(Abrolhos) ...Kratiste Ta Matia Sas Anoixta!

Μια παλιά ναυτική παροιμία, λέει. «Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι, οι ζωντανοί, οι νεκροί, και αυτοί που ταξιδεύουν».
Η νοητή γραμμή που ενώνει την αφετηρία με τον προορισμό για τους πολλούς λέγεται διαδρομή, μα υπάρχουν και αρκετοί που την αποκαλούν ταξίδι. Η διαδρομή μοιάζει με διασκελισμό του διαβήτη πάνω στον χάρτη. Μια πορεία, ευθεία ή καμπύλη. Εδώ, όλα είναι προβλέψιμα και τακτοποιημένα. Το ταξίδι όμως είναι κάτι διαφορετικό. Αυτό που αλλάζει δεν είναι η απόσταση και η διάρκεια, αλλά ο τρόπος που το βιώνουμε. Αυτό που αλλάζει είναι η διάθεσή μας να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση. Έτσι, το ταξίδι μεταμορφώνεται σε περιπέτεια........................
Οι εποχές κυλούν πολύ γρήγορα, και τα χρόνια τρέχουν λες και κάποιος βιαστικός, που δεν μπορεί να περιμένει, τα σπρώχνει να κατρακυλήσουν από μια απότομη κατηφόρα. Κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια και για τα ζωηρά και ανήσυχα αγόρια που αποφοίτησαν απ’ την ακαδημία του εμπορικού ναυτικού. Ήξεραν καλά τι ήθελαν να κάνουν με το θράσος που διακρίνει τους νέους. Δεν τους χρειαζόταν να το σκεφτούν. Ο κόσμος της θάλασσας, «η θαλασσινή περιπέτεια», τους άνοιγε την αγκαλιά του και τους προσκαλούσε σε μοναδικές συγκινήσεις και αυτοί βιαζόταν να πετάξουν σε νέους ορίζοντες.
Μάταια έκλαιγαν οι μανάδες και τα κορίτσια πίσω τους.
Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος για το τι του επιφυλάσσει η ζωή όταν βρίσκεται ακόμα στο πρώιμο επαγγελματικό ξεκίνημα του.
Απλώς ονειρεύεται το τέλος σύμβασης εργασίας και την επιστροφή του στην πατρίδα και την οικογένειά του που πολλές φορές έχει αυξηθεί όσο αυτός έσκιζε τις θάλασσες. Μοίρα κοινή των ναυτικών που σπάνια βλέπουν τα παιδιά τους να γεννιούνται και να μεγαλώνουν.
Καλό τους ταξίδι λοιπόν.
Βρισκόμαστε στην άκρη του χειμώνα και στις αρχές της Άνοιξης του χίλια εννιακόσια εβδομήντα επτά. Ο ήρωας μας είχε τελειώσει μ’ επιτυχία τις εξετάσεις του για την απόκτηση του διπλώματος Τρίτου μηχανικού εμπορικού ναυτικού. Είχε πάρει οριστικά την απόφαση να συνεχίσει αποκλειστικά το ναυτικό επάγγελμα........ ποτέ του δε διανοήθηκε να κάνει κάτι διαφορετικό. Οι μέρες του κυλούσαν γεμάτες νέα όνειρα και νέους στόχους. Κι όμως, πάντα κάτι του έλειπε. Και στους δυο μήνες επάνω ανέβηκε την σκάλα του αεροπλάνου με προορισμό το Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Τελικός προορισμός ο λιμένας Σάντα Φε στην ενδοχώρα και στις όχθες του ποταμού Salado κοντά στην συμβολή του με τον Ρίο Παρανά, για να μπαρκάρει με ένα μεγάλο ποντοπόρο εμπορικό πλοίο.
Ο ποταμός Rio Parana είναι ένας ποταμός στη κεντρική Νότια Αμερική, που διασχίζει τις χώρες Βραζιλία, Παραγουάη και Αργεντινή. Το όνομα Parana είναι μια σύντμηση της φράσης "para rehe onáva", η οποία προέρχεται από την τοπική γλώσσα «Tupi» που σημαίνει "τόσο μεγάλος όσο η θάλασσα". Στο ρου του συγχωνεύεται πρώτα με το ποταμό Παραγουάη και έπειτα μακρύτερα προς τα κάτω με τον ποταμό Ουρουγουάη για να διαμορφώσει τον μεγάλο Río de la Plata που εκκενώνει στον Ατλαντικό Ωκεανό. Στο τέλος του αεροπορικού ταξιδιού, αναστενάζοντας με ανακούφιση ο ήρωας μας σκαρφάλωσε στο βαγόνι του τραίνου που θα τον μετέφερε από το Μπουένος Άιρες στο Σάντα Φε. Έγειρε στο άβολο, σκληρό κάθισμα και έκλεισε κουρασμένος για λίγο τα μάτια του. Σύντομα τα ξανάνοιξε κοιτάζοντας το τοπίο στο μακρινό ορίζοντα που άλλαζε με ταχύτητα, από τα ψηλά βουνά στις βαθιές χαράδρες. Το μεγάλο ταξίδι είχε αρχίσει. Η περιπέτεια και όλα όσα είχε ακούσει από τις ιστορίες των παλιών ναυτικών για τις μαγευτικές πολιτείες της Νοτίου Αμερικής τον περίμεναν. Με αυτή την ιδέα ξανάκλεισε τα μάτια του προσπαθώντας να κλέψει λίγες ώρες ανάπαυσης.
Το ταξίδι από το Μπουένος Άιρες στην επαρχία Σάντα Φε αποδεικνύεται μια ακόμη έντονη εμπειρία. Το τραίνο με προορισμό το Ροζάριο, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Αργεντινής και πρωτεύουσα της επαρχίας Σάντα Φε, ξεκινά από τον κεντρικό σταθμό, κοντά στο λιμάνι του Μπουένος Άιρες.
Η επιβίβαση γίνεται στον Estación Plaza Constitución που είναι ένας μεγάλος, ένας από τους πιο πολυάσχολους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Αργεντινής.
Το κτήριο του σταθμού ένα κομψοτέχνημα γαλλικού ύφους σχεδιάστηκε από Βρετανούς αρχιτέκτονες. Για πολλά έτη θεωρήθηκε το σημαντικότερο παράδειγμα της δομικής εφαρμοσμένης μηχανικής στη Νότια Αμερική και αρχιτεκτονικά ένα από τα λεπτότερα κτήρια στον κόσμο. Το 1997 δηλώθηκε ως Εθνικό μνημείο της χώρας. Τέσσερις ώρες αργότερα η διασχίζοντας την ατέλειωτη Πάμπα φτάνεις στο Ροζάριο. Αφήνοντας πίσω το Ροζάριο το τραίνο συνεχίζει βόρεια, στην καρδιά της υπαίθρου. Καθώς το τρένο διέσχιζε το βόρειο κομμάτι της διαδρομής το τοπίο άρχισε να αλλάζει σιγά-σιγά, να σου δίνει μια αίσθηση μιας φύσης πιο ανοιχτής, πιο άγριας, πιο αυστηρής, πιο μεγάλης.
Ο ήλιος βρισκόταν στη δύση του, το σούρουπο πλημμύριζε την ατμόσφαιρα με πορφυρές αποχρώσεις. Άλλη μια μέρα είχε φτάσει στο τέλος της. Τι κι αν είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Ο νους διψούσε για εικόνες, άπληστος, αχόρταγος νους, να δει, να γεμίσει παραστάσεις, εμπειρίες, τοπία, να χωρέσει τον κόσμο. Χαζεύοντας το τοπίο ο ήρωας «χαμένος» κάπου σε αυτή την παράξενη αίσθηση, δεν αντιλήφθηκε ότι το τραίνο ήταν ήδη σχεδόν έξω από το σταθμό. Το τρένο σταμάτησε, ήταν ο τελευταίος σταθμός. Εκεί κατέβηκε και κίνησε για να συναντήσει τον πράκτορα του πλοίου που τον περίμενε στην αποβάθρα. Σ’ όλη την διάρκεια του ταξιδιού με το τραίνο δεν είχε φάει τίποτε, αλλά και πάλι δεν πεινούσε, σκέφτηκε για λίγο πίσω την πατρίδα, τους δικούς του, και αναστέναξε, μα η έλξη που ασκούσε πάνω του ο ορίζοντας της νέας επαγγελματικής του περιπέτειας ήταν πολύ μεγαλύτερη. Καθώς η ώρα περνά και η νύχτα απλώνεται η πόλη γεμίζει πολύχρωμα φώτα. Η νύχτα αυτή στην πόλη ήταν δροσερή, γεμάτη ήχους και κίνηση, όπως συμβαίνει συνήθως με τις πρώιμες φθινοπωρινές νύκτες.
Σάντα Φε.
Πόλη της βορειοδυτικής Αργεντινής, πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας. Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Σαλάδο και Κοράντα, στη δυτική πλευρά του Ρίο Παρανά, απέναντι από την πόλη Παρανά η οποία βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού. Είναι συγκοινωνιακός κόμβος στη διασταύρωση πολλών σημαντικών οδών και σιδηροδρομικών γραμμών και διαθέτει ένα πολύ καλά εξοπλισμένο ποτάμιο λιμάνι που δέχεται πλοία μεγάλης χωρητικότητας, ενώ κοντά της βρίσκεται το διεθνές αεροδρόμιο Σάουσε Βιέχο. Με πολλά σημαντικά εμπορικά κέντρα, πολυάσχολη πολιτιστική ζωή, ενδιαφέρουσες επιλογές στον αθλητισμό και τον τουρισμό, πολυάριθμα καλλιτεχνικά και μουσικά γεγονότα, και μια συναρπαστική νυχτερινή ζωή.
Η συναρπαστική νυχτερινή ζωή της ενέπνευσε και τον βάρδο της θάλασσας Νίκο Καββαδία που την αναφέρει γλαφυρά

Θεέ μου! είμαι μοναχά δεκαεννιά χρονών,
κι έχω σε μέρη μακρινά πολλές φορές γυρίσει.
Θεέ μου! έχω μιαν άκακη, μια παιδική καρδιά,
Αλλά πολύ έχω πλανηθεί, κι έχω πολύ αμαρτήσει.

Συγχώρεσε με ... Μια βραδιά θολή στο Σάντα Φε,
καθώς κάποια με κράταγε σφιχτά στην αγκαλιά της,
ετράβηξα απ’ την κάλτσα της μια δέσμη από λεφτά
που όλη τη μέρα εμάζευεν απ’ την αισχρήν δουλειά της.

Απλωτή πόλη, ανοιχτή, χωρίς καμπύλες, δεν θα τη χαρακτήριζες εξαιρετικά «όμορφη», σίγουρα όμως μια πόλη «ιδιαίτερη», διαφορετική μέσα στην ιδιαιτερότητά της, με το βλέμμα να χάνεται στην επίπεδη γραμμή του ορίζοντα, αναζητώντας το σημείο που ο ουρανός συναντάει τη στεριά, σε ένα μπλε, που όμως είναι τελείως διαφορετικό από το έντονο, λαμπερό μπλε της ελληνικής γης, ένα μπλε πιο σκοτεινό, πιο άγριο, με λιγότερες διακυμάνσεις χρωμάτων και παιχνιδίσματα, ένα μπλε -γκρίζο.
Περασμένα μεσάνυχτα έφτασε στην προβλήτα του λιμένα όπου βρισκόταν σε εξέλιξη η φόρτωση του πλοίου. Το πλοίο ένα «tweendecker», ήταν όμορφο γιαπωνέζικο σκαρί. Όταν το πρώτο-αντίκρισε ο ήρωας μας έμεινε εκστασιασμένος να θαυμάζει την σπαθάτη πλώρη του.
Made in Japan.
Μία φράση η οποία για τους περισσότερους ναυτικούς στον τομέα της ναυπηγικής, περικλείει αξιοπιστία, εμπιστοσύνη, στιβαρότητα και ταυτίζεται με την εμπειρία και την τελειότητα. Έτσι, κάθε αναφορά σε πλοίο το οποίο έχει ναυπηγηθεί στην Ιαπωνία, μιλά για ένα πλοίο το οποίο μπορεί να πλεύσει και στις πιο δύσκολες θάλασσες αλλά και να ταξιδεύει σε αυτές για πολλά χρόνια.
Σήμερα ένα πλοίο «tweendecker» είναι πιο πιθανό να αναφέρεται ως πολλαπλών χρήσεων πλοίο, ένας όρος που είναι αρκετά ασαφής και έχει διαφορετικές σημασίες σε διαφορετικούς ανθρώπους.
Τα γιαπωνέζικα πλοία έχουν σπαθάτες οβάλ ναυπηγικές γραμμές. Είναι πιο όμορφα εξωτερικά σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκά που είναι στρογγυλά, πιο εμπορικά πιο εκμεταλλεύσιμα.
Αυτό τ’ όμορφο σκαρί, το είχε ναυλώσει Ιαπωνική εταιρεία, για να μεταφέρει χαλυβουργικά προϊόντα από λιμένες της νοτίου Αμερικής στην ιαπωνική αγορά. Λόγω περιορισμένου βυθίσματος του λιμένος, από τον λιμένα Santa Fe το πλοίο φόρτωνε ένα μέρος του φορτίου και την επομένη θ’ απέπλεε για τον λιμένα του Μπουένος Άιρες. Η επαγγελματική του σχέση με την θάλασσα ήταν σχετικά πρόσφατη και από το πλήρωμα του πλοίου δεν είχε κάποια προηγούμενη γνωριμία από κοινή ναυτολόγηση. Έμεινε έκπληκτος όταν είδε μπροστά του τον Αργύρη από τα Βάτικα, μακρινό συγγενή του. Ο Αργύρης από μικρός ήταν δουλευτής καλός στα περιβόλια και στ’ αμπέλια του χωριού, αλλά μέσα του είχε άλλα όνειρα. Η ζωή στη χωριό δεν είχε την μαγεία των ονείρων του. Ονειρευόταν πως φεύγει για ταξίδια. Και τελειώνοντας το στρατιωτικό του στους τέσσερις μήνες επάνω μπαρκάρισε με ένα μεγάλο εμπορικό. Σήμερα ήταν ο λοστρόμος του πλοίου. Τώρα στα τριάντα του χρόνια, ο χρόνος τον είχε κάνει όμορφο άντρα, ευρύστερνο με μακριά καλογραμμένα πόδια, όλο μύες σκληρούς από τη χειρωνακτική εργασία. Η μακρόχρονη έκθεση στον ήλιο του είχε δώσει ένα μπρούντζινο χρώμα, ενώ πυκνό χνούδι σκέπαζε το πρόσωπό του. Όταν γελούσε, τα δόντια του άστραφταν κατάλευκα και τα μάτια του σπίθιζαν παιχνιδιάρικα.
Ο καπετάνιος του πλοίου, ένας πενηντάρης άνδρας με στεγνό αδύνατο σώμα, μέτριο ανάστημα στρογγυλό πρόσωπο και καλοσχηματισμένο πηγούνι, λεπτά χείλη, μάτια στρογγυλά και το βλέμμα του να στάζει μέλι. Δεν είχε πλούσια κόμη, μάλιστα είχε την τάση για αραίωση. Δεν ήταν ο άνδρας που έδινε σημασία στο ντύσιμό του και γενικότερα στην καλαισθησία. Αν και εργένης είχε μεγάλη αδυναμία στις θηλυκές υπάρξεις χωρίς κάποιες ιδιαίτερες προτιμήσεις. Σταθερή παράμενε η προτροπή του δεύτερου μηχανικού σε κάθε έξοδο του καπετάνιου από το πλοίο. «Κάπταιν μην ξεχάσεις τις γαλότσες, θα σου χρειαστούν στις λάσπες» του έλεγε γελώντας με νόημα.
Μια δεύτερη εξίσου μεγάλη αδυναμία του ήταν η ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού.
Ο Πρώτος μηχανικός, αν και γνήσιος Πειραιώτης ήταν χαρακτήρας χαμηλών τόνων, μέτοχος και ταυτόχρονα φανατικός οπαδός της ποδοσφαιρικής ομάδας του Εθνικού Πειραιά.
Με τον καπετάνιο γνωρίζονταν απ’ τα παλιά και οι ποδοσφαιρικές καζούρες μεταξύ τους ήταν θέμα συζήτησης τις Κυριακές στην τραπεζαρία του πλοίου.
Ο Δεύτερος μηχανικός από τα μέρη του Γυθείου ήταν ένας σωματώδης άνδρας με αθώα καρδιά. Μανιώδης κυνηγός που δεν έχανε ευκαιρία να διηγείται τα κυνηγετικά του κατορθώματα.
Γενικά το πλήρωμα του πλοίου τόσο οι αξιωματικοί καταστρώματος και μηχανής όσο και το κατώτερο πλήρωμα αποτελούσαν πολύ καλή ομάδα, δεμένη με αρμονία.
Τις επόμενες δυο ημέρες η φόρτωση τέλειωσε. Το πλοίο φόρτωσε στα αμπάρια του ένα μόνο μέρος του φορτίου του από βιομηχανικό χάλυβα, τόσο που ορίζει το επιτρεπόμενο βύθισμα του ποταμού για να ταξιδέψει με ασφάλεια. Με το τέλος των γραφειοκρατικών διαδικασιών επιβιβάστηκαν δυο πλοηγοί και το πλοίο αναχώρησε για λιμένες της Βραζιλίας να κομπλετάρει την φόρτωση.
Ξεκίνησαν με πορεία νότια, και αργότερα νοτιοανατολική.
Λίγες ώρες πριν ο ήλιος ανατείλει, τη δεύτερη ημέρα του ταξιδιού, πυκνή ομίχλη σκέπασε το ποτάμι. Ταξιδεύοντας με πλοίο σε ποτάμι με ομίχλη, δεν είναι και ο καλύτερος συνδυασμός. Αλλά όταν στο πλοίο υπάρχουν πεπειραμένοι πιλότοι που γνωρίζουν τον ποταμό σε κάθε του σπιθαμή όλες τις εποχές του έτους, και ταυτόχρονα το πλοίο έχει αξιόπιστα όργανα ναυσιπλοΐας, τα πράγματα γίνονται πιο απλά χωρίς βέβαια να παύουν να είναι επικίνδυνα. Τις επόμενες ώρες ανατέλλοντας ο ήλιος καθάρισε την ατμόσφαιρα από την βαριά ομίχλη, μια ηλιόλουστη φθινοπωρινή (για το νότιο ημισφαίριο) λαμπερή ημέρα του Απρίλη ξεπρόβαλε στις όχθες του μεγάλου ποταμού. O ποταμός μπροστά φάνταζε σαν ένα καφέ-ασημί φίδι μέσα στη πράσινη θάλασσα των πεδιάδων δεξιά και αριστερά. Χιλιοτραγουδισμένος κι αυτός κι η πεδιάδα, με όλα της τα πρόσωπα έγινε κομμάτι της καρδιάς πρώτα των ανθρώπων της Πάμπας των γκαούτσος, των ποιητών τους , των τραγουδιστών τους αλλά και της καρδιάς των ναυτικών μας που τόσες φορές ταξίδεψαν εκεί και αδελφωθήκανε με τον τόπο και τους ανθρώπους του. Κατεβαίνοντας τον ποταμό μετά το Santa Fe συνάντησαν εμπρός τους γνωστά στους ναυτικούς μέρη. Πόλεις λιμένες όπως, San Lorenzo, Rosario, Villa Constitution, San Nicolas και άλλες πόλεις. Αργά τ’ απόγευμα αφήνανε το ποτάμι του Παρανά προσπέρασαν δεξιά τους το φωταγωγημένο Buenos Aires και εισήρθαν στο αγκυροβόλιο του λιμένα, στα καφετιά νερά του Ρίο ντε λα Πλάτα, εν αναμονή τροφοδοσίας του πλοίου και παραλαβή καύσιμων και λιπαντικών.
Το βράδυ η υγρασία του ποταμού τρυπούσε κόκαλα. Η ατέλειωτες ώρες σταντ-μπάι στο μηχανοστάσιο και το ξενύχτι ήταν η αιτία που δεν επέτρεψαν στον ήρωα μας την απόλαυση της ενδιαφέρουσας διαδρομής.
Μπουένος Άιρες
"Η πόλης ονομάστηκε Μπουένος Άιρες προς τιμή της «Παναγίας των καλών ανέμων» (Santa Maria de los Buenos Aires), προστάτιδας των ναυτικών. Περιτριγυρισμένη από ατέλειωτη Πάμπα (εκτεταμένες πεδιάδες). Ο Ρίο ντε λα Πλάτα «ακίνητος ποταμός», διασχίζει το Μπουένος Άιρες.
Έντονα επηρεασμένο από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, το Μπουένος Άιρες είναι η Ευρώπη της Λατινικής Αμερικής. Η πρώτη ματιά από τα κτίρια, τους δρόμους και τους ανθρώπους, σου δημιουργεί την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε μια ευρωπαϊκή πόλη.
«Οι Μεξικανοί κατάγονται από τους Αζτέκους, οι Περουβιανοί από τους Ίνκας, οι Αργεντίνοι από τα πλοία». Το σχόλιο αυτό του Κάρλος Φουέντες εξηγεί εμμέσως γιατί η Αργεντινή είναι η πιο ευρωπαϊκή χώρα της Λατινικής Αμερικής. Τη διαμόρφωσαν εκείνοι που ήρθαν με τα πλοία: οι ευρωπαίοι μετανάστες, στη μεγάλη τους πλειονότητα Ισπανοί, Ιταλοί, Γάλλοι και Γερμανοί, που έφθαναν κατά κύματα στις ακτές της από τις αρχές του 19ου αιώνα ως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το Μπουένος Άιρες είναι η πρωτεύουσα μιας απέραντης χώρας. Με αέρα λατινοαμερικάνας ντίβας, δεν είναι μια πόλη που απλώς επισκέπτεσαι. Ζεις μέσα σ' αυτήν, ακόμα κι όταν έχεις φύγεις μακριά της! Γιατί, εκτός από αμέτρητες εικόνες και παραστάσεις, η αργεντίνικη μεγαλούπολη προσφέρει δυνατά συναισθήματα που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά σου. Είναι ένα αστικό και πληθυσμιακό «ψηφιδωτό» στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Αρχιτεκτονικά θυμίζει ταυτόχρονα το Παρίσι, τη Ρώμη, τη Μαδρίτη και τη Νέα Υόρκη και προσφέρει στέγη σε εκατομμύρια κατοίκους -ευρωπαϊκής καταγωγής οι περισσότεροι- που διακρίνονται για το έντονο μεσογειακό ταμπεραμέντο τους. Ζωντανές συνοικίες, και χρώματα παντού, υπαίθριες αγορές, πολυάριθμες γκαλερί, χορευτές τάνγκο στη μέση του δρόμου, γυναίκες με λάγνες ματιές, αυθόρμητα χαμόγελα, γαστρονομική πανδαισία, εκρηκτική νυχτερινή ζωή. Όλα αυτά, τυλιγμένα με μια γλυκιά αίσθηση διάχυτου ρομαντισμού, μελαγχολίας και παρακμής, αποτελούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πόλης των «Καλών Αέρηδων»."
Στο αγκυροβόλιο το πλήρωμα της μηχανής είχε μια ακόμη δύσκολη βραδιά μπροστά του. Τα λασπόνερα του ποταμού δημιούργησαν μεγάλα προβλήματα στα ψυγεία ψύξης των μηχανών του πλοίου και κρίθηκε απαραίτητο να καθαρισθούν κατά την διάρκεια της παραμονής στο αγκυροβόλιο. Τελειώνοντας οι εργασίες τροφοδοσίας το πλοίο σήκωσε Άγκυρα και αναχώρησε με πορεία το Banco Chicoiο σημείο όπου συναντά το κανάλι του Buenos Aires αυτό του Montevideo, και συνέχισαν για Recalada Pilot station. Πρόκειται για έναν από τους πιο διάσημους πλοηγικούς σταθμούς, στον κόσμο της θάλασσας και των ναυτικών, που είναι αγκυροβολημένο, στις εκβολές του Rio de la Plata λίγα μίλια νότια του Montevideo της Ουρουγουάης. Οι πλοηγοί ευχαρίστησαν το πλήρωμα για την άριστη συνεργασία στη διακυβέρνηση του πλοίου, και για την ευγενική φιλοξενία που έτυχαν, ευχήθηκαν κάλο ταξίδι, κατέβηκαν στην πιλοτίνα και αναχώρησαν για το πλοίο ξενοδοχείο που βρίσκεται αγκυροβολημένο στη Recalada.
Δυτικά στο βάθος του ορίζοντα αχνοφαινόταν η Punta del Este,  που απλώνετε στη χερσόνησο Maldonado, τμήμα της νοτιοανατολικής Ουρουγουάη με τα ατέλειωτα χιλιόμετρα από λευκές αμμουδιές που χωρίζει τα νερά του Ρίο Ντε λα Πλάτα και του Ατλαντικού Ωκεανού. Τα καφετιά νερά του Ρίο ντε λα Πλάτα, σύντομα έσβησαν μακριά πίσω τους, το πλοίο εισήρθε σε νερά ωκεάνια, αλλιώτικα. Ο ουρανός εκεί φαντάζει ατέλειωτος και η απλωσιά του χώρου κάνει τη ψυχή και το πνεύμα να ανοίγουν. Το φως τονίζει τα περιγράμματα του ωκεανού με τρόπο μοναδικό. Το χρώμα στον ορίζοντα ακτινοβολεί.
Το ταξίδι είχε ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς, και συνεχίστηκε στον ίδιο ρυθμό, με πορεία βόρεια – βορειοανατολική, και με τον νότιο Ατλαντικό ωκεανό ακύμαντο όπως σπάνια τον βρίσκεις αυτή την εποχή του έτους. Τις πρώτες μέρες, ο ήρωας μας όπως ήταν αναμενόμενο αναλώθηκε να έλθει σε επαφή με το νέο μηχανολογικό περιβάλλον του καινούργιου πλοίου και διεισδύοντας στα μυστικά του μηχανοστασίου, να κάνει ακόμη ένα βήμα προς την ολοκλήρωση της επαγγελματικής οντότητάς του. Η εξοικείωση και η εμπειρία, ακόμη και σήμερα παραμένει η πεμπτουσία της επαγγελματικής επιβίωσης στο δύσκολο ανταγωνιστικό περιβάλλον που δραστηριοποιείται.
Συμπλήρωναν την τρίτη ημέρα ταξιδιού στον ανοικτό ωκεανό. Η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη και το λαμπύρισμα της πανέμορφο. Γύρω τους ο ωκεανός κυμάτιζε αργά και ρυθμικά από το ελαφρύ αεράκι του Νοτιά.
Ο ήρωας είναι αξιωματικός φυλακής μηχανοστασίου το βράδυ ετούτο. Περασμένα μεσάνυχτα. Άξαφνα, βαριά σύννεφα σκέπασαν τον έναστρο ουρανό. Οι αστραπές ξέσκιζαν τον ουρανό χωρίς έλεος. Τα σύννεφα πύκνωναν και ο αέρας ούρλιαζε. Περνούσε σφυρίζοντας από την γέφυρα και την τσιμινιέρα του πλοίου ζητώντας να ξεριζώσει ότι βρισκόταν επάνω τους. Ανήσυχος ο ήρωας μας ξεκίνησε για το μηχανοστάσιο την ώρα που άνοιξαν τα επουράνια. Η βροχή έπεφτε τουλούμι, και χτυπούσε με βία το σιδερένιο σκαρί.
Το φαινόμενο ήταν μια βίαιη τοπική καταιγίδα. Η Αbroholos.
«Το δέκατο έκτο αιώνα, οι ναυτικοί προειδοποιούσαν τους συναδέλφους τους όταν πλησίαζαν στους κοραλλιογενείς υφάλους στα ανοιχτά της πολιτείας Bahia, στη Βραζιλία: «Άμπρα ους όλιους!» (Κρατήστε τα μάτια σας ανοιχτά!) Σύμφωνα με την παράδοση, αυτή η συνεχώς επαναλαμβανόμενη προειδοποίηση έγινε το όνομα μιας συστάδας πέντε μικρών νησιών στην περιοχή του αρχιπελάγους Αbroholos.»  

Μια καταιγίδα Abroholos. εμφανίζεται συνήθως από το φθινόπωρο μέχρι το τέλος του χειμώνα για το νότιο ημισφαίριο, ανοικτά των ακτών της ανατολικής Βραζιλίας μεταξύ Cabo de Sao Tome και Cabo Frio. Οι νοτιοανατολικά αληγείς άνεμοι κατά μήκος της Ανταρκτικής και ψυχρά μέτωπα διεισδύουν στις τροπικές περιοχές αποκτούν θερμότητα και υγρασία διασχίζοντας το θερμό ρεύμα στις ακτές της Βραζιλίας προκαλώντας βίαιη καταιγίδα και έντονες βροχοπτώσεις. (Φαινόμενο thundersquall). Χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι προκύπτει γρήγορα, είναι μικρής διάρκειας και εξαφανίζεται γρήγορα και πάλι. Μέσα στη σκοτεινή νύκτα, με τους σφοδρούς ανέμους να σαρώνουν τη θάλασσα ο καπετάνιος για μεγαλύτερη ασφάλεια έφερε το σκάφος δευτερόπλωρα, τα κύματα που ερχόταν έσκαζαν στη μάσκα με δύναμη. Το κλυδωνιζόμενο από τη σφοδρή θαλασσοταραχή καράβι παρουσίασε πρόβλημα στο σύστημα πηδαλιουχίας. Το σκάφος χοροπήδησε πάνω στις κορφές από τα κύματα μ’ ένα τρελό κουπαστάρισμα που του έβαζε νερά στο κατάστρωμα, ζωντανή θάλασσα το σκέπασε. Βρέθηκε έρμαιο στη θαλασσοταραχή, ήταν λες και οι σειρήνες των θαλασσών είχαν βαλθεί να το βουλιάξουν για να γλεντήσουν με τους άμοιρους ναυτικούς στα σκοτεινά και κρύα βάθη του ωκεανού.

Ώρα πολλή δεν έτρεχε στο κύμα το καράβι,
γιατί ήρθ’ ευτύς ο Ζέφυρος, φριχτά λυσσομανώντας,
κι έσπασε η μπόρα και τα δυο του καραβιού τα ξάρτια
κι έπεσε πίσω. Τ’ άρμενα χυθήκανε στ’ αμπάρι.
Και το κατάρτι χτύπησε στου καραβιού την πρύμη,
του κυβερνήτη την κορφή, και του ᾽καμε όλα λιώμα
της κεφαλής τα κόκαλα κι έπεσε μες στο κύμα
σα βουτηχτής ο δύστυχος και πέταξε η ψυχή του.
Ομήρου Οδύσσεια: ραψωδία μ 407- 415 μετ. Σιδέρη

Ο ήρωας μας, παρ΄ όλο το σκαμπανέβασμα άνοιξε τα χέρια του να κρατηθεί και κατάφερε να φτάσει όσο μπορούσε γρηγορότερα στο διαμέρισμα των πηδαλίων.
Κοίταξε με λαχτάρα να δει το μέγεθος του προβλήματος. Απρόσμενα, ο ήχος του αλάρμ από το κεντρικό ηλεκτρικό πίνακα ελέγχου τον ξάφνιασε και τον έκανε να νοιώσει πρόσκαιρη ανακούφιση. Η ένδειξη του προβλήματος ήταν ότι οι δεξαμενές ελαίου τροφοδοσίας των πηδαλίων ήταν κενές. Το λάδι όμως ήταν όλο εκεί στη θέση του δεν έλειπε σταγόνα. Τι είχε συμβεί;
Όταν το σκάφος χοροπήδησε πάνω στις κορφές από τα κύματα η μαγνητική επαφή ελέγχου της στάθμης των δεξαμενών ελαίου πηδαλίων από μια μικρή κατασκευαστική αστοχία μετακινήθηκε έκτος θέσης ελέγχου και έθεσε τα συστήματα έκτος λειτουργίας. Η διαδικασία επαναφοράς απλή και εύκολη. Τα συστήματα τέθηκαν και πάλι σε λειτουργία.
Έβγαλε ένα βαθύ αναστεναγμό που νόμισε πως ακούστηκε μέχρι την γέφυρα και ακόμα μακρύτερα. Ήταν ένας αναστεναγμός ανακούφισης για ότι το πηδάλιο του πλοίου ήταν και πάλι εν λειτουργία μέσα σ’ αυτόν το χαλασμό.
Η βροχή σταμάτησε κι ο αγέρας κόπασε να βρυχάται. Η θάλασσα ήτανε ακόμα φουρτουνιασμένη. Το καράβι συνέχιζε να αγαντάρει στα κύματα που το σαρώνουν. Η φρικτή θαλασσινή τους περιπέτεια, ήταν εκεί παρούσα όταν ο γραμματικός έγραφε στο ημερολόγιο του πλοίου.
«Σήμερα και ώρα 03:30 πλέοντας το πλοίο στις συντεταγμένες 25 μοίρες και 20’ νότια και 43 μοίρες και 50’ δυτικά, ριπαίος άνεμος, συχνός από Απρίλιο έως Οκτώβριο στις ακτές της Βραζιλίας, έφερε καταιγίδα και βίαια καιρικά φαινόμενα τα οποία προκάλεσαν δυνατή βροχή συνοδευομένη από ισχυρό άνεμο με ηλεκτρικές εκκενώσεις,- αστραπές, κεραυνοί, βροντές,- και  χαλάζι. Συνέπεια των δυσμενών και ακραίων καιρικών συνθηκών λασκάρισαν οι αιχμάσεις που συγκρατούσαν το φορτίο από Coils βιομηχανικού χάλυβα στο Νο.3 αμπάρι με συνέπεια το καράβι να πάρει μια μικρή κλίση τριών μοιρών. Το ταξίδι συνεχίζεται με ασφάλεια με προορισμό τον επόμενο λιμένα του Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλίας.»
Τον ήρωα μας το ξημέρωμα τον βρήκε άυπνο ταλαιπωρημένο στο Control Room του μηχανοστασίου, μαζί και ο δεύτερος μηχανικός με τον ηλεκτρολόγο.  Όταν κατάλαβε ότι η σφοδρή καταιγίδα τους προσπέρασε πήρε το δρόμο για τη πρύμνη του πλοίου. Με τι αγαλλίαση έβλεπε τώρα την αφρισμένη θάλασσα, ένοιωθε ότι όλη η πλάση αναγεννιόταν, και όλα όσα τη νύκτα πέρασαν θα γίνουν μια θολή ανάμνηση, μια ελαφριά πνοή αγέρα από τα περασμένα. 

«Καλημέρα» φώναξε χαρούμενος.
Τη φωνή του την πήρε ο άνεμος!
Έκλεισε σχεδόν ολότελα τα μάτια του απέναντι στον άνεμο κι ένιωσε χαρά.
Απογευματινές ώρες το πλοίο έπλεε στη θαλάσσια περιοχή νότια του Ρίο Ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας με κατεύθυνση το εξωτερικό αγκυροβόλιο του λιμένα. Η αγκυροβολία στο εξωτερικό αγκυροβόλιο λόγω της ποιότητας του βυθού-πετρώδης- είναι προβληματική για ασφαλή παραμονή πλοίου όταν επικρατούν κακές καιρικές συνθήκες. Η περιοχή που είναι αγκυροβολημένα τα πλοία δεν είναι αρκετά προστατευμένη από τον άνεμο. Τα πλοία παρασύρονται απ’ την προσήνεμη πλευρά του ακρωτηρίου, κουπαστάρουν επικίνδυνα περιμένοντας για μια θέση σε προβλήτα φορτοεκφόρτωσης. Τα περισσότερα πλοία αν όχι όλα, έχουν τις μηχανές τους σε συνεχή ετοιμότητα αναχώρησης από το αγκυροβόλιο στις κακές καιρικές συνθήκες.
Μετά από μια ήσυχη νύχτα - μακάρια - στην άγκυρα, ο ήλιος αναδυόταν από τον ωκεανό, γεμίζοντας τον γαλάζιο ουρανό με πορτοκαλί λιωμένα τριαντάφυλλα. Η σφοδρή καταιγίδα έμεινε μόνο σαν δυσάρεστη ανάπαυλα, όταν το ταξίδι στο μπλε του ωκεανού ημερεύει το βλέμμα και την ψυχή τους.
Απέναντι στο αγκυροβόλιο εκτείνεται ο Κόλπος Γκουαναμπάρα του Ρίο ντε Τζανέιρο, με τις απέραντες αμμώδεις - μίλια με χρυσή άμμο και όλο το χρόνο ζεστό νερό - ακτές, που χωρίζουν τα καταπράσινα δάση της βροχής από το απέραντο γαλάζιο του Νότιου Ατλαντικού. 

Ανταύγειες ανοιξιάτικου κήπου, άνθη ευφροσύνης σε μέρη μαγικά. Ανέμελη ζωή, ρέμβη αγαλλίασης.
Ήταν ώρα πρωινού καφέ που ο ναυτικός πράκτορας ανέβηκε στο πλοίο μαζί με τις λιμενικές αρχές για τις απαραίτητες επιθεωρήσεις και άδειες που αφορούν προσέγγιση και φόρτωση του πλοίου. Τελειώνοντας το πρατιγάρισμα δόθηκε η αδεία στους επιθεωρητές των ασφαλιστών να ανέβουν και αυτοί στο πλοίο, να εκτιμήσουν τις ζημιές απ’ τη σφοδρή κακοκαιρία. 

Στη συνέχεια όπως συνηθίζεται στο ναυτικό δίκαιο η μετατόπιση του φορτίου στο αμπάρι Νο. 3 θεωρήθηκε «αβαρία», μόνο ως προς το χρόνο αποκατάστασης της στοιβάδας του φορτίου. Αποφασίστηκε να ξεφορτώσουν τα Coils βιομηχανικού χάλυβα στην προβλήτα του λιμένα και να τα ξαναφορτώσουν με ασφαλή αίχμαση. 

Μοιάζει με ώρες δουλειάς,  που δεν θα ολοκληρωθεί σε λιγότερο από μια εβδομάδα.
Αυτό κι αν είναι καλό νέο για το πλήρωμα.
Πέρασε ένα ήρεμο διήμερο παραμονής στο αγκυροβόλιο και το πλοίο μεθ' όρμισε εσωτερικά του λιμένα στη προβλήτα φόρτωσης.
Τα ευχάριστα νέα συνέχισαν να  καταφθάνουν κατά ριπές, χαρίζοντας στιγμές ενθουσιασμού στο πλήρωμα. Πρώτη ευχάριστη έκπληξη είχε να κάνει με την προβλήτα φόρτωσης, ήταν δίπλα στην κεντρική πλατεία την φημισμένη Praça Mauá,  η καρδιά της πόλης, το κέντρο όπου ιδρύθηκε το Ρίο. Δεύτερη ευχάριστη έκπληξη το φορτίο θα καθυστερούσε να έλθει στο πλοίο.  

Το φορτίο ήταν ράβδοι αλουμινίου.
Στο λιμάνι φόρτωσης μεταφερόταν με σιδηροδρομικό δίκτυο από το εσωτερικό της χώρας.
Οι τελευταίες ισχυρές βροχοπτώσεις και φονικές πλημμύρες έφεραν κατολισθήσεις προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές στο δίκτυο μεταφοράς με αποτέλεσμα ν’ απαιτείται αρκετός χρόνος αποκατάστασης.
Το ταξίδι με προορισμό το Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας αποτελεί όνειρο Ζώης κάθε ταξιδιώτη και όχι μόνο. Του ήρωα μας και του υπόλοιπου πληρώματος υλοποιήθηκε ταυτόχρονα με την επαγγελματική τους απασχόληση. Αυτή η γωνιά του Ατλαντικού κρύβει μαγείες μοναδικές. Η αναφορά και μόνον στο όνομα της πόλης προκαλεί ευχάριστους συνειρμούς και πυροδοτεί αχαλίνωτες φαντασιώσεις. Η γοητεία που ασκεί στον κόσμο είναι ακαταμάχητη. Το Ρίο ντε Τζανέιρο παραπέμπει σε κάτι το συναρπαστικό σχεδόν παραμυθένιο. Είναι δύσκολο να το περιγράψεις με λόγια. Ότι και να πεις θα είναι λίγο. Αν δεν το επισκεφτείς και αν δεν δεις με τα ίδια σου τα μάτια τη γωνιά αυτή της Γης, δύσκολα αποδέχεσαι τις ταξιδιωτικές περιγραφές.
Πόλη για «ανήσυχους» ταξιδιώτες.
Ο καπετάνιος λησμόνησε την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό του για συνετή ζωή και γύρισε στα παλιά του. Κάθε βράδυ, κοιμόταν στην αγκαλιά της τελευταίας ερωμένης του,  δίπλα στο ζεστό γυμνό κορμί της ξεχνούσε κάθε τι που τον βασάνιζε. Οι προηγούμενοι όρκοι του ξεχάστηκαν, σκορπίστηκαν μακριά, τις παρέσυρε ο γρήγορος άνεμος. Κι όμως δεν ένιωθε ένοχος, καθώς καταπατούσε τις υποσχέσεις που ὁ ίδιος είχε δώσει. Τέτοιες υποσχέσεις είναι μόνο για τους ναυτικούς που δεν συνάντησαν λιμάνια ορόσημα - συναρπαστικά με φλογερό ταμπεραμέντο - σύμβολα διασκέδασης, όπου οι ηδονές προσφέρονται απλόχερα. Όποιος τα συνάντησε μαθαίνοντας, δεν χρειάζεται τέτοιες υποσχέσεις.
Ο λοστρόμος από την πρώτη μέρα βρέθηκε με μια κοπέλα. Το κορίτσι μιλώντας του γλυκά στην απαλή, τραγουδιστή της γλώσσα, τον μάγεψε μόλις την πρώτο-αντίκρισε.
Το χαμόγελό της μαγευτικό, η επιδερμίδα της είχε το χρώμα σοκολάτας, τα μαλλιά της μακριά, μέχρι την μέση της, πυκνά και μαύρα σαν τον έβενο. Όμως τα μάτια της ήταν που έκαναν τον λοστρόμο  να ξεχάσει τις φουρτούνες που πέρασαν όταν μέρες ολόκληρες ταξίδευαν με άσχημο καιρό. Στα μεγάλα της μάτια μέσα ήταν κρυμμένα όλα τα αστέρια του ουρανού. Ένιωσε σαν να τον καλούσαν να χαθεί στα βάθη τους, σαν να ήταν εκεί φυλαγμένες όλες οι ηδονές του κόσμου και όλες οι περιπέτειες που αναζητούσε.
Του ήρωα μας έκλεψε ένα κομμάτι της καρδιάς του ο χαρακτηριστικός γρανιτένιος όγκος. Ο Κώνος από Ζάχαρη (Pao de Acucar)
Ας μάθουμε γιατί.
Ο Sugarloaf Mountain (Pao de Acucar) είναι ένα εντυπωσιακό φυσικό ορόσημο με θέα στο Ρίο ντε Τζανέιρο και βρίσκεται στην είσοδο του κόλπου Guanabara. Γνωστό ως Pao de Acucar στα πορτογαλικά, είναι το όνομα για το μοναδικό σχήμα του που μοιάζει με μια παραδοσιακή μορφή συσκευασίας της ραφιναρισμένης ζάχαρης που χρησιμοποιούσαν κατά τον 19ο αιώνα. Ο ψηλός κώνος  είναι ένας μονόλιθος. Αποτελείται από γρανίτη και χαλαζία με κυκλική κορυφή. Για να φτάσετε στην κορυφή, η πρόσβαση γίνεται με τελεφερίκ και η διαδρομή περιλαμβάνει δύο στάσεις. Το πρώτο ανεβαίνει στο μικρότερο Morro da Urca, 220 μέτρα ύψος. Το δεύτερο ανεβαίνει στο Pao de Acucar στα 396 μέτρα. Στην πρώτη βλέπει κανείς τον κόλπο Guanabara και τον ωκεανό που κόβει σαν δαντέλα τις ακτές. Οι λόφοι που υψώνονται πάνω από την πόλη μοιάζουν να είναι καλυμμένοι με ένα παχύ πράσινο χαλί και οι σχηματισμοί των σύννεφων φτιάχνουν ένα απόκοσμο σκηνικό. Στη δεύτερη, όπου είναι και η κορυφή, μπορείς  να απολαύσειs ένα συναρπαστικό θέαμα.
Η θέα κόβει την ανάσα.
Στο βάθος διακρίνεται το σύμβολο του Ρίο, το άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή.
Οι επισκέπτες από τον θάλαμο του Τελεφερίκ μπορούν να παρακολουθήσουν τους αναρριχητές για Sugarloaf και τα άλλα δύο βουνά της περιοχής: Morro da Babilonia, και Morro da Urca. Μαζί, αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες αστικές περιοχές αναρρίχησης στον κόσμο. Ο Sugarloaf είναι για τους αναρριχητές ίσως το πιο δημοφιλής προορισμός στο Ρίο με περισσότερες από πενήντα αναρριχητικές διαδρομές της και στις τέσσερις πλευρές. Οι διαδρομές είναι μια μεγάλη ποικιλία.
Ο ήρωα μας, ένοιωσε μέσα του την ζήλια να τον πλημμυρίζει μέχρι μυελού οστών. Δεν ήταν ζηλόφθονος, νιώθει απλά το τσίμπημα της ζήλιας επειδή κ’ αυτός  ένοιωθε αυτό το συναίσθημα που πλημμυρίζει τον αναρριχητή. Το μόνο, και αληθινό τους αίτημα, είναι πως θέλουν ν’ ανέβουν στην κορυφή. Χωρίς όριο, χωρίς φόβο, χωρίς συστολή, απελευθερωμένοι από κάθε επίγεια άγκυρα, κάθε μορφής. Και ξέρουν, πως για να γίνει αυτό, πρέπει να κάνουν μικρά και σταθερά βήματα, πρώτα να κατανοήσουν κάθε κερδισμένο εκατοστό προς την κορυφή και μετά να συνεχίσουν. Στην προσπάθεια τους ο άνεμος γίνεται ψιθύρισμα στα πρόσωπα τους. Μπορούν να αισθάνονται ελεύθεροι! Μπορούν να μάθουν να νικάν. Κανείς τους δεν θέλει τιμές. Δεν επιθυμεί να γίνει αρχηγός. Θέλουν μόνο να μοιραστούν το μεγαλείο της  προσπάθειας να δείξουν τους ορίζοντες που απλώνονται μπροστά τους. Διαλέγουν τον επόμενό στόχο μέσα τους από τα όσα μαθαίνουν σε τούτον. Αν δεν μάθουν κάτι, τότε ο επόμενος θα είναι όμοιος με τούτον, με τους ίδιους φραγμούς που θα πρέπει να ξεπεράσουν.
Οι περιπέτειες του ήρωα μας δεν σταματούν εδώ. Υπάρχουν και άλλες στη μνήμη. Ο ήρωας μας όμως, δεν είναι μονοδιάστατος. Δεν είναι ούτε καν ένας. Είναι πολλοί, είναι όλοι οι ναυτικοί μας, οι οποίοι έστω κι αν πέρασαν πολλά κοντά στη γαλάζια τους κυρά, εξακολουθεί να τους λείπει το κύμα, η αλμύρα πάνω στα ρούχα τους, στο πετσί τους, το καινούργιο και το άγνωστο.
Όσοι έζησαν απ' τη θάλασσα, σπάνια διατήρησαν μόνο επαγγελματική σχέση μαζί της. Κατά κανόνα την αγάπησαν, τη μίσησαν ή και τα δύο.

"Σκυφτός στο δειλινό
ρίχνω τα δίχτυα μου θλιμμένα
στα ωκεάνια μάτια σου"
(Pablo Neruda)  

Apopse Tous Naytikous Silogiounte

Ήταν Σεπτέμβριος του 2001, μόλις ενάμιση χρόνο μετά την έναρξη της νέας χιλιετίας (η οποία τυπικά ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2001), και σημαδεύτηκε από ένα γεγονός που άλλαξε ριζικά την παγκόσμια ιστορία, την ασφάλεια και την καθημερινότητα μας. Οι Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Το πρωί της Τρίτης 11 Σεπτεμβρίου 2001, 19 τρομοκράτες της Αλ Κάιντα πραγματοποίησαν συντονισμένες αεροπειρατείες σε τέσσερα αεροσκάφη στις ΗΠΑ. Δύο αεροσκάφη προσέκρουσαν στους Δίδυμους Πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη, προκαλώντας την κατάρρευσή τους. Ένα τρίτο αεροσκάφος έπεσε στο Πεντάγωνο στην Ουάσινγκτον. Το τέταρτο αεροσκάφος (πτήση 93) συνετρίβη σε πεδίο στην Πενσυλβάνια μετά από εξέγερση των επιβατών. Σχεδόν 3.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις επιθέσεις. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν στο «Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας», συμπεριλαμβανομένης της εισβολής στο Αφγανιστάν τον Οκτώβριο του 2001.

Η 11η Σεπτεμβρίου οδήγησε σε δραστική αύξηση των μέτρων ασφαλείας στις αερομεταφορές παγκοσμίως, αλλαγές στη διεθνή πολιτική και οικονομική αβεβαιότητα. Ήταν μια στιγμή που σηματοδότησε το τέλος μιας περιόδου σχετικής ανεμελιάς για τη νέα χιλιετία και την είσοδο σε μια νέα εποχή γεωπολιτικής έντασης. Σύμφωνα με αναλύσεις, ο κόσμος, παρά τις κρίσεις, συνεχίζει να καθοδηγείται από έναν αέναο κύκλο παραγωγής και κατανάλωσης, συχνά αμέριμνος για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες και η κατανάλωση συχνά συγχέεται με την ευτυχία.

Ήταν ένα λαμπερό απόγευμα και το άπλετο φως του φωτοδότη Ήλιου τόνιζε την ένταση και την ομορφιά του απογεύματος που πολύ αγαπητός και εκλεκτός συνάδελφος του ναυτικός πάντρευε την πανέμορφη κόρη του .

Το Μυστήριο τελέστηκε παρουσία συγγενών και φίλων με τους νεόνυμφους να λάμπουν από χαρά και να δίνουν όρκους αιώνιας πίστης και αγάπης ενώ οι προσκεκλημένοι με εγκάρδιες και φιλικές ευχές τους ευχήθηκαν το ζευγάρι να είναι πάντα ευτυχισμένο και αγαπημένο και η ζωή τους να είναι μια διαρκής γιορτή! Πανευτυχείς και οι γονείς τους καμάρωναν εμφανώς συγκινημένοι όταν φίλοι και συγγενείς τους εύχονταν. «Η ώρα η καλή! Να ζήσουν τα παιδιά και να τους καμαρώσετε όπως επιθυμείτε. Υγεία και κάθε καλό στην οικογένειά σας».

Η εκκλησία που έλαβε χώρα ο γάμος είναι σε μία μοναδική και ειδυλλιακή τοποθεσία στα βορειοανατολικά της Αττικής δίπλα στο ποτάμι του Κηφισού με πανοραμική θέα τις παρυφές της καταπράσινης Πάρνηθας που προσέδιδε μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα στον γάμο, συνδυάζοντας την πνευματικότητα με την ομορφιά του τοπίου. Το φυσικό περιβάλλον της περιτριγυρισμένο από πεύκα και με πανοραμική θέα δημιουργούσε μια αίσθηση γαλήνης και πολυτέλειας και ένα τέλειο σκηνικό για αξέχαστες φωτογραφίες και μια ρομαντική τελετή που μας έμεινε αξέχαστη. 

Η γαμήλια δεξίωση ήταν μια κλασική, ειδυλλιακή εικόνα γαμήλιας δεξίωσης σε κτήμα, η οποία σήμερα αποτελεί δημοφιλή επιλογή για ζευγάρια που επιθυμούν μια ξεχωριστή γιορτή. Τη δεξίωση τη χαρακτήριζε η άριστη φιλοξενία η υψηλού επιπέδου υπηρεσίες catering, η διακόσμηση και οργάνωση για τους πολυπληθείς καλεσμένους. Η ιδιωτικότητα του κτήματος επίτρεψε τη μουσική και το γλέντι χωρίς περιορισμούς ώρας, προσφέροντας μια αξέχαστη εμπειρία στο αποκορύφωμα του γαμήλιου εθίμου. Η τελετή, κατά κοινή ομολογία, ήταν κάτι παραπάνω από λαμπρή. Ήταν εντυπωσιακή.

Ανάμεσα στο πλήθος απ’ τους παρευρισκόμενους  προσκεκλημένους παρευρέθηκε και ο καπετάν Γιάννης συνοδευόμενος απ’ την αξιότιμο σύζυγο του.

Ο φίλος μας την ήμερα εκείνη εμφανώς συγκινημένος από την απρόσμενη συνάντηση τους, πιάνει το χέρι του καπετάν Γιάννη δυνατά με τα δυο του χέρια και τον χαιρετά με θέρμη. Έχουν περάσει ήδη πάνω από δέκα χρόνια από τότε που φίλοι και συνεργάτες ταξίδευαν περιπλανώμενοι στις θάλασσες αντάμα. Απόψε βρίσκονται και πάλι μαζί. Πόσα χρόνια πίσω πηγαίνει... Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα από τότε. ... Μα να που τελικά οι μνήμες βρίσκουν αφορμή να επιστρέψουν.

Απόψε που συναντιούνται ξανά και θυμούνται τα παλιά, αποσυνδέονται από το περιβάλλον και επανασυνδέονται σε μια νοσταλγική ατμόσφαιρα, όπου αναπολούν τις κοινές τους εμπειρίες του παρελθόντος, όπου η μνήμη τους ζωντανεύει και η αποψινή επανασύνδεση τους δίνει τελικά την αφορμή να μπουν σε διαδικασία συναισθηματικής αναδρομής, και σε μια περιπλάνηση σε περασμένες εποχές οι οποίες έχουν μείνει μέσα τους ανεπηρέαστες από τη φθορά του χρόνου. Οι αναμνήσεις τους αυτές λειτουργούν συχνά ως καταφύγιο στις δυσκολίες της ζωή τους, αλλά κάποιες φορές μπορεί να δημιουργούν και μια παγίδα νοσταλγίας, θυμίζοντας τους παλιές και δύσκολες ημέρες. Όπως τότε σε μια δύσκολη και καθοριστική περίοδο στο κοινό τους μπάρκο, που σφυρηλάτησε δεσμούς αλληλεγγύης,  και το κοινό τους μπάρκο δεν ηταν μόνο το ναυτικό τους ταξίδι, αλλά συμβολίζε κοινές πορείες που τους αφησε ανεξίτηλα σημάδια, οταν έζησαν μαζί έντονες καταστάσεις, όπως συτές που μοιράζονται αποψε μέσα από τις προσωπικές τους μαρτυρίες. Ο καπετάν Γιάννης ήταν ο πλοίαρχος του σκάφους και αυτός ο Πρώτος μηχανικός και δημιουργηθηκε μια βαθιά φιλία, που δημιουργείται όταν οι άνθρωποι «μοιράζονται» την ίδια μοίρα.

Σήμερα στο κτήμα κάθισαν πλάι-πλάι στις καρέκλες και έγιναν για λίγες στιγμές ένα ξεχωριστό κομμάτι της χαρούμενης μεγάλης παρέας, που απολάμβανε με βουλιμία την καταναλωτική της συνήθεια των καιρών. Ήταν η γλυκιά εκείνη ώρα που το δειλινό είχε αρχίσει να δίνει τη θέση του στο σούρουπο κι όπως το γκριζοπράσινο βουνό γέρνει πάνω από το κτήμα, όλος ο ουρανός χρυσίζει.

Η σκηνή της μνήμης τους άνοιξε τις πόρτες της στο χθες με πρωταγωνιστές τους ίδιους και το υπόλοιπο πλήρωμα του πλοίου της εποχής εκείνης, που εδώ και χρόνια τώρα είχαν περάσει στη λήθη. Και όταν η εικόνα καθάρισε, για λίγο όλα του φάνηκαν σαν να ήταν ίδια με τότε.

Όμως δεν ήταν...

«Ειν’ ο χρόνος ο τροχός που γυρνά η το χνάρι π' αφήνει πίσω;»

Η ζωή είναι όπως οι εναλλαγές των εποχών. Η ζωή είναι το ασταμάτητο πέρασμα του χρόνου. Τίποτε δεν είναι ίδιο όπως πριν. Αφού η ζωή δεν είναι σταθερή δεν μπορεί και ο ίδιος ο άνθρωπος να είναι σταθερός. Δεν μπορεί ούτε οι σχέσεις των ανθρώπων να είναι πάντα σταθερές. Είναι αμφίδρομη, αυτή η αέναη αλλαγή της ζωής και του ανθρώπου που κυκλοφορεί μέσα σ’ αυτήν. Ο άνθρωπος αλλάζει επειδή αλλάζει η ζωή και η ζωή αλλάζει μαζί με τον άνθρωπο. Είμαστε καμωμένοι σαν όντα να κινούμαστε, να υπάρχουμε με αυτό τον τρόπο.

Ο καπετάν Γιάννης όπως από πάντα τον θυμάται, ένας ευχάριστος άνδρας, πλημμυρισμένος στη ψυχή του από ευγενικά και όμορφα συναισθήματα που δεν δίσταζε στιγμή να τα δείξει. Ο καλός χαρακτήρας λένε είναι η καλύτερη ανάμνηση. Αυτούς που αγάπησες θα τους θυμάσαι για πολύ αφού έχεις χαράξει το όνομα τους στην καρδιά σου. Δεν θεωρείτο τυχαία αξιαγάπητος πλοίαρχος στον ναυτικό κόσμο της ελληνικής ποντοπόρου εμπορικής ναυτιλίας. Αυτό δε το αποδείκνυε η αναγνώριση που έχαιρε, μέσα από τη ανιδιοτελή συνεργασία του με τα πληρώματα του. 

Κεντρικός του άξονας που τον καθοδηγούσε στις συνεργασίες του ήταν η αίσθηση του καθήκοντος και πως πρέπει να παλέψεις για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη και την εκτίμησή. Και όταν το κάνεις θα έχεις όχι απλά έναν συνεργάτη αλλά, έναν φίλο.
Αυτός ο δεσμός των ναυτικών είναι που τους κάνει να πιστεύουν ότι κάποια πράγματα δεν σβήνουν ποτέ, όπως η συντροφικότητα που εξελίσσεται σε αληθινή φιλία, φιλία που δεν έχει φραγμούς και μπορεί να κάνει ακόμη και θυσίες στις αντίξοες συνθήκες εργασίας και να τους θυμίζει ότι όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος. 

Όταν έχεις έναν σκοπό ….την επιβίωση… αυτός είναι που σε καθοδηγεί τις δύσκολες ώρες, υπογραμμίζοντας συχνά την ασημαντότητα του ανθρώπου μπροστά στην απεραντοσύνη της φύσης.
..........Τριγύρω στο κτήμα το γλυκό άρωμα από τα λουλούδια ανακατεύεται με την αψιά μυρωδιά του χόρτου, και τ' αστέρια αστραφτερά διαμάντια αιωρούνται πάνω από το βουνό. Εκείνες τις στιγμές οι δυο τους ζούσαν τόσο έντονα το παρελθόν, που το παρόν δεν τους ενδιέφερε πια σχεδόν καθόλου, και τα επόμενα λεπτά έπιασαν τους εαυτούς τους να κάνουν αναδρομές ξετυλίγοντας το μίτο των συλλογισμών τους.
…….Είναι οι πρώτες ημέρες του Μαΐου 1988. 

Το «Leader» ένα εμπορικό πλοίο που είχε ναυλωθεί από εταιρεία ιαπωνικών συμφερόντων, άφησε τα αλμυρά νερά του κόλπου Penobscot και συνεχίζει τον υδάτινο δρόμο του για την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών και τελικό προορισμό τον λιμένα Hamilton στη Λίμνη Οντάριο.
Ο πάγος στις λίμνες έχει λιώσει απ’ τον Απρίλιο, έτσι ώστε φορτηγά πλοία μπορούν να κάνουν ταξίδια μέσα από τις λίμνες. Τα ταξίδια με φορτηγά πλοία στις μεγάλες λίμνες δεν είναι μια συνήθης εμπειρία. Είναι κάτι που τα πληρώματα των φορτηγών πλοίων θα θυμούνται για το υπόλοιπο της ζωής τους, ένα ταξίδι χιλιάδων ναυτικών μιλίων ιδιαίτερα συναρπαστικό. Ταξιδεύοντας τη μεγαλύτερη έκταση του γλυκού νερού στον κόσμο, στις δροσερές νύχτες με τη λαμπρότητα των αστεριών του βορά, νιώθεις την ειρήνη στη μοναξιά του τοπίου και βυθίζεσαι στην ομορφιά και το μυστήριο του φυσικού κόσμου.Είναι ένα μεγαλοπρεπές τοπίο που περιλαμβάνει εκατομμύρια εκτάρια ακτής και νησιών. Είναι δύσκολο να οριστεί μέσα σε λίγες λέξεις το προφίλ μιας από τις μεγαλύτερες γεωγραφικές περιοχές της Β. Αμερικής. Από το Cabot trail Nova Scotia μέχρι το Montreal και από το Montreal μέχρι το Chicago και το Lake Superior Canal at Duluth, κάθε περιοχή έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Μοναδικής ομορφιάς δάση, πανέμορφες δαντελωτές παραλίες, λίμνες και ποτάμια συνθέτουν ένα εξαιρετικό φυσικό τοπίο γεμάτο εναλλαγές. Από τη μεγαλοσύνη και την ορμητικότητα του ST Laurence River ταξιδεύεις στους υδάτινους όγκους των μεγάλων λιμνών.
Το ταξίδι τους ξεκίνησε με αρκετά καλούς οιωνούς. Όποιος έχει δει τις μεγάλες λίμνες θα ξέρει γιατί. Η λίμνες τις ημέρες αυτές ήταν ήρεμες, μπροστά στα μάτια τους απλώνεται ένα υπέροχο θέαμα μέσα σε μια φανταστική πανδαισία χρωμάτων και σχημάτων, μπορούν να θαυμάσουν το μεγαλειώδες ξύπνημα της Φύσης από τη χειμερία της νάρκη. Δεν είναι μόνο το μεγαλύτερο σώμα του γλυκού νερού στον πλανήτη είναι, τα πιο όμορφα κρύα, καθαρά νερά. Υπάρχουν περιοχές που το μάτι αναζητεί μάταια για έναν ορίζοντα. Τα πρωινά, ομίχλη κυλά στην ενδοχώρα, αργότερα που ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά, φωτεινός χρυσός απλώνεται στην υγρή επιφάνεια, χρώματα βάφουν τα νερά κι ολοένα αλλάζουν, κάθε στιγμή, σαν να λιώνουν μες στ’ αλαφρά κύματα. Τα απογεύματα, οι άνεμοι που φυσούν από τη θάλασσα σηκώνουν λευκά προβατάκια από κύματα σε τουρκουάζ νερά και γλάροι χοροπηδούν στις μεγάλες παραλίες. Οι βραδιές φέρνουν ηρεμία, δροσιά και γαλήνη, ο ουρανός γεμίζει, τ’ αστέρια είναι αμέτρητα, αιωρούνται, μια φωτεινή αναπνοή απλώνεται στο διάστημα. Αυτή την εικόνα έχουν μπροστά τους. Ζωντανή. Επαναλαμβανόμενη. Την αναπολούν και ταξιδεύουν μακριά.
Η λίμνη Οντάριο βρίσκεται στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών μεταξύ των ΗΠΑ και του Καναδά. Σε αυτήν την περιοχή βρίσκονται και άλλες μεγάλες λίμνες (Σουπήριορ, Χιουρόν, Μίσιγκαν, Ήρι) και μαζί, περιέχουν το 50% του γλυκού νερού του πλανήτη μας. Οι λίμνες αυτές συγκέντρωσαν γύρω τους μεγάλο πληθυσμό από την πρώτη στιγμή που οι Ευρωπαίοι έφτασαν στην Αμερική. Στην αρχή το περιβάλλον ήταν άγριο αλλά με τον καιρό τα ανθρώπινα έργα περιόρισαν τα μεγάλα δάση και οι κάποτε άδειες πεδιάδες γέμισαν από αγροκτήματα και πόλεις.
Η πόλις του Χάμιλτον βρίσκεται εγκολπισμένη στη νοτιοδυτική γωνία της λίμνης Οντάριο, στο άκρο της χερσονήσου Niagara και αναδιπλώνεται γύρω από το δυτικότερο τμήμα της. Η περιοχή έχει σημαντική οικονομική δραστηριότητα είναι το πιο ανεπτυγμένο βιομηχανικά τμήμα της χώρας. Με εξήντα τοις εκατό του χάλυβα του Καναδά να παράγεται στο Χάμιλτον, η πόλη έχει γίνει γνωστή ως η πρωτεύουσα χάλυβα του Καναδά.
Ξεκίνησε η φόρτωση χάλυβος στο πλοίο με τη μορφή των σπειρών (coils), και με προορισμό εκφόρτωσης τον λιμένα Μatsuyama της Ιαπωνίας.
Μεγάλες ποσότητες χάλυβα μεταφέρονται δια θαλάσσης. Μέρος αυτής της ποσότητας αποστέλλονται με τη μορφή των σπειρών (coils). Σε πολλές περιπτώσεις, αυτές οι σπείρες χάλυβα είναι εξαιρετικά μεγάλες, που ζυγίζουν μέχρι 20 τόνους. Η φόρτωση και στοιβασία των σπειρών (coils) αυτού του μεγέθους παρουσιάζουν μια σειρά από δυσκολίες. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι μεγάλη προσοχή ασκείται προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι δομές στις οροφές των δεξαμενών των πλοίων δεν είναι υπερφορτωμένες, και ότι η στοιβασία είναι επαρκώς ασφαλής για το ταξίδι.
Η διαδρομή του πλοίου προς της έξοδο από τις λίμνες στον Ατλαντικό ωκεανό μέσω του ποταμού ST Laurence ήταν εντυπωσιακή με εναλλαγές σε όλο το σκηνικό που θύμιζαν ζωγραφικό τοπίο. Ενώ το πλοίο πλησίαζε στο Cabot Trail και άφηνε πίσω του τον μεγάλο ποταμό οι χρωματισμοί του τοπίου άλλαζαν κάθε τόσο καθώς τα σύννεφα προσπαθούσαν να κρύψουν τον Ήλιο που κατά διαστήματα έριχνε μερικές ακτίνες φωτός στα παγωμένα νερά. Η φύση έχει προικίσει απλόχερα αυτή τη γωνιά της Γης δημιουργώντας μια δαντέλα από πράσινες ακτές που ανακατεύονται και κονταροχτυπιούνται με το θαλάσσιο στοιχείο, θαρρείς σ' έναν αέναο αγώνα κυριαρχίας. Και ο αέρας όμως δεν περνά απαρατήρητος, καθώς παίζει κι αυτός τα δικά του παιχνίδια συμμετέχοντας με τον τρόπο του και το ασταμάτητο βουητό του στο όλο σκηνικό επεμβαίνοντας στην παλέτα της φύσης.
Ο ουρανός ήταν καθαρός -γαλάζιος κι' ηλιόλουστος- το ανοιξιάτικο μεσημέρι, το πλοίο, έπλεε άνετα, ολοταχώς στα ανοιχτά του Cabot Strait, και εισέρχεται στον «ωκεανό»* με προορισμό ενδιάμεσο τον πιο γνωστό πορθμό της Γης, αυτός του Γιβραλτάρ που χωρίζει Ευρώπη και Αφρική και ενώνει τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό ωκεανό. Οι επόμενες ημέρες του ταξιδιού κύλησαν ήρεμα ο καιρός ήσυχος η θάλασσα λάδι.
*«O Χριστόφορος Κολόμβος, υπήρξε ο πρώτος θαλασσοπόρος που έδωσε την πραγματική σημασία στη λέξη «Ωκεανός». Πριν από αυτόν, οι ναυτικοί αναγκάζονταν να ταξιδεύουν για μήνες κατά μήκος των ακτών από φόβο να ξανοιχτούν στην ανοικτή θάλασσα.»
Έτσι κυλούσαν οι μέρες, έχουν διανύσει μια εβδομάδα γαλήνης και μοναξιάς, ταξιδεύοντας μες στην υγρή άνοιξη του ωκεανού, το πλοίο προσεγγίζοντας το Γιβραλτάρ βρέθηκε μπρος στο κατώφλι της μεσογείου θαλάσσης, έτοιμο να πλεύσει μέσα στη φιλόξενη αγκαλιά της, στην άπλετη δροσιά της.
Εξαίσια μέρα στη Μεσόγειο ξημέρωσε. Ο Ήλιος την διατρέχει και στεγνώνει τις σταγόνες της δροσιάς. Ούριος άνεμος, ξαστερωτής φυσούσε, Ζέφυρος απαλός, καλοδεχούμενος, ευφορία σκορπούσε κ’ αγαλλίαζαν οι τόποι, δρόσιζε και η θάλασσα μεταξωτό ρυτιδωμένο από τα χάδια και φιλιά του.
Πέντε μέρες αργότερα και πριν πέσει απαλά το σούρουπο το πλοίο διασχίζει την διώρυγα του Σουέζ. Οι Αιγύπτιοι πραματευτάδες που διαλαλούνε την πραμάτεια τους στα πλοία αποτελεί αναπόσπαστη παρουσία, είναι μια διαχρονικότητα στο κανάλι του Σουέζ. Κατέφθαναν στα πλοία με μικρές βάρκες γεμάτες από πολύχρωμα είδη, προσεγγίζοντας όποιον ενδιαφέρεται να αγοράσει. Οι αλουέδες των πλοίων μετατρέπονταν σε πολύβουο παζάρι. Η γραφική παρουσία τους και το πηγαίο τους χιούμορ, έχει μείνει χαραγμένο στη θύμηση σε πολλές γενιές ναυτικών που διασχίζουν το κανάλι. Τα πληρώματα των πλοίων καθώς αποτελούσαν την πελατεία τους, διηγούνται ανέκδοτες ιστορίες που περνούν από στόμα σε στόμα και φανερώνουν την αυθεντική ανατολίτικη παρουσία του παζαριού με πραματευτές που διαφήμιζαν τα προϊόντα τους, αλλά και την εύστοχη ετοιμολογία τους.
«Εδώ καπετάνιο παντελόνι κοντό μανίκι, όμορφο, καλό.»
Μηχανικός παζαρεύει μια βαλίτσα δερμάτινη. Με τα πολλά παζάρια την αγόρασε στα τελειώματα του παζαριού –στην έξοδο του πλοίου-. Αφού την περιεργάστηκε καλύτερα στην καμπίνα του ανακαλύπτει ότι η βαλίτσα είναι μια πολύ φθηνή απομίμηση.
Τρέχει να προλάβει τον πραματευτή, ο όποιος ήδη έχει μαζέψει την πραμάτεια του και έχει αποβιβαστεί στην λέμβο του. Κρεμασμένος στην κουπαστή έξαλλος φωνάζει στον Αιγύπτιο.
«Ρε χαραμία (κλέπτη) η βαλίτσα είναι ψεύτικη, από χαρτί είναι».
«Μάστορα μην φωνάζεις», του άπαντα ο Αιγύπτιος ατάραχος.
«Από χαρτί άλλα τι χαρτί, ακριβό χαρτί» (εκατό δολάρια), και αναχωρεί γεμάτος ικανοποίηση λάμνοντας την βάρκα.
Ταξιδεύουν δυο εβδομάδες. Βγαίνοντας από το μεγάλο κανάλι και αφήνοντας πίσω το Σουέζ εισέρχονται στην ερυθρά θάλασσα.
«Η Ερυθρά Θάλασσα είναι η μακρόστενη υδάτινη μάζα που χωρίζει τη βορειοανατολική Αφρική από την Αραβική Χερσόνησο. Περιλαμβάνει τους δύο βραχίονες που είναι γνωστοί ως Κόλπος του Σουέζ και Κόλπος της Άκαμπα. Αποτελεί τμήμα του μεγάλου γεωλογικού ρήγματος που είναι γνωστό ως η Ρηξιγενής Κοιλάδα. Λόγω του γρήγορου ρυθμού εξάτμισης που επικρατεί, τα νερά αυτής της θάλασσας είναι πολύ αλμυρά. Οι ισχυροί άνεμοι, οι απότομες μεταβολές στη διεύθυνσή τους και η ύπαρξη μεγάλων υφάλων καθιστούν επικίνδυνη την πλεύση στην Ερυθρά Θάλασσα.»
Πλησιάζοντας το στενό του Bab-el-Mandeb, αξημέρωτα, δυο μέρες αργότερα, το πλήρωμα ξύπνησε από τις αγκάλες του Μορφέα με βροντές και μπουμπουνητά. Χαλασμός. Ανοίξανε ξαφνικά οι ασκοί του Αίολου, μία σκοτεινή ανταριασμένη μέρα με νοτιά πρόβαλε στον ορίζοντα. Το πλοίο συνάντησε σφοδρή θύελλα με ανέμους που έπνεαν με ταχύτητα τουλάχιστον 120 χιλιομέτρων την ώρα με αποτέλεσμα να ταξιδεύει όρτσα στον καιρό με χαμηλή ταχύτητα.
Το Bab-el-Mandeb, «Πύλη των Δακρύων» στα αραβικά, είναι ένα στενό που βρίσκεται μεταξύ της Υεμένης στην Αραβική Χερσόνησο και Τζιμπουτί, βόρεια της Σομαλίας στο Κέρας της Αφρικής, και συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα προς τον Κόλπο του Άντεν. Το στενό αντλεί το όνομά του από τους κινδύνους για τη ναυσιπλοΐα, ή, σύμφωνα με μια αραβική παράδοση, από τους αριθμούς που πνίγηκαν από το σεισμό που χώρισε την Ασία και την Αφρική. Η Περιοχή πλήττεται από αλλεπάλληλα κύματα θυελλωδών ανέμων από το Μάιο ως το Σεπτέμβριο, τους μουσώνες, (περιοδικοί άνεμοι, που δημιουργούνται μεταξύ του Ινδικού ωκεανού και των ηπείρων).
Το πλοίο για τρίτη μέρα συνέχιζε το ταξίδι του κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες, εισερχόμενο στον κόλπο του Άντεν οι κλυδωνισμοί του έγιναν πιο έντονοι λόγω της συνεχιζόμενης κακοκαιρίας και του έντονου κυματισμού.
Τα μετεωρολογικά δελτία που λαμβάνουν προβλέπουν πως η κακοκαιρία θα συνεχιστεί για το επόμενο διάστημα με τους παρατεταμένους μουσώνες.
Την τέταρτη ημέρα της κακοκαιρίας διαπλέουν το αφρικάνικο κέρας (horn of Africa) και την νήσο Σοκότρα (Socotra Island) και βρίσκονταν πλέον στον ινδικό ωκεανό. Τα γιγαντιαία κύματα του ωκεανού ανάγκαζαν το πλοίο να σκαμπανεβάζει και να «μποτζάρει» επικίνδυνα από την μια πλευρά στην άλλη με δυσάρεστα αποτελέσματα για το πλήρωμα και το φορτίο. Λόγω του φορτίου που μετέφερε και της από δεξιάς κατεύθυνσης των θυελλωδών ανέμων η πλεύση και το μποτζάρισμα γίνονταν ιδιαίτερα έντονο, και το πλοίο έρμαιο της μανιασμένης φύσης. Οι θυελλώδεις άνεμοι απειλούσαν να διαλύσουν το πλοίο σαν καρυδότσουφλο. Όλη αυτή η κατάσταση προφανώς προκαλούσε πολύ σοβαρή ανησυχία τόσο στον καπετάν Γιάννη όσο και στο υπόλοιπο πλήρωμα.
Ο καπετάν Γιάννης μετά από μια διεξοδική ανάλυση της υφιστάμενης κατάστασης, εκτίμησε ότι είναι ανάγκη το πλοίο να αλλάξει πλεύση. Είχε μια χαρισματική ικανότητα να εκτιμά στις δύσκολες καιρικές συνθήκες τις σωστές πρωτοβουλίες που έπρεπε ν' αναλαμβάνεις προς αποφυγή σοβαρών αβαριών. 

Του ζήτησε την άμεση κινητοποίηση του πληρώματος μηχανής....... να τεθεί σε εγρήγορση....  το ίδιο ζήτησε και από το υπόλοιπο πλήρωμα.
Το πλοίο θ’ έκανε αναστροφή και αλλαγή πλεύσης.
Την ώρα της αναστροφής το σκάφος κλυδωνίστηκε ακραία, πλαγιοδρομούσε με τα φτερά της γέφυρας να ακουμπούν στη θάλασσα πότε σταβέντο πότε σοφράνο, το πλοίο δεν αρχικά δεν υπάκουε δεν ισορροπούσε. Η συμπεριφορά του πλοίου σκορπίζει στο χώρο μία εφιαλτική ατμόσφαιρα αμφιβολίας, και το πλήρωμα νοιώθει τη σκοτεινή αγωνία μιας επερχόμενης καταστροφής. Ο πλοίαρχος με τη στιβαρή καθοδήγησή του και τις κατάλληλες εντολές καθοδηγεί τον πηδαλιούχο ώστε να προσεγγίσει με ασφάλεια την επιθυμητή πορεία ώστε το πλοίο να απόκτηση και πάλι σταθερά πλεύση. Οι καρδιές όλων χτυπούσαν ακανόνιστα μέχρι το πλοίο να αποκτήσει δευτερόπρυμνη πλεύση και κάποια στιγμή να ισορροπήσει στην άγρια θάλασσα. Στιγμές που σ’ όλους φάνηκαν αιώνας ατέλειωτος. Σιγά σιγά άρχισε να φεύγει από το κεφάλι τους η ζαλάδα και να αισθάνονται ανακούφιση να γεμίζει τις σκέψεις τους, συγχρόνως τα πόδια τους απόκτησαν σχετική στερεότητα επάνω στη λαμαρίνα.
Ήταν μια στιγμιαία περίοδος ....δύσκολη περίοδος...... της ζωής του καπετάν Γιάννη από αυτές που σε σημαδεύουν ανεξίτηλα και που αφήνουν σφραγίδα  πάνω σου. Μένουν χαραγμένες για πάντα και στην μνήμη και στην ψυχή. Όσοι έχουν βιώσει τις δύσκολες αυτές καταστάσεις και τα καταφέρνουν να περάσουν τις λακκούβες στους δρόμους της ζωής..... ξέρουν.
Πάντα ήταν αυθόρμητος ....γνήσιος Μανιάτης..... μα και τόσο πειθαρχημένος συνάμα. Αγαπούσε τη θάλασσα με όλη του την ψυχή, με όλο του το είναι ....μαχόταν και μοχθούσε καθημερινά με το σκληρό επάγγελμα του με ικανότητα και ναυτοσύνη..... αλλά ταυτόχρονα η σκέψη να εγκαταλείψει τη θάλασσα είχε από παλιά αρχίσει να του τρυπώνει στο μυαλό. «Οι έγνοιες ενός καπετάνιου είναι πολλές φορές φορτίο πιο βαρύ από αυτό που μπορεί να μεταφέρει το καράβι του».. Με άκρως εξομολογητική διάθεση παραδέχτηκε ότι όλες οι παλιές επιφυλάξεις για το ναυτικό επάγγελμα που είχε περνούσαν από δίπλα του... Τελευταία φαίνεται πως έχει ξυπνήσει έντονα η επιθυμία του να αποκαλύψει την ιδέα του που τον είχε πλημμυρίσει. Να αναζητήσει μια νέα ευκαιρία στη στεριά, να μείνει δίπλα στη σύντροφο του που τόσο πολύ του λείπει..
Δεν το έκρυβε. Πολύ συχνά, η απόσταση δημιουργεί συναισθηματικό κενό, ... γεύση στο στόμα… φταίει προφανώς το άδειο μαξιλάρι δίπλα στο δικό του....  θέλει να την έχει δίπλα του.... τον άνθρωπό του ....να τα παρατήσει όλα και να μείνει μαζί της.
Είναι στιγμές οι οποίες φωνάζουν ότι θέλει να μείνει για πάντα δίπλα της. Είναι τόσο εξόφθαλμες που δε χρειάζεσαι μικροσκόπιο για να τις δεις.
Το μυστικό στη σχέση τους είναι η ειλικρίνεια και η επικοινωνία....
Τηρούσε με ευλάβεια τους κανόνες....  Οι άνθρωποι που είναι μακριά, πρέπει να κρατούν το σύντροφό τους ενήμερο για μικρά και μεγάλα θέματα, να μοιράζονται γεγονότα σημαντικά και ασήμαντα, ότι συμβαίνει στην καθημερινότητα τους, προκειμένου να μη χάνουν την επαφή και το δεσμό τους.
Κουβαλούσε στους ώμους του την τέταρτη δεκαετία της ζωής του, τώρα πια, δεν ένιωθε ούτε πολύ νέος ούτε πολύ γέρος-μάλλον σαν να αιωρείται ανάμεσα στα δυο. Από πολλές απόψεις δεν ήταν πια σίγουρος για το πώς έβλεπε τον εαυτό του. Μερικές φορές τού φαινόταν πως η ζωή εξαφανιζόταν αργά πίσω του, πως έσβηνε σαν τα χνάρια στη βροχή, άλλοτε του φαινόταν σαν να ήταν από πάντα ο ήρεμος άνθρωπος που ζούσε μια συνηθισμένη ζωή σε ένα μικρό σπίτι στην άκρη της μεγάλης πόλις.
Τελευταία όλα έφερναν στο νου του, θύμησες που πίστευε πως είχε πνίξει, όμως οι παλιές εμμονές του είχαν ξαναγυρίσει.  Να αναζητήσει μια νέα ευκαιρία.
Το πλοίο άντεξε τα κύματα και τη μεγάλη κακοκαιρία, χωρίς αβαρία χάρις την επαγγελματική ικανότητα του πλοίαρχου μας..... έφτασε στα ήρεμα θαλάσσια νερά του Malacca Strait.
Ήταν οι μέρες ήσυχες, και καθώς νυχτώνει, το μπλε της επιφάνειας της θάλασσας σκουραίνει όλο και περισσότερο. Σε κείνες τις νύχτες που το νερό ήταν ήρεμο σαν λάδι, κάτι τέτοιες νύχτες με γεμάτο το φεγγάρι, είχανε και το πλήρωμα την ευκαιρία να ρεμβάσουνε, να αναπολήσουν και να νοσταλγήσουν. Άνθρωποι μοναχικοί, αυθεντικοί, άλλοτε σίγουροι για τον εαυτό τους και άλλοτε βυθισμένοι στην πλάνη τους, ο καθένας από αυτούς κρύβει και τα δικά του μυστικά, τα οποία δεν αποκαλύπτει παρά μόνο όταν πλέον η σιωπή δεν ωφελεί.
Με τον καπετάν Γιάννη είχαν παράλληλες απόψεις και αντιλήψεις, πολύ συχνά έρχονταν σε σύγκρουση με τις αντιλήψεις του περίγυρου τους. Δεν δίσταζαν να τις εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους, στηλιτεύοντας κυρίως την ροπή από μια ικανή μερίδα ναυτικών στον άκρατο καταναλωτισμό της εποχής μας. Με καταγωγή από την λακωνική γη, κουβαλούσαν μέσα τους τη σπαρτιατική λιτότητα του μέτρου..... τον λιτό τρόπο ζωής. Συχνά προκαλούσαν ζωηρές συζητήσεις γύρω από το θέμα αυτό. Το πλοίο συνεχίζει το ταξίδι του με πλώρη για την ιαπωνική θάλασσα, μια εβδομάδα πλεύσης τους χωρίζει από τον προορισμό.
Ατενίζει την θέα στον ορίζοντα της Ινδονησίας από το μικρό φινιστρίνι του γραφείου του, οι υδρατμοί της τροπικής θάλασσας και του νοτισμένου χορταριού απ’ τη βροχή που είχε πέσει αποβραδίς τυλίγουν το τοπίο και εντείνουν τη μυστηριακή ατμόσφαιρα στην ενατένιση του αχανούς τοπίου. Έκλεισε τα μάτια και ένιωσε σχεδόν το τρεμόπαιγμα του φωτός στα βλέφαρά του, μοιάζει να έχει συνειδητοποιήσει ότι τη στιγμή αυτή βιώνει μια βαθιά αίσθηση ψυχικής ανεπάρκειας, στην ουσία δεν είναι παρά ένας θεατής στα τεκταινόμενα.
Οι παλιοί λέγανε ότι ο άνθρωπος χρειάζεται να εργάζεται στο φως της ημέρας και να κοιμάται στο σκοτάδι της νύχτας. Στην εκπληκτική ταινία του Κουροσάβα «Τα Όνειρα», υπάρχει ο εξής διάλογος ανάμεσα σ’ έναν πολιτισμένο και έναν απολίτιστο Κινέζο.
«Είναι βράδυ. Ένας γέροντας κάθεται ήρεμος στην άκρη ενός ποταμού μες το σκοτάδι και κοιτάει τον ουρανό. Τον πλησιάζει κάποιος και του λέει: Γιατί γέροντα δεν ανάβεις ένα φως να βλέπεις καλύτερα; Τότε πως θα βλέπω το φως των άστρων του απαντάει εκείνος ήρεμα.»
Το ερώτημα ;
Ποιος από τους δύο βρίσκεται στο σκοτάδι της γνώσης ;.
«Ποιος ζωντανός, προικισμένος μ' αισθήσεις,
δεν ποθεί, πάνω απ' όλα του χώρου τα θαύματα ολόγυρα,
το ευφρόσυνο φως,  με κάθε ιριδισμό, κάθε αχτίδα, κάθε του κύμα·
την εύκρατη μορφή του παντού, καθώς μέρα που βγαίνει απ' τον ύπνο.»
-Νοβάλις-
Τριάντα πέντε ημέρες πέρασαν στη θάλασσα. Το πλοίο, έφτασε στον προορισμό του.
Ένας ακόμη θαλάσσιος πλους ολοκληρώθηκε.
Μέχρι να ξεκινήσει ο επόμενος.
Το πλοίο ειρηνικά ξεκίνησε την εκφόρτωση στην προβλήτα του λιμένα.
Νωρίς πρωινές ώρες, δυο σφοδρές καταιγίδες συναντήθηκαν έξω νοτιοδυτικά από τις Ιαπωνικές ακτές και πάνω από το Tanega-shima Island, Kagoshima (Japan), και δημιούργησαν έναν ιδιαιτέρως ισχυρό κυκλώνα, ο οποίος θεωρείτο ένας από τους χειρότερους κυκλώνες που πέρασαν από τις Ιαπωνικές νήσους.
Η νότια Ιαπωνία τέθηκε σε κατάσταση συναγερμού!  Οι άνεμοι πνέουν με ταχύτητα εκατόν εξήντα χιλιόμετρα την ώρα, την στιγμή που ο τυφώνας βρίσκεται εξακόσια πενήντα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του λιμένα.
Οι αρχές έχουν κηρύξει τις περιοχές αυτές σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, λόγω της επερχόμενης καταιγίδας και των θυελλωδών ανέμων. Σταμάτησαν όλες οι εργασίες εκφόρτωσης και φόρτωσης στον λιμένα. Σύμφωνα με τις προβλέψεις τα λιμάνια θα παραμείνουν κλειστά για τουλάχιστον δώδεκα ώρες, καθώς δεν αναμένεται βελτίωση των καιρικών συνθηκών στην εσωτερική θάλασσα που περικλείεται από τα νησιά Χονσού, Κιούσου, Σικόκου. Το πλοίο είχε ολοκληρώσει το τελευταίο σκέλος του ταξιδιού του, είναι έτοιμο προς αναχώρηση για τον επόμενο ναύλο του, προορισμός λιμένες της Αυστραλίας. Δεν υπήρχε, καμιά ένδειξη ότι η καταιγίδα που θα συναντούσε, θα ήταν χειρότερη από τις καταιγίδες που έτσι κι αλλιώς αντιμετώπιζε συχνά κατά τα ταξίδια του. Ταυτόχρονα τα νεώτερα δελτία αναφέρουν ένα τρίτο μέτωπο τροπικής καταιγίδας να αναπτύσσεται βορειοανατολικά της θάλασσας των Φιλιππίνων.
Ο πλοίαρχος σε επαφή με το ναυτιλιακό γραφείο του Πειραιά ζητά την παροχή επικουρικής βοήθειας στα τεκταινόμενα, για να πράξει τ' ανάλογα.
Το γραφείο του απαντά. «Ο θεός μαζί σας καπετάνιο. Καλό σας ταξίδι.»!
Η Πυθία έδινε λιγότερο δυσνόητους χρησμούς.
Τον κάλεσε στη γέφυρα, ζήτησε τη συμβουλή του.
«Κάπτεν εκεί έξω βρίσκεται και η Σκύλα και η Χάρυβδης» του απάντησε, θα είναι σωστή τρέλα να συγκρουστούμε μαζί τους.
Ο καπετάνιος αναλαμβάνει την προσωπική ευθύνη και αποφάσισε να αγκυροβολήσουν στην εσωτερική θάλασσα.
Έδωσε εντολή το πλοίο να ποντίσει και τις δυο άγκυρες του. Πρωινές ώρες την επομένη μέρα οι ριπές των ανέμων κυμαίνονταν στα εκατό σαράντα χιλιόμετρα την ώρα. Το πλοίο έθεσε την κυρία μηχανή του σε ισχύ λειτουργίας, τις επόμενες ώρες οι άνεμοι είχαν αυξηθεί φθάνοντας τα διακόσια χιλιόμετρα την ώρα, και το πλοίο αύξησε την ισχύ της μηχανής. Για περισσότερο από τέσσερις ώρες το πλοίο αντιστέκεται ενάντια στους θυελλώδεις ανέμους,. Η θύελλα συνέχισε να αναπτύσσεται πιο έντονα. Καθώς οι ριπές του ανέμου αυξήθηκαν πάνω από τα διακόσια χιλιόμετρα την ώρα, το πλοίο αντιστάθηκε, δεν «λύγισε» παρά τη σφοδρότητα των καιρικών φαινομένων, κοντά στην δυτική ακτή της εσωτερικής θάλασσας που περικλείεται στα νησιά.

Μετά την καταιγίδα, λειτούργησε ο θεμελιώδης και αναπόφευκτος νόμος της φύσης.

Στο πέρασμά της άφησε ανεμοδαρμένους τόπους κι’ ένα λαμπερό ουράνιο τόξο. Μετά την καταιγίδα πάντα βγαίνει ουράνιο τόξο που συμβολίζει την κάθαρση, την ηρεμία και την ομορφιά που ακολουθεί και τα πράγματα ακολουθούν την προδιαγεγραμμένη πορεία τους, επιστρέφοντας στην πρωταρχική τους κατάσταση..

Υπήρξε  συνεχής ζωντανή κάλυψη των γεγονότων. Οι θυελλώδεις άνεμοι που «σάρωσαν» την περιοχή έβγαλαν πλοία στη στεριά, βύθισαν ψαράδικα σκάφη, αποκόλλησαν στέγες ναών, έβγαλαν βάρκες στις προβλήτες των μικρών λιμένων, ξερίζωσαν δάση ολόκληρα και βύθισαν καλλιέργειες στα λασπόνερα.
Το πλοίο απώλεσε τρεις ήμερες ναύλου, αυτή ήταν η μέγιστη αβαρία που υπέστη απ' την καταιγίδα.!
Αυτή η φόρτιση που δέχτηκε ο πλοίαρχος ενάντια στην καταπίεση των προτεραιοτήτων που έπρεπε να ακολουθήσει, ανέδειξε τον υπαρξιακό προβληματισμό του.... ψύχραιμος, γαλήνιος, ατάραχος......... ευγενικά και καλοπροαίρετα πρόταξε το ρεαλιστικό και αντιηρωικό χάρισμα του χαρακτήρα του. Έπραξε αυτό που έπρεπε με θάρρος παρρησία και επαγγελματική ικανότητα.
Ήταν ένας ικανότατος πλοίαρχος και οι πράξεις του το έδειχναν απλόχερα.
Η ζωή, και η πορεία του κάθε ανθρώπου, συμπορεύεται με τον χρόνο μέχρι τη θέαση της αλήθειας μέσα του.
Έμαθε ότι λίγα χρόνια αργότερα, ο πλοίαρχος εγκατέλειψε τη θάλασσα με σκοπό ν' αφοσιωθεί ολοκληρωτικά σε μια ενδιαφέρουσα δουλειά γραφείου. Ταπεινότερη αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα. Είχε τα απαραίτητα credit, να τα καταφέρει εξίσου αποτελεσματικά όσο αποτελεσματική ήταν η ασυννέφιαστη καριέρα του στη θάλασσα.
Για τον ίδιο δεν είχε έρθει αυτή η ώρα, ο ορίζοντας της θάλασσας παρέμενε πάντα ανοικτός μπροστά του...
Απόψε βρίσκονται και πάλι μαζί σχεδόν δώδεκα χρόνια μετά από τότε, μιας εποχής πολύ σκληρής με δύσκολες αποφάσεις.
Απόψε συλλογιούνται τους ναυτικούς….
Εκείνους που αυτή την ώρα ταξιδεύουν στους μεγάλους θαλάσσιους δρόμους.
Απόψε συλλογιούνται τους ναυτικούς….
Εκείνους που τις μεγάλες μονότονες ώρες του πλου στα μακρινά ταξίδια, καθισμένοι στις κουκέτες τους , νύχτες σε θάλασσες φουρτουνιασμένες, θυμούνται με νοσταλγία πρόσωπα αγαπημένα και βγάζουν από τα βάθη της ψυχής τους τη λαχτάρα του επαναπατρισμού και που το δικό τους ταξίδι, του γυρισμού στην Ιθάκη τους δε θα μοιάζει με κανένα άλλο.

Viraro Kapetanio

Η ιστορία μας διαδραματίστηκε στο λιμένα Αντοφαγκάστα της Χιλής. Ήταν τα πρώτα μου χρόνια τ' αξέχαστα στους ωκεανούς τους απέραντους τους μεγάλους. Πρόκειται για μια έντονη αναφορά στη μνήμη, στα πρώτα μου μπάρκα και τη σύνδεση μου με το θαλασσινό στοιχείο. Τα πρώτα μπάρκα είναι μια εμπειρία που χαράσσεται ανεξίτηλα στη μνήμη κάθε ναυτικού, μια περίοδος όπου το θαλασσινό στοιχείο μετατρέπεται από μια μακρινή εικόνα σε έναν τρόπο ζωής και επιβίωσης.

Η μνήμη, αν και μερικές φορές επιλεκτική, συχνά συγκρατεί τις αισθήσεις και το συναίσθημα που συνδέονται με τον χρόνο. Θυμάμαι πως ήταν Κυριακή. Μια Κυριακή φωτεινή και δροσερή από την αύρα του ωκεανού, με τον ήλιο, ανατέλλοντας να φωτίζει το πλοίο ανάμεσα από τις χαράδρες πέρα από τις πανύψηλες κορυφογραμμές των Άνδεων. Η ανατολή του ηλίου στις Άνδεις, ειδικά όταν φωτίζει ανάμεσα από τις χαράδρες το πρωινό φως διαπερνά τις οδοντωτές, χιονισμένες κορυφές, δημιουργώντας μια αίσθηση βαθιάς ηρεμίας και δέους, καθώς οι πρώτες ακτίνες αναδύονται πάνω από τα βουνά ο ουρανός γεμίζει με αποχρώσεις του πορτοκαλί, του ροζ και του χρυσού.

Στο βάθος του ορίζοντα εκτείνεται η έρημος Ατακάμα, μια στεγνή και ξηρή περιοχή, διαβρωμένη, κατά μήκος των Χιλιανών ακτών στον Ειρηνικό ωκεανό που εκτείνονται από την έρημο Ατακάμα στο βορρά έως τα παγωμένα φιόρδ της Παταγονίας στο νότο, οι  μεγαλύτερες ακτογραμμές στον κόσμο.

Η βροχόπτωση εδώ εμφανίζεται μια η δυο φορές τον αιώνα και η έρημος Ατακάμα είναι μια από τις ξηρότερες περιοχές του πλανήτη. Ένας συνδυασμός ψυχρών θαλασσίων ρευμάτων από την Ανταρκτική και του θερμού αέρα του ωκεανού δημιουργεί μια αντιστροφή που παράγει ομίχλη στην έρημο αλλά ελάχιστη βροχή. Η αντιστροφή αυτή κρατά επίσης χαμηλές θερμοκρασίες στην έρημο παρά την εγγύτητα της περιοχής στον ισημερινό.

Υποθέτω την Άνοιξη στα 1980 πρέπει να 'τανε, τέλη Σεπτέμβρη αρχές Νοέμβρη, εκεί στο Νότιο ημισφαίριο, τότε που μια Κυριακή πρωί συνέβησαν τα γεγονότα. Λέω υποθέτω γιατί είναι δύσκολο με τον καιρό να ξέρεις το πότε ακριβώς ξεκίνησε κάτι. Είναι όπως ερωτεύεσαι κάποιον. Σε ρωτούν πόσο καιρό βγαίνετε και είναι δύσκολο να απαντήσεις.

Τίποτα δεν προμήνυε πως  κάτι αναπάντεχο, και διαφορετικό θα συνέβαινε μια ήρεμη συνηθισμένη Κυριακή στον ήσυχο λιμένα που βρέχεται από τα νερά του Νότιου Ειρηνικού ωκεανού. Σε αυτό το λιμάνι το πρωινό εκείνο, ο χρόνος έμοιαζε να είχε σταματήσει, και ο ήχος των κυμάτων του Ειρηνικού να ήταν η μόνη συντροφιά του πλοίου.

Το πλοίο ήταν μοναχική φιγούρα σε μια μοναδική προβλήτα στο εσωτερικό άκρο του λιμένος για τζενεραλάδικα πλοία μεσαίου μεγέθους της εποχής, εκεί προς το τέλος της δεκαετίας του 1970-1980.

Ήταν ακόμη νωρίς το πρωί. Ο καπετάν Γιάννης, στεκόταν και κοιτούσε έξω από το φινιστρίνι του γραφείου του την ψυχρή δροσιά του πανέμορφου πρωινού.

Η έντονη εντυπωσιακή ανατολή του ήλιου και η αντηλιά πέρα από τις βραχώδεις πλαγιές των λόφων, με τα διάσπαρτα ασπρισμένα σπίτια τον ενοχλούσε. Ήταν σε μια κατάσταση απόλυτης ηρεμίας, ελευθερίας και έλλειψης πίεσης χρόνου. Δεν είχε κανένα επείγον ή σοβαρό καθήκον να διεκπεραιώσει. Ήταν ελεύθερος να διαχειριστεί την ημέρα του όπως επιθυμούσε και η απουσία υποχρεώσεων του πρόσφερε ανάπαυλα και φροντίδα του εαυτού του!

Είχε κοιμηθεί θαυμάσια στην ζεστή αγκαλιά της πράγμα που το θεώρησε καλό οιωνό, διασφαλίζοντας πως τίποτα δεν θα πάει στραβά την υπόλοιπη μέρα. Για την ακρίβεια είχε μια τέλεια αίσθηση, το είδος εκείνο που έσβηνε τις μίζερες σκέψεις.

Την εποχή εκείνη ήμουν εξαιρετικά μπερδεμένος ως το ποιος ήταν ο αληθινός χαρακτήρας του καπετάν Γιάννη τότε, και έτσι παραμένω ακόμη και σήμερα που τον ανακαλώ στην μνήμη μου.

Ένας προσηνής, ευγενικός και συνάμα γοητευτικός άνδρας που η λέξη ευπαρουσίαστος, μια λέξη που δεν την ακούς συχνά πλέον λένε ότι χαράχτηκε για εκείνον, έναν γενναιόδωρο άνδρα με ζωηρό χαμόγελο και ένα φινετσάτο γούστο στο ντύσιμο, το οποίο ακόμη και αν αγόραζες τα ίδια δεν θα το αποκτούσες.

Ο ήλιος λαμπρός, έχει ανατέλλει για τα καλά η μέρα αίθρια και εκεί που για τον καπετάν Γιάννη όλα φαίνονταν να πηγαίνουν πρίμα, δημιουργήθηκε απρόσμενη κινητικότητα που ήρθε να ταράξει την ηρεμία και τη γαλήνη του. Ήταν ήδη μετά τις εννέα πρωινή που απρόσκλητα καταφθάνει φουριόζος ο πράκτορας του πλοίου και τον πληροφορεί ότι σε δύο με τρεις ώρες έρχεται εκτός προγράμματος ένα Ρο-Ρο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων για να παραδώσει μερικά αυτοκινούμενα εμπορευματοκιβώτια και πρέπει το πλοίο να μετακινηθεί πιο μπροστά στην προβλήτα για να υπάρξει ο απαιτούμενος χώρος για την πρόσδεση του Ρο-Ρο.

Έκδηλη ήταν στο πρόσωπο του η απορία και η έκπληξη όταν ο πράκτορας του ανακοίνωσε τα νέα. Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Στο άκουσμα της είδησης για μια στιγμή σάστισε και φάνηκε να ρωτάει ξανά τον πράκτορα για να το επιβεβαιώσει ότι άκουσε σωστά.

Όταν επιβεβαίωσε την είδηση απέμεινε για λίγο ακίνητος ,για δευτερόλεπτα, να μένει με το στόμα ανοιχτό, από απορία και έκπληξη, με την εντολή του λιμεναρχείου στο ένα χέρι. Αν έβλεπε τη φάτσα του στον καθρέφτη, θα γελούσε. Είχε το ύφος ενός ανθρώπου που μόλις το προηγούμενο διάστημα καταβρόχθιζε με μανία ένα ώριμο νοστιμότατο ροδάκινο και πάνω στο καλύτερο ένιωσε μέσα στο στόμα του να σουλατσάρει ένα σκουλήκι. Σωριάστηκε αποκαμωμένος στην καρέκλα του. «Τι αναπάντεχο, και αστάθμητο ήταν αυτό; Αυτό ήταν η τιμωρία τον Θεού Κυριακή πρωί.»

Με αποφασιστικότητα ξεπέρασε την αρχική έκπληξη και βρέθηκε σε πλήρη εγρήγορση για άμεση ανάληψη δράσης. Ενεργοποίησε άμεσα τα αντανακλαστικά του για να διαχειριστεί την κατάσταση. Ήταν τώρα, όπως πάντα, ένας αληθινός και γνήσιος Έλληνας καπετάνιος. 

«Το τελευταίο λοιπόν πράγμα που μας έλειπε να συμβεί ήταν αυτό» μονολόγησε. 

Στο πλοίο τους από το πλήρωμα δεν υπάρχει άλλος κανείς πέρα από τον ίδιο και τον λαδά της βάρδιας μηχανοστασίου συντροφιά με τα κορίτσια τους. Το προς φόρτωση φορτίο τους δεν ήταν ακόμη έτοιμο και το πλοίο τους παράμενε στην προβλήτα φόρτωσης κενό φορτίου και άπραγο για μερικές ημέρες.

Σαββατοκύριακο εκεί έξω στις παρυφές της πολιτείας ένα ψυχαγωγικό κλαμπ είχε οργανώσει ολονύκτιο πρόγραμμα με ελληνικό γλέντι, νεανική ζωντάνια και πολύ χορό μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, όσοι από το πλήρωμα του πλοίου είχαν συμμετοχή ακόμη να φανούν. Είχαν «ξεστρατίσει». Είχαν βγει λίγο πιο έξω από τα όρια τους. Ταυτόχρονα το υπόλοιπο του πληρώματος λόγο της αργίας είχε εκδράμει από τις πρώτες πρωινές ώρες σε σύλλογο ομογενών της Ελληνικής κοινότητας όπου κάθε Κυριακή ετελείτο η θεία Λειτουργία, τακτικώς στην ορθόδοξη εκκλησία του ελληνισμού. Υπήρχε ακόμη ένα σεβαστό ποσοστό κατοίκων Ελληνικής καταγωγής στην περιοχή που κρατούσε τα ήθη και τα έθιμα της πατρίδας, αν και μόλις ένα πολύ μικρο ποσοστό από αυτούς μιλούν ελληνικά. Διάφορες πηγές τοποθετούν τον αριθμό των Ελλήνων στην Αντοφαγκάστα κατά την περίοδο 1920-1935 σε περίπου 4000, όντας κατ' αυτόν τον τρόπο ήταν το σημαντικότερο κέντρο του Ελληνισμού στην Χιλή. 

Ο καπετάν Γιάννης εκείνη τη στιγμή σταμάτησε για λίγο, πήρε μια αργή και βαθιά ανάσα, να νοιώσει τον αέρα να μπαίνει βαθιά μέσα στους πνεύμονες του, τον έβγαλε ξεφυσώντας, ανασήκωσε τους ώμους του και το βλέμμα του συνάντησε αυτό του πράκτορα. Η έκφραση του είχε μια αποφασιστική ηρεμία με ένα αμυδρό χαμόγελο να σκιάζει το πρόσωπο του. Υπάρχει κάτι ανεξήγητα ήρεμο μα χειροπιαστό που πλανάται στο πρόσωπο του και αντανακλάται στην ατμόσφαιρα....

«Φοβάμαι πως θα γίνουμε πρωτοσέλιδο στον τοπικό τύπο και όχι μόνο.» λέει του Πράκτορα του πλοίου.

«Δική σου επιλογή κάπτεν, αλλά θα πρέπει το πλοίο να μετακινηθεί οπωσδήποτε.»

…Έριξε μια ματιά στο εσωτερικό της καμπίνας του στην κρεβατοκάμαρα και στο κρεβάτι του. 

Ήταν όμορφη στ’ αλήθεια. Ελκυστική μπορείς να την περιγράψεις, με μάτια που κοιτούσαν προς το μέρος του, θεσπέσια νερά μιας καθάριας λίμνης, ντυμένη με ένα νεγκλιζέ που άφηνε να φαίνεται το κορμί της και τόνιζε το στήθος της. Λειτουργούσε επάνω του σαν έμπνευση και γέμιζε την ζωή του χρώμα και θόρυβο. Ο καπετάν Γιάννης είχε μια πολύ φημισμένη και σεβαστή ιστορία στις επιλογές του. Φαινόταν κάπως ανήσυχη, διστακτική και απορημένη τον κοιτούσε προσπαθώντας να μαντέψει ποιο είναι το πρόβλημα που τους προέκυψε, δαγκώνοντας ανεπαίσθητα το κάτω χείλος της.

«Λορένα χρειάζομαι κάποιον να με βοηθήσει.»

Η κοπέλα τον κοιτούσε με βλέμμα απορημένο.

«Αυτό είναι το θέμα ότι δεν καταλαβαίνεις, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή, σήκω και ετοιμάσου να πάμε στην πλώρη του πλοίου.»

Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι αναστατωμένη σταυρώνοντας τα μακριά της πόδια, ακούμπησε πίσω στα μαξιλάρια με τα χέρια της προσπαθώντας να αντιληφθεί τι ήταν αυτό που της ζητούσε. Σαστισμένη προφανώς δεν μπορούσε να καταλάβει...

«Ετοιμάσου να πάμε μια βόλτα στην πλώρη του πλοίου και μην αναρωτιέσαι θα σου εξηγήσω.»

Της ήταν αδύνατο να το πιστέψει.

«Μάλιστα. Νομίζεις στα αλήθεια ότι εγώ μπορώ να σε βοηθήσω;» Καθώς αναρωτιέται τι είναι αυτό που της ζητεί.

«Δε θα στο ζητούσα, όχι αν μπορούσα να σκεφτώ έναν άλλο τρόπο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.»

Η έκφραση στο πρόσωπο της δεν άλλαξε για αρκετή ώρα.

«Είσαι σίγουρος;»

«Λορένα προχώρα και δεν χρειάζεται να στύβεις το μυαλό σου, δεν είναι απαραίτητο.»

Ταυτόχρονα έγιναν οι δέουσες προετοιμασίες. 

Ο λαδάς του πλοίου ξεκίνησε τα απαραίτητα δίκτυα και στη συνέχεια ανέλαβε την λειτουργία στα βίντσια της πρύμνης του πλοίου.

Η Λορένα ακολουθούσε τον καπετάνιο με ρυθμό χελώνας και ρίχνοντας ματιές γύρω της προσπαθούσε να αντιληφθεί τι επρόκειτο περίπου να κάνει.

Με τα  «γουόκι τόκι» ανά χείρας αυτά τα καινούργια επαναστατικά μαραφέτια της Motorola που ειχαν προμηθευτεί πρόσφατα στον Παναμά και που σηματοδότησαν μια σημαντική εξέλιξη στην τεχνολογία των ασυρμάτων δικτύων για άμεση απομακρυσμένη επικοινωνία, φτάσανε στην πλώρη του πλοίου.

Τα υδραυλικά δίκτυα στα βίντσια της πλώρης ήταν ήδη σε λειτουργία. Της έδειξε το μοχλό λειτουργίας και της εξήγησε πώς λειτουργεί η συσκευή, κάνοντας ζωντανά την επίδειξη του τρόπου χρήσης, για να γίνει κατανοητήτο το «βίρα» το «μάϊνα» και το «νεκρό» 

«Κατάλαβες Λορένα;»

Η Λορένα έβγαλε μια βαθιά ανάσα και κούνησε ελαφρά το κεφάλι της χωρίς να του απαντήσει..

«Δεν άκουσα Λορένα»

«Κατάλαβα καπετάνιο.»

«Ωραία πάρε τώρα το «γουόκι τόκι» και θα περιμένεις τις εντολές μου μέσα απ’ αυτό, και να μην φοβάσαι είσαι ασφαλής» της είπε, και αναχώρησε για την γέφυρα του πλοίου.

Ξεκινώντας τις εντολές ο θόρυβος σαν επανωτά γρονθοκοπήματα από τα γρανάζια του βιντσιού της προκαλούσαν της Λορένας μια αίσθηση εντόνου τρόμου, τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί αναρωτήθηκε και άφησε το μοχλό και πάλι στην ουδέτερη θέση.

Σταθερά και με ήρεμο τόνο ο καπετάν Γιάννης γνήσιος καπετάνιος, την προστάζει κοφτά μέσα από το «γουόκι τόκι».

«Βίρα Λορένα....  Λορένα μ’ ακούς;! Βίρα σου λέω!»……

Σταδιακά η Λορένα τέντωσε το κορμί της για να ενισχύσει το αίσθημα του θάρρους και αυτοκυριαρχίας, και ξανατράβηξε και πάλι τον μοχλό λειτουργίας του Βιντσιού.
«Βιράρω καπετάνιο, βιράρω,»!! 

Αγκομαχώντας σαν κλαυθμός ακούστηκε η απάντηση της ωσάν να ήθελε να βγάλει κάθε δισταγμό και αμφιβολία από μέσα της, μα περνώντας ο χρόνος η αλλαγή στον τόνο και στην χροιά της φωνής της  γίνενται πιο γεμάτη που εκφράζει ευχαρίστηση, ενθουσιασμό, και ικανοποίηση ότι τελικά τα καταφέρνει. Όταν ολοκληρώθηκε το ρεμεντζάρισμα (πρόσδεση του σκάφους) και το σκάφος ήταν ασφαλισμένο, τα σχοινιά τεντωμένα σωστά και δεν υπήρχε κίνδυνος το πλοίο ήταν «παρκαρισμένο» τριάντα μέτρα πιο μπροστά στην προβλήτα υπό το έκπληκτο βλέμμα του πράκτορα, που κάτι σίγουρα θα μουρμούριζε για τους συγχρόνους απογόνους του πολυμήχανου Οδυσσέα.

Θρύλος στα κύματα έχει μείνει ο απόηχος του διαλόγου και  η ανάμνηση της εικόνας από εκείνο το κυριακάτικο πρωινό μανουβράρισμα του πλοίου στην μακρινή Αντοφαγκάστα στην νότιο Χιλή.

«Βίρα Λορένα....  Λορένα μ’ ακούς;! Βίρα σου λέω!»……

«Βιράρω καπετάνιο! Βιράρω»!! 

Τον καπετάν Γιάννη τον γνώρισα πολύ λίγο (δεν έτυχε να ταξιδέψουμε μαζί,) αλλά ξέρω τόσες ιστορίες του, που νομίζω ότι ζήσαμε παρέα ολάκερες θητείες, στην απεραντοσύνη των ωκεανών.

H Fortossi Sto Takoranti

-«Είχα τις ενστάσεις μου και της έλεγα ευθαρσώς! Παρά τις όποιες διαφωνίες που είχα, τις έκφραζα ανοιχτά, άμεσα και με παρρησία, χωρίς να του τις κρύβω. Με μια στάση ειλικρίνειας και άμεσης επικοινωνίας που ήθελα να έχουμε.

«Αν μπορούσα να πετάξω εκεί στο χωριό που γεννήθηκα σε πιο απλές εποχές, στην παιδική ηλικία, θυμάμαι το γείτονα μας να μιλούσε επίσης για αρχές και κανόνες. Είχε αρχές ο άνθρωπος, πίστευε ότι όταν λείπει ο άνδρας, η γυναίκα βγαίνει από το σπίτι μόνον αν πιάσει φωτιά, αν κάποιος πεθάνει, η αν πρέπει να γεννήσει. Δεν θα τολμούσα να διανοηθώ ότι πολλά πράγματα τα οποία στην πραγματικότητα αποτελούν κοινότυπα στοιχεία της ζωής καθώς η κοινωνία έχει αλλάξει ριζικά, να εννοείς αυτού του είδους αρχές με τα κηρύγματα σου.» Του σφύριξα μέσα από τα δόντια μου με την πρόθεση να μεταδοθεί η πληροφορία μόνο στον συγκεκριμένο αποδέκτη .

Έχουμε αναχωρήσει  από τον λιμένα Μαρίνα Ντι Καράρα της Ιταλίας με προορισμό την Γκάνα προς φόρτωση και με τελικό προορισμό λιμένες της Ιαπωνίας για εκφόρτωση. Ενδιάμεσα στο ταξίδι μας για την Γκάνα προγραμματίστηκε να προσεγγίσουμε τα Κανάρια νησιά προς παραλαβή τροφίμων,  καύσιμα και.λιπαντικά.

Ο πλοίαρχος με τον οποίο συνομιλούσα ήταν ένας σαρανταπεντάρης άνδρας, ψηλός με γκρίζους κροτάφους, το πρόσωπο του είχε σχεδόν ίσο πλάτος και μήκος, με γεμάτα μάγουλα και μαλακές, καμπύλες γραμμές, χωρίς έντονες γωνίες στο σαγόνι καλοξυρισμένος! Η απουσία γενιών, τόνιζε την απαλή δομή του προσώπου του, ενισχύοντας τη νεανική, ευγενική και προσιτή εικόνα του. Τον θυμάμαι με το πουκάμισο του να κρέμεται συνήθως έξω από το παντελόνι, σ' αυτό το στυλ που υποδηλώνει μια νοοτροπία χαλαρής αυτοπεποίθησης, όπου θέλεις να δείχνεις επαγγελματίας αλλά όχι δεσμευμένος από τους αυστηρούς κανόνες ντυσίματος και στην τυπικότητα της εμφάνισης. 

Εκτελούσε καθήκοντα πλοιάρχου για διάστημα άνω των δέκα ετών που υποδήλωνε ότι ήταν ένας πλοίαρχος με αρκετή προϋπηρεσία είχε σημαντική εμπειρία και εξειδίκευση στη διοίκηση πλοίων. Είχε αναλάβει καθήκοντα πλοιαρχίας σε πλοίο της ναυτιλιακής εταιρεία που εργαζόμουν για πρώτη του φορά. Η τελευταία του εταιρεία που είχε εργασθεί ως πλοίαρχος ήταν η ισραηλινών συμφερόντων ναυτιλιακή εταιρεία ΖΙΜ LINE και υπέθεσα πως είχε ενστερνιστεί τους άκαμπτους κανόνες λειτουργίας της ισραηλινής νοοτροπίας και κουλτούρας.  Οι Ισραηλινοί μου ήταν γνωστοί για την ευθύτητα, την ειλικρίνεια και την έλλειψη τυπικότητας στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, η οποία ενίοτε περιγράφεται ως έλλειψη ενσυναίσθησης.

Η εταιρεία που εργαζόμουν ήταν μια μικρού μεγέθους οικογενειακή ναυτιλιακή εταιρεία, τα πληρώματα της  ήταν στο σύνολο τους μόνιμα στελέχη από τον απλό ναύτη μέχρι τον πλοίαρχο, προσαρμοσμένα σε περιβάλλον λειτουργίας που επέτρεπε μερικές ανώδυνες αποκλίσεις από τους δικονομικούς κανόνες συνεργασίας προς όφελος όλων μας.
Η καρδιά λοιπόν της πρώτης μας σύγκρουσης ξεκίνησε στο αίτημα του πληρώματος που έχει να κάνει με τα χρήματα προκαταβολών του στους λιμένες προσέγγισης του πλοίου.
Σε γενόμενη συζήτηση και στο πλαίσιο μιας ανεπίσημης κουβέντας με μια οικεία, συμβουλευτική παρέμβαση τον παρότρυνα, στα Κανάρια νησιά με την τροφοδοσία του πλοίου ας προμηθευτεί και αρκετά δολάρια, γιατί εκεί στα λιμάνια της Αφρικής, είναι σίγουρο ως συνηθίζεται τα μέλη του πληρώματος θα του ζητούν χρήματα προκαταβολής, εκτός δηλωμένης λίστας.  Αυτό μου έχει διδάξει η μέχρι σήμερα εμπειρία μου με τα πληρώματα της ναυτιλιακής εταιρείας..
Εκεί το έφερε η κουβέντα για κανόνες και αρχές, για τοπικά νομίσματα και όλα τα παρελκόμενα που σέρνουν οι κανόνες για να μας δυσκολεύουν τη ζωή πολλές φορές αντί να την διευθετούν.

Με κοίταξε με ύφος σκυθρωπό χωρίς κανένα ίχνος χαμόγελου! Μάλλον έκρινε αρνητικά την προτροπή μου. Ξαφνιάστηκα! Που ένας γνήσιος αρβανίτης από τα Μεσόγεια Αττικής, ήταν απόλυτος,και αμετάπειστος να ακούσει κάποιον να του εκφράσει αντίθετη άποψη και να κάνει διάλογο για το θέμα αυτό. 

«Όταν το πλοίο βρίσκεται σε λιμάνι, και ο ναυτικός ζητήσει την πληρωμή δεδουλευμένων σε μετρητά, αυτά μπορεί να είναι στο τοπικό νόμισμα του λιμένα, με την ισοτιμία της ημέρας, όπως αυτή ορίζεται από τη σύμβαση εργασίας.» Μου δήλωσε.

«Αυτό είναι! Αν έχει έτσι η κατάσταση αυτό θα αποτελέσει το έναυσμα στα πρώτα λιμάνια να ζήσουμε σεισμική δραστηριότητα, καθώς η δυσφορία του πληρώματος θα διογκώνεται έτοιμη για μια νέα έκρηξη.»  Σκέφτηκα μεγαλόφωνα.

Η νύκτα έπεφτε. Η θάλασσα ήταν ήρεμη, το φεγγάρι μόλις που φαινόταν μέσα από τα σύννεφα, το πλοίο ταξίδευε αρμονικά στην απέραντη ηρεμία.
Την επομένη το πλοίο αγκυροβολεί στο Λας Πάλμας. Το Λας Πάλμας είναι γραφικός θαλάσσιος λιμένας στη βορειοδυτική ακτή της ομώνυμης πόλης των Καναρίων νήσων, στα μέσα του Ατλαντικού, στα σταυροδρόμια μεταξύ της Ευρώπης  της Αφρικής και της Αμερικής. Το παλαιότερο μέρος έχει τις στενές, οδούς και τα παλαιά κτήρια, συμπεριλαμβανομένου ενός καθεδρικού ναού από το 1492 .
Είναι ένας αγαπημένος προορισμός των διακοπών για τους Ισπανούς και όχι μόνο.
Για αιώνες, ο λιμένας του Λας Πάλμας είναι η παραδοσιακή βάση των σκαφών στο δρόμο τους μέσω του μέσου Ατλαντικού ωκεανού. Η πόλη έχει αρκετά πάρκα, απλώνονται όσο βλέπει το μάτι, η γαλήνη τους είναι απόλυτη με πολλές αλέες και αιωνόβια υποτροπικά δένδρα.
Έγινε ανεφοδιασμός του πλοίου, σε τρόφιμα,  καύσιμα και λιπαντικά.
Ο ναύκληρος του πλοίου, ένας  πεπειραμένος ναυτικός από τον Άγιο Νικόλαο Βοιών Λακωνίας... Στα Βάτικα της Λακωνίας.....  με πληροφόρησε ότι τα βαρέλια που θα αδειάσουν από τα λιπαντικά που παραλάβαμε, μια εκατοντάδα περίπου, να τα κρατήσω γιατί θα μας φανούν πολύ χρήσιμα στον λιμένα φόρτωσης.

Με την πάροδο του χρόνου, ο Πλοίαρχος επέδειξε εξαιρετική ικανότητα να κερδίζει την εμπιστοσύνη του πληρώματος και των στελεχών του γραφείου. Αποτελούσε έναν άριστο επαγγελματία, με υψηλό αίσθημα ευθύνης, πνεύμα συνεργασίας και αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα στη διαχείριση απαιτητικών καταστάσεων. Εξαιρετικός επαγγελματίας συνεργάσιμος, αποτελεσματικός και με μεγάλη ικανότητα να κερδίζει τις εντυπώσεις μέσω της δουλειάς του. Ήταν αυτό που στην καθημερινή συναλλαγή μας ονομάζουμε ντομπροσύνη και ακεραιότητα χαρακτήρα.

Απλώς ορισμένες φόρες, σύμφωνα με τη δική μου θεώρηση, δυσκολευόταν να παρακάμψει με την ευλυγισία τις στιγμιαίες αποκλίσεις από τους κανόνες και τις αρχές όταν αυτό είναι απαραίτητο μεν, μη ουσιώδες δε, ώστε να λειτουργεί το σύστημα όσο επιτρέπεται ποιο ομαλά και χωρίς  παρενέργειες.

Ταυτόχρονα είχε το προσωπικό προνόμιο να κατέχει και να χειρίζεται άριστα τέσσερις πέντε γλώσσες. Η ικανότητα του αυτή δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα εκπαίδευσης, αλλά ήταν μια ιδιαίτερη χαρισματική ικανότητα του. Δεν γνώριζε απλώς τις γλώσσες σε βασικό επίπεδο, αλλά τις χρησιμοποιούσε με άνεση, ικανός να επικοινωνεί και να εργάζεται σε ένα διεθνές περιβάλλον. 

«Πως τα καταφέρνεις βρε αθεόφοβε!» Τον ρωτούσα σε μια στιγμή θαυμασμού και οικειότητας που είχε αρχίσει να διέπει τη σχέση μας.

«Με βοηθάνε τα αρβανίτικα μου.» Μου απαντούσε, θέλοντας να πει πως τα Αρβανίτικα λειτουργούσαν ως συνδετικός κρίκος στην πολυγλωσσία του.

Με μια έμφυτη κοινωνικότητα δεν ήταν απλώς φιλικός, αλλά έχει την ικανότητα να συνδέεται αβίαστα με τους άλλους ανθρώπους. Χαρισματικός συνομιλητής, ήξερε πώς να μαγεύει το κοινό του, κάνοντας τις ιστορίες του ενδιαφέρουσες, ζωντανές και απίθανες.

Μου άρεσαν πολλές οικογενειακές του αφηγήσεις, αλλά δυστυχώς η ψυχή στις ιστορίες είναι η ίδια η αφήγηση του πλοιάρχου που δεν μεταφέρονται εύκολα στο κείμενο. Όπως η παρακάτω ιστορία..

Στα πρώτα χρόνια της πλοιαρχίας του ταξιδεύει με την σύζυγο του. Η πρακτική του να ταξιδεύει ο πλοίαρχος με τη σύζυγό του, ειδικά στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, ήταν μια καθιερωμένη συνήθεια, και στην ελληνική ναυτιλιακή παράδοση.

Η κυρία «Άννα,» μια Κυριακή θέλησε να φτιάξει ένα σπιτικό γαλακτομπούρεκο, να το σερβίρει στον απογευματινό καφέ του πληρώματος. Αφού το παρασκεύασε και το μέλωσε, έτοιμο  πλέον παίρνει το ταψί να το μεταφέρει στο σαλόνι του πλοίου να σερβίρει το πλήρωμα.

Δυστυχώς στην πόρτα εξόδου από την κουζίνα στον αλουέ [διάδρομο], σκόνταψε και το ταψί βρέθηκε αναποδογυρισμένο με το γαλακτομπούρεκο στο δάπεδο.

Σύμπτωση στο διάδρομο βρισκόταν ο πρώτος μηχανικός του πλοίου ένας ευχάριστος άνθρωπος, με πηγαίο χιούμορ και έξω καρδιά. Βλέποντας το ατύχημα, δεν χάνει την ψυχραιμία του σκύβει ατάραχος σηκώνει το ταψί μαζί και το περιεχόμενο που συμμάζεψε από το δάπεδο, το δίνει πίσω στην καπετάνισσα, και ταυτόχρονα βουτώντας το χέρι του μέσα στο περιεχόμενο του ταψιού αποσπά ένα  κομμάτι και αρχίζει κυριολεκτικά να το καταβροχθίζει.

Με ένα βλέμμα που μαρτυρά απόλυτη γευστική ευτυχία και ηδονή, ο Πρώτος μηχανικός στρέφεται στην καπετάνισσα, εκφράζοντας τον ενθουσιασμό του για τη γεύση που μόλις δοκίμασε, λέγοντάς της με θαυμασμό: «Μη μου στεναχωριέσαι, καπετάνισσα! Αυτό είναι σκέτο βάλσαμο, είναι απίθανη σου λέω, καλύτερη «τυρόπιτα» δεν έχω δοκιμάσει στη ζωή μου, θα πάρω ένα κομμάτι ακόμη, μου επιτρέπεις πιστεύω.»

Εκείνη τη στιγμή έσκασε μύτη και ο πλοίαρχος στον αλουέ, που αντιλήφθηκε το σκηνικό και χωρίς να χάσει χρόνο απευθύνεται στον Πρώτο μηχανικό. «Χαιρόμαστε απίστευτα που σου άρεσε τόσο πολύ! Εννοείται πως σου επιτρέπει, χαλάλι σου! Μεγάλη της τιμή να ακούει τέτοια λόγια. Φάε άφοβα κι άλλο κομμάτι, γι' αυτό την έφτιαξε!»

Άναυδη αρχικά η καπετάνισσα από την έκπληξη για αυτό που συνέβη στη συνέχεια, άρχισε ένα νευρικό γέλιο, και όταν  συνειδητοποιεί ότι ότι η κατάσταση είναι πλέον κωμική το γέλιο της κατέληξε να γίνει χαρούμενο, απελευθερωτικό. 

Η άφιξη στο λιμένα φόρτωσης έγινε το λυκόφως μιας θαυμάσιας ημέρας με ασυννέφιαστο ουρανό, και ο ορίζοντας πέρα στο τροπικό δάσος έδειχνε χρυσαφιά υπέροχος. Οι ακτίνες του ήλιου που έδυε, φιλτραρισμένες μέσα από την πυκνή βλάστηση, δημιουργούσαν αυτή τη χρυσαφένια, ονειρική λάμψη στον ορίζοντα. Ήταν μια εικόνα που συνδύαζε την ηρεμία του ηλιοβασιλέματος με την ένταση της τροπικής φύσης, ένα ιδανικό σκηνικό για την έναρξη μιας νοσταλγικής θαλασσινής ιστορίας.

Το Τακοράντι (Takoradi) είναι μια σημαντική παραλιακή πόλη της Γκάνας στη Δυτική Αφρική, γνωστή ως ένας από τους δύο κύριους λιμένες της χώρας σε βαθιά νερά. Το λιμάνι του Τακοράντι (Takoradi Harbour) κατασκευάστηκε το 1928, είναι το παλαιότερο λιμάνι της Γκάνας και έχει υποστεί σημαντικές επεκτάσεις για να υποδέχεται μεγάλα πλοία, και λειτουργεί ως πύλη εμπορίου για τη Γκάνα και τις περίκλειστες χώρες, Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Νίγηρα.
Τα μεταλλικά άδεια βαρέλια, όντως αποδείχθηκαν εξαιρετικά χρήσιμα των οποίων η πρακτική τους αξία δεν μπορούσε να μετρηθεί εύκολα με χρηματικούς όρους.

Τοπικοί ψαράδες, άνθρωποι του μόχθου που ειχαν μάθει την ύπαρξη τους, κατέφθαναν στο πλοίο διαπραγματευόμενοι την παραδοσιακή μορφή ανταλλαγής των άδειων μεταλλικών βαρελιών με αλιεύματα. Ανταλλαγή που θύμιζε παλιές εποχές της ανταλλακτικής οικονομίας (ανταλλαγή προϊόντων χωρίς τη χρήση χρήματος) και ικανοποιούσε και τις δύο πλευρές καθώς η κάθε πλευρά χρειαζόταν αυτό που πρόσφερε ο άλλος. Τα μεταλλικά βαρέλια ήταν εξαιρετικά χρήσιμα για τους καθημερινούς σκοπούς των ψαράδων, καθώς ήταν ανθεκτικά και επαναχρησιμοποιήσιμα για αποθηκεύσεις και μεταφορές. Η επαναχρησιμοποίησή τους προσέφερε μια  οικονομική λύση, μετατρέποντας ένα απόβλητο σε χρηστικό αντικείμενο.

Οι Ψαράδες προσέγγιζαν το πλοίο με πλούσιες θαλασσινές ποικιλίες από  αστακούς, γαρίδες, καβούρια και άλλα θαλασσινά. Τα Άδεια Βαρέλια αποτελούσαν  το «νόμισμα» της συναλλαγής.

Κατά τη διάρκεια τη παραμονής του πλοίου στο Τακοράντι στο πλήρωμα επήλθε γαστρονομική κούραση, όσο εκλεκτά κι αν ήταν τα θαλασσινά, η υπερβολή σε αστακούς, καβούρια, γαρίδες έφερε κορεσμό. Ο εγκέφαλος τους σταμάτησε να τα απολαμβάνει και ζητούσε κάτι διαφορετικό για να «καθαρίσει» τη γεύση.
..Βρισκόμαστε στην έναρξη της φόρτωσης που με επισκέφτηκε στο γραφείο μου νεαρός άνδρας Αφρικανός μια συμπαθητική φιγούρα μέτριο ανάστημα, η γεροδεμένη κορμοστασιά του μου θύμιζε αθλητή, ένα ζεστό χαμόγελο φώτιζε το πρόσωπό του που φανέρωνε άτομο που έχει ζήσει σε αστικό περιβάλλον. Μου δείχνει κάποια χειρόγραφα πιστοποιητικά ότι είχε πρόσφατα εργαστεί σε ελληνικά πλοία, και την εποχή αυτή έχει μεγάλη ανάγκη από εργασία, θα το εκτιμούσε εάν υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον από πλευράς μας να του δώσουμε την ευκαιρία να εργαστεί στο πλοίο για όσο διάστημα αυτό θα παραμείνει στον λιμένα. Θα είναι ευχαριστημένος με την διατροφή του και κάποιο μικρό ημερομίσθιο τρία με τέσσερα δολάρια ημερησίως. Συμφώνησα να μείνει στο πλοίο για καθαρισμούς και βαφές σεντινών μηχανοστασίου, θα έχει ημερομίσθιο μίνιμουμ οκτώ δολάρια την ημέρα, την διατροφή του, και εάν μείνουμε ικανοποιημένοι θα υπάρξει και ένα μικρό έξτρα οικονομικό δώρο. Ξαφνιάστηκε ευχάριστα! Τα μάτια του σε μια πολύ έντονη και αυθόρμητη συναισθηματική αντίδραση άστραψαν από συγκίνηση και χαρά, το πρόσωπο του φωτίστηκε από ενθουσιασμό, τα λόγια του μπερδεμένα από την ευχάριστη έκπληξη που τον συνεπήρε.
Το αντίτιμο της εργασίας ήταν μοναδικό, πέρα από κάθε προσδοκία πλουσιοπάροχο για τα στάνταρ της χώρας του. Όρμησε μου άρπαξε τα χέρια δυνατά τα έσφιξε, γεμάτος έξαψη, μη γνωρίζοντας πως αλλιώς να δείξει την ευχαρίστηση του. Το όνομα του ήταν Ανρί, ένα πολύ κοινό γαλλικό ανδρικό όνομα. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι είχε μεγαλώσει στη Γαλλία,  βρέθηκε εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα πίσω στην πατρίδα του για οικογενειακούς λόγους και σύντομα έχει και πάλι σκοπό να ξαναγυρίσει στην Ευρώπη.

Περιμένοντας τη μεταφορά του φορτίου σιδηρομεταλλεύματος από το ορυχείο της ενδοχώρας στο λιμένα, αυτό σήμαινε ότι η ελάχιστη διάρκεια παραμονής του πλοίου στην προβλήτα φόρτωσης θα ήταν τουλάχιστον είκοσι ημέρες.

Η ζωή στη διάρκεια της φόρτωσης κυλούσε σε ήρεμους ρυθμούς, είχα εφοδιαστεί ένα σεβαστό ποσό από δολάρια και είχα ενημερώσει το πλήρωμα μηχανής, εάν έχουν ανάγκη από χρήματα πέρα από την προκαταβολή που πολύ μετρημένα ζητούν όπως πάντα στην άφιξη, να απευθύνονται σε μένα και να μην ενοχλούν τον πλοίαρχο, μόνο με μέτρο και ευθύνη, να μην ξεχνάμε ότι πρώτα και πάνω από όλα είναι η οικογένεια και κάθε δολάριο που σπαταλάμε σημαίνει ότι αφαιρείται ένα μπουκάλι γάλα από τη διατροφή της οικογένειας και του παιδιού. Δεν χρειάστηκε να με ενοχλήσουν, γιατί ο αρβανίτης είχε μεριμνήσει, είχε εφοδιάσει το ταμείο του, πρόβλημα δεν υπήρχε, αποδεικνύοντας ότι πέρα από ντομπροσύνη, είχε μια καθαρή καλοσυνάτη καρδιά, δείχνοντας ότι επρόκειτο για έναν άνθρωπο αξιόπιστο, αυθεντικό και καλόψυχο. Τελικά ήταν ένας καλοσυνάτος τύπος, με αρχές πάνω από όλα.

Τις τελευταίες ημέρες φόρτωσης, ζήτησα από τον Ανρί, δίδοντας του το ανάλογο χρηματικό αντίτιμο, να μου προμηθεύσει μια ποσότητα χώμα κατάλληλο για κήπους, και μερικούς κορμούς από το φυτό Yucca σαν αυτούς που  διαπίστωσα ότι υπάρχουν  σ’ αφθονία στους κήπους και τους αγρούς στα πέριξ της πόλης.
Το Yucca είναι ένα γένος από αιωνόβιους θάμνους και δένδρα της οικογένειας,  Agavaceae.  Τα 40-50 είδη του είναι αειθαλές στην ανάπτυξη δένδρα μέχρι και πάνω από πέντε μέτρα ύψος, με πυκνά σπειροειδώς τακτοποιημένα φύλλα σαν  ξιφολόγχες πάνω από έναν ευδιάκριτο βασικό κορμό, ο φλοιός είναι γκρίζος, καφετής, καλυμμένος με φύλλα κοντά στην κορυφή, που γίνεται ακανόνιστος τραχύς και φολιδωτός κοντά στο έδαφος. Τα φύλλα είναι μακριά, κυρτά, παχιά, πολύ άκαμπτα, και γαλαζοπράσινα στο χρώμα. Τα λουλούδια του είναι άσπρα, έχοντας μερικές φορές μια πορφυρή χροιά, με μίσχο σε σχήμα καμπάνας, που παράγονται σε μια συμπαγή βολβοειδή συστάδα ψηλά στην κορυφή του φυτού. Τα φρούτα είναι σαρκώδη και πράσινα, και ωριμάζοντας αποκτούν δερματοειδή σκούρο καφετή χρώμα.

Ήταν το απόγευμα μιας υγρής μουντής ημέρας από την τροπική ζέστη! Παρά την τροπική ζέστη, ο ήλιος δεν φαινόταν καθαρά, ίσως λόγω της ίδιας της υγρασίας που ήταν τόσο έντονη που έμοιαζε με ορατό νέφος, κάνοντας την ατμόσφαιρα βαριά και ασήκωτη, σε συνδυασμό με την γλυφή μυρωδιά από την σκόνη που αναδυόταν στον ιμάντα φόρτωσης του σιδηρομεταλλεύματος. Στον ουρανό υπήρχε ένα πολύ θαμπό, άτονο γκριζογάλανο χρώμα που στερείτο ζωντάνιας και στο βάθος όσο έφτανε το βλέμμα απλωνόταν η μελαγχολική μοναξιά του ωκεανού και η αίσθηση του αχανούς κενού.

Στη προβλήτα, εμπρός στη σκάλα του πλοίου μόλις έχει παρκάρει ένα αυτοκίνητο Σιτροέν στεϊσιον, με τον Ανρί να βρίσκεται στη θέση του συνεπιβάτη και με οδηγό μια νεαρή μιγάδα. Στην οροφή του αυτοκινήτου είναι φορτωμένοι μερικοί νεαροί κορμοί από το φυτό Yucca.
Είναι η στιγμή που ανοίγοντας την πόρτα από το αυτοκίνητο η οδηγός, ένα νεανικό γυναικείο πρόσωπο, ξεπρόβαλε, κοίταξε γύρω της και κατέβηκε στην προβλήτα εκεί στην αρχή της σκάλας στο σκονισμένο δάπεδο. Τι στην ευχή συμβαίνει εδώ αναρωτήθηκα, σε μια στιγμή έκπληξης, δέους και θαυμασμού όπως όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με κάτι αναπάντεχα όμορφο θέαμα, βλέποντας το ατελείωτο κορμί να ξεδιπλώνεται εκεί στην προβλήτα, με το εφαρμοστό θαλασσί πουκάμισο της και την κοντή μαύρη φούστα που φορούσε. Ένα ξαφνικός, καταιγιστικός θαυμασμός που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί για το γυναικείο κάλλος με συνεπήρε στη συνολική παρουσία, τη γοητεία και την αύρα αυτής τη γυναίκας. Ένας συνδυασμός από αστραφτερά βιολετιά μάτια με αθώο βλέμμα, κορμί αρχαίας Ελληνίδας θεάς, μακριά πόδια, ψηλό ευθυτενές ανάστημα που πρέπει να πλησίαζε το ένα και ογδόντα, κοντά πολύ και μαύρα τα μαλλιά της, μισάνοιχτα χείλη της σαν χυμώδη φρούτα. Το χαμόγελο της, υψηλή αισθητική, το συναντούσες στις διαφημιστικές αφίσες των δρόμων που ομορφαίνουν την καθημερινότητα μας. Ομορφιά απόμακρη, απλησίαστη, πρόσωπο εξαιρετικά καθαρό και κανονικό, σαν σχεδιασμένο από μολυβί με πολύ λεπτή μύτη, ήταν το απόλυτο θηλυκό όνειρο, δεν υπήρχε επάνω της χυδαιότητα η πρόκληση.

Σύσσωμο το όλο πλήρωμα του πλοίου και η εργάτες της προβλήτας αντάμα, ξεσηκώθηκαν εγκατέλειψαν τις ασχολίες τους και έπιασαν αμφιθέατρο την κουπαστή του πλοίου και τα βλέμματα τους μαγεμένα ταξίδευαν στο φινετσάτο κορμί της. Ποιος θα τολμούσε να διανοηθεί αυτή την πραγματικότητα, που εμφανίστηκε απρόσμενα μπροστά μας μέσα στο σκονισμένο μουντό περιβάλλον, μιας βιομηχανικής προβλήτας δεν ήταν συνηθισμένο γεγονός. 

«Η πραγματικότητα έχει την ικανότητα να ξεπερνά τη λογική μας και κατασκευασμένα σενάρια. Η φαντασία μας περιορίζεται από τη λογική μας η ζωή, όμως, δεν έχει τέτοιους περιορισμούς.» σκέφτηκα.

Ένα λεπτό αργότερα που ο Ανρί ανέβηκε στο πλοίο, και εγώ διόλου δεν κράτησα διακριτικότητα. Ενήργησα απροκάλυπτα, ίσως με αγένεια, θράσος και χωρίς να σεβαστώ την ιδιωτικότητα τους.

«Ανρί!» τον ρώτησα  με μια έκφραση έντονης περιέργειας. «Πως βρέθηκε στα μέρη μας αυτή η λαμπερή γυναικεία ομορφιά, η κομψή ύπαρξης, ο δραπέτης του παραδείσου που έπεσε ξαφνικά στον γήινο κόσμο;»

Σήκωσε τους ώμους του, με το μόνιμα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο του, έκανε μια παύση σαν να φρεσκάρισε την μνήμη του για ν’ απαντήσει στην απορία μου.

«Α, αυτό;» γέλασε σιγανά,

«Δεν είναι και καμία μεγάλη ιστορία, απλώς είναι μια  πολύ καλή φίλη γνωριζόμαστε από την Γαλλία και έχει έρθει αυτές τις ημέρες στην πατρίδα για διακοπές, επιστρέφει στο Παρίσι μεθαύριο, όπου απασχολείται σε εργασίες σχετικές με την παρουσίαση της γυναικείας  μόδας.»

«Μάλιστα ασχολείται με την παρουσίαση της γυναικείας μόδας. Ενδιαφέρον πρόσωπο η νεαρή κυρία.»
Στη συνέχεια ο Ανρί μου απηύθυνε μια πρόσκληση για ένα ποτό το βράδυ σε χαλαρό περιβάλλον στο μπαρ του ξενοδοχείου που συνήθως σύχναζε το πλήρωμα του πλοίου με την επισήμανση ότι θα είναι και η κυρία στην παρέα. Αυτό ήταν το κλειδί της πρότασης. Κάτι που σήμαινε ότι η συνάντηση θα ήταν κοινωνική και φιλική και ότι ο προσκαλών θέλει να μου συστήσει τη φίλη του.
«Δεν έχω πληρώσει το λογαριασμό και μου έχουν κόψει το τηλέφωνο» του απάντησα.

Σε μια αμήχανη στιγμή του με κοιτούσε περίεργα με μια διάθεση ανάλυσης, από την πλευρά του. Προσπαθούσε να «διαβάσει» τι σκεφτόμουν πραγματικά εκείνη τη στιγμή, επειδή τα λόγια μου δεν του έβγαζαν νόημα για τις προθέσεις μου, νιώθοντας ίσως ότι του διαφεύγει κάτι σημαντικό.

«Υπάρχει ένας αυστηρός οικογενειακό μου κανόνας! Για να κατέβω τη σκάλα του πλοίου, χρειάζομαι λήψη ειδικής άδειας από την πατρίδα! Η έξοδος μου, από το πλοίο  είναι αυστηρά ελεγχόμενη, αν με καταλαβαινεις και χωρίς τηλέφωνο άδεια εξόδου δεν υφίσταται.»

Κατάλαβε τι εννοούσα και η κατανόηση του έφερε ανακούφιση. Φωτίστηκε το πρόσωπό του που λύθηκε η απορια του και βρήκε την απάντηση που έψαχνε. Γέλασε χαρούμενα! Το γέλιο του ήταν τρανταχτό, αυθόρμητο με ψυχική ευφορία.

«Εσύ χάνεις. Εγώ έκανα την πρόταση με καλή πρόθεση, ειλικρίνεια και θέληση να πετύχω το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα αν ενδιαφερόσουν, ακόμη και αν το τελικό αποτέλεσμα δεν θα ήταν το επιθυμητό.» Μου απάντησε. 

«Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Σημασία έχει ότι η πρόθεση σου και η προσπάθεια σου με καλή διάθεση έχουν αξία, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.» Του δήλωσα εκφράζοντας τις ευχαριστίες μου για την πρόταση του.

Η φόρτωση έλαβε τέλος και άρχισαν οι προετοιμασίες αναχώρησης. Μια παράμετρος της αναχώρησης έχει να κάνει με τους λαθρεπιβάτες. Στην διάρκεια του έλεγχου ο καμαρότος του πλοίου ανακάλυψε νεαρό Αφρικανό έφηβο κρυμμένο σε χώρο παρακείμενο στις αποθήκες τροφίμων. Ένα νεαρό φοβισμένο παλικάρι δεκαεπτά-δεκαοκτώ χρονών περίπου.

Ο λαθρεπιβάτης είναι μια ιδιαίτερη υπόθεση που χρειάζεται ευελιξία στο χειρισμό της πρότεινα στον πλοίαρχο. «Έχω κάποια εμπειρία από παρόμοιες υποθέσεις στο πρόσφατο παρελθόν, γι’ αυτό απαιτείται ψυχραιμία για την λύση, γνωρίζω ότι ο νεαρός  λογικά πρέπει να διαθέτει διαβατήριο το οποίο κάπου το έχει κρυμμένο. Να του δώσουμε μια ευκαιρία λοιπόν να πάρει το διαβατήριο του και να αναχωρήσει από το πλοίο μας χωρίς να γίνει αντιληπτός από τις τοπικές αρχές που ήδη βρίσκονται στο πλοίο για την προσωπική του ασφάλεια και σωματική του ακεραιότητα.»         
«Φαντάζομαι, να μη πω ότι είμαι απόλυτα σίγουρος ότι κάποιο άλλο πλοίο την επομένη προσέγγιση, θα έχει το ίδιο πρόβλημα με αυτό που εμείς αντιμετωπίζουμε τώρα, για το λόγο αυτό θα καλέσω τις αρχές να τον παραδώσω.» Μου απάντησε.
Ήταν φανερό πως δεν κατανοούσε επαρκώς τον αφρικάνικο κόσμο και την μοίρα των λαθρεπιβατών.
«Με ξέρεις πολύ καλά ώστε να γνωρίζεις ότι δεν είναι κομπασμός από μέρος μου αν πω ότι προσεγγίζεις την υπόθεση με έλλειψη φαντασίας, και υποθέτω πως πολύ γρήγορα θα αντιληφθείς, ότι  η λαμπρή λογική σου δεν διαθέτει επίπεδο διαίσθησης για το συγκεκριμένο θέμα και αυτό είναι το λάθος σου. Το να είσαι τόσο τυπικός και ενθουσιώδης λάτρης στους κανόνες και τις αρχές έχει και παρενέργειες να το ξέρεις.» Του απάντησα
Υπήρξαμε μάρτυρες μιας τρομερής σκηνής εκεί στην είσοδο του εξωτερικού  διάδρομου του πλοίου μας, από την συμπεριφορά των αρχών της χώρας στο νεαρό λαθρεπιβάτη. Είχαμε να κάνουμε με πολύ σκληρούς ανθρώπους, ασυνήθιστα σκληρούς για την δική μας λογική. Με ένα ραβδί τον κακοποίησαν ανελέητα, χτυπώντας τον βάναυσα, αλύπητα, και είναι πιο τρομερό καθώς πρόκειται για ένα κακόμοιρο, νεαρό, άκακο αγόρι στην πιο τρυφερή ηλικία, που το μόνο που ονειρευόταν ήταν μια καλύτερη ημέρα στη ζωή του.
«Τώρα είναι αργά για να ματώνει η αξιαγάπητη και τρυφερή καρδιά σου.» Του είπα. «Αναμφίβολα τα επινοητικό μυαλό σου έχει άλλες ιδέες για την νομιμότητα.» Συμπλήρωσα..
Είχε μαλακώσει μεμιάς, η κατάσταση και τα εξαντλημένα  χαρακτηριστικά του παιδιού, θα μαλάκωνε την καρδιά οποιουδήποτε. Τότε είναι που το αρβανίτικο ταμπεραμέντο της ψυχής του, υπερίσχυσε ολοκληρωτικά κάθε άλλης σκέψης.
Δραστήρια κινήθηκε και πήρε από τα χέρια τους το εξαντλημένο αγόρι, συγκράτησε με κόπο την οργή του που τον έπνιγε, και απεύθυνε έξαλλος τον λόγο στον επικεφαλής από τις αρχές, στηλιτεύοντας τις ενέργειες τους.
«Στο πλοίο του δεν επιτρέπει να γίνονται κακοποιήσεις, και περισσότερο όταν πρόκειται για νεαρούς ανηλίκους, υποχρέωση σας είναι η προστασία τους.»
« Δεν ωφελεί πιστεύω ούτε είναι  ώρα για μαθήματα, που αφορούν τους κοινωνικούς θεσμούς και τα  κοινωνικά συμβόλαια μεταξύ των ανθρώπων μιας κοινωνίας. Ο πράκτορας του πλοίου θα τους πείσει να το αφήσουν ελεύθερο το παλικάρι με το αζημίωτο βέβαια. Τα γνωρίζεις άλλωστε, ότι απλά απαιτούνται μερικές κούτες τσιγάρα και δυο τρία μπουκάλια ουίσκι για να τελειώσει αυτή η ιστορία κάπως πιο ευχάριστα. Έτσι λειτουργεί η κρατική μηχανή σε τούτα τα μέρη και όχι μόνο.» Του είπα,.... συμπληρώνοντας ταυτόχρονα... 

«Έχω την εντύπωση… Λάθος! Την πεποίθηση ήθελα να πω….  ότι η συνεργασία σου με τους Ισραηλινούς αλλοίωσαν το αρβανίτικο DNA… σου… Με χαρά βλέπω επανακάμπτεις σε γνώριμα ύδατα..» 
------------------
Βρισκόμουν  ναυτολογημένος ήδη σε άλλο πλοίο, όταν έμαθα ότι το πλοίο που υπηρετήσαμε μαζί πουλήθηκε στους Νορβηγούς. Η παράδοση του πλοίου έλαβε χώρα στον λιμένα της Ελευσίνας και με πλοίαρχο ακόμη τον ίδιο.
Σύντομα γίναμε κουμπάροι. Η καπετάνισσα μας βάπτισε τη μικρή μου πριγκιπέσα.
Στη μεγάλη βεράντα του σπιτιού του υπάρχουν δυο τεράστιες γλάστρες με φυτά Yucca ολόκληρα δένδρα πλέον. Η σύζυγος μου του έχει υποσχεθεί ότι κάποια μέρα θα απουσιάζουν γιατί δεν του ανήκουν απλώς τους έκανε χρησικτησία που δεν την θεωρεί νόμιμη..