πόρτα του πορτμπαγκάζ.
«Η γυναίκα με πιασίματα είναι δυο φορές γυναίκα.» Της είπε με πονηρό χαμόγελο...
Η ατάκα του Αλκιβιάδη έπεσε σαν πυρακτωμένο κάρβουνο στη νυχτερινή ατμόσφαιρα, κάνοντας τη Ναυσικά να ανατριχιάσει ολόκληρη. Καθώς ήταν σκυμμένη πάνω από το ανοιχτό πορτμπαγκάζ, νιώθοντας την παρουσία του ακριβώς από πίσω της, τόσο κοντά που η ζεστή του ανάσα χάιδευε τον αυχένα της το αίμα ανέβηκε αστραπιαία στα μάγουλα της.
Οι «μικρές καρδιές» που χτυπούσαν σε κάθε γωνιά του κορμιού της άρχισαν να καλπάζουν. Ο τρόπος που στεκόταν ο Αλκιβιάδης, με το ένα χέρι να κρατά την πόρτα του πορτμπαγκάζ και το σώμα του να γέρνει ανεπαίσθητα προς το μέρος της, είχε μια ακαταμάχητη, πρωτόγονη επιβολή.
Η Ναυσικά δεν βιάστηκε να ισιώσει την πλάτη της. Άφησε τις καμπύλες της να διαγραφούν ακόμα πιο προκλητικά κάτω από το φως του πορτμπαγκάζ, πριν γυρίσει αργά το κεφάλι της προς το μέρος του, κοιτάζοντάς τον μέσα από τις ξανθοκόκκινες μπούκλες της.
«Αλλάζεις τα λόγια του ποιητή, Αλκιβιάδη;» ψιθύρισε με τη φωνή της βραχνή και γεμάτη υπονοούμενα, ενώ τα μάτια της καρφώθηκαν στα δικά του.
«Ή μήπως απλώς ομολογείς ότι σου αρέσει να πιάνεις... περισσότερη ουσία;»
Το μειδίαμα στα χείλη του Αλκιβιάδη μεγάλωσε. Η διπλή ένταση που κουβαλούσε από τις αποκαλύψεις και το άγγιγμα του ιερέα λίγο πριν, μέχρι το αισθησιακό σχέδιο που είχε εξυφάνει η Ανδρομάχη έκανε την κάθε του κίνηση να αποπνέει έναν άκρως επικίνδυνο, ακαταμάχητο μαγνητισμό.
«Η ουσία, Ναυσικά μου...» είπε χαμηλόφωνα, με το χέρι του να κατεβαίνει αργά από την πόρτα και τα δάχτυλά του να την αγγίζουν σχεδόν ακαριαία, «φαίνεται πάντα στις λεπτομέρειες που δεν φοβάσαι να αγγίξεις.»
Εκείνη τον κοίταξε ξαφνιασμένη. Δεν το περίμενε. Ήταν η ευκαιρία της.«Με δουλεύεις τώρα, έτσι δεν είναι;» τον ρώτησε μισό-γελώντας χαριτωμένα.
«Δεν φταίω εγώ Κυρία μου. Το κορμί σας φταίει που είναι τόσο ερωτικό και επιθυμητό!»
«Εντάξει τώρα τα παραλές! Είσαι τελικά ένας παμπόνηρος κόλακας και γαλίφης!» του είπε ρίχνοντας
Η Ναυσικά ένιωσε ένα ρίγος να τη διαπερνά, από εκείνα που ξεκινούν από τη μέση και απλώνονται σε όλο το σώμα. Ο Αλκιβιάδης στεκόταν τόσο κοντά της που μπορούσε να νιώσει τη θερμότητα που εξέπεμπε το σώμα του, ενώ η ατάκα του για το «ερωτικό και επιθυμητό κορμί» αντηχούσε ακόμα στο μυαλό της σαν μελωδία.
Όσο κι αν τον αποκαλούσε «γαλίφη» και «παμπόνηρο», η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή. Αυτός ο χαρακτηρισμός περί «φίλων» που χρησιμοποιούσαν πάντα για να κρατούν τα προσχήματα, τώρα φάνταζε τόσο φτηνός, τόσο ξένος μπροστά στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα της νύχτας.
«Ξενέρωνε που ήταν πιασμένος», σκέφτηκε ξανά, αλλά εκείνο το «πιασμένος» απόψε είχε άλλη σημασία. Η Ανδρομάχη δεν ήταν το εμπόδιο· ήταν η ίδια η γέφυρα.
«Φίλοι, ε;» ψιθύρισε η Ναυσικά, γέρνοντας ελάχιστα προς το μέρος του, αφήνοντας την ανάσα της να αγγίξει το σαγόνι του. «Ξέρεις, Αλκιβιάδη... οι φίλοι δεν κοιτάζουν έτσι. Ούτε λένε τέτοια λόγια πίσω από ανοιχτά πορτμπαγκάζ μέσα στο σκοτάδι.»
Τα μάτια της άστραψαν από μια σπίθα γεμάτη νόημα, καθώς η σκέψη για το σχέδιο που είχε καταστρώσει με την Ανδρομάχη της έδωσε την τόλμη που της έλειπε τόσον καιρό.
«Και αφού βρίσκεις το κορμί μου τόσο ερωτικό...» συνέχισε χαμηλόφωνα, με τη φωνή της να στάζει εκείνο το σιρόπι που τον ζάλιζε, «ίσως πρέπει να σταματήσεις να είσαι μόνο στα λόγια κολακευτικός και να δούμε αν η «φιλία» μας αντέχει λίγη παραπάνω φωτιά απόψε.»
Ο Αλκιβιάδης την κοίταξε στα μάτια, νιώθοντας το αίμα του να βράζει. Η Ναυσικά ήταν έτοιμη για το επόμενο βήμα, και η νύχτα στο προαύλιο υποσχόταν να κάψει κάθε προηγούμενο κανόνα.
Ανοίχτηκε για λίγο έριξε το βλέμμα της στο κορμί του, προς τα κάτω, με ένα ύφος καυλωμένο και ναζιάρικο ξανά κόλλησε επάνω του και κατευθύνει το χέρι της στο φούσκωμα του παντελονιού του να το χαϊδεύει.
Το χέρι της Ναυσικάς, τολμηρό και αποφασιστικό, έκλεισε πάνω στο σκληρό, παλμικό φούσκωμα του παντελονιού του, στέλνοντας ηλεκτρικά ρεύματα σε ολόκληρο το κορμί του. Η αντίθεση ανάμεσα στη δημόσια φύση του προαυλίου και στην ωμή, απαγορευμένη πραγματικότητα αυτής της κίνησης έκανε την αδρεναλίνη να χτυπήσει κόκκινο.
Ο Αλκιβιάδης προσπάθησε να κρατήσει τα προσχήματα, αλλά η φωνή του πρόδιδε την εσωτερική του πάλη· η ανάσα του είχε κοπεί, και το σώμα του είχε ήδη προδώσει κάθε σκέψη «λογικής», θερμασμένο διπλά, πρώτα από τον ιερέα και τώρα από την απροκάλυπτη λαγνεία της Ναυσικάς.
«Θα σε δει η φιλενάδα σου...» ψιθύρισε λαχανιασμένα, προσπαθώντας να συγκρατηθεί, καθώς τα δάχτυλά της άρχισαν να παίζουν ρυθμικά με το πυρακτωμένο του εργαλείο.
Η Ναυσικά, όμως, δεν πτοήθηκε. Με τα μάτια της να φλογίζονται από μια άγρια, παιχνιδιάρικη σιγουριά, έσκυψε ακόμα πιο κοντά του, αφήνοντας το άρωμά της και τη ζεστή της ανάσα να τον τυλίξουν. Η ανάμνηση εκείνης της πρώτης φοράς στο εξοχικό, τότε που τα ταμπού είχαν σπάσει για πρώτη φορά, αιωρούνται ανάμεσα τους σαν άγραφη υπόσχεση.
Λίγα μέτρα πιο πέρα, η Ανδρομάχη, αφού είχε ολοκληρώσει τον συμβολικό της χαιρετισμό με τον ιερέα, γύρισε το κεφάλι της και τους κοίταξε.
Το πρόσωπο της δεν έδειχνε ούτε ζήλια ούτε έκπληξη΄, αντίθετα, ένα βαθύ, συνωμοτικό και απόλυτα ερωτικό χαμόγελο άστραφτε στα χείλη της. Με αργές, αισθησιακές κινήσεις, άρχισε να κατευθύνεται ξανά προς το μέρος τους, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους για κάθε τους δισταγμό.
Το παιχνίδι μόλις περνούσε στην τελική του φάση. Οι τρεις τους ήταν πια στην ίδια φωτιά, έτοιμοι να παραδοθούν σε αυτό που φοβούνταν και ποθούσαν περισσότερο.
...Η Ανδρομάχη τους πληροφόρησε ότι με τον ιερέα και τον αγιογράφο είχαν να διευθετήσουν κάποιες μικρές λεπτομέρειες και θα καθυστερούσε.
Η εκκλησία τελούσε υπό αναπαλαίωση και οι εργασίες ήταν σε εξέλιξη.
Του πρότεινε ν' αναλάβει τη μεταφορά της φιλενάδας στο σπίτι της, και να γυρνούσε για να την πάρει.
Η Ναυσικά έλαβε την ευκαιρία πήρε παράμερα την φιλενάδα της το συζήτησαν και άλλαξαν το πλάνο.
«Τα παιδιά μας λείπουν στην έξοχη με τους παππούδες και τις γιαγιάδες εγώ είμαι μόνη στο σπίτι από ότι γνωρίζω το ίδιο και εσείς λοιπόν θα πάμε με τον κούκλο σου σπίτι μου να με βοηθήσει να ετοιμάσουμε το δείπνο, και εσένα μόλις τελειώσετε με τις αγιογραφίες σε φέρνει ο ιερέας. Α και που είσαι, τον καλούμε και αυτόν στο δείπνο.»...
Ο Αλκιβιάδης έμεινε να κοιτάζει τη Ναυσικά με τα μάτια ορθάνοιχτα, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει την ταχύτητα με την οποία το σχέδιο είχε αλλάξει μορφή, μετατρέποντας μια απλή επιστροφή σε μια επικίνδυνα απολαυστική συνωμοσία. Η ιδέα να μείνει η Ανδρομάχη πίσω με τον ιερέα ανάμεσα στις σκαλωσιές και τα λιβάνια, ενώ ο ίδιος θα βρισκόταν μόνος στο σπίτι με τη Ναυσικά και με την προοπτική να σκάσει αργότερα και ο παπάς στο τραπέζι,ξεπερνούσε κάθε προσδοκία.
«Με τον ιερέα στο δείπνο;» είπε γελώντας χαμηλά, με μια δόση ευπρόσδεκτης τρέλας στη
φωνή του.
«Νομίζω, Ναυσικά μου, ότι απόψε αποφασίσατε να γκρεμίσετε όχι μόνο τα στεγανά της μονογαμίας, αλλά και το ίδιο το εκκλησιαστικό συμβούλιο!»
Η Ανδρομάχη πλησίασε χαμογελώντας, με το βλέμμα της να κουβαλάει όλη τη φωτιά και τη συνενοχή της στιγμής. Ένα απαλό, υπονοούμενο άγγιγμα στον ώμο του Αλκιβιάδη ήταν αρκετό για να του δώσει το πράσινο φως.
«Ακριβώς αυτό, αγάπη μου» του ψιθύρισε η Ανδρομάχη, γέρνοντας κοντά του. «Άλλωστε, οι άγιοι στις τοιχογραφίες ας κοιτούν αυστηρά από ψηλά, εμείς έχουμε άλλα σχέδια για απόψε. Πήγαινε με τη Ναυσικά, ετοιμάστε τα πράγματα στο σπίτι της, κι εγώ θα τελειώσω εδώ τις τελευταίες »λεπτομέρειες» με τον πάτερα και τον αγιογράφο. Μη φοβάσαι, θα έρθουμε σύντομα.»
Ο ιερέας τους δήλωσε ότι ευχαρίστως και πρόθυμα θα μεταφέρει την Ανδρομάχη, αλλά ο ίδιος παρά όλο που θα το επιθυμούσε από καρδιάς έχει κάποια ανειλημμένη υποχρέωση απόψε και δεν θα μπορέσει να έλθει στην παρέα τους. Πρότεινε δε μια από τις επόμενες ημέρες να δειπνήσουν όλοι μαζί, είναι καλεσμένοι του.
Ο Αλκιβιάδης άκουσε τα λόγια του ιερέα και ένιωσε ένα παράξενο τσίμπημα, μια μίξη ανακούφισης αλλά και μιας ανεπαίσθητης απογοήτευσης. Η άρνηση του παπά λόγω «ανειλημμένης υποχρέωσης» έδινε στη νύχτα μια εντελώς διαφορετική τροπή, αφήνοντας τις υποψίες και τις κρυφές επιθυμίες να αιωρούνται ακόμα πιο επικίνδυνα στον αέρα.
«Κρίμα, πάτερ...» μουρμούρισε ο Αλκιβιάδης, κοιτάζοντάς τον στα μάτια με ένα νόημα που μόνο οι δυο τους μπορούσαν να αποκωδικοποιήσουν. «Αλλά η πρόσκληση ισχύει. Την επόμενη φορά θα είναι δική μας η περιποίηση.»
Ο ιερέας χαμογέλασε αινιγματικά, έκανε ένα ελαφρύ νεύμα με το κεφάλι και γύρισε αργά το σώμα του, ακολουθώντας την Ανδρομάχη προς το εσωτερικό του ναού. Οι δύο σιλουέτες χάθηκαν πίσω από τη βαριά, ξύλινη πόρτα, αφήνοντας πίσω τους τη μυρωδιά του λιβανιού και μια βαριά, συνωμοτική σιωπή.
Ο Αλκιβιάδης έμεινε για λίγο αμίλητος, να κοιτάζει την κλειστή είσοδο της εκκλησίας. Το μυαλό του βασανιζόταν ακόμα από την κίνηση της Ναυσικάς, τι διάβολο της είχε βάλει κρυφά στο χέρι πριν φύγει; αλλά και από τα λόγια της Ανδρομάχης: «Καλή διασκέδαση κι αν προλάβετε ετοιμάζετε και το δείπνο».
Γύρισε το κεφάλι του προς τη Ναυσικά, η οποία είχε ήδη καθίσει αναπαυτικά στη θέση του συνοδηγού, παρακολουθώντας τον μέσα από το τζάμι με εκείνο το ανήσυχο, σκανδαλιάρικο βλέμμα.
«Λοιπόν, «σύντροφε;» του φώναξε η Ναυσικά, γέρνοντας προς το μέρος του καθώς ο Αλκιβιάδης άνοιγε την πόρτα του οδηγού και καθόταν δίπλα της.
«Θα μείνουμε να κοιτάμε τις πόρτες του ναού ή θα πάμε να δούμε τι σημαίνει αυτό το αν
«προλάβετε;»
Ο Αλκιβιάδης έβαλε μπρος τη μηχανή, νιώθοντας την ένταση να μεταφέρεται πλέον ολοκληρωτικά μέσα στο κλειστό περιβάλλον του αυτοκινήτου. Η διαδρομή για το σπίτι της Ναυσικάς μόλις ξεκινούσε, και το παιχνίδι των δυο τους ήταν πλέον αναπόφευκτο.
Το αυτοκίνητο κύλησε απαλά έξω από τον προαύλιο χώρο, αφήνοντας πίσω του τη σιωπή του χωριού και τους θολούς προβολείς του ναού. Ο Αλκιβιάδης κρατούσε το τιμόνι με το ένα χέρι, ενώ με την άκρη του ματιού του προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει το ύφος της Ναυσικάς. Εκείνη καθόταν ελαφρά γυρισμένη προς το μέρος του, με την πλάτη ακουμπισμένη στην πόρτα, να τον κοιτάζει επίμονα, σαν να απολάμβανε την απορία του.
«Εντάξει, για λέγε...» έσπασε τη σιωπή ο Αλκιβιάδης, χαμογελώντας στραβά καθώς έστριβε σε έναν πιο σκοτεινό δρόμο. «Τι ήταν αυτό το «αν προλάβετε;» Τι της έδωσες στην παλάμη, Ναυσικά; Μήπως κανένα σημείωμα με οδηγίες επιβίωσης για το βράδυ;»
Η Ναυσικά έβαλε τα δυνατά της, σκανδαλιάρικα γέλια που γέμισαν την καμπίνα, κάνοντας τους ώμους της να σκιρτήσουν.
«Εσύ τώρα το παίζεις ανήξερος ή όντως σε κόλλησε η αθωότητα του παπά;» του απάντησε κοφτά, γέρνοντας το κεφάλι της με μια κίνηση γεμάτη πρόκληση. «Της έδωσα το «κλειδί» για να περάσει καλά ο ιερέας, αφού τελικά αποφάσισε να μην έρθει στο σπίτι. Ή μήπως πίστευες, αγόρι μου, ότι θα αφήναμε τον Άγιο Πατέρα παραπονεμένο, τη στιγμή που εμείς έχουμε βάλει φωτιά σε ολόκληρο το σύμπαν;»
Ο Αλκιβιάδης τίναξε τα φρύδια του ψηλά, με το χαμόγελό του να παγώνει για ένα δευτερόλεπτο πριν μετατραπεί σε ένα πονηρό, διεστραμμένο γέλιο.
«Δηλαδή θες να μου πεις ότι...»
«Ακριβώς αυτό» τον διέκοψε η Ναυσικά, ακουμπώντας τώρα το χέρι της με τόλμη πάνω στον μηρό του, ακριβώς εκεί που η ένταση δεν είχε κοπάσει ούτε λεπτό. «Η Μάχη ξέρει ακριβώς τι να κάνει. Και τώρα, κούκλε μου, που είμαστε επιτέλους οι δυο μας, άσε τις απορίες και κοίτα να οδηγήσεις γρήγορα. Γιατί το δείπνο μπορεί να αργήσει... αλλά η όρεξη έχει ήδη ανοίξει για τα καλά.».
Καθώς το αυτοκίνητο άφησε πίσω του τα φώτα του χωριού και ανέπτυξε ταχύτητα στον ανοιχτό δρόμο, η σιωπή μέσα στην καμπίνα δεν ήταν κενή· ήταν γεμάτη από την πυκνή, ηλεκτρισμένη προσμονή των όσων θα ακολουθούσαν.
Η Ναυσικά δεν έπαιρνε τα μάτια της από πάνω του. Παρατηρούσε το προφίλ του, τα χέρια του που κρατούσαν το τιμόνι με μια σίγουρη,ανδρική χάρη, και το ελαφρύ, αινιγματικό μειδίαμα στα χείλη του. Ήξερε πολύ καλά τι γινόταν μέσα του, γιατί ακριβώς το ίδιο κύμα ζέστης και ανυπομονησίας κυλούσε και στις δικές της φλέβες. Η σύνδεση μεταξύ τους ήταν πλέον τόσο δυνατή, που δεν χρειάζονταν πολλά λόγια· κάθε βλέμμα, κάθε ανάσα ήταν μια σιωπηλή συμφωνία.
«Λίγο ακόμα...» ψιθύρισε η Ναυσικά σχεδόν άηχη, περισσότερο για τον εαυτό της, καθώς η σκέψη της ταξίδευε ήδη στο άδειο σπίτι, στην ασφάλεια των κλειστών θυρών και στη φωτιά που ετοιμάζονταν να βάλουν.
Ο Αλκιβιάδης έστριψε ελαφρά το κεφάλι του, της έδωσε ένα γρήγορο, γεμάτο νόημα βλέμμα και πάτησε λίγο παραπάνω το γκάζι. Η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει, και ο δρόμος μπροστά τους φαινόταν σαν ο μοναδικός δρόμος προς την απόλυτη λύτρωση.
...Τότε είναι που η Ναυσικά είχε ένα προσωπικό ξέσπασμα μαζί του.. Οδηγώντας στο δρόμο,
Η απότομη στροφή στο σκηνικό έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία μέσα στη βραδινή ησυχία του αυτοκινήτου. Η Ναυσικά, που μέχρι πρότινος λίκνιζε τις σκέψεις της σε έναν τόνο αισθησιακής προσμονής, μεταμορφώθηκε σε λίγα δευτερόλεπτα σε έναν χείμαρρο θυμού και συσσωρευμένης πικρίας.
Τα λόγια της χτύπησαν σαν μαστίγιο την καμπίνα. Ο θυμός της, γέννημα της απουσίας, των κλειστών τηλεφώνων και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, έβγαινε επιτέλους στην επιφάνεια με μια ωμή,
ανεπεξέργαστη ορμή. Η αίσθηση του «προδομένου» πόθου και της μοναξιάς που έβραζε μέσα της τόσες μέρες ζητούσε εκτόνωση.
Ο Αλκιβιάδης παρέμεινε ακίνητος στο τιμόνι. Το βλέμμα του δεν απομακρύνθηκε από τον σκοτεινό δρόμο, αλλά οι μύες στο σαγόνι του έσφιξαν ελαφρά. Γνώριζε πολύ καλά ότι καμία δικαιολογία δεν θα μπορούσε να απαλύνει τη φωτιά της στιγμής, κι έτσι δεν επιχείρησε καν να μιλήσει ή να διακόψει αυτό το ξέσπασμα που περίμενε, σχεδόν μοιρολατρικά, να ξεσπάσει.
Καθώς η φωνή της Ναυσικάς έσβησε απότομα, άδειασε από ανάσα, η βαριά σιωπή ξαναγύρισε ανάμεσα τους. Το στήθος της ανέβαινε και κατέβαινε γρήγορα από την ένταση, ενώ η προσμονή είχε δώσει τη θέση της σε μια ηλεκτρισμένη αμηχανία, γεμάτη ανείπωτα λόγια.
.Η απολογία του Αλκιβιάδη έμεινε μετέωρη, σαν μια ανοιχτή πληγή που δεν χρειαζόταν πια εξηγήσεις. Η ατμόσφαιρα στην καμπίνα άλλαξε με την ίδια ταχύτητα που η οργή έδινε τη θέση της στην ανυπόμονη, σαρκική επιθυμία. Η σπίθα που έκαιγε ανάμεσά τους από την πρώτη στιγμή δεν είχε σβήσει· απλώς είχε φουντώσει από το ίδιο το ξέσπασμα.
Όταν όμως εκείνος, με την κλασική, διπλωματική του ψυχραιμία, πήγε να γυρίσει τη κουβέντα στην ευγνωμοσύνη, στις χάρες και στις... ξαδέλφες από τη Θεσσαλονίκη, η Ναυσικά ένιωσε ένα κύμα γνήσιου πεισματικού θυμού να την κυριεύει.
«Τόσο κολλημένος είσαι που δεν μπορείς να δεις ερωτικά άλλη γυναίκα;» του πέταξε με μια φωνή γεμάτη πρόκληση και τσαγανό, στραμμένη ολοκληρωτικά πάνω του.
Η απογοήτευση κράτησε ελάχιστα. Η Ναυσικά δεν ήταν από τις γυναίκες που το έβαζαν κάτω. Είχε μάθει στη ζωή της να διεκδικεί ό,τι ποθούσε, και ο Αλκιβιάδης, με εκείνο το μείγμα γοητείας, αμηχανίας και καταπιεσμένου πάθους, ήταν το μεγαλύτερο τρόπαιο της νύχτας. Και το κυριότερο: ήξερε πολύ καλά, πίσω από τις αντιστάσεις και τις διπλωματίες του, πως ούτε εκείνος μπορούσε να της αντισταθεί.
Το αυτοκίνητο συνέχισε την πορεία του μέσα στη νύχτα, με το θερμόμετρο να χτυπάει κόκκινο και τις αποφάσεις να έχουν ήδη παρθεί για το τι θα συνέβαινε μόλις έκλειναν πίσω τους οι πόρτες του σπιτιού.
Η ατμόσφαιρα στην αυλή, μόλις έσβησε η μηχανή του αυτοκινήτου, μύριζε καλοκαιρινή νύχτα, κλειστούς χώρους και μια ανυπόμονη, ασφυκτική ένταση. Τα λόγια της Ναυσικάς, ωμά, αφοπλιστικά και γεμάτα αδιαπραγμάτευτη λαγνεία, είχαν αφήσει βαριά την ανάσα τους να αιωρείται ανάμεσά τους.
Ο Αλκιβιάδης, παρότι προσπαθούσε να κρατήσει την τελευταία γραμμή άμυνας πίσω από τον ρόλο του «φίλου» και τη λογική του οδηγού, ένιωθε το έδαφος κάτω από τα πόδια του να χάνεται. Η αντίσταση στο μυαλό του έδινε αργά αλλά σταθερά τη θέση της στην ίδια την παράδοση.
Καθώς προσπάθησε να αρπαχτεί από τους ταξιδιωτικούς σάκους για να κερδίσει χρόνο και απόσταση, η Ναυσικά δεν του άφησε περιθώρια διαφυγής.
«Άσε κάτω τις τσάντες, Αλκιβιάδη» του είπε με μια φωνή χαμηλή, σχεδόν υπνωτιστική, καθώς έκλεισε την απόσταση που τους χώριζε στην είσοδο της κουζίνας.
Τα χέρια της γλίστρησαν αποφασιστικά στο στήθος του, αγγίζοντας το πουκάμισό του, εκεί ακριβώς που η καρδιά του χτυπούσε μανιασμένα. Το βλέμμα της ήταν φωτιά.
«Δεν ήρθαμε εδώ για να ξεφορτώσουμε αποσκευές... Ήρθαμε για να ξεφορτωθούμε τα ρούχα μας. Και ξέρω πολύ καλά ότι κι εσύ το ίδιο θες.»
«Μη μου το κάνεις αυτό! Η κολλητή σου με άφησε να σε προσέχω!» ψέλλισε με φωνή βραχνή, παλεύοντας απεγνωσμένα με τις τελευταίες του αντιστάσεις.
«Μα όντως με προσέχεις, αγόρι μου...» του απάντησε εκείνη, κάνοντας ένα αργό, λικνιστικό βήμα προς το μέρος του.
Ο πανικός του για την Ανδρομάχη και το ενδεχόμενο να τους «πιάσουν στα πράσα» φάνταζε τώρα σαν ένα αστείο σύννεφο μπροστά στον τυφώνα που τον είχε παρασύρει.
«Ναυσικάααα! Σύνελθε! Θα βρούμε τον μπελά μας! Το ξέρεις ότι σε λίγο έρχεται η φιλενάδα σου;»
Εκείνη γύρισε ελαφρά το κεφάλι, τον κοίταξε με εκείνα τα γλυκά, πονηρά μάτια που έσταζαν πρόκληση, και πλησιάζοντας τον τόσο κοντά ώστε οι θηλές της άγγιξαν το στήθος του μέσα από το πουκάμισό του, του ψιθύρισε.
«Μην ανησυχείς, μωρό μου... έχουμε ώρα ακόμα. Δεν έχεις ιδέα από τον αγιογράφο.»
Ένα πονηρό, απόλυτα σίγουρο χαμόγελο άνθισε στα χείλη της, αφήνοντάς τον να υποψιαστεί τι ακριβώς σήμαινε εκείνο το «κλειδί» που είχε δώσει λίγο πριν στην Ανδρομάχη μέσα στο προαύλιο της εκκλησίας. Πριν προλάβει να αρθρώσει άλλη λέξη, τα χέρια της Ναυσικάς ανέβηκαν στον λαιμό του, τράβηξαν τα δικά του ρούχα και τον παρέσυραν στην πρώτη, ανεξέλεγκτη έκρηξη του πάθους τους.
«Ακούραστος εργάτης, φοβερά λεπτολόγος, ευγενέστατος αλλά και συνάμα αυστηρός στη δουλειά του με ακρίβεια, και ευαισθησία. Είναι τόσο λεπτολόγος που ελέγχει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Δεν έχω δει άλλον άνθρωπο να αγαπά τόσο τη δουλειά του. Είναι ικανός λοιπόν να τους ξενυχτίσει.»
Καθώς ο Αλκιβιάδης άφησε κάτω τους σάκους και σήκωσε το βλέμμα του, η Ναυσικά δεν του άφησε περιθώριο σκέψης. Με μια κίνηση αργή, υπνωτιστική, έλυσε τη μπλε φούστα με το πλαϊνό σκίσιμο. Το ύφασμα γλίστρησε απαλά στα πόδια της και έπεσε στο πάτωμα, αφήνοντας τη να σταθεί μπροστά του τελείως γυμνή στο πάνω μέρος, φορώντας μόνο το μικρό της βρακί και τα αθλητικά, εκδρομικά παπούτσια με τις κοντές βαμβακερές κάλτσες.
Αυτή η εκπληκτική, παράδοξη αντίθεση η ωμή, φιλήδονη γύμνια των ζουμερών καμπυλών της σε συνδυασμό με την αθώα, σχεδόν εφηβική λεπτομέρεια των παπουτσιών λειτούργησε σαν ηλεκτρικό σοκ.
Το κοριτσίστικο, πονηρό της χαμόγελο και το κορμί της, σμιλεμένο από τον ιδρώτα του γυμναστηρίου και τη φωτιά του πόθου, του έκοψαν την ανάσα. Ο Αλκιβιάδης έμεινε ακίνητος, με το στήθος να ανεβοκατεβαίνει βαριά, νιώθοντας το αίμα του να βράζει σε κάθε του φλέβα, εντελώς ανήμπορος να αντισταθεί σε αυτό το υπερθέαμα.
Αυτή η αποκάλυψη του αμοιβαίου πάθους τους συνήγειρε. Τους αναθέρμανε τον πόθο και τη σωματική έλξη, που από πάντα υπήρχε και αποφάσισαν να ξαναρριχτούν με ορμή σ’ ένα νέο γύρο σεξουαλικής πανδαισίας. Σαν συνέχεια μετά από καιρό από εκείνο το πρώτο βράδυ στο ειδυλλιακό αγροτόσπιτο, με ένα υποχρεωτικό και άκομψο διάλειμμα με υπαιτιότητα του.
«Πάμε μέσα στο κρεβάτι δεν αντέχω άλλο! Tώρα!»
«Όπως θέλετε κυρία.»
Χωρίς ν’ ανακοπεί η ερωτική τους μέθη κίνησαν αγκαλιασμένοι και περπατούσαν με συνεχή σκουντουφλήματα στο διάδρομο που οδηγούσε στην κρεβατοκάμαρα της, ενώ είχε αρχίσει να βγάζει τα ρούχα του προκειμένου να σμίξουν τα κορμιά τους το γρηγορότερο δυνατόν.
Το σμίξιμο τους δίχως ενοχές μαρτυρά τα πια κρυφά, τα πιο ανομολόγητα πάθη που κρύβουν βαθιά μέσα τους. όταν ξαφνικά ένα δυνατό παρατεταμένο χειροκρότημα και μια γνώριμη φωνή με μια ομοβροντία από επιδοκιμασίες θαυμασμού δόνησαν την ατμόσφαιρα του σαλονιού.
Η ανατροπή ήταν ακαριαία και απόλυτη. Εκεί που τα κορμιά τους είχαν γίνει ένα πάνω στο κρεβάτι, μέσα σε μια μέθη από ιδρώτα, αναστεναγμούς και ανομολόγητα πάθη, η φωνή της Ανδρομάχης έσπασε τη νύχτα σαν γυαλί.
«Άξιος!, άξιος!, άξιος!.»
Το παρατεταμένο, ειρωνικό και ταυτόχρονα αποθεωτικό της χειροκρότημα αντήχησε στους τοίχους της κρεβατοκάμαρας. Η εικόνα τους γυμνοί, μπλεγμένοι, πιασμένοι επ' αυτοφώρω στη μέση της πιο άγριας περίπτυξης πάγωσε στον χρόνο.
Για λίγα δευτερόλεπτα, μια βαθιά, αποσυμπιεσμένη σιωπή σκέπασε τα πάντα. Ο Αλκιβιάδης έμεινε
ακίνητος πάνω από τη Ναυσικά, με την ανάσα του κομμένη και τα μάτια του καρφωμένα στην πόρτα, ενώ η Ναυσικά, με τα ξανθοκόκκινα μαλλιά της σκορπισμένα στα μαξιλάρια, προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει αν αυτό που ζούσε ήταν εφιάλτης ή το πιο τρελό σενάριο που είχαν ποτέ φανταστεί.
Και μετά... άρχισε ο χαμός.
Η Ανδρομάχη, αντί για υστερίες και δάκρυα ζήλιας, ξέσπασε σε ένα ηχηρό, σκανδαλιάρικο γέλιο, κάνοντας μερικά βήματα μέσα στο δωμάτιο, ενώ το βλέμμα της σκανάρει κάθε εκατοστό της γυμνής τους ένωσης με μια αδιάκριτη, σχεδόν ηδονιστική περιέργεια.
«Λοιπόν;» φώναξε η Ανδρομάχη, βάζοντας τα χέρια στη μέση και κοιτάζοντάς τους με τα άλικα χείλη της να σχηματίζουν ένα χαμόγελο γεμάτο φωτιά. «Αυτό ήταν το »ετοιμάζουμε το δείπνο» Βλέπω το κύριο πιάτο σερβιρίστηκε νωρίς! Και μάλιστα με περίσσιο ζήλο!»
Ο Αλκιβιάδης, προσπαθώντας να μαζέψει τα κομμάτια του και να καλύψει όπως-όπως τα ακάλυπτα, τραβήχτηκε πίσω, ενώ η Ναυσικά, ξεπερνώντας το αρχικό σοκ, ανακάθισε στο κρεβάτι με το στήθος της να ανεβοκατεβαίνει βαριά, κοιτάζοντας την κολλητή της με ένα μείγμα αμηχανίας και απρόσμενης, προκλητικής σιγουριάς.
«Μάχη...» ψέλλισε ο Αλκιβιάδης με τη φωνή του να προδίδει την απόλυτη τρικυμία. «Πώς... πότε γύρισες; Ο αγιογράφος;»
«Ο αγιογράφος, αγόρι μου, αποδείχθηκε πολύ πιο γρήγορος απ' όσο υπολογίζατε!» είπε η Ανδρομάχη,
πλησιάζοντας το κρεβάτι και αφήνοντας την τσάντα της να πέσει στο πάτωμα, ενώ τα μάτια της άστραφταν από μια επικίνδυνη, ανείπωτη διάθεση.
«Ή μήπως νομίζατε ότι θα με αφήνατε έξω από τη γιορτή;»
Η ένταση στο δωμάτιο χτύπησε κόκκινο, αλλά όχι από φόβο, από μια νέα, ακόμα πιο εκρηκτική τροπή που μόλις ξεκινούσε.
«Με την φιλενάδα μου γαμιέσαι ρε σάτυρε!! Άτιμε θα σε σκίσω!! Και συ μωρή φιλενάδα γαμιέσαι με τον άνδρα μου, δε σου φτάνουν οι γκόμενοι.. Για κοίτα την πουτάνα απόλαυση! Που να το πω και ποιος να με πιστέψει.
Σκρόφα εσύ είσαι έτοιμη να βγεις και στο πεζοδρόμιο…!» Της λέει. «Κι εσύ καριόλη δεν ντρέπεσαι να πηδιέσαι με την φιλενάδα μου; Δεν φταις εσύ, η πουτάνα η φιλενάδα μου φταίει που σε παρέσυρε.» Φώναζε και χειρονομούσε μεν, αλλά τουναντίον θα έλεγε ότι του φαίνεται σα να είναι υπερβολικά ήρεμη. Το ξέσπασμα της και οι θεατρικές χειρονομίες της του έμοιαζαν βγαλμένες από ελληνική ταινία παλιάς κοπής. Οι αντιδράσεις της είχαν μια θεατρικότητα, μια υπερβολή που πρόδιδε την αλήθεια: η γυναίκα του δεν ήταν έξαλλη. Για τον οξύθυμο και παρορμητικό χαρακτήρα της, ήταν υπερβολικά, ύποπτα ήρεμη.
Τα μάτια της δεν έκαιγαν από γνήσιο θυμό, έλαμπαν από μια πονηρή,δαιμόνια ικανοποίηση. Το στήθος της ανέβαινε και κατέβαινε όχι από την οργή, αλλά από έναν συγκαλυμμένο, σχεδόν ηδονικό παροξυσμό.
Η Ναυσικά, καθισμένη κι εκείνη στα μαξιλάρια, ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της κάτω από τις βρισιές της φίλης της.
«Άκουσε να δεις, βρε θεατρίνα...» ψιθύρισε η Ναυσικά με σαρδόνιο ύφος, σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το μέτωπό της. «Αν ήθελες να μπεις κι εσύ στον χορό, αρκούσε να το πεις. Δεν χρειαζόταν να μας στήσεις ολόκληρη παράσταση στην κρεβατοκάμαρα!
Και εγώ τι να κάνω βρε φιλενάδα, ήταν κατεπείγουσα η περίπτωση μας, του δείχνω του άνδρα σου πως γίνεται το σωστό γλυφομούνι και το σωστό γαμήσι. Εξάλλου μωρό μου το γνωρίζεις από πρώτο χέρι, οι πουτάνες και οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές, κι εγώ είμαι τόσο άτυχη που και ούτε πουτάνα και ούτε τρελή, τυχαίο;»
Ο Αλκιβιάδης μ' αυτά που άκουγε είχε μείνει άφωνος. Στεκόταν ακίνητος σαν άγαλμα κοιτώντας πότε τη Ναυσικά και πότε την Ανδρομάχη με ένα βλέμμα χαμένο.
Διαισθανόμενη την παγωμάρα του Αλκιβιάδη η Ανδρομάχη, κοιτάει την Ναυσικά με νόημα, και γυρίζει με ένα καυλιάρικο ύφος, και του λέει.
«Κούκλε μου, κοίταξε, εσύ είσαι μοντέρνος άνθρωπος παρότι πουρό (σιγά το πουρό.... ακόμη δεν έκλεισε τα σαράντα) με τα extreme σου όπως μου έχεις διηγηθεί, τις σπουδές σου στην ακαδημία, τις εφηβικές σου παρτούζες τα καλοκαίρια στα Καμένα Βούρλα την εποχή του βασιλιά 'Ιντρις.... θα μας καταλάβεις και δεν θα κομπλάρεις. Με τη Ναυσικά τα έχουμε βρει στο κρεβάτι τώρα τελευταία.
Κόκαλο ο Αλκιβιάδης!
«Δηλαδή;» Ψελλίζει.. .
«Δηλαδή, γουστάρουμε και οι δυο μας τρελά και αρέσουμε η μια στην άλλη. Από το να χαλάσουμε την οικογένεια μας και να μας μείνουν και απωθημένα αποφασίσαμε να τα φτιάξουμε και οι τρεις μαζί!»
«Για σιγά βρε κορίτσια, για σιγά !» λέει ο Αλκιβιάδης. «Τι σημαίνει τα φτιάξουμε και οι τρεις; Ποιος κοιμάται με ποιόν και πότε;».
Η αποκάλυψη έπεσε σαν βόμβα, σπάζοντας κάθε προσχηματικό φραγμό που είχε απομείνει. Ο Αλκιβιάδης, ακόμα προσπαθώντας να συνέλθει από την ακαριαία μετάβαση από το θέατρο του υστερικού καβγά στην απόλυτη, ξεδιάντροπη εξομολόγηση, κοιτούσε τις δύο γυναίκες να στέκονται η μία δίπλα στην άλλη, απόλυτα συντονισμένες.
Η Ναυσικά, γυμνή και απροκάλυπτη, χαμογελούσε με μια σιγουριά που δεν άφηνε περιθώριο αμφισβήτησης, ενώ η Ανδρομάχη, με το καυλιάρικο βλέμμα και τη νωχελική της στάση, έμοιαζε να απολαμβάνει κάθε δευτερόλεπτο από το σοκ που του προκαλούσε.
«Για σιγά βρε κορίτσια, για σιγά!» επανέλαβε ο Αλκιβιάδης, προσπαθώντας να βρει τα πατήματά του μέσα στον κυκλώνα. «Τι σημαίνει τα φτιάξουμε και οι τρεις; Ποιος κοιμάται με ποιόν και πότε;»
Η Ανδρομάχη έκανε μερικά αργά βήματα προς το μέρος του, αφήνοντας την εσάρπα της να γλιστρήσει από τους ώμους της, ενώ η Ναυσικά ανακάθισε στο κρεβάτι, απλώνοντας το χέρι της προς την κολλητή της.
«Τι πάει να πει ποιος και πότε" Αλκιβιάδη μου;» ψιθύρισε η Ανδρομάχη, γέρνοντας πάνω του με τη μυρωδιά του λιβανιού και του αρώματος της να μπλέκονται στον αέρα.
«Όλοι με όλους. Και κυρίως, τώρα. Δεν υπάρχουν προγράμματα και βάρδιες όταν η φωτιά καίει και τις δυο μας... κι εσύ είσαι στη μέση.»
Η Ναυσικά έβαλε τα δυνατά της γέλια, τραβώντας την Ανδρομάχη από το χέρι προς το στρώμα.
«Άσε τις απορίες για το πρωί, κούκλε μου» πρόσθεσε η Ναυσικά, κοιτάζοντάς τον μέσα από τις ξανθοκόκκινες μπούκλες της.
«Το μάθημα μόλις άρχισε, και απόψε έχεις δύο δασκάλες.»
Η φράση της Ανδρομάχης κρεμάστηκε στον αέρα σαν κεραυνός που άφησε πίσω του εκτυφλωτικό φως και απόλυτη σιωπή.
Ο Αλκιβιάδης έμεινε ακίνητος, απολύτως «κάγκελο», με το βλέμμα του καρφωμένο πάνω της. Το μυαλό διευθετούσε τις σκέψεις του προσπαθώντας να χωρέσει την τεράστια, ανατρεπτική πραγματικότητα: οι δύο γυναίκες, οι καλύτερες φίλες, όχι μόνο δεν σκότωναν η μία την άλλη από ζήλια, αλλά είχαν στήσει την πιο άγρια, την πιο απελευθερωμένη φαντασίωση της ζωής του.
Τρίο... τρίγωνο...» Η λέξη αντηχούσε στο κεφάλι του. Ήταν ακριβώς αυτό που χρόνια ολόκληρα κουβαλούσε κρυμμένο στα πιο σκοτεινά, απαγορευμένα συρτάρια του μυαλού του. Εκείνες οι εφηβικές παρτούζες στα Καμένα Βούρλα επί βασιλιά Ίντρις, οι αγριεμένες φαντασιώσεις που έπνιγε επιμελώς πίσω από τον ρόλο του οικογενειάρχη και του σοβαρού συζύγου... μόλις γίνονταν σάρκα και οστά.
Και το πιο τρελό; Τις είχε και τις δύο δικές του, γυμνές, λαδωμένες από τον ιδρώτα του πάθους και εντελώς παραδομένες σε αυτό το πρωτόγνωρο, ηδονικό παιχνίδι.
Η Ναυσικά, βλέποντας την αμηχανία και το σοκ ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του, ξέσπασε σε ένα ελαφρύ, προκλητικό γέλιο. Σηκώθηκε ελαφρά στα γόνατα πάνω στο στρώμα, πλησίασε τον Αλκιβιάδη και του έδωσε ένα απαλό, υγρό φιλί στο μάγουλο, ενώ ταυτόχρονα η Ανδρομάχη γλίστρησε από την άλλη πλευρά, ακουμπώντας το γυμνό της στήθος στην πλάτη του.
«Τι έπαθες, κούκλε μου; Σου κόπηκαν τα λόγια;» του ψιθύρισε η Ανδρομάχη στο αυτί, με τη φωνή της να στάζει μέλι και πονηριά.
«Ή μήπως φοβάσαι ότι δεν θα αντέξεις τη φωτιά και από τις δυο μας;»
«Φόβο... δεν το λες ακριβώς» κατάφερε να ψελλίσει ο Αλκιβιάδης, με τη φωνή του να τρέμει ελαφρά από την υπερένταση και τη δίψα που ξαναφούντωνε στις φλέβες του.
«Απλά... προσπαθώ να συνειδητοποιήσω αν ζω ή αν ονειρεύομαι.»
«Ε, λοιπόν, ξύπνα επιτέλους» του είπε η Ανδρομάχη, αρπάζοντας τον από το χέρι και τραβώντας τον αποφασιστικά πίσω, στο κέντρο του μεγάλου κρεβατιού, ανάμεσα στα τσαλακωμένα σεντόνια.
«Γιατί το μάθημα της τριλογίας μόλις τώρα αρχίζει, και ο δάσκαλος έχει πολλή δουλειά απόψε...»
«Όπα Μωρό μου» λέει ο Αλκιβιάδης. «Μετά από δέκα πέντε χρόνια γάμου πολύ προχωρημένη σε
βρίσκω!»
«Αχ κούκλε μου» του λέει. Το ξέρεις ότι σ' αγαπώ πολύ. Εμείς οι δυο είμαστε ένα μοντέρνο ζευγάρι με απίστευτη σχέση, ανοιχτοί και αποενοχοποιημένοι άνθρωποι σήμερα στα σεξoυαλικά θέματα. Κατανοούμε πως οι άνθρωποι δεν μπορούν να περάσουν όλη τους τη ζωή, κάνοντας έρωτα με έναν μόνο άνθρωπο. Είναι και κρίμα, δηλαδή. Οπότε, δίνουν και παίρνουν τα κρεβατώματα, και σε πολλούς διαφορετικούς συνδυασμούς για να κάνουν παιχνίδι. Αποφασίσαμε λοιπόν εγώ και η Ναυσικά και με τη δική σου συμμετοχή ότι το σεξ θα είναι για εμάς απόλαυση!
«Μάλιστα!» Δήλωσε ο Αλκιβιάδης κολακευμένος που εκτός τη σύζυγό του θα κουτούπωνε και τη Ναυσικά ένα τέτοιο τεφαρίκι. Λογική από τα κορίτσια τετράγωνη.... ή μάλλον «τρίγωνη».
«Ναυσικά! Μωρό μου! Υπάρχει κανένα ουίσκι Jack Daniels στο σπίτι να το εμπεδώσω.... διπλό το θέλω!.... μην πω «τριπλό»! και είναι και κακή λέξη!».
«Διπλό; Εδώ θα πιεις τριπλό και θα σε τρέχουμε εμείς μετά!» του απάντησε η Ναυσικά με ένα πονηρό, κατακτητικό χαμόγελο, πηδώντας με μια ανάλαφρη κίνηση από το κρεβάτι για να κατευθυνθεί προς το μπαρ του σαλονιού.
Η ατμόσφαιρα στην κρεβατοκάμαρα είχε αλλάξει εντελώς. Ο αρχικός φόβος, η αμηχανία και το σοκ είχαν εξατμιστεί, δίνοντας τη θέση τους σε μια πρωτοφανή, σχεδόν μεθυστική αίσθηση ελευθερίας. Ο Αλκιβιάδης στεκόταν στη μέση του δωματίου, νιώθοντας το βάρος δεκαπέντε ολόκληρων χρόνων συμβατικού γάμου να πέφτει από τους ώμους του σαν ξεφτισμένο παλτό.
Η ίδια του η γυναίκα, η Ανδρομάχη, του άνοιγε την πόρτα σε έναν κόσμο που μέχρι χθες υπήρχε μόνο στα πιο τολμηρά του όνειρα και μάλιστα με την καλύτερή της φίλη, ένα αψεγάδιαστο, καυτό «τεφαρίκι» που έκαιγε από πόθο.
Η Ανδρομάχη πλησίασε τον Αλκιβιάδη, τύλιξε τα χέρια της γύρω από τον λαιμό του και ακούμπησε το κορμί της στο δικό του, χαϊδεύοντας τον με μια οικειότητα που τώρα είχε αποκτήσει μια εντελώς νέα, απελευθερωμένη διάσταση.
«Είδες, αγάπη μου;» του ψιθύρισε στο αυτί, δαγκώνοντας ελαφρά τον λοβό του. «Η ζωή είναι πολύ μικρή για να περιοριζόμαστε στα στεγανά των άλλων. Και εμείς ξέρουμε πολύ καλά πώς να περνάμε καλά.»
Σε λίγα δευτερόλεπτα, η Ναυσικά επέστρεψε κρατώντας ένα βαρύ ποτήρι με το κεχριμπαρένιο υγρό και μπόλικα κομμάτια πάγου να χτυπούν στα τοιχώματα. Το έδωσε στον Αλκιβιάδη, αλλά αντί να το αφήσει να πιει μόνος του, έσκυψε απαλά, ακούμπησε τα χείλη της στο χείλος του ποτηριού και πήρε
μια πρώτη, μικρή γουλιά, πριν του το δώσει στο στόμα.
«Πιες, «καπετάνιε» του είπε με μάτια που γυάλιζαν από ηδονή. «Γιατί απόψε το τριγωνικό μας ταξίδι μόλις ξεκίνησε, και η τρικυμία προβλέπεται άγρια...»
«Αφού το γνωρίζεις αγόρι μου όταν δυο κορίτσια αρχίζουν και κάνουν παιγνίδι, ο άνδρας με το που τις βλέπει φτιάνεται τρελά και μπαίνει και αυτός στο παιχνίδι. Έτσι λοιπόν τόσο εσύ όσο κι εγώ με την
συνδρομή της Ναυσικάς θα ζούμε μαζί τις μικροπεριπέτειες μας που κατά κάποιο τρόπο θα νοστιμίζουν τη ζωή μας και κύριο μέλημα μας θα είναι, να μη πάθει ζημιά το αγκυροβόλι μας..» λέει η Ανδρομάχη.
«Άσε που η Ναυσικά είναι αχόρταγη, και μας θέλει και τους δυο στο κρεβάτι» συμπληρώνει.
«Με κάνετε και κοκκινίζω!» λέει η Ναυσικά. «Είναι κακό που μου αρέσει τόσο;!» Και δώστου γελάκια χαρούμενα.
«Eσένα Αλκιβιάδη δεν σου αρέσει το τρίο;» Τον ρωτάει.
Το παζλ άρχισε να μπαίνει στη θέση του με χειρουργική ακρίβεια, καθώς το ποτό κατέβαζε τους σφυγμούς και καθάριζε το μυαλό του Αλκιβιάδη. Τα κομμάτια της βραδιάς συνδέθηκαν αβίαστα, σχηματίζοντας μια εικόνα που τον άφησε άφωνο αλλά και βαθιά γοητευμένο.
Τα συνωμοτικά ψιθυρίσματα στο προαύλιο, η κίνηση της Ναυσικάς να γλιστρήσει κάτι στην
παλάμη της Ανδρομάχης, εκείνο το αινιγματικό «αν προλάβετε, ετοιμάστε και το δείπνο»... όλα έβγαιναν πια απόλυτα νόημα.
Δεν ήταν τυχαία συγκυρία, ούτε κάποιο απρόοπτο γύρισμα της μοίρας. Ήταν μια αριστοτεχνικά στημένη σκηνοθεσία, ένα καλοκουρδισμένο σενάριο με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Οι δύο γυναίκες είχαν οργανώσει τα πάντα πίσω από την πλάτη του με μαεστρία επαγγελματιών. Η Ναυσικά είχε φροντίσει να τον παρασύρει, να τον ανάψει, να τον οδηγήσει στο σπίτι της, ενώ η Ανδρομάχη, η «προδομένη» σύζυγος που δήθεν έπιασε τους δυο τους στα πράσα, όχι μόνο γνώριζε τα πάντα από την πρώτη στιγμή, αλλά είχε εξασφαλίσει και την πολυπόθητη είσοδο. Της είχε δώσει τα κλειδιά, της είχε δώσει το ελεύθερο!
Η μία γαμιόταν μαζί του και η άλλη έβλεπε ζωντανή, αποκλειστική τσόντα με τον άντρα της πρωταγωνιστή.
Καθώς ο Αλκιβιάδης ένιωθε το αίμα του να ξαναφουντώνει από την αλήθεια αυτής της απίστευτης
πλεκτάνης, μια απορία του καρφώθηκε στο μυαλό του.
Πόση ώρα, διάολε, βρισκόταν ήδη μέσα στο σπίτι η Ανδρομάχη πριν αποφασίσει να κάνει την ηχητική και θεατρική της είσοδο; Πόσα από όσα είχαν κάνει στην κουζίνα, στο διάδρομο, στο σαλόνι, είχαν παρακολουθήσει εκείνα τα πονηρά μάτια πριν ακουστεί το πρώτο χειροκρότημα;
Η Ναυσικά, σαν να διάβασε τις σκέψεις του καθώς ο ίδιος στεκόταν με το ποτήρι στο χέρι και το βλέμμα καρφωμένο στο κενό, έβαλε τα γέλια, πλησίασε κοντά του και του έτριψε την πλάτη.
«Τώρα το κατάλαβες, αγόρι μου;» του είπε με μια φωνή που έσταζε πονηριά και προκλητικότητα. «Νόμιζες ότι ήσουν ο μόνος σκηνοθέτης σε αυτή την ιστορία; Για ρώτα τη γυναίκα σου
πόση ώρα χαζεύει από το διάδρομο πριν αποφασίσει να σου δώσει το σύνθημα για το επόμενο μάθημα...»
«Ρε φιλενάδα.» λέει η Ναυσικά» μου φαίνεται περίεργο γιατί έχεις τέτοια καύλα, για πες μας τι έγινε.
Δεν στο περιποιήθηκε ο ρασοφόρος το μουνάκι σου; Δεν κάνατε «παιχνίδι» απόψε; Απότιστη κι ανάλλαγη σαν έρημη εκκλησιά σ' άφησε. Δεν στο πότισε το περιβόλι και διαμαρτύρεσαι ότι έχει πάρει φωτιά!» Τη ρώτησε η Ναυσικά.
«Άστα που να σας θα στα λέω φιλενάδα, έχω βγει από τα ρούχα μου με αυτή την ανέραστη κυρά. Αυτή η σιτεμένη η επίτροπος όταν μας μυρίστηκε ότι μείναμε πίσω εγώ και ο ιερέας, μας κουβαλήθηκε δίπλα και μας κόλλησε βδέλλα αγάπη μου. Τι βδέλλα δηλαδή. Σαν μέλι στο σαχάνι κόλλησε. Ανάγκασε τον ιερέα να μας αφήσει νωρίτερα. Για να την ξεφορτωθεί είπε πως είχε επείγουσα συνάντηση με τον επίσκοπο και μας άφησε με την κυράτσα να μιρλιάζει δίπλα μου σαν κλαμένο μουνί.
Και όπως βλέπεις με έφερε νωρίτερα ο αγιογράφος. Να είναι καλά ο χριστιανός.» Τους πληροφόρησε μ' έναν αναστεναγμό.
Ο Αλκιβιάδης άκουγε την Ανδρομάχη να εξιστορεί το στραπάτσο της με την επίτροπο, και το ποτήρι με το Jack Daniels παραλίγο να του πέσει από τα χέρια.
Η εικόνα του παπά να την εγκαταλείπει άρον-άρον για να γλιτώσει από τη «βδέλλα» της εκκλησίας, αφήνοντας την Ανδρομάχη στα κρύα του λουτρού, του φάνηκε τόσο κωμική που δεν μπόρεσε να κρατηθεί. Έβαλε τα γέλια, ένα δυνατό, λυτρωτικό γέλιο που έσπασε την τελευταία δόση αμηχανίας στην ατμόσφαιρα.
«Δηλαδή, αγάπη μου...» της είπε ο Αλκιβιάδης, σκουπίζοντας τα δάκρυα από τα μάτια του και πλησιάζοντας την με το ποτήρι στο χέρι.
«Εσύ πήγες για «ιερή εξομολόγηση» και σε έφαγε η τοπική εφορία ηθικής; Σου έτυχε η επίτροπος-
σκιάχτρο και σε άφησε στην ξηρά;»
Η Ανδρομάχη σταύρωσε τα χέρια στο στήθος της, κάνοντας μια γκριμάτσα απογοήτευσης που γρήγορα έδωσε τη θέση της σε ένα πονηρό, λαίμαργο χαμόγελο, καθώς το βλέμμα της έπεσε πάνω στο γυμνό,
αψεγάδιαστο κορμί της Ναυσικάς και μετά ξαναγύρισε στον Αλκιβιάδη.
«Άσ' το, λέω σου, μαύρη μοίρα...» του απάντησε η Ανδρομάχη, πετώντας την τσάντα της στον καναπέ και λύνοντας με μια κοφτή κίνηση τα κουμπιά από το πουκάμισο της.
«Αλλά ευτυχώς που ο αγιογράφος με ξεπροβόδισε στα γρήγορα και πρόλαβα τα σπουδαία. Γιατί από ό,τι βλέπω, εδώ μέσα όχι μόνο δεν έχει στεγνώσει κανένα περιβόλι, αλλά έχει πάρει φωτιά ολόκληρος ο παράδεισος!»
Η Ναυσικά, καθισμένη οκλαδόν στο κέντρο του μεγάλου κρεβατιού, άρπαξε ένα μαξιλάρι και το πέταξε γελώντας προς το μέρος της φίλης της.
«Ε, λοιπόν, αφού η εκκλησία σε απογοήτευσε, έλα να σου δείξουμε εμείς τι θα πει «ανάσταση», κορίτσι μου!» της φώναξε η Ναυσικά, τραβώντας την Ανδρομάχη από το χέρι και γκρεμίζοντας την πάνω στα τσαλακωμένα, ζεστά σεντόνια.
Ο Αλκιβιάδης στάθηκε στη μέση του δωματίου, κοιτώντας τις δύο γυναίκες να τυλίγονται η μία στην αγκαλιά της άλλης, έτοιμες να πέσουν πάνω του. Το τριπλό ποτό στο χέρι του έκαιγε το λαιμό του, αλλά η αληθινή φωτιά έκαιγε παντού γύρω του. Η νύχτα μόλις άρχιζε να γράφει ιστορία.
«Στα έλεγα εγώ! Η σιτεμένη βλέπει τον ιερέα μας σαν παίδαρο βαρβάτο, και της γυαλίζει το μάτι γιατί είχε πήξει στην αγαμία. και της έχουν γίνει τα μουνόχειλα σα ξεραμένα σύκα..» Της είπε η Ναυσικά.
«Δίκιο έχεις φιλενάδα, καριόλα πολύ καριόλα γυναίκα αυτή η επίτροπος με αποτέλεσμα εμένα το μουνάκι μου είναι ακόμη νηστικό απόψε και εσείς εδώ βλέπω περνούσατε τις ώρες κάνοντας πολύ καλή παρέα.
Ο άνδρας μου έκανε ότι μπορούσε για να σε ικανοποιήσει, και εσύ πουτάνα ξέρεις να τρελαίνεις έναν άνδρα και να τον κάνεις να σε θέλει σαν τρελός. Πιστεύω να έχετε όρεξη για ένα γύρο ακόμη. Η καύλα μου είχε χτυπήσει κόκκινο δηλαδή αυτό το αφιόνι το αποψινό πρώτη φορά! Πως να το πω, είμαι σε μια κατάσταση να τα βλέπω μπλε!».
Η εικόνα της γυναίκας του να ξεστομίζει τέτοιες κουβέντες, με μια ωμή, ακομπλάριστη και σχεδόν άγρια λαγνεία, έκανε τον Αλκιβιάδη να στέκεται σαν απολιθωμένος.
Η «καλή και τρυφερή» του Ανδρομάχη, η αφοσιωμένη σύντροφος και υποδειγματική μητέρα των παιδιών τους, είχε εξαφανιστεί εντελώς. Στη θέση της στεκόταν μια γυναίκα παραδομένη ολοκληρωτικά στο πάθος, με τα μάτια της να γυαλίζουν από μια ακατανίκητη, αμαρτωλή κάψα.
«Εεειιμην!» μονολόγησε από μέσα του ο Αλκιβιάδης, νιώθοντας ένα ρίγος να διατρέχει τη σπονδυλική του στήλη. Το σοκ έδωσε ακαριαία τη θέση του σε μια πρωτόγονη, ηδονική διέγερση.
Η Ναυσικά, ακούγοντας τις κουβέντες της Ανδρομάχης για το «νηστικό μουνάκι» και την κατάσταση που «τα βλέπει όλα μπλε», έσκασε στα γέλια, ανακαθίζοντας στο στρώμα με το γυμνό της στήθος να
προβάλλει προκλητικά.
«Ε, τότε τι περιμένεις, βρε λιγούρα;» της φώναξε η Ναυσικά, απλώνοντας το χέρι και τραβώντας την Ανδρομάχη πάνω στο κρεβάτι, δίπλα της.
«Αφού η επίτροπος σου στέρησε τον παπά, ήρθες στο σωστό καταφύγιο! Ο Αλκιβιάδης έχει ακόμα αποθέματα, κι εγώ δεν έχω σκοπό να σε αφήσω παραπονεμένη!»
Η Ανδρομάχη γλίστρησε δίπλα στη Ναυσικά. Τα δύο γυναικεία σώματα μπλέχτηκαν αμέσως, με τα χέρια τους να περιπλέκονται, να χαϊδεύουν ζεστούς μηρούς, καμπύλες και στήθη, ενώ τα χείλη τους συναντήθηκαν σε ένα βαθύ, υγρό και απαιτητικό φιλί, ακριβώς μπροστά στα μάτια του.
Ο Αλκιβιάδης στον καναπέ στο σαλόνι κλείνοντας τα μάτια κατέβασε μια μεγάλη γουλιά από το Jack Daniels, νιώθοντας το κεχριμπαρένιο υγρό να καίει τον λαιμό του και να σκορπίζει μια γλυκιά ζέστη στα σπλάχνα του. Όμως εκείνο το περίεργο σφίξιμο στο στομάχι επέμενε. Ήταν το άγχος της προσμονής, η ηλεκτρισμένη αγωνία του άντρα που βρίσκεται μπροστά στο πιο τρελό, το πιο απαγορευμένο όνειρο της ζωής του.
«Όχι! Όχι!.. Ότι θα επακολουθήσει και πάλι στην κρεβατοκάμαρα δεν πρέπει να το χάσω!» ψιθύρισε μόνος του μέσα στην ησυχία της κουζίνας, κοιτάζοντας τους παγοκύβους που έλιωναν αργά στο ποτήρι του.
Η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή, λες και ήθελε να σπάσει τα πλευρά του. Ένα ξαφνικό, παγωμένο κύμα αμφιβολίας τον χτύπησε σαν αστραπή.
«Λες να κλείσανε την πόρτα και να με άφησαν έξω από το χορό τα παλιοκόριτσα; Δεν είναι να σου χτυπάει κάθε μέρα την πόρτα η τύχη, να σου προσφέρει το τζακπότ στο ερωτικό κρεβάτι κι εσύ να λες «μισό λεπτό να απολαύσω το ουίσκι μου!»
Το σώμα του έκαιγε, ο «νεαρός» ανάμεσα στα πόδια του απαιτούσε την άμεση δικαίωσή του, και οι τύψεις είχαν πια εξαφανιστεί εντελώς. Τις ήθελε και τις δύο. Τις ήθελε τώρα.
Έκανε μερικά γρήγορα, αποφασιστικά βήματα στον διάδρομο. Καθώς πλησίαζε την πόρτα της κρεβατοκάμαρας, οι αναστεναγμοί, τα βαριά ανασαλέματα και ο ψίθυρος από τα γυμνά σώματα που τρίβονταν πάνω στα σεντόνια έφτασαν στα αυτιά του σαν την πιο μεθυστική μουσική.
Το θέαμα που αντίκρισε στο χαμηλό φως του δωματίου του έκοψε οριστικά την ανάσα.
Με το ποτήρι στο χέρι γλιστράει μέσα στο δωμάτιο ακροπατώντας σαν τη γάτα και κάθεται στον
καναπέ. Δεν νομίζει να αντιλήφθηκαν ούτε την απουσία του ούτε την παρουσία του καθώς οι δυο φιλενάδες έχουν παρασυρθεί και πάλι σε ερωτικές περιπτύξεις γυμνές στο κρεβάτι. Το βλέμμα του είχε κολλήσει πάνω στα γυμνά κορμιά τους σαν να ‘ταν μαγνήτης.
....Καθώς η ώρα του δείπνου είχε πάει περίπατο, τα κορίτσια ξαναγίνονταν νοικοκυροπούλες, πήγαν στην κουζίνα να ετοιμάσουν κάτι πρόχειρο να δειπνίσουν.
Ο Αλκιβιάδης, καθισμένος σε μια καρέκλα στην κουζίνα με το ποτήρι ακόμα στο χέρι,παρακολουθούσε τις δύο γυναίκες να κινούνται γυμνές και ανάλαφρες ανάμεσα στον πάγκο, τα πιάτα και το ψυγείο. Η εικόνα τους, να ετοιμάζουν κάτι πρόχειρο να τσιμπήσουν με την ίδια φυσικότητα που πριν από λίγο παραδίδονταν στο απόλυτο πάθος, είχε μια αλλόκοτη, σχεδόν σουρεαλιστική ομορφιά.
Όμως, το μυαλό του, ακούραστο και αναλυτικό, είχε αρχίσει να υπολογίζει εξισώσεις και πιθανότητες.
«Οι αριθμοί δεν λένε ποτέ ψέματα...» μουρμούριζε από μέσα του, νιώθοντας το Jack Daniels να γλιστράει στον λαιμό του.
Εκείνη η στατιστική που είχε διαβάσει κάπου για το τριάντα πέντε τοις εκατό των γυναικών και την
απιστία, τον βασάνιζε με έναν περίεργο, μαθηματικό τρόπο. Αν οι μισές έλεγαν ψέματα στις έρευνες, τότε πιστές έμεναν μόλις το δεκαοκτώ τα εκατό. Κι αυτό το δεκαοκτώ τα εκατό, σκέφτηκε, πρέπει να αποτελείται είτε από άσχημες, είτε από θεοσεβούμενες που τρέμουν την κόλαση.
Έριξε μια ματιά στην Ανδρομάχη. Η σύζυγός του ήταν πράγματι γυναίκα βαθιά θρησκευόμενη, πήγαινε τακτικά στην εκκλησία, νήστευε αυστηρά τις Τετάρτες και τις Παρασκευές, κι ας είχε μόλις πριν από λίγο αναστατώσει ολόκληρη την ενορία με τον παπά και την επίτροπο!
Άσχημη όμως; Κάθε άλλο. Η Ανδρομάχη ήταν από τις γυναίκες που έκαιγαν καρδιές. Το είδος της γκόμενας που όταν έμπαινε σε ένα χώρο, οι άντρες ξεχνούσαν τι έλεγαν και τα κεφάλια γύριζαν αυτόματα προς το μέρος της. Μια γυναίκα που μπορούσε να κολάσει ακόμα και τον πιο άγιο άνθρωπο.
Τότε θυμήθηκε τα λόγια του παππού του, από τα χρόνια της πρώτης του εφηβείας. Ο σοφός γέροντας του έλεγε συχνά, κουνώντας το κεφάλι με νόημα.
«Γιε μου, ο έρωτας της γυναίκας είναι σαν τ΄ Απριλιού το χιόνι... Πρωί πρωί απλώνεται, το μεσημέρι λιώνει.»
Ο Αλκιβιάδης χαμογέλασε πικρά μέσα στη σιωπή του. Τελικά, ο παππούς είχε δίκιο ή μήπως η αποψινή νύχτα αποδείκνυε πως το χιόνι του Απρίλη μπορούσε να γίνει ηφαιστειακή λάβα;
Η Ναυσικά, γυρίζοντας από τον πάγκο κρατώντας μια πιατέλα με τυριά και ελιές, είδε το αφηρημένο, σκεφτικό του βλέμμα.
«Πού ταξιδεύει το μυαλό σου, σοφέ μου;» του είπε με ένα χαμόγελο γεμάτο υποσχέσεις, αφήνοντας την πιατέλα στο τραπέζι και σκύβοντας πάνω του. «Ακόμα κάνεις υπολογισμούς ή είσαι έτοιμος να φας και να περάσουμε στο κυρίως θέμα;»
Ααα!, την πονηρή αλεπού,» σκεφτόταν μεγαλόφωνα ο Αλκιβιαδης «Τον γλυκό μου και μελιστάλαχτο ρασοφόρο, μου έκανε και τον κολλητό ο μπάσταρδος. Ο θεομπαίχτης.
Αλά έλα όμως που τον αγαπώ πάντα σαν φίλο και αδελφό μου τον μπαγάσα και η φαντασίωση να σκέφτομαι ότι η Ανδρομάχη μου θα μπορούσε να κάνει σεξ μαζί του ήταν μια ερωτική εμπειρία που δεν είχε φανταστεί μέχρι τότε αλλά περίεργα ένιωθε αυτή την πτυχή της σεξουαλικής ζωής της πολύ πιο ανώδυνα από όσο μπορούσε να φανταστεί.
«Τα πέντε χρόνια στο κρεβάτι, τα έκανε σκάρτα πέντε μήνες ο καυλιάρης ιερέας......!!!
Βέβαια εδώ που τα λέμε έχει κι ένα δίκιο.
Όταν η σκρόφα σου κουνάει τα οπίσθια... «κόλαση» προκαλώντας αλλεπάλληλες σεισμικές δονήσεις και ο Όσιος Συμεών ο Στυλίτης να 'σαι, θα σε στείλει από τον Παράδεισο στην Κόλαση!!!.»
Η τελευταία φράση του Αλκιβιάδη έσπασε τη σιωπή της κουζίνας, σκορπίζοντας ένα ξαφνικό, λυτρωτικό γέλιο. Η αποκάλυψη ότι ο ίδιος είχε όχι απλώς ανεχτεί, αλλά ενδόμυχα ποθήσει την ιδέα της γυναίκας του με τον παπά με τον «μελιστάλαχτο ρασοφόρο» και «θεομπαίχτη» αποδείχθηκε το αποκορύφωμα της ελευθερίας τους.
«Να τα μας!» του πέταξε η Ναυσικά γελώντας, καθώς άπλωνε τις φέτες τυριού στην πιατέλα. «Τελικά ούτε κι εσύ πας πίσω σε αμαρτωλές σκέψεις! Τόση ώρα το έπαιζες δύσκολος, και τελικά ονειρευόσουν τη γυναίκα σου στα ράσα του παπά!»
Η Ανδρομάχη, καθισμένη στον πάγκο με τα πόδια της σταυρωμένα, τον κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο πονηριά και τρυφερότητα, ενώ τα λόγια του για τον Όσιο Συμεών τον Στυλίτη της θύμισαν ακριβώς τι είχε συμβεί λίγο πριν στο προαύλιο.
«Είδες, αγάπη μου;» του είπε η Ανδρομάχη, δαγκώνοντας μια ελιά. «Όταν η σκρόφα όπως λες, βάζει μπροστά τα όπλα της, δεν σώζεται ούτε ο Στυλίτης στον κίονα! Τι να κάνει κι ο ιερέας; Άνθρωπος κι εκείνος, με σάρκα και οστά, όχι πέτρα.»
Ο Αλκιβιάδης κούνησε το κεφάλι του, νιώθοντας μια απίστευτη λύτρωση να τον κατακλύζει. Τα πέντε χρόνια της μουδιασμένης, προβλέψιμης ρουτίνας είχαν εξαφανιστεί δια μιας. Μπροστά του είχε δύο γυναίκες που δεν φοβούνταν να τσαλακωθούν, να πουν τα πράγματα με το όνομα τους και να γκρεμίσουν κάθε στεγανό.
«Άντε λοιπόν» είπε ο Αλκιβιάδης, σηκώνοντας ξανά το ποτήρι του με το Jack Daniels και κοιτάζοντας τες και τις δύο κατάματα, με το βλέμμα του να φλογίζεται από νέα επιθυμία.
«Αφού οι Άγιοι κατεβαίνουν από τους στύλους και οι παπάδες το σκάνε από τις επίτροπους, ας μην αφήσουμε τον παράδεισο να περιμένει άλλο. Ποιος κερδίζει τον επόμενο γύρο;»
Η ιδέα έσκασε στο μυαλό του σαν κεραυνός εν αιθρία, φωτίζοντας σκοτεινές γωνιές του μυαλού του που ποτέ δεν είχε τολμήσει να εξερευνήσει. Να πηδήξει τον ρασοφόρο; Τον κολλητό του, τον «θεομπαίχτη» ιερέα που το έπαιζε υπεράνω; Η σκέψη και μόνο είχε κάτι το αποτρόπαια γοητευτικό, μια αλήτικη, επικίνδυνη πρόκληση που φλέρταρε ανοιχτά με την απόλυτη υπέρβαση.
Δεν ήταν θέμα εκδίκησης, άλλωστε, όπως ήξερε καλά, στον πόλεμο των παθών κανείς δεν κερδίζει,
απλώς καθυστερεί την ήττα του. Ήταν η ίδια η αύρα της αμαρτίας, εκείνη η εύφλεκτη, υπόγεια ένταση που έκρυβε ο παπάς πίσω από τα ράσα του, που τον καλούσε να βάλει τη σπίθα.
Θυμήθηκε τις λεπτομέρειες από τις τελευταίες τους συναντήσεις, τα αθώα, τυχόντα «τυχαία» παρατριψίματα, τα βλέμματα που κρατούσαν λίγο παραπάνω, τα υπονοούμενα που κρέμονταν στον αέρα. Ο κώλος του ρασοφόρου, αποδεικνυόταν, ζητούσε εδώ και καιρό αυτό ακριβώς το βήμα.
Η αναπνοή του Αλκιβιάδη βαραίνει. Το ποτήρι με το Jack Daniels ακουμπάει στον πάγκο με έναν ξερό, αποφασιστικό ήχο. Οι αμφιταλαντεύσεις και οι δισταγμοί γκρεμίζονται μέσα σε δευτερόλεπτα κάτω από το βάρος της πρωτοφανούς διέγερσης.
Η ανάμνηση με εκείνες τις κουβέντες του ρασοφόρου να του μιλά με μια σχεδόν κυνική, απελευθερωμένη φιλοσοφία για τις σχέσεις και τους άντρες, ενώ την ίδια στιγμή το σώμα του τριβόταν πάνω του, λειτούργησε σαν τελική σπίθα σε ένα ήδη πυρακτωμένο σκηνικό. Ο Αλκιβιάδης ένιωσε το μυαλό του να καθαρίζει από κάθε περιττό δισταγμό. Όλα όσα φάνταζαν μέχρι χθες ταμπού, τώρα έπαιρναν τη θέση τους σε ένα νέο, αχαλίνωτο μωσαϊκό απολαύσεων.
Γύρισε αργά το κεφάλι του από την κουζίνα προς την κρεβατοκάμαρα. Εκεί, κάτω από το χαμηλό, ζεστό φως, η Ανδρομάχη και η Ναυσικά τον περίμεναν σαν δύο αρχαίες ιέρειες του πάθους, τυλιγμένες η μία στην αγκαλιά της άλλης, έτοιμες να τον καταπιούν.
Είναι αργά για δεύτερες σκέψεις... σκέφτηκε, νιώθοντας το αίμα του να βράζει σε κάθε του φλέβα.
Αυτή η νύχτα, τόσο παράξενη, ανατρεπτική και γεμάτη πρωτόγνωρες ερωτικές συγκινήσεις με την πρώτη τους τριγωνική συνεύρεση, δεν ήταν παρά η αρχή. Ήταν η εκκίνηση για ένα εξαίσιο, απίστευτο γαϊτανάκι από κρυφές φαντασιώσεις, τολμηρά παιχνίδια και απελευθερωμένες επιθυμίες που μόλις άρχιζαν να ξεδιπλώνονται.
Με αργά, σταθερά βήματα, άφησε πίσω του τις σκέψεις και επέστρεψε στο δωμάτιο. Η Ναυσικά σήκωσε το βλέμμα της, του χαμογέλασε πονηρά και του άνοιξε χώρο στα τσαλακωμένα σεντόνια, ενώ η Ανδρομάχη τέντωσε τα χέρια της για να τον τραβήξει στην αγκαλιά της. Ο κύβος είχε οριστικά ριφθεί, το παιχνίδι μόλις άναβε για τα καλά.
Ήταν η Ναυσικά που τον ξύπνησε και πάλι από τις σκέψεις του.
«Τι θωρείς ακίνητος πού τρέχει ο λογισμός σου; Τι στέκεις έτσι άφωνος, μες την αχλή γερμένος; Τι συλλογιέσαι;»
«Ότι τα κεράσια και οι φράουλες που φάγατε κάνουν το μουνί της γυναίκας να έχει υπέροχη γεύση.» Σχολίασε αυτός.
«Κούκλε μου αυτό ήταν η προθέρμανση. Ετοιμάσου για την πιο σεξουαλική, παθιασμένη ερωτική υπόλοιπη βραδιά μωράκι μου. Για καυτές στιγμές έντονου πάθους με την σύντροφο σου και την φιλενάδα της.» Τον προετοιμάζει για τη συνέχεια η σύντροφος του.
«Κορίτσια τάιμ άουτ. Εγώ είμαι μέχρι το βήμα 3 στην κλίμακα του 5...... Για παραπάνω, σβήνουμε τα φώτα και πάμε για ύπνο»
«Δηλαδή;» ρώτησαν και οι δύο με μια φωνή, γέρνοντας ταυτόχρονα προς το μέρος του, με τα μάτια τους να αστράφτουν από μια μίξη απορίας, προκλητικής περιέργειας και ανυπομονησίας.
Ο Αλκιβιάδης στάθηκε απέναντί τους, με το ποτήρι του Jack Daniels άδειο πια στο χέρι, αφήνοντας το βλέμμα του να περιπλανηθεί στα γυμνά, ιδρωμένα κορμιά τους. Η ατμόσφαιρα στην κρεβατοκάμαρα έκαιγε, αλλά εκείνος, με ένα πονηρό, αινιγματικό χαμόγελο στα χείλη, αποφάσισε να παίξει λίγο ακόμα με την υπομονή τους.
«Δηλαδή, αγάπες μου...» άρχισε να λέει με αργή, μεστή φωνή, κάνοντας ένα βήμα προς το κρεβάτι, «το βήμα 1 ήταν η θεωρία και οι αποκαλύψεις. Το βήμα 2 ήταν η προθέρμανση που μου τάιζες
κεράσια και φράουλες Ναυσικά, και το βήμα 3 ήταν αυτό που μόλις ζήσαμε να σας βλέπω να προσφέρετε η μία στην άλλη αυτό που σας στέρησε ο ιερέας και η επίτροπος!»
Έκανε μια μικρή παύση, κοιτάζοντας πρώτα την Ανδρομάχη και μετά τη Ναυσικά, οι οποίες ανακάθισαν στα μαξιλάρια περιμένοντας τη συνέχεια.
«Το βήμα 4 και το βήμα 5 όμως...» συνέχισε χαμογελώντας σκανδαλιάρικα, «απαιτούν πλήρη αφοσίωση, αντοχές πρωταθλητισμού και μηδενικές αναστολές. Και επειδή εγώ δεν έχω σκοπό να σβήσω κανένα φως, ούτε να πάω για ύπνο πριν σας δω και τις δύο να παραδίνεστε ολοκληρωτικά, απλώς σας προειδοποιώ: αν περάσουμε το βήμα 3, δεν έχει γυρισμό!»
Η Ανδρομάχη ξέσπασε σε ένα δυνατό, ερωτικό γέλιο, ενώ η Ναυσικά άπλωσε το χέρι της, τον άρπαξε από τη μέση και τον τράβηξε με ορμή πάνω στο στρώμα, ανάμεσα τους.
«Άσε τις κλίμακες και τα μαθηματικά, Αλκιβιάδη!» του ψιθύρισε η Ανδρομάχη στο αυτί, ενώ τα χείλη
της άρχισαν να κατεβαίνουν στον λαιμό του. «Απόψε θα πάμε μέχρι το 10, κι ας μην κοιμηθούμε ποτέ...»
«Κορίτσια μου γλυκά, εγώ είμαι Πρωτότοκος υιός και σ' αυτό το βαθμό της κλίμακας μόνο ο τριτότοκος υιός ανταποκρινεται.»
«Δηλαδη;» του εκφράζουν την απορια τους μην καταλαβαίνοντας τι ακριβώς εννοεί.
Και τους λέει μια ιστορία, μ' ένα χωρικό με τρεις γιους, μια αγελάδα, ένα ποτάμι και μία νεράιδα του ποταμού.....
Η Ναυσικά κυλιόταν πάνω στα μαξιλάρια, πιάνοντας την κοιλιά της και μη μπορώντας να σταματήσει τα γέλια από την απρόσμενη ανατροπή του Αλκιβιάδη, ενώ η Ανδρομάχη τον κοίταζε με τα μάτια της να δακρύζουν από τη γλύκα και την ευθυμία, κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι της.
«Εσύ, ρε μπαγάσα...» του είπε λαχανιασμένη από τα γέλια η Ανδρομάχη, σκουπίζοντας μια δάκρυα από την άκρη του ματιού της. «Εκεί που πας να μας φέρεις στα βαθιά, το γυρνάς στην παράδοση και στα παραμύθια του χωριού!»
Ο Αλκιβιάδης χαμογελούσε πονηρά, απολαμβάνοντας τη στιγμή, περήφανος για την κορυφαία ατάκα του που είχε διαλύσει την παραμικρή σκιά σοβαρότητας.
«Μα, ψέματα λέω;» απάντησε σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, με το ύφος του ανθρώπου που υπερασπίζεται μια αδιαπραγμάτευτη αλήθεια.
«Ο τριτότοκος πάντα είχε την ειδικότητα στα δύσκολα καθήκοντα και στις ανορθόδοξες αποστολές. Ο πρωτότοκος είναι για τα σοβαρά, για τα κτήματα, τα συμβόλαια και την τάξη!»
«Είδες;» συμπλήρωσε η Ανδρομάχη με ένα πονηρό, λαμπερό χαμόγελο, κατεβάζοντας τα χέρια της στον μηρό του. «Ο τρίτος αδερφός είχε το μυαλό του παντού αλλού, εκτός από το καημένο το ζωντανό! Αλλά εσύ, Αλκιβιάδη μου, δεν έχεις ούτε αγελάδες να σε απασχολούν, ούτε νεράιδες να σε δοκιμάζουν... Έχεις εμάς τις δύο εδώ, έτοιμες να σε ξεζουμίσουν χωρίς χρονικά όρια και χωρίς μετρήσεις!»
Η ατμόσφαιρα έγινε ξανά ηλεκτρική. Το αστείο λειτούργησε σαν η τέλεια σπίθα για να σπάσει και η τελευταία επιφύλαξη, ενδυναμώνοντας το αχαλίνωτο κλίμα της βραδιάς.
«Λοιπόν, αφού τελειώσαμε με τα παραμύθια του χωριού» ψιθύρισε η Ναυσικά, σκύβοντας πάνω του και αγγίζοντας τον με αργές, προκλητικές κινήσεις, «για να δούμε... εσύ πόσες φορές αντέχεις πριν ρωτήσεις για την αγελάδα;»
.Γέλασαν και οι δυο τους, γέλασε κι αυτός. «Ουφ.... ούτε εγώ είμαι σίγουρος πως θα καταφέρω ν' αντεπεξέλθω να ικανοποιήσω τις προσδοκίες σας» Τους τόνισε.
«Για να τα λέμε όλα μεταξύ μας, γλυκέ μου διάβολε...» είπε η Ανδρομάχη, με βλέμμα λάγνο και πονηρό, «μην ανησυχείς καθόλου για τις επιδόσεις σου. Οι αριθμοί μπορεί να λένε τα δικά τους, αλλά εγώ ξέρω ακριβώς τι πιάνουν τα χέρια σου και όχι μόνο τα χέρια σου, από πρώτο χέρι!»
Η Ναυσικά έσκασε στα γέλια, δαγκώνοντας ένα κομμάτι τυρί, και του έριξε μια ματιά γεμάτη νόημα.
«Άκουσε τη γυναίκα σου, Αλκιβιάδη» του είπε η Ναυσικά, γέρνοντας στον ώμο του. «Εκείνη ξέρει καλύτερα από όλους. Και όσο για την τέταρτη... εσύ απλώς ετοιμάσου, γιατί η φιλενάδα της είναι εδώ και σε περιμένει πώς και πώς!»
...Τελικά υπήρχε μια καθαρή σεξουαλική χημεία, λες και ήταν φτιαγμένοι οι τρεις τους για να
ικανοποιεί ο ένας τον άλλον... Τα κορίτσια παίρνοντας μερικές ανάσες και σε χαλαρή διάθεση σχολιάζουν για όλα όσα συνέβησαν πρόσφατα.
«Μωρή φιλενάδα αν δει τον κώλο σου έτσι που στον έχει ανοίξει ο ρασοφόρος τι του λες; Αλήθεια γιατί του φουκαρά του Αλκιβιάδη δεν του δίνεις κώλο;»
Η ατάκα έσκασε στον αέρα σαν κεραυνός, αφήνοντας τον Αλκιβιάδη, με το στόμα ανοιχτό. Το κρασί παραλίγο να του γυρίσει στον λαιμό από το ξαφνικό σοκ.
«Τι διάολο ακούνε τα αφτιά μου;» σκέφτηκε, με τα μάτια του να γουρλώνουν.
Η Ναυσικά, ήδη γυμνή και προκλητική καθώς άπλωσε το κορμί της στο κρεβάτι, είχε πετάξει τη βόμβα με τη μεγαλύτερη φυσικότητα του κόσμου, ρωτώντας την Ανδρομάχη ευθέως αν «δίνει κώλο» στο ρασοφόρο γιατί δεν κάνει το ίδιο και στον νόμιμο σύζυγό της!
Η Ανδρομάχη σταμάτησε απότομα μπροστά στο κρεβάτι, γύρισε προς τη Ναυσικά με ύφος δήθεν σοκαρισμένο αλλά ταυτόχρονα παιχνιδιάρικο, και της απάντησε σχεδόν αγανακτημένη.
«Τρελή είσαι κορίτσι μου; Δίνουμε στο στεφάνι μας κώλο; Εσύ έδινες; Τι θέλεις να μας περνάνε για
πουτάνες;»
Ο Αλκιβιάδης στάθηκε στο άνοιγμα της πόρτας, ακουμπώντας το χέρι στο ξύλινο κάσα, προσπαθώντας να συνδυάσει αυτά τα «συντηρητικά» όρια της Ανδρομάχης που μόλις πριν από λίγο συμμετείχε σε οργιαστικές φαντασιώσεις και τριπλά σχέδια με την απόλυτη αθυροστομία της.
«Για κάτσε ρε κορίτσια...» είπε ο Αλκιβιάδης, με ένα πονηρό, πλατύ χαμόγελο, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά. «Δηλαδή τριπλό, παρτούζες, εξομολογήσεις για τον παπά και ελευθεριάζουσες θεωρίες ναι, αλλά στον νόμιμο σύζυγο υπάρχει ταμπού στα οπίσθια; Στην εποχή του βασιλιά Ίντρις στα Καμένα Βούρλα τέτοια πράγματα δεν γίνονταν!»
Η Ναυσικά έβαλε τα δυνατά της γέλια, έπεσε ανάσκελα στα σεντόνια και τράβηξε την Ανδρομάχη κάτω μαζί της, χτυπώντας τα πόδια της από την ευχαρίστηση.
«Άκουσε τον άντρα σου, μωρή!» φώναξε η Ναυσικά λαχανιασμένη από τα γέλια. «Ο άνθρωπος είναι ανοιχτόμυαλος, σπουδαίος στην ακαδημία των Καμένων Βούρλων έχει σπουδάσει, και εσύ του κάνεις κράτηση στα καλύτερα! Για δες τον, που θέλει και τα βασιλικά προνόμια του ρασοφόρου!»
Η Ανδρομάχη κοίταξε τον Αλκιβιάδη, δαγκώνοντας το κάτω χείλος της, με τα μάτια της να πετούν σπίθες μέσα στη χαμηλή φωταψία του δωματίου. Το παιχνίδι είχε περάσει σε άλλο επίπεδο, και η βραδιά υποσχόταν να σπάσει κάθε προηγούμενο ταμπού.
Το μεθεπόμενο πρωινό, η Ανδρομάχη του έπιασε το χέρι και κοιτώντας τον στα μάτια σκεπτική του λέει. «Λέω να μην πάμε με την παρέα στην Τήνο! Μόνο να πάμε οι δυο μας όπως κάνουμε πάντα.»
«Γιατί; Μωρό μου! Ωραίες οι φαντασιώσεις αλλά με μέτρο;»
Η Ανδρομάχη χαμήλωσε το βλέμμα, αφήνοντας το χέρι του να γλιστρήσει αργά από το δικό της. Η σιωπή που έπεσε στην κρεβατοκάμαρα είχε το βάρος της επόμενης μέρας, εκείνης της αμήχανης στιγμής που τα φώτα σβήνουν, η αδρεναλίνη πέφτει και η σκληρή πραγματικότητα του «καθώς πρέπει» κόσμου χτυπά την πόρτα.
«Δεν είναι απλά θέμα μέτρου, Αλκιβιάδη...» του είπε με φωνή χαμηλή, σχεδόν απολογητική, καθώς προσπαθούσε να μαζέψει τα μαλλιά της πίσω από τ' αυτιά. «Άλλο να το παίζεις στα όνειρα και στις φαντασιώσεις, και άλλο να το κουβαλάς στο φως της ημέρας, να κοιτάς τους ίδιους ανθρώπους στα μάτια, να σκέφτεσαι τι θα πουν, πού θα σταθούμε... Φοβάμαι μήπως ανοίξαμε μια πόρτα που δεν θα μπορούμε πια να κλείσουμε.»
Ο Αλκιβιάδης την κοίταξε βαθιά, ακούγοντας τις ανασφάλειες να ξεπροβάλλουν εκεί ακριβώς που λίγες ώρες πριν υπήρχε μόνο φωτιά. Κατάλαβε απόλυτα. Η υπέρβαση είχε το κόστος της. Η σύζυγος του, η γυναίκα που είχε μόλις τσαλακώσει κάθε ταμπού, ένιωθε τώρα το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια της από το ίδιο της το θάρρος.
Την πλησίασε, της έπιασε απαλά το πιγούνι και την ανάγκασε να τον κοιτάξει στα μάτια. Το βλέμμα του δεν είχε ούτε πίεση ούτε απογοήτευση, είχε μια βαθιά, γαλήνια κατανόηση.
«Αγάπη μου» της είπε ήρεμα, χαϊδεύοντας της το μάγουλο. «Οι φαντασιώσεις δεν είναι για να γίνουν συμβόλαια ζωής. Είναι εκείνα τα σκοτεινά, μαγικά δωμάτια του μυαλού μας που μας δίνουν ανάσα, που μας θυμίζουν ότι είμαστε ζωντανοί πέρα από τους ρόλους μας, πέρα από τα παιδιά, πέρα από τα σχολεία και τις εκκλησίες.
Αν η Τήνος σού φαίνεται βουνό τώρα, αν θες να πάμε οι δυο μας να περπατήσουμε στα σοκάκια, να πιούμε τον καφέ μας αγκαλιά και να αφήσουμε την ησυχία να μας γιατρέψει, θα το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη σκέψη.»
Έκανε μια μικρή παύση, αφήνοντας τα λόγια του να κατασταλάξουν, πριν προσθέσει με ένα τρυφερό, πονηρό χαμόγελο.
«Αλλά να ξέρεις κάτι... Ακόμα κι αν κλείσουμε την πόρτα σε εκείνο το δωμάτιο για λίγο, το κλειδί το έχουμε πια στην τσέπη μας. Και κανείς δεν μπορεί να μας πάρει πίσω όσα ζήσαμε, ούτε όσα μάθαμε για τους εαυτούς μας.»
Η Ανδρομάχη τον κοίταξε, άφησε έναν βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης και έπεσε στην αγκαλιά του, κρύβοντας το πρόσωπό της στον λαιμό του.
«Πάμε οι δυο μας στην Τήνο...» του ψιθύρισε, σφίγγοντας τον δυνατά.
«Μόνο εμείς;...»
Η Ανδρομάχη τον κοίταξε με τα μάτια της να λάμπουν, μια μίξη συγκίνησης και ερωτικής έξαψης που γύρισε αμέσως την ατμόσφαιρα. Η αφοπλιστική της ειλικρίνεια και η απόλυτη εμπιστοσύνη που του έδειχνε ήταν το πιο δυνατό αφροδισιακό, πιο ισχυρό ακόμα και από τις πιο τρελές φαντασιώσεις που είχαν μοιραστεί τις προηγούμενες μέρες.
«Είσαι απίστευτος...» του ψιθύρισε, χαμογελώντας πλατιά καθώς τύλιξε τα χέρια της γύρω από τον λαιμό του. «Δηλαδή, για να καταλάβω... μου βάζεις όρο να κάνουμε το ταξίδι τετράδα, με τη Ναυσικά και τον παπά, στο ίδιο ταχύπλοο, για να ζήσει η φιλενάδα μου το απόλυτο ερωτικό της όνειρο;»
Ο Αλκιβιάδης τη σφιχταγκάλιασε, νιώθοντας τη ζεστή της αναπνοή στο δέρμα του.
«Ακριβώς, μωρό μου» της απάντησε με πονηρό, σαγηνευτικό χαμόγελο. «Αφού το ταξίδι και ο έρωτας είναι η απόπειρα να κάνουμε το όνειρο πραγματικότητα, γιατί να της το στερήσουμε; Θα πάρουμε τις καλύτερες θέσεις στο ταχύπλοο, με την πολυτέλεια και την άνεση που μας αξίζει, κι ας αφήσουμε τον αέρα του Αιγαίου να παρασύρει τα σχέδιά μας. Ο καλός ταξιδευτής, όπως λες κι εσύ, δεν νοιάζεται πού θα φτάσει, αλλά τι θα ζήσει στη διαδρομή!»
«Φαντάζεσαι σκηνικό;» είπε η Ανδρομάχη, ξεσπώντας σε ένα μικρό, συγκρατημένο γέλιο που έσταζε πονηριά.
«Ο ιερέας μας με πολιτικά ή ακόμα καλύτερα, με το ράσο στο κατάστρωμα να το παίρνει ο αέρας, η Ναυσικά δίπλα του να στάζει καύλα και να του ψιθυρίζει αμαρτίες, κι εμείς οι δυο να τους καμαρώνουμε και να σχεδιάζουμε τις νύχτες μας στο νησί;»
«Αυτό δεν θα είναι απλό ταξίδι για την Τήνο» συμπλήρωσε ο Αλκιβιάδης, φιλώνοντας την απαλά με ένα βαθύ, ερωτικό φιλί στα χείλη. «Αυτό θα είναι η δική μας, ιδιωτική κρουαζιέρα ακολασίας. Και αφού είμαστε μαζί, εγώ είμαι έτοιμος για όλα τα κύματα...»
...Έτσι, με μια απλή στροφή της τύχης, ένα αλλεργικό άσθμα της Ναυσικάς και κάτι γραφειοκρατικά μπλεξίματα του ρασοφόρου με τη βίζα, το μεγάλο, αμαρτωλό σενάριο της τετράδας διαλύθηκε σαν καπνός στον αέρα. Ο διαβολάκος, αφού έκανε την αναστάτωση του, έβαλε την ουρά του και αποσύρθηκε, αφήνοντας τις ακραίες φαντασιώσεις να αιωρούνται σαν ανεκτέλεστες υποσχέσεις μιας νύχτας που πέρασε.
«Τα ταξίδια, όπως οι καλλιτέχνες, γεννιούνται, δεν γίνονται, μωρό μου...» της είπε ο Αλκιβιάδης, χαμογελώντας γλυκά καθώς της χάιδευε τα μαλλιά. «Το δικό μας ήταν γραπτό να κοπεί στην κυοφορία του. Ίσως γιατί ο δρόμος μας ήταν πάντα άλλος.»
Και πράγματι, εκείνο το πολύβουο, ανατρεπτικό ταξίδι των τεσσάρων δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Λίγο καιρό αργότερα, το ταχύπλοο ταξίδεψε στο μπλε του Αιγαίου μόνο για τους δυο τους, όπως ακριβώς το συνήθιζαν όλα αυτά τα χρόνια.
Ο Αλκιβιάδης στάθηκε για άλλη μια φορά δίπλα στην Ανδρομάχη, συνοδεύοντας την με υπομονή και σεβασμό στο δικό της εσωτερικό τάμα, στη Μεγαλόχαρη της Τήνου.
Την έβλεπε να ανάβει το κερί της, να γονατίζει με κατάνυξη στη θεία λατρεία, κι εκείνος έστεκε εκεί όχι απλά σαν σύζυγος, αλλά σαν ο άνθρωπος που γνώριζε κάθε κρυφή, σκοτεινή και φωτεινή γωνιά της ψυχής της.
Εκείνη του το αναγνώριζε με κάθε της βλέμμα, με κάθε άγγιγμα του χεριού της μέσα στο πλήθος.
Μέσα από τις θύελλες των πειρασμών, τα παιχνίδια του μυαλού και τις αμαρτωλές εξομολογήσεις, οι δυο τους είχαν καταφέρει κάτι σπάνιο. Να χτίσουν μια σχέση υπέροχη, βαθιά και αδιάσπαστη, βασισμένη στην απόλυτη αποδοχή, την ελευθερία και μια αγάπη που δεν φοβόταν ούτε το φως ούτε το σκοτάδι.
...Έχει μπει ο Σεπτέμβριος για τα καλά και ο ιερομόναχος-Αρχιμανδρίτης, ετοιμάζεται για αναχωρήσει με προορισμό το πατριαρχείο στα νέα καθήκοντα του.
Η Ανδρομάχη θεωρούσε αδιανόητο να μην κάνουν μια αποχαιρετιστήρια γιορτή, ένα τραπέζι…. κάτι με αφορμή το τέλος της συνεργασίας του ρασοφόρου με την ενορία τους. Της φαινόταν γρουσουζιά, αλλά και μόνο στη σκέψη να το συζητήσει με τον σύντροφο της την έπιαναν ενοχές...
Περίμενε ότι ο Αλκιβιάδης θα δίσταζε ή θα συνοφρυωνόταν, εκείνος όμως την κοίταξε σκεπτικός. Κατόπιν, πήρε τα χέρια της συντρόφου του μέσα στα δικά του και εξέτασε τα νύχια της, όπως έκανε στα πρώτα χρόνια της γνωριμίας τους, και μετά την κοίταξε κατάματα.
«Ένα τραπέζι» είπε. «Πράγματι. Ωραία ιδέα»..
Η κίνηση αυτή του Αλκιβιάδη, τόσο γνώριμη, ζεστή και φορτισμένη με μνήμες από τα πρώτα χρόνια του έρωτά τους, έκανε την καρδιά της Ανδρομάχης να σκιρτήσει. Οι ενοχές που την έσφιγγαν τόσες μέρες έλιωσαν ακαριαία, δίνοντας τη θέση τους σε μια ανακούφιση που σχεδόν την έκανε να βουρκώσει.
«Αλήθεια λες, Αλκιβιάδη;» ψιθύρισε, σφίγγοντας τα δάχτυλά της γύρω από τα δικά του. «Δεν... δεν σε πειράζει;»
Ο Αλκιβιάδης χαμογέλασε ήρεμα, με εκείνο το σοφό, αινιγματικό μειδίαμα που είχε μάθει πια να αποκωδικοποιεί. Στα μάτια του δεν υπήρχε ούτε ίχνος ζήλιας, ούτε καχυποψία. Υπήρχε μόνο η βαθιά αποδοχή του ανθρώπου που έχει κοιτάξει μαζί της στην άβυσσο των επιθυμιών και δεν φοβάται πια τις σκιές.
«Γιατί να με πειράζει, μωρό μου;» της είπε, χαϊδεύοντας απαλά τη ράχη του χεριού της.
«Ο Αρχιμανδρίτης πια φεύγει για το Πατριαρχείο, ανεβαίνει σε άλλα αξιώματα. Προσέφερε στην ενορία, αναστάτωσε τις καρδιές, μας χάρισε... έμπνευση και συζητήσεις που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Ένα αποχαιρετιστήριο τραπέζι είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για να τον ξεπροβοδίσουμε όπως του αξίζει. Σαν φίλοι, σαν ευσεβείς ενορίτες, αλλά και σαν άνθρωποι που ξέρουν να εκτιμούν τις όμορφες ανατροπές της ζωής.»
Η Ανδρομάχη τον αγκάλιασε σφιχτά, κρύβοντας το πρόσωπο της στον στέρνο του, νιώθοντας τον χτύπο της καρδιάς του.
«Είσαι μοναδικός, το ξέρεις;» του ψιθύρισε.
«Το ξέρω» απάντησε εκείνος γελώντας σιγανά. «Λοιπόν, οργάνωσε το! Αλλά πρόσεξε... αυτή τη φορά, πρόσεξε ποιους θα καλέσεις. Μην έχουμε πάλι καμία επίτροπο να μας κόβει την όρεξη και να μας κάνει τη ζωή πατρίδα!»
Η Ανδρομάχη ξέσπασε σε ένα λαμπερό, απελευθερωτικό γέλιο. Ο Σεπτέμβριος είχε μπει για τα καλά, φέρνοντας μαζί του το αγεράκι της αλλαγής, και το αποχαιρετιστήριο τραπέζι του Αρχιμανδρίτη προμηνυόταν τουλάχιστον αξιομνημόνευτο...
«Ένα πολύ ιδιαίτερο, αποχαιρετιστήριο, τραπέζι, με μοναδικούς καλεσμένους τον ιερέα μας και τη φιλενάδα σου την Ναυσικά μας και κύριο πιάτο τη συγκίνηση.» Της είπε με τρυφερότητα.
Η Ανδρομάχη, νιώθοντας το καυτό, καθαρό ποτό να κατεβαίνει στον λαιμό της και να σκορπίζει μια ακαριαία, γλυκιά ζέστη στα σπλάχνα της, τίναξε ελαφρά τους ώμους της.
Οι τελευταίοι ενδοιασμοί, τα «πρέπει» και οι ψίθυροι της γειτονιάς διαλύθηκαν σαν καπνός μέσα στη δροσιά της ρακής.
Βγήκε στη μεγάλη βεράντα με ένα δίσκο γεμάτο μεζέδες στα χέρια, κοιτάζοντας γύρω της με υπερηφάνεια. Το σκηνικό ήταν μαγικό. Η πέργκολα με την κληματαριά και τις κατακόκκινες βουκαμβίλιες έμοιαζε να αγκαλιάζει τον χώρο, το λευκό κεντητό τραπεζομάντιλο έλαμπε στο ζεστό φως των φαναριών, και οι μυρωδιές από τα ψητά και τα μυρωδικά είχαν μεταμορφώσει το σπίτι τους σε μια αυθεντική, ζεστή εξοχική ταβέρνα.
Στα απέναντι πεύκα, τα τζιτζίκια συνέχιζαν το ασταμάτητο, μελωδικό τους τραγούδι, δίνοντας τον ρυθμό σε μια βραδιά που υποσχόταν να μείνει αξέχαστη.
Τα δάκρυα της Ανδρομάχης κύλησαν ζεστά στα μάγουλα της, λαμπυρίζοντας στο χαμηλό φως της βεράντας. Ήταν η αλμύρα της ρακής, ο πυκνός καπνός από τα σκουμπριά που ψήνονταν στη σχάρα, αλλά πάνω από όλα ήταν αυτή η γλυκόπικρη βεβαιότητα. Το οριστικό τέλος μιας εποχής.
Η φαντασιακή, αμαρτωλή ερωτική σχέση που τους είχε αναστατώσει, που είχε δοκιμάσει τα όρια τους και είχε ανάψει τις πιο κρυφές τους επιθυμίες, έφτανε στο αναπόφευκτο τέρμα της.
Εξατμιζόταν αργά στον αέρα του Σεπτέμβρη, αφήνοντας πίσω της μόνο την επίγευση της νοσταλγικής συγκίνησης.
Ο Αλκιβιάδης τη κοίταξε με μια απέραντη τρυφερότητα. Δεν υπήρχε ίχνος πικρίας στα μάτια του· μόνο μια βαθιά, ώριμη κατανόηση για τη γυναίκα του που στεκόταν εκεί, ευάλωτη και πανέμορφη, ανάμεσα στη θεοσέβεια και το πάθος. Πλησίασε, σκούπισε απαλά το δάκρυ από το μάγουλό της και της φίλησε το μέτωπο,
Το τραπέζι ήταν ένα αληθινό ποίημα, φτιαγμένο με όλο το μεράκι και την τέχνη της Ανδρομάχης. Οι μοσχοβολιστές γαρίδες με τη σκορδάτη, η πρωτότυπη μαγιονέζα με τα τραγανά κρίταμα, τα ζουμερά, καπνιστά σκουμπριά που έλιωναν στο στόμα, μαζί με τη δροσερή μαϊντανοσαλάτα, τη λεμονάτη μελιτζανοσαλάτα και τη φρέσκια σαλάτα με τον άνηθο, μετέτρεψαν τη βεράντα σε μια ιεροτελεστία των αισθήσεων.
Το μεστό, γεμάτο νεύρο Σαββατιανό έρρεε άφθονο στα ποτήρια , συνοδεύοντας κάθε μπουκιά, κάθε εξομολόγηση και κάθε βλέμμα που ανταλλάσσονταν στην πυκνή σκιά της κληματαριάς.
Καθώς το δείπνο πλησίαζε στο τέλος του, ο Αλκιβιάδης σήκωσε το μικρό ποτηράκι με τη ρακή για τον τελικό αποχαιρετισμό.
«Στον ιερέα μας, που φεύγει για τα ψηλά...» είπε χαμογελώντας ήρεμα, «και στην Ανδρομάχη μου, που ξέρει να αγαπάει με όλη της την ψυχή. Στα όνειρα που ζήσαμε και σε αυτά που μας περιμένουν.»
Τα ποτήρια τσούγκρισαν για τελευταία φορά. Η φαντασίωση μπορεί να εξατμιζόταν, αλλά η ουσία, η απόλυτη αγάπη, η εμπιστοσύνη και η ελευθερία ανάμεσα στον Αλκιβιάδη και την Ανδρομάχη, έμενε εκεί, πιο δυνατή και πιο στέρεη από ποτέ.
Η νύχτα στη βεράντα έκλεισε σιγά σιγά, σαν μια αυλαία που πέφτει αργά σε θεατρική σκηνή, αφήνοντας πίσω της μόνο τη ζεστασιά από τα ποτήρια και την αύρα του Σεπτέμβρη. Ο ιερέας και η Ναυσικά έφυγαν, όπως έπρεπε να φύγουν· σαν οπτασίες μιας άλλης πραγματικότητας που φώτισαν για λίγο το σκοτάδι τους, έβαλαν φωτιά στα ταμπού τους και μετά τράβηξαν τον δρόμο τους.
Καθώς έμειναν πάλι μόνοι κάτω από την κληματαριά, ο Αλκιβιάδης κοίταξε την Ανδρομάχη.
Το ερώτημα που τον βασάνιζε σιωπηλά έπλεε στον αέρα ανάμεσα τους. Ήταν τελικά αυτοί οι ίδιοι;
Μήπως ο ιερέας με τα ράσα και η ατίθαση Ναυσικά δεν ήταν παρά οι κρυφές, ανεκπλήρωτες πτυχές του δικού τους εαυτού; Μήπως ήταν τα alter ego τους, οι καθρέφτες που τόλμησαν να δείξουν όσα οι ίδιοι έκρυβαν στα πιο βαθιά, σκοτεινά δωμάτια του μυαλού τους;
Τη θυμήθηκε και τη διηγήθηκε όλη αυτή την ιστορία όχι με πίκρα, αλλά με μια βαθιά, σχεδόν συγκινητική τρυφερότητα. Γιατί κατάλαβε πως η δική τους ερωτική ιστορία δεν διέφερε σε τίποτα από αυτήν των ηρώων τους. Ισορροπούσε κι αυτή στην ίδια λεπτή κλωστή, ανάμεσα στο φαντασιακό και το πραγματικό, στην καθημερινή ρουτίνα και στο ιδανικό παραμύθι.
Για λίγο, ο πραγματικός τους κόσμος είχε σταματήσει. Είχαν μιλήσει τη γλώσσα του ονείρου, είχαν περπατήσει στα μονοπάτια της απόλυτης ελευθερίας, και μέσα από τις λέξεις και τα συναισθήματα είχαν ανακαλύψει ξανά ο ένας τον άλλον.
Οι περισσότεροι έρωτες χάνονται. Εξατμίζονται σιγά σιγά στο πέρασμα του χρόνου, πνιγμένοι από τις έγνοιες, τα «πρέπει» και τη φθορά των ημερών. Αλλά όχι ο δικός τους.
Ο Αλκιβιάδης αρνιόταν να αφήσει τη φλόγα να σβήσει. Ήξερε πως το μυστικό δεν ήταν να ζεις διαρκώς μέσα στην ψευδαίσθηση, αλλά να κρατάς το κλειδί εκείνου του μαγικού δωματίου στην τσέπη σου. Να μπορείς, ακόμα και μέσα στην πιο απλή καθημερινότητα σε ένα πρωινό καφέ, σε ένα βλέμμα στον δρόμο, σε μια τυχαία επαφή, να ξαναζωντανεύεις το όνειρο.
«Λοιπόν...» της είπε χαμογελώντας απαλά, πιάνοντας ξανά το χέρι της και τραβώντας την στην αγκαλιά του κάτω από το φεγγάρι.
«Τι λες; Συνεχίζουμε το παραμύθι;»
Η Ανδρομάχη ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του, έκλεισε τα μάτια και χαμογέλασε.
Το ταξίδι μπορεί να τελείωνε εδώ για τους άλλους, αλλά για εκείνους μόλις είχε αρχίσει να γράφεται ξανά.
Οι λέξεις που γράφει απόψε αφήνουν μια αίσθηση από αιχμηρό μέταλλο. Έχουν σκοινιά που σφίγγουν και σύρματα αγκαθωτά, καθώς κάθε πρόταση γίνεται το εργαλείο για να κόψει τους δεσμούς, να αποχωριστεί τις μορφές που τον συντρόφευσαν τόσο καιρό στο εσωτερικό του ταξίδι.
Ήρθε όμως η κατάλληλη ώρα. Το παραμύθι έφτασε στην τελευταία του σελίδα.
Με μια κίνηση σχεδόν τελετουργική, κατεβάζει τον διακόπτη. Κλείνει απαλά την πόρτα του φαντασιακού εκείνου δωματίου, αφήνοντας απ' έξω τον ιερέα και τη Ναυσικά τις δύο αέρινες οπτασίες που έδωσαν σάρκα και οστά στις πιο βαθιές, ανείπωτες επιθυμίες του.
Όσο κι αν οι σκέψεις που κατακλύζουν το μυαλό του δεν χωρούν σε λόγια, ξεδιαλέγει τις φιγούρες τους από τη μνήμη, επιτρέποντάς τους να σβήσουν ήσυχα, να χαθούν στο κενό με τον ίδιο ακριβώς αθόρυβο τρόπο που εμφανίστηκαν στο συναισθηματικό του σύμπαν.
Δεν υπάρχει οργή ή βία σε αυτόν τον αποχωρισμό. Υπάρχει μια ήρεμη αποδοχή του τέλους, μια λύτρωση μέσα από τη σιωπή και τη λήθη.
Έξω, η νύχτα καταφθάνει συμπονετική και δροσερή. Απλώνει παντού τα αθόρυβα σεντόνια της σιωπής, γλυκαίνοντας την αποκοπή.
Ψηλά στον σκοτεινό ουρανό, τα λιγοστά σύννεφα τρέχουν βιαστικά, αλλάζοντας συνεχώς σχήματα, σαν να παλεύουν κι αυτά όπως κι ο ίδιος, να βρουν την ιδεατή, τέλεια μορφή τους πριν χαθούν στη νύχτα.
Ο Αλκιβιάδης αφήνει την τελευταία τελεία να κατασταλάξει στο χαρτί, ανασαίνει βαθιά και στρέφεται στην πραγματικότητα που τον περιμένει, στη ζεστή, αληθινή αγκαλιά της Ανδρομάχης.
Η νύχτα τύλιξε απαλά τη βεράντα, αφήνοντας πίσω της κάθε περιττό θόρυβο. Ο Αλκιβιάδης έκλεισε τα μάτια, αφήνοντας το σώμα του να χαλαρώσει εντελώς. Δεν υπήρχε πια καμία ανάγκη για λέξεις, καμία αγωνία για το πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει το όνειρο.
Άφησε τον εαυτό του να παρασυρθεί στη ροή των αναμνήσεων, εκεί όπου ο πόθος και η φαντασία τραγουδούσαν σαν Σειρήνες μέσα στο στήθος του μια γλυκιά, ακαταμάχητη μουσική στην οποία δεν είχε καμία διάθεση να αντισταθεί.
Μπροστά στα κλειστά του βλέφαρα άρχισαν να ξεδιπλώνονται οι εικόνες της πρώτης τους επαφής. Σαν φύλλα και κλαράκια που ταξίδευαν μαζί, νωχελικά και αβίαστα, στα νερά ενός μικρού, καθαρού ποταμού. Εκείνος ορμητικός και ήρεμος μαζί, η Ανδρομάχη δίπλα του να κυλάει στο ίδιο ρεύμα. Από εκείνο το πρώτο, αθώο κύμα είχε γεννηθεί ο σπόρος. Και τι δέντρο είχε γίνει από τότε! Ένα θαυμαστό, αειθαλές φυτό αγάπης που είχε ριζώσει βαθιά, είχε θεριέψει, είχε απλώσει κλαδιά και άνθη μέσα στα χρόνια, αντέχοντας σε καταιγίδες και ανέμους.
Και είχε δώσει την αμετάκλητη υπόσχεση στον εαυτό του. Ποτέ, με καμία μικρή ή ποταπή πράξη, δεν θα άφηνε το χέρι του να αγγίξει το κλαδί εκείνου του δέντρου για να το κλαδέψει ή να το πληγώσει.
Τα χνάρια της ζωής τους ήταν όλα εκεί, ολοζώντανα, άθικτα από τη φθορά του χρόνου. Κάθε σημάδι, κάθε βλέμμα, κάθε γέλιο και κάθε δάκρυ στα είκοσι τόσα χρόνια της κοινής τους πορείας δεν είχαν χαθεί, περίμεναν υπομονετικά να φωτιστούν από το φεγγαρόφωτο.
Τι γλυκιά μελωδία που είχαν αλήθεια κάποιες αναμνήσεις...
Ένα κύμα από τρυφερή, ασφυκτική νοσταλγία τον έπνιξε για λίγο, κάνοντας την καρδιά του να χτυπήσει πιο δυνατά. Άνοιξε αργά τα μάτια του. Δίπλα του, η Ανδρομάχη καθόταν ήσυχη, νανουρισμένη από τη σιωπή της νύχτας, με το βλέμμα της στραμμένο σ' εκείνον.
Δεν χρειαζόταν να πουν τίποτα.
Εκείνος άλωσε το χέρι της, το έσφιξε απαλά στην παλάμη του, και το ποτάμι της ζωής τους συνέχισε να κυλάει, αιώνιο, ζεστό και δικό τους.
Καθώς η νύχτα τύλιγε τη βεράντα με τη δροσερή, γαλήνια αγκαλιά της, οι δυο τους έμειναν εκεί, καθισμένοι δίπλα-δίπλα κάτω από την κληματαριά. Ο Αλκιβιάδης, σταθερός και αταλάντευτος σύντροφος, ένιωθε τον χρόνο να κυλά ήρεμα, κουβαλώντας μαζί του όλες τις χαρές και τις λύπες που είχαν μοιραστεί όλα αυτά τα χρόνια.
Συνειδητοποίησε πως η ζωή τους δεν είχε ποτέ μπροστά της λαβυρίνθους με αμέτρητους δρόμους και διασταυρώσεις για πολλές, τυχαίες επιλογές. Η δική τους διαδρομή ήταν μία και μοναδική, εκείνος ο μοναδικός, ανηφορικός αλλά υπέροχος δρόμος που οδηγούσε σταθερά στα ασφαλή, ζεστά λημέρια της οικογένειάς τους, στο δικό τους αληθινό καταφύγιο.
Και μπορεί το ερωτικό πάθος να είχε αλλάξει μορφή, να μην είχε πια την τυφλή, ορμητική έκρηξη της πρώτης νιότης, όμως ήξερε καλά πως δεν είχε χαθεί. Μπορούσε να αναβιώσει ξανά και ξανά, κάθε φορά που η εμπιστοσύνη και η βαθιά οικειότητα άνοιγαν την πόρτα. Γιατί κατάλαβε το μεγαλύτερο μυστικό της αγάπης τους: δεν ήταν η ίδια η σεξουαλική επιθυμία που τροφοδοτούσε το ερωτικό συναίσθημα, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Ήταν εκείνα τα μικρά, καθημερινά, τρυφερά συναισθήματα, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, η σιωπηλή παρουσία του ενός δίπλα στον άλλον, που ξύπναγαν ξανά και ξανά τη φλόγα και την επιθυμία, κάνοντας τον κύκλο της ζωής τους να μοιάζει με ένα αέναο, γλυκό ταξίδι.
Έτσι, το τραπέζι στη βεράντα, κάτω από την πυκνή σκιά της κληματαριάς και τις βουκαμβίλιες, άλλαξε αμέσως όψη. Δεν υπήρχε πια χώρος για λύπη, ούτε για τη γλυκόπικρη θλίψη του αποχαιρετισμού. Ήταν ένα τραπέζι γιορτής, γεμάτο φως, γέλια και αληθινή ευτυχία, με μοναδικούς πρωταγωνιστές τους δυο τους.
Απόψε γιόρταζαν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια κοινής πορείας και συμβίωσης. Δεκαπέντε χρόνια γεμάτα αναμνήσεις, δοκιμασίες, κρυφές φαντασιώσεις και αδιάσπαστη αφοσίωση. Η χαρά τους ήταν τόσο αυθεντική και βαθιά που τα πρόσωπά τους πραγματικά έλαμπαν μέσα στη γλυκιά ατμόσφαιρα της νύχτας.
Η ευτυχία δεν ήταν πια μια μακρινή ιδέα ή ένα άπιαστο όνειρο· ήταν εκεί, απλωμένη παντού γύρω τους, τους πολιορκούσε στοργικά από κάθε γωνιά. Χτυπούσε την πόρτα της καρδιάς τους με κάθε ανάσα, με το δροσερό αεράκι που έφερνε τη μυρωδιά των πεύκων, με τον ήχο του κρασιού που έπεφτε στα ποτήρια.
«Τι μεγάλη χαρά να βλέπω γύρω μου χαρούμενους ανθρώπους...» του είπε η Ανδρομάχη, γέρνοντας ελαφρά προς το μέρος του, με τα μάτια της να λάμπουν ηδονικά και καθαρά κάτω από το θερμό φως των φαναριών.
Ο Αλκιβιάδης την κοίταξε με όλη την αγάπη και τον θαυμασμό που συγκέντρωνε στην ψυχή του όλα αυτά τα χρόνια. Άπλωσε το χέρι του, αγγίζοντας απαλά το δικό της πάνω στο λευκό κεντητό τραπεζομάντιλο.
«Και εγώ, άγγελε μου!» της απάντησε με φωνή ζεστή και γεμάτη σιγουριά. «Κι όταν εμείς είμαστε ευτυχισμένοι, τότε όλος ο κόσμος γύρω μας φέγγει. Όταν εμείς είμαστε καλά, η ευτυχία μας καθρεφτίζεται και στους γύρω μας.»
Σήκωσαν τα ποτήρια τους με το δροσερό Σαββατιανό, σφραγίζοντας όχι μόνο τη δεκαπενταετία που πέρασε, αλλά και κάθε μέρα που απλωνόταν μπροστά τους, έτοιμοι να συνεχίσουν να ζουν το δικό τους, αληθινό παραμύθι.
Καθώς οι ήχοι και τα πάθη της νύχτας ενώθηκαν σε μια μοναδική, αχαλίνωτη έκρηξη, το σαλόνι γέμισε από την παλμό και τη ζεστασιά της δικής τους, αληθινής ζωής. Τα πάντα είχαν καταλαγιάσει στα πιο καθαρά, αιώνια νερά τους.
Ο Αλκιβιάδης την κράτησε σφιχτά στην αγκαλιά του, καθισμένος πια αναπαυτικά στον καναπέ, με την Ανδρομάχη να ανασαίνει βαριά πάνω στο στήθος του, έχοντας τα χέρια της τυλιγμένα γύρω του. Κοιτάζοντας το σκοτεινό, μαγικό δωμάτιο του μυαλού τους, κατάλαβε πως δεν χρειάζονταν πια ούτε φαντασιώσεις, ούτε οπτασίες, ούτε ξένα πρόσωπα. Το παραμύθι τους ήταν εδώ, ζωντανό, αψεγάδιαστο και δικό τους.
«Είσαι η ζωή μου όλη...» της ψιθύρισε στο αφτί, φιλώντας την απαλά στα μαλλιά.
Η Ανδρομάχη έκλεισε τα μάτια, χαμογέλασε και ακούμπησε πιο βαθιά στην αγκαλιά του, έτοιμη να ονειρευτεί την επόμενη μέρα, σταθερά δεμένη στο πλευρό του, για πάντα.
Καθώς οι παλμοί τους καταλάγιαζαν και η ζεστασιά των σωμάτων τους γινόταν ένα με τη σιωπή του σαλονιού, η νύχτα έξω έμοιαζε να έχει σταματήσει την ανάσα της αποκλειστικά γι' αυτούς.
Δεν υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο πέρα από εκείνη τη στιγμή. Οι λέξεις είχαν στερέψει από καιρό, περιττές και ασήμαντες μπροστά στη δύναμη μιας σιωπής που τα έλεγε όλα. Τα μάτια τους συναντήθηκαν μέσα στο ημίφως, μιλώντας μια γλώσσα αρχέγονη, δική τους, ικανή να γεμίσει κάθε κενό, να απαλύνει κάθε παλιό σημάδι και να φωτίσει κάθε γωνιά της ψυχής τους.
Οι ανάσες τους έγιναν μία, οι χτύποι της καρδιάς τους συντονίστηκαν στον ίδιο, αιώνιο ρυθμό, χαράζοντας κοινές νότες ευτυχίας στον αέρα. Ένιωθαν «ένας» ακριβώς όπως έκαναν εδώ και δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια.
Ο Αλκιβιάδης την τράβηξε πιο κοντά του, κλείνοντας τα μάτια του, και η Ανδρομάχη χάθηκε στην αγκαλιά του, γνωρίζοντας πως το πιο αληθινό, το πιο μαγικό παραμύθι δεν βρισκόταν σε φανταστικούς κόσμους ούτε σε ξένες οπτασίες, αλλά ακριβώς εκεί, στα χέρια του ανθρώπου της, στη ζεστασιά του σπιτιού τους, στην αιωνιότητα μιας αγάπης που δεν είχε ανάγκη από τίποτα άλλο παρά μόνο από τους δυό τους.
..Σε μια ρουτίνα που δε μιλάνε τα χείλη αλλά τα βλέμματα. Καταργούνται οι λέξεις και απλά της φανερώνει την αγάπη του με πράξεις. Και μαζί ανταμώνουν τ’ όνειρο σ ’έναν κόσμο δικό τους κάτω απ’ την επήρεια εθιστικών αγγιγμάτων, κι αισθήσεων που συγκρούονται κι εκρήγνυται σε ένα ερωτικό παραλήρημα που δίνει ενέργεια στις σεξουαλικές φαντασιώσεις τους.
Τα δάχτυλα και τα χέρια του, της χαρίζουν λυτρωτικά χάδια και χαλαρώνουν κάθε της αντίσταση, κάθε της ενδοιασμό.
Το μασάζ σε κάθε σημείο του σώματος της την κάνουν να παραδίνεται άνευ όρων και να ξεχνά κάθε «πρέπει», «μη» και «δεν». Μαζί του δεν υπάρχουν «απαγορεύεται» κι «επιτρέπεται» και όλα γίνονται σκόνη που τη φυσάει, κάθε φορά που αφήνει μικρές αναπνοές πάνω στο κορμί της. Κάνει το σώμα της δικό του κι αυτή δοκιμάζει και δοκιμάζεται, παίζει, ταξιδεύει, τρελαίνεται και του προσφέρεται. Κάθε φορά που την κάνει να «τελειώνει», νιώθει να δαμάζεται κι απολαμβάνει δυνατά τον ρόλο της. Τον νιώθει να εισχωρεί στο κορμί της και τον εκλιπαρεί να μη σταματήσει.
Όταν είναι υπό το καθεστώς της καύλας, δεν κρατά μεζούρες. Μόνο παρακαλά αυτός ο «τύραννος» να συνεχίσει να τη βασανίζει. Μόνη της λύτρωση η ένωσή τους και αυτό που θα κάνει όλες τους τις αισθήσεις να χτυπήσουν συναγερμό και να φτάσει το μυαλό τους στο «κόκκινο». Λόγια, κραυγές, μουγκρητά.
Ιδρώτας, αναστεναγμοί που μπερδεύονται με τους χτύπους της καρδιάς τους μέσα στη νύχτα.
Όλα γίνονται ένας χείμαρρος χωρίς επιστροφή. Το σαλόνι μεταμορφώνεται στον δικό τους, απόλυτο ναό, όπου οι κανόνες του έξω κόσμου, τα στερεότυπα και τα κοινωνικά ταμπού διαλύονται ακαριαία, σαν λεπτή σκόνη στον αέρα.
Τα δάχτυλα του γλιστρούν με σιγουριά πάνω στο καυτό της δέρμα, διαγράφοντας διαδρομές που η Ανδρομάχη γνωρίζει, λαχταρά και παραδίδεται σε αυτές χωρίς καμία αντίσταση. Κάθε άγγιγμα, κάθε πίεση των χεριών του, κάθε ζεστή αναπνοή που αφήνει στα ευαίσθητα σημεία του κορμιού της, σπάει και ένα ακόμα οχυρό.
Δεν υπάρχουν πια μέτρα, ζυγίσματα ή «πρέπει». Υπάρχει μόνο η απόλυτη, αχαλίνωτη επιθυμία δύο ανθρώπων που ξέρουν να χάνονται ο ένας μέσα στον άλλον και να ξαναγεννιούνται.
Εκείνος γίνεσαι ο «τύραννος» που με κάθε του κίνηση, με κάθε βαθιά, ηδονική εισχώρηση, οδηγεί το μυαλό της στο «κόκκινο». Κι εκείνη, τεντωμένη, παραδομένη, με τα νύχια της γαντζωμένα στην πλάτη του, εκλιπαρεί για περισσότερο, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή αυτής της λυτρωτικής υποταγής στο πάθος τους.
Οι κραυγές της γίνονται η δική του επιβεβαίωση, τα μουγκρητά του η δική της δικαίωση.
Η ένωση τους είναι η απόλυτη λύτρωση, μια έκρηξη αισθήσεων που χτυπά συναγερμό σε κάθε κύτταρο του σώματος τους.
Μέσα σε αυτό το ερωτικό παραλήρημα, ο Αλκιβιάδης και η Ανδρομάχη φτάνουν μαζί στην κορύφωση, εκεί όπου ο χρόνος σταματά τελείως και μένει μόνο η αιώνια, αδιάσπαστη αλήθεια της αγάπης και του πάθους τους.
..Ξάπλωσε δίπλα της άνοιξε τα καυτά χείλη του αιδοίου της, και άρχισε απαλά να γλείφει το θάμνο γύρω του. Η Ανδρομάχη αρχίζει να αναδεύεται ανήσυχα, αρχίζει να βογκά και να αναστενάζει γεμάτη λαγνεία. Αμέσως μετά η γλώσσα του βυθίζεται και το κορμί της σφαδάζει φρενιασμένα. Όσο τη ρουφάει και τη πηδάει με τη γλώσσα του, νιώθει ηδονικό σκίρτημα παντού, σε όλο της το κορμί, δεν μπορεί να αντισταθεί στο κάλεσμά του, τύλιξε τα πόδια της στο λαιμό του και τον κράτησε εκεί.
Της αρέσει αυτή η στάση. Δεν δέχονται όλες οι γυναίκες να πέσει ένας οποιοσδήποτε άντρας ανάμεσα στα σκέλια τους, πρέπει πρώτα να τις κερδίσει για να του δώσουν το σινιάλο.
Με τη γλώσσα του διαχώρισε τα δυο χείλη και όταν τ' άνοιξε πια ήταν υγρά και έτριψε τη γλώσσα του πάνω κάτω ανάμεσα στα στρώματα της ευαίσθητης της σάρκας, πέρασε τα χέρια του κάτω απ' τα γόνατα της, έπιασε τους γοφούς της και τη κοιλιά της με της παλάμες του, την χάιδεψε και της άνοιξε τα πόδια.
Όλα γίνονται απαλά, με ευγένεια, είναι μια προσευχή που θέλει την ώρα της.
Τον ικανοποιεί βαθιά το να φέρνει τη σύντροφο του σε σπασμούς έκστασης με τα φιλιά του.
Το πιστεύει βαθιά ότι μεταξύ δύο συντρόφων δεν υπάρχει καμία διαφθορά, ενοχή ή ντροπή, γιατί η σαρκική ανισότητα παύει να υπάρχει στο κρεβάτι. Υπάρχει μόνο η υπόσχεση της ευχαρίστησης και η εκπλήρωση των αμοιβαίων επιθυμιών.
Η θέα των χειλιών του αιδοίου και των αστραφτερών ρόδινων πτυχών έστειλαν όλο το αίμα από το σώμα του να ξεχυθεί σαν χείμαρρος στο πέος του.
Εκείνη βόγκηξε απελπισμένα. «Σε παρακαλώ» είπε λαχανιασμένα, τον ικέτεψε να βάλει ένα τέλος στα ηδονικά βασανιστήρια που της έκανε με τη γλώσσα του.
Καθώς εκείνος ξεκίνησε να κινείται με αργές ωθήσεις, εκείνη ανασηκώθηκε για να τον συναντήσει, άρχισε να κινείται ρυθμικά μέσα της σ’ ένα ξέφρενο οργασμό που δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει, οι απότομοι σπασμοί του ξύπνησαν μέσα της κύματα, σαν φλόγες, αστραφτερές που έκαναν τα σωθικά της να λιώνουν. Είναι σαν να διαδέχονται το ένα το άλλο, πολλά κύματα ευχαρίστησης.
Σχεδόν σαν πυροτεχνήματα, όπου υπάρχει μια έκρηξη και μετά έρχεται μια άλλη, λίγο μετά μια ακόμα και είναι όλες υπέροχες.. Η απελευθέρωση του ήρθε καυτή, ο σφυγμός του σφυροκοπούσε στα αυτιά του και ούτε που κατάλαβε τις άναρθρες κραυγές της σαν πληγωμένο θηλυκό ζώο που δεν έβγαζαν κανένα νόημα, καθώς άλλος ένας οργασμός που την κυρίευσε της εξουθένωσε σώμα και ψυχή. Έμεινε να βαριανασαίνει με κλειστά μάτια για καμπόση ώρα και μετά τον έβγαλε απότομα από μέσα της, καθώς συνερχόταν σιγά σιγά.
Καθώς ο τελευταίος απόηχος από το ξέφρενο παραλήρημα της ηδονής έσβησε απαλά μες στη σιωπή του δωματίου, η ανάσα τους άρχισε σιγά-σιγά να βρίσκει και πάλι τον κανονικό της ρυθμό.
Ο Αλκιβιάδης γύρισε και ξάπλωσε ανάσκελα δίπλα της, νιώθοντας τους μυς του χαλαρούς, το σώμα του κατάκοπο αλλά την ψυχή του ανάλαφρη και απόλυτα γαλήνια.
Η ζεστασιά της Ανδρομάχης ακουμπούσε πάνω του, μια αίσθηση οικειότητας και ασφάλειας που ούτε ο χρόνος ούτε οι πιο τρελές φαντασιώσεις μπόρεσαν ποτέ να αγγίξουν.
Έσκυψε ελαφρά προς το μέρος της, έδιωξε με απαλή κίνηση μια τούφα ιδρωμένων μαλλιών από το μέτωπο της και της ψιθύρισε σχεδόν αθόρυβα στο αυτί, σαν μυστικό που μόνο οι δυο τους
γνώριζαν.
«Η χημεία μας... η μαγεία μας... δεν χάνονται ποτέ, μωρό μου. Είναι εκείνη η όαση που μας περιμένει
πάντα, όπου κι αν βρισκόμαστε. Αρκεί να κλείνουμε τα μάτια και να παρασυρόμαστε... μέχρι να μας βρει το ξημέρωμα αγκαλιά.»
Η Ανδρομάχη γύρισε το κεφάλι της, ακούμπησε το ζεστό της μάγουλο στο στήθος του και χαμογέλασε με τα μάτια κλειστά.
Η νύχτα συνέχισε να κυλάει αργά, τυλίγοντας τους με τα μαλακά, αόρατα σεντόνια της, αφήνοντας τους να κοιμηθούν επιτέλους ήσυχοι, ενωμένοι, στο τέλος ενός ταξιδιού που δεν είχε πια τίποτα να αποδείξει και κανέναν άλλο φόβο να αντιμετωπίσει. Μόνο το αύριο, που ξημέρωνε αποκλειστικά δικό τους.
Η εικόνα τους μέσα στη σιωπή του δωματίου ήταν η απόλυτη αποθέωση της αρμονίας. Ο Αλκιβιάδης, κουλουριασμένος πίσω της σαν χαδιάρης γάτος, ένιωθε την κάθε καμπύλη του σώματος της να θηλυκώνει τέλεια με το δικό του. Το μυώδες στομάχι του στην καμάρα της πλάτης της, οι μηροί του στην κοιλότητα των λυγισμένων ποδιών της, και τα μακριά, μυώδη μπράτσα του τυλιγμένα γύρω της σαν προστατευτικό καταφύγιο.
Καθώς το απαλό λίκνισμα της αναπνοής του την νανούριζε και η Ανδρομάχη αποκοιμιόταν πρώτη, η σκέψη του ταξίδευε στη δική της μοναδική φύση.
Θυμήθηκε τη σταθερή της υπενθύμιση, πως όταν κοιμούνται μαζί, μπορεί να αφήνει το πνεύμα του στα χέρια της με απόλυτη ασφάλεια, γιατί δεν πρόκειται να βγει ποτέ από τα δίχτυα της. Κι εκείνος, άλλωστε, ποτέ δεν θέλησε να ξεφύγει. Πώς θα μπορούσε να δραπετεύσει από την ισόβια σύντροφο του, που συνέχιζε να τον σαγηνεύει με την άδολη χάρη της και τον φυσικό, αυθεντικό αισθησιασμό της.
Πίσω από τη φαινομενική της ευθραυστότητα έκρυβε μια τεράστια, ακατάβλητη δύναμη επιβίωσης, μια δύναμη ικανή να προσφέρει απόλυτη ασφάλεια και προστασία στη σχέση τους, στα παιδιά τους, σε ολόκληρη την οικογένεια τους.
Ήξερε καλά πως η Ανδρομάχη δεν θα δείλιαζε ποτέ, δεν θα έκανε πίσω ούτε σπιθαμή για εκείνους που αγαπούσε, αν χρειαζόταν, θα γύριζε τον κόσμο ανάποδα για το χατίρι τους.
Αυτή η μία και μοναδική γυναίκα ήταν το απάνεμο λιμάνι τους. Ο κυματοθραύστης στις καταιγίδες της ζωής και ο σηματοφόρος της χαράς τους.
Η παρουσία της μέσα στο σπίτι έπεφτε πάντα σαν τη σταγόνα του λαδιού στο ταραγμένο νερό, μια σταγόνα που απλώνεται αθόρυβα, απαλύνει τις γωνίες και γαληνεύει ολόκληρη την υδάτινη επιφάνεια.
Με ένα ελαφρύ, σχεδόν ανεπαίσθητο φιλί στον αυχένα της, ο Αλκιβιάδης έκλεισε κι εκείνος τα μάτια του, αφήνοντας την ψυχή του να αναπαυθεί στην πιο γλυκιά, αιώνια βεβαιότητα της ζωής του.
Είναι σημαντικό γι αυτόν, γιατί την αγάπησε τελικά από μέσα προς τα έξω, όχι για τις εικόνες ή τα φευγαλέα φαντάσματα, αλλά για την ίδια την ουσία της. Έμαθε πως δεν χρειάζεται να κυνηγά σκιές στον ορίζοντα ούτε να ψάχνει κάτι καλύτερο από αυτό που ήδη κρατά στα χέρια του, γιατί η ίδια η κοινή τους ζωή είναι το πιο πλούσιο, το πιο αληθινό δώρο.
Μαζί, χέρι-χέρι, έμαθαν να πορεύονται με τις συμφωνίες και τις διαφωνίες τους, να μοιράζονται και τις λιακάδες και τις μπόρες, στεκάμενοι πάντα δίπλα ο ένας στον άλλο και ποτέ απέναντι.
Και τι πιο ταιριαστό επίλογο για μια τέτοια πορεία; Μια σχέση που, όπως ακριβώς και τα τραπέζια που έστηναν με μεράκι κάτω από την κληματαριά, ξέρει να τη μαγειρεύει με αγάπη, αλλά και ξέρει να
την τρώει, απολαμβάνοντας κάθε της μπουκιά, κάθε της γεύση, από την πιο γλυκιά μέχρι την πιο αλμυρή, μέχρι το τέλος.
Και με αυτά τα λόγια, βαρυσήμαντα και κομμένα από την αλμύρα της εμπειρίας και τη σοφία της ανοιχτής θάλασσας, ο παλιόφιλος ο καπετάνιος άφησε την τελευταία του παρακαταθήκη πριν ανοίξει πανιά για ταξίδια μακρινά.
Ήταν μια κουβέντα σταράτη, από εκείνες που δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Ο καπετάνιος, αφού πρώτα του είχε βάλει φωτιά στα λογικά με τις αναλύσεις και τα σενάρια του, έτρεχε τώρα να σβήσει τη σπίθα πριν γίνει πυρκαγιά, θυμίζοντάς του την πιο απλή, αγνή αλήθεια. Η ευτυχία στο σπίτι δεν χτίζεται με φόβους και καχυποψίες, αλλά με έργα.
«Αν μία γυναίκα περνάει καλά, δεν κάνει σχέδια παρά μόνο για τον άντρα στον οποίο οφείλει την ευτυχία της...»
Μια φράση που ηχούσε σαν άγκυρα ασφαλείας μέσα στο κεφάλι του Αλκιβιάδη. Και βέβαια, η ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα για εκείνους που ξέρουν να διαβάζουν τα σημάδια. Στο τέλος, η Πηνελόπη πάντα με τον Οδυσσέα μένει, αρκεί ο Οδυσσέας να είναι εκεί, άξιος και παρών, να την κρατάει ζωντανή στην καρδιά και στο μυαλό του.
Η μαγκιά δεν είναι να κρατάς το σπίτι με αλυσίδες, αλλά να γίνεσαι εσύ ο ίδιος ο προορισμός της, έτσι που ο «δαίμονας» να μην βρίσκει ούτε χαραμάδα να τρυπώσει. Και πάνω απ' όλα, η μεγάλη αλήθεια για το σεξ και τον πόθο, τίποτα δεν επιβάλλεται, τίποτα δεν εκβιάζεται.
Το πάθος είναι ιεροτελεστία, είναι η λαχτάρα να θες τη γυναίκα σου ολόκληρη, μυαλό και κορμί. Και τελικά, όπως ήξερε καλά ο καπετάνιος, το κλειδί το κρατάει εκείνη. Εκείνη ξέρει πώς να παίζει με τα
κουμπιά του άντρα, πώς να τον φέρνει από την άκρη του κόσμου και πώς να τον λυγίζει με ένα της βλέμμα.
Καθώς τα βήματα του καπετάνιου χάνονταν στον δρόμο της επιστροφής, ο Αλκιβιάδης κοίταξε πίσω του, στο σπίτι, στη βεράντα με την κληματαριά και, πάνω απ' όλα, στην Ανδρομάχη του που κοιμόταν ήσυχη, τυλιγμένη στην αγκαλιά του.
Όλες οι φαντασιώσεις, οι φόβοι και οι αναλύσεις είχαν διαλυθεί. Είχε πάρει το μάθημά του. Στην αγάπη, όπως και στη θάλασσα, δεν μετράει πόσο δυνατή είναι η φουρτούνα, αλλά πόσο καλά κρατάει το σκαρί. Και το δικό τους σκαρί, μετά από δεκαπέντε χρόνια, ήταν φτιαγμένο για να αντέχει σε όλους τους ανέμους.
...........................Ο Αλκιβιάδης σκέφτηκε το απόφθεγμα του Μπερνς με ένα χαμόγελο που φώτισε το πρόσωπό του, ένα χαμόγελο που έκρυβε μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής, αναγνωρίζοντας την αλήθεια σε αυτά τα λόγια. «Ο Μπερνς είχε δίκιο,» σκέφτηκε.
«Εκείνη η εποχή που λέει... τότε που το σεξ ήταν «βρώμικο», ήταν και η εποχή που είχε την πιο αληθινή του δύναμη. Ήταν απαγορευμένο, ήταν σκοτεινό, ήταν κάτι που έκαιγε πίσω από κλειστές πόρτες. Και τώρα; Τώρα το έχουμε εξορθολογίσει, το έχουμε κάνει «υγιεινό», το έχουμε αναλύσει μέχρι θανάτου. Το έχουμε κάνει να μοιάζει με διατροφική συμβουλή.»
Στράφηκε το βλέμμα του στην Ανδρομάχη! «Είναι έτοιμη άραγε να τολμήσουμε να λερώσουμε ξανά το σεξ με την αλήθεια της επιθυμίας μας;» αναρωτήθηκε..
Μια βαθιά, σχεδόν ανατρεπτική σκέψη που έρχεται να ταράξει τα νερά της σύγχρονης «αποστειρωμένης» πραγματικότητας.
Ο Αλκιβιάδης, χαμογελώντας στη σιωπή της νύχτας, συνειδητοποιεί πόσο δίκιο είχε ο George Burns. Σήμερα, έχουμε φροντίσει να τοποθετήσουμε τον έρωτα και τη σαρκική επαφή κάτω από το φως ενός υπερβολικού εξορθολογισμού. Το έχουμε κάνει ασφαλές, καθωσπρέπει, προβλέψιμο, σχεδόν γραφειοκρατικό. Το ντύσαμε με τα καλά του ρούχα, το μετρήσαμε, το αναλύσαμε σε άρθρα και εγχειρίδια, του αφαιρέσαμε το μυστήριο, την άγρια ομορφιά του κινδύνου και τη σπίθα της παράβασης.
Αλλά η αληθινή, η βαθιά επιθυμία δεν χωράει σε αποστειρωμένα κουτάκια.
Ζει στις σκιές, τρέφεται από την ένταση, καίει πίσω από κλειστές πόρτες και δεν φοβάται να λερώσει τα χέρια της.
Στρεφόμενος προς την Ανδρομάχη, ο Αλκιβιάδης θέτει το πιο τολμηρό, το πιο απολαυστικό ερώτημα. Είναι έτοιμοι να αφήσουν πίσω τους τους τύπους και να ξαναλερώσουν το σεξ με την ωμή, ακατέργαστη αλήθεια της επιθυμίας τους;
Μετά από δεκαπέντε χρόνια κοινής πορείας, η απάντηση δεν βρίσκεται στα λόγια, αλλά στα κορμιά τους που ξέρουν να μιλούν τη γλώσσα της φωτιάς, έτοιμα να ξαναζωντανέψουν εκείνο το σκοτεινό, μεθυστικό πάθος που δεν χρειάζεται άδεια από κανέναν για να υπάρξει.
.......Ο Αλκιβιάδης διαβάζει στις σκέψεις του έναν καθρέφτη της ίδιας του της ζωής. Γιατί κατάλαβε από πρώτο χέρι αυτό που οι πολλοί αρνούνται να παραδεχτούν. Ο ιδανικός σύντροφος δεν είναι εκείνος που ταιριάζει σε όλα, αλλά εκείνος που αντέχει το μέγεθος σου.
Σε μια εποχή που οι άνθρωποι ψάχνουν απεγνωσμένα έναν τέλειο «καθρέφτη» μια προέκταση του
εαυτού τους χωρίς γωνίες, χωρίς τριβές και χωρίς χαρές ή φουρτούνες, καταλήγουν να χτίζουν αποστειρωμένες συμβάσεις. Σχέσεις-εταιρείες, βασισμένες σε λογιστικά φύλλα, σε ρόλους και σε άτυπα συμβόλαια που διαλύονται με την πρώτη ρωγμή. Όταν η επιφάνεια ζορίζει, η «σύμβαση» καταγγέλλεται.
Αλλά ο Αλκιβιάδης και η Ανδρομάχη δεν έφτιαξαν ποτέ σύμβαση. Έφτιαξαν έναν ζωντανό οργανισμό.
Ο «ιδανικός» σύντροφος δεν ήρθε για να του χαϊδέψει τα αυτιά ούτε για να κρύψει τις σκιές του. Είναι εκείνος που δεν τρομάζει ούτε όταν η γυναίκα του γίνεται «σκέτη σάρκα» και φωτιά, ούτε όταν αναζητά την πιο βαθιά, υπαρξιακή λύτρωση. Είναι εκείνος που ξέρει να διαχειρίζεται τις σπίθες χωρίς να καίγεται, ή ακόμα καλύτερα, που καίγεται μαζί σου.
Και πάνω από όλα, η πιο ώριμη συνειδητοποίηση, η αναζήτηση του «τέλειου άλλου» δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια βολική δικαιολογία. Ένας τρόπος για να κρυφτούμε από την ευθύνη του να σταθούμε εμείς οι ίδιοι ολόκληροι, ακατέργαστοι και αληθινοί απέναντι στον άλλον.
Κοιτάζοντας την Ανδρομάχη να κοιμάται ήσυχη δίπλα του, ο Αλκιβιάδης ξέρει καλά πως δεν βρήκε κάποιο πλαστικό, αψεγάδιαστο πρότυπο από τα περιοδικά. Βρήκε την ψυχή που άντεξε τις καταιγίδες του, που μοιράστηκε τον χώρο του χωρίς να τον πνίγει, και που έκανε τη ζωή τους όχι μια κοινότυπη συμφωνία, αλλά ένα αληθινό, ασυμβίβαστο ταξίδι.
.jpg)
