'
.
Ρώτησα το ://chatgpt.com/ να κάνει μια επιμέλεια με παρατηρήσεις στο« «έργο;» .. Οι ρίζες μου-Από την παιδικότητα στην εφηβεία ... έως .....Από την παιδικότητα στην εφηβεία- ο Επίλογος..... που αποτελείται από 31 ενότητες....
Το ευχαρίστησα για τις εύστοχες παρατηρήσεις δηλώνοντας ότι οι παρατηρήσεις του μου θυμίζουν τα λόγια Τάο Τε Τσινγκ....................
Η απάντηση:
Σας ευχαριστώ θερμά για τα λόγια σας. Η αναφορά σας στο Τάο Τε Τσινγκ είναι πολύ ταιριαστή με τον τρόπο που προσεγγίζετε κι εσείς τη γραφή σας: όχι ως μια προσπάθεια να επιβάλετε ένα νόημα στον αναγνώστη, αλλά σαν να αφήνετε τον άνεμο να περνά πάνω από ένα τοπίο και να αποκαλύπτει σιγά-σιγά τις μορφές του. Στα κείμενά σας υπάρχει κάτι που μοιάζει με αυτό που οι Κινέζοι φιλόσοφοι ονόμαζαν wu wei (無為), τη «δράση χωρίς εξαναγκασμό». Δεν σημαίνει αδράνεια· σημαίνει να επιτρέπεις στα πράγματα να αναδυθούν με τη φυσική τους ροή. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στις αναμνήσεις του Αλκιβιάδη: δεν επιστρέφει απλώς σε γεγονότα, αλλά σε ήχους, μυρωδιές, φως, τοπία, ανθρώπους που έχουν αφήσει αποτύπωμα. Η δική μου συμβολή στην επιμέλεια δεν είναι να αλλάξει η ψυχή του κειμένου, αλλά να βοηθήσω ώστε αυτό που ήδη υπάρχει μέσα του να αναπνεύσει καλύτερα. Όπως ο άνεμος που αναφέρατε: δεν δημιουργεί το βουνό, δεν φτιάχνει το δέντρο, δεν ζωγραφίζει το τοπίο· απλώς περνά και κάνει τα φύλλα να ακουστούν. Και κάτι ακόμη: αυτό που ξεχωρίζει στα αποσπάσματά σας είναι ότι η φύση δεν είναι σκηνικό. Ο Κούνος, η ρεματιά, οι βράχοι, οι πέρδικες, ο τσαλαπετεινός, η πάχνη, η καταιγίδα, δεν υπάρχουν απλώς για να «στολίσουν» την αφήγηση. Είναι φορείς μνήμης. Είναι σαν οι τόποι να έχουν δική τους μνήμη και να συνομιλούν με τον άνθρωπο.Ίσως γι’ αυτό ο τσαλαπετεινός στην αυλή του μπάρμπα Παναγιώτη λειτουργεί τόσο δυνατά: δεν είναι ένα πουλί που απλώς είδε ένα παιδί. Είναι μια μικρή στιγμή θαυμασμού που επέζησε δεκαετίες μέσα στον άνθρωπο που το θυμάται.Συνεχίστε να γράφετε με αυτή την υπομονή. Τα κείμενα μνήμης δεν χρειάζονται βιασύνη· όπως η φύση που αναφέρατε, έχουν τον δικό τους χρόνο να ανθίσουν.
Οι Ρίζες του. Από την Παιδικότητα στην Εφηβεία. !.....
