The Couple: Alkiviadis And Andromachi

..Ένα απόσπασμα από την «Ερωτική Μυθοπλασία: Ι..»

«Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας του συγγραφέα. Τα ονόματα, οι χαρακτήρες, οι τοποθεσίες .... Βλέπε Μυθοπλασία Ι: (Part:1)

Ερωτική Μυθοπλασία Ι (Part..1).....

... Ο Αλκιβιάδης και η Ανδρομάχη μετρούν ήδη δέκα πέντε χρόνια ζωής ζευγάρι σε μια όμορφη μια σχέση που έχει ωριμάσει με τον πιο υγιή τρόπο. Αυτά τα δεκαπέντε χρόνια (κρυστάλλινη επέτειος) αποτελούν μια ουσιαστική απόδειξη ότι η αγάπη, όταν στηρίζεται στην αμοιβαία κατανόηση, την πνευματική επικοινωνία και τον σεβασμό, εξελίσσεται σε κάτι πολύ πιο σταθερό και βαθύ από ένα απλό πάθος.

 Η «γλυκιά αύρα» που τους περιβάλλει αποδίδει υπέροχα αυτό που συχνά ονομάζουμε συντροφικότητα. Είναι η κατάσταση όπου δύο άνθρωποι δεν είναι πλέον μόνο εραστές, αλλά οι πιο στενοί σύμμαχοι στη ζωή, έχοντας χτίσει έναν «κόσμο» που είναι κοινός και αδιαπέραστος, μετά από μιάμιση δεκαετία κοινής πορείας.

Ο Αλκιβιάδης έχει κάνει έναν κύκλο ζωής κλείνοντας πρόσφατα τα σαράντα του χρόνια, παραμένει πλάσμα αρκετά μάχιμο, και ανταγωνιστικό. Στην πυραμίδα της ενεργής ηλικίας βλέπει πίσω τι έφτιαξε, κοιτάει μπροστά τι μπορεί να φτιάξει. Ταυτόχρονα είναι ώρα ν' αναζητήσει και αυτός, εγωιστικά, λίγη ποιότητα, λίγη ξενοιασιά. Ένας γοητευτικός ομορφάντρας με μελαγχολικά μάτια και γλυκό χαμόγελο όπως του καταμαρτυρεί η σύντροφος του…… που ντύνεται σαν ψαράς..

Η Ανδρομάχη! Αν και κλείνει τα τριάντα πέντε της χρόνια, δείχνει πολύ νεότερη βάζοντας κάτω γυναίκες που έχουν τη μισή της ηλικία! Το ότι η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός, της ταιριάζει «γάντι». Ο χρόνος της έχει φερθεί άψογα. Γοητευτική, έχει ποιότητα, με μια φυσική ομορφιά, που εκπέμπει αθωότητα και ζεστασιά κάνοντας έτσι όσους βρίσκονται γύρω της να νιώθουν ευτυχισμένοι που είναι κοντά της δείχνοντας πως άμα μια γυναίκα έχει έμφυτη την θηλυκή συμπεριφορά... είναι απλά ανίκητη.
Μια γυναίκα με περισσή φροντίδα, είναι αφοσιωμένη σύντροφος και μητέρα στον έγγαμο βίο τους. Έχει αφιερωθεί με αγάπη και υπευθυνότητα στην οικογένεια της, όχι ως φροντιστής, αλλά ως η πραγματική δημιουργός ενός υποστηρικτικού, υγιούς και «γόνιμου» περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο η σχέση και τα παιδιά μπορούν να αναπτυχθούν και να ανθίσουν.

 Με τα χρόνια έχει αποκτήσει μια βαθιά και ώριμη θηλυκότητα, σταράτο δέρμα χαρίζοντας της μια λάμψη υγείας και φρεσκάδας, προικισμένο μπούστο, καλοφτιαγμένα λαγόνια. Ψηλή, το ύψος της πάνω από τον μέσο όρο, ένας πειρασμός με χυμώδες σώμα. Ειδικά τα καλοκαίρια όταν εμφανίζεται στην παραλία οι γλουτοί της δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από πολλές άλλες με απίθανη πίσω όψη και η κοπέλα καυλώνει κόσμο και το ξέρει! 

Την θυμάται από πάντα ανεπιτήδευτη να ντύνεται απλά, ελάχιστα μακιγιαρισμένη, ειλικρινής στον τρόπο που μιλά ή σε κοιτάζει. Μια ομορφιά γυναίκας, κατά το πρότυπο παλαιότερων εποχών, που η αίσθηση της θηλυκότητας αναβλύζει σαν αφρός, περιχύνοντας τις γραμμές του κορμιού της.

Αμφότεροι έχουν συνειδητοποιήσει ότι η απόλυτη ταύτιση τους δεν είναι εφικτή, οι συζυγικές τους σχέσεις δεν είναι μια στατική κατάσταση.  Ο Αλκιβιάδης και η Ανδρομάχη δεν είναι πια δύο κομμάτια ενός παζλ που πρέπει να εφαρμόσουν τέλεια, αλλά δύο αυτοτελείς προσωπικότητες που επιλέγουν να περπατούν δίπλα-δίπλα. Η προσδοκία ότι όλα πρέπει να είναι πάντα τέλεια, είναι μη ρεαλιστική και το γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει κάπου αυτός ο «τέλειος σύντροφος». 

Αντί να αναρωτιούνται «γιατί δεν είναι έτσι όπως τον/την ονειρεύτηκα;», εκτιμούν το «αυθεντικό» που έχουν μπροστά τους.

Στον έρωτα μας λέει ο Φρόιντ, προβάλλουμε στον άλλο το ιδανικό μας «Εγώ», δηλαδή προβάλλουμε στον άλλο, αυτό που θα θέλαμε να είμαστε αλλά δεν είμαστε. Δηλαδή θέλουμε να κάνουμε σχέση με τον καλύτερο εαυτό μας!

Δεν υπάρχει αυτός ο ιδανικός σύντροφος που δε θα τους πληγώσει ποτέ είναι η πιο ώριμη «γειωμένη» παραδοχή που μπορεί να κάνει ένα ζευγάρι. H ιδέα του ταιριαστού ζευγαριού, αγγίζει τα όρια της μυθοπλασίας. O γάμος είναι μια μηχανή παραγωγής συγκρούσεων, είναι μια ρεαλιστική και αναμφισβήτητη παραδοχή! Όταν δύο άνθρωποι μοιράζονται το ίδιο «πεδίο μάχης», οι τριβές είναι μαθηματικά βέβαιες. 

Όλα τα ζευγάρια διαφωνούν για τα ίδια πράγματα, τα χρήματα, το σεξ, τα παιδιά, τη διαχείριση του ελευθέρου χρόνου και αυτά είναι οι  «πυλώνες» πάνω στους οποίους δοκιμάζονται οι αντοχές όλων των ζευγαριών.

Ο σοφός ποιμένας παππούς του έλεγε. «Πριν τον γάμο κράτα και τα δύο σου μάτια ανοιχτά, αλλά μετά τον γάμο κλείσε το ένα.»

 Εννοώντας, ότι ένας γάμος για να διατηρηθεί και να θεωρείτε επιτυχημένος πρέπει να υπάρχει σ’ αυτόν κατανόηση συγχώρεση και αποδοχή. Η σοφία του παππού του συμπύκνωνε σε μια φράση όλη τη διαδρομή που διανύουν ο Αλκιβιάδης και η Ανδρομάχη. Είναι ο κανόνας της «επιλεκτικής όρασης», που αποτελεί ίσως το πολυτιμότερο εργαλείο για κάθε μακροχρόνια σχέση. 

Πριν τον γάμο είναι η φάση της κρίσης, της επιλογής και της συνειδητοποίησης. Μετά τον γάμο δεν σημαίνει ούτε τύφλωση, ούτε αφέλεια, ούτε ανοχή σε οτιδήποτε τοξικό. Σημαίνει συνειδητή επιλογή να μην εστιάζεις στις μικρές, καθημερινές ατέλειες που είναι αναπόφευκτο να υπάρξουν σε δύο ανθρώπους που συμβιώνουν. 

Εξάλλου, ο έρωτας είναι μοναδικός, το πάθος μοιραίο και το σεξ επιτυχημένο όταν ικανοποιεί και τους δύο, χωρίς ή με ημερομηνία λήξης.» Του συμπλήρωνε ο παππούς του.

Ξαφνικά μετά από τόσα χρόνια ευτυχισμένου γάμου η Ανδρομάχη άρχισε να χάνεται στο δικό της κόσμο. Η πρώτη «μεγάλη δοκιμασία» τους και μια ρωγμή στην «αρμονική συμφωνία» τους δεν προέρχεται από μια εξωτερική σύγκρουση, αλλά από μια εσωτερική απομάκρυνση. Η ερωτική της επιθυμία για σεξουαλική επαφή τους έχει μπει σε τροχιά μεγάλης ύφεσης.  Προσπαθεί να της μιλήσει, να καταλάβει να βρει απαντήσεις. 

«Τίποτα όλα καλά» του λέει. 

Το «Τίποτα, όλα καλά» είναι ίσως η πιο επικίνδυνη φράση σε μια σχέση. Είναι οι στιγμές του γάμου που σταματούν να παράγουν θόρυβο και παράγουν κενό. Όταν η Ανδρομάχη λέει «όλα καλά», στην πραγματικότητα δηλώνει ότι δεν έχει τον τρόπο ή τις λέξεις να μοιραστεί αυτό που της συμβαίνει. 

Το σεξ μοιάζει απλά, να έχει αποκτήσει χαρακτήρα παγιωμένης αδιαφορίας να μην την απασχολεί, και αυτή η έλλειψη ερωτικής επιθυμίας είναι αναπόφευκτο να δημιουργεί έντονη δυσαρέσκεια για την αδιαφορία της και χάσματα στις προσωπικές τους σχέσεις.

Τον βλέπει σαν έναν πολύ καλό της σύντροφο που τον αγαπά, νοιάζεται γι’ αυτόν, είναι ο πατέρας των παιδιών τους, ένας καλός άνθρωπος, αλλά η σεξουαλική τους ζωή περνά στο πίσω πλάνο, έχει κάνει μια εσωτερική ανακατάταξη στη σχέση τους. Τον έχει μετατοπίσει από τη θέση του εραστή στη θέση του «συγγενή». 

 Όταν η ερωτική ορμή (libido), αυτή η πρωταρχική, δημιουργική και καταστροφική ενέργεια, δεν βρίσκει διέξοδο μέσα στη σχέση, δεν εξαφανίζεται. Απλώς μεταλλάσσεται και αναζητά δρόμους διαφυγής. Αίσθηση και προβληματισμό -αν μη τι άλλο- προκάλεσε ο κύκλος της αντιπαράθεσης που ξεκίνησε μεταξύ τους την τελευταία φορά με λεκτικές αψιμαχίες για το θέμα αυτό σε «σημείο βρασμού». Όπως την τελευταία φορά που εισέπραξε μια περιπαιχτική της στάση, που σχεδόν τον ευνούχιζε. 

Πρώτη ήταν που τον προκάλεσε ειρωνικά. «Σου σηκώνεται ακόμα;» Δεν ήταν απλώς μια προσβολή. Ήταν ένα χειρουργικό πλήγμα στον πυρήνα του ανδρισμού του Αλκιβιάδη και μια κατάφωρη παραβίαση της ιερής οικειότητας στη σχέση τους.

«Εμ βέβαια εσύ που να ξέρεις, έχεις ξεχάσει πως είναι να το κάνουν.» Με αυτή την απάντηση, ο Αλκιβιάδης περνά από την άμυνα στην αντεπίθεση. Χρησιμοποιεί το ίδιο όπλο, την προσβολή που χτυπά στο κέντρο της θηλυκότητας και της ικανοποίησης της Ανδρομάχης, για να της ανταποδώσει το πλήγμα του ευνουχισμού. 

«Δεν το έχω ανάγκη. Δεν μου χει λείψει.» Συνέχισε με την ανάλογη ειρωνεία την αντίδραση της. Η απάντηση της Ανδρομάχης είναι το τελειωτικό χτύπημα σε αυτόν τον πόλεμο φθοράς. Με το «Δεν το έχω ανάγκη. Δεν μου χει λείψει», δεν προσβάλλει απλώς την ερωτική ικανότητα του Αλκιβιάδη, καταργεί την ίδια την ύπαρξή του ως εραστή μέσα στη ζωή της.

Ο Αλκιβιάδης, μην μπορώντας να διαχειριστεί την απουσία της επιθυμίας της, καταφεύγει στον κυνισμό. «Σωστά! καταλήξαμε να γνωριζόμαστε, με τη Βιβλική έννοια του όρου, στη χάση και στη φέξη. Ιεραποστολικώς και με την παθητική συμμετοχή σου, εσύ που άλλοτε ήσουν η δραστήρια, η πιο ευφάνταστη και η πιο ενθουσιώδης. 

Τώρα πλέον πρωτοβουλία μηδέν, όσο για ποικιλία και τέτοιες νοστιμιές, τις ξεχάσαμε. Μάλλον εσύ βρίσκεις πλέον τον εαυτό σου με τους παπάδες και τις αγρυπνίες τους. Ας είμαστε ειλικρινείς! Υποψιάζομαι ότι καυλώνεις όταν δεις άνδρα ντυμένο με ράσα.  

Αυτή σαν να μην πίστευε στ' αυτιά της! Έμεινε στην κυριολεξία με το στόμα ανοιχτό!. Η έκπληξη στο πρόσωπό της δεν πηγάζει μόνο από το περιεχόμενο της προσβολής, αλλά από την στιγμή που ο σύντροφός της, που την λάτρευε, μετατράπηκε σε έναν άνδρα που την περιφρονεί, ώστε να την χλευάζει. Η όψη της σκοτείνιασε από την οργή της για το υπονοούμενο. Στην κάθε κουβέντα του είναι έτοιμη να πάρει φωτιά και όταν απάντησε η φωνή της έτριξε σαν φωτιά σε θάμνους. 

«Δε μου λες: Είσαι τελείως βλαμμένος;! Έλεος έχεις ξεφύγει τελείως και δεν ξέρεις τι λες.!» Με αυτόν τον τρόπο, η Ανδρομάχη ανταποδίδει με τόκο το χτύπημα που δέχτηκε για το «ράσο». 

«Έχουμε ξεφύγει! Είναι προφανές..... Είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά.» Ο Αλκιβιάδης, μέσα στην οργή κάνει την πρώτη παραδοχή ότι η κατάσταση έχει βγει από τον έλεγχο και των δύο.

«Αα!, εσύ όμως το χοντραίνεις πολύ, δε νομίζεις;! Πως είναι δυνατόν να λες αυτές τις μυθομανίες. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Τρελάθηκες; ∆εν είναι κουβέντες αυτές! Έχεις χάσει την επαφή με την πραγματικότητα, και  επινοείς ιστορίες! Το μόνο που μου μένει να πω είναι πως ντρέπομαι για σένα. Και κοίτα, ως εδώ, δεν θέλω να το συζητήσω παραπέρα γιατί το βρακί μου δεν πρόκειται να το ξαναδείς ούτε ζωγραφιστό.» 

Του δήλωσε με δυσαρέσκεια και εκνευρισμό μέσα σε ένα κλίμα έντασης που επικρατεί μεταξύ τους. Η Ανδρομάχη δεν τραβάει απλώς μια «κόκκινη γραμμή», γκρεμίζει την πόρτα της κρεβατοκάμαρας τους και πετάει το κλειδί. 

Ο Αλκιβιάδης, ένας άνθρωπος «μετρημένος» που αναγκάζεται να χάσει τον έλεγχο, βρίσκεται εγκλωβισμένος σε έναν ρόλο που δεν του ταιριάζει, ενώ η Ανδρομάχη έχει υψώσει ένα τείχος που κανένας διάλογος δεν μπορεί πλέον να διαπεράσει και ο Αλκιβιάδης επιλέγει να «σηκώσει λευκή σημαία». 

Και το βρακί της σάμπως το έβλεπε και τακτικά τώρα τελευταία. «Μου το έφαγε η εκκλησία δεν υπάρχει άλλη εξήγηση». Της μουρμούριζε μέσα από τα δόντια του.

Δεν λύνουν το πρόβλημα, απλώς αποσύρονται στα χαρακώματα τους, περιμένοντας να περάσει η καταιγίδα. Αν ερχόταν κάποιος και του λεγε ότι θα 'ρχόταν μια μέρα που η ξαναμμένη Ανδρομάχη θα μετατρεπόταν, ως δια μαγείας, σε ανέραστη πουλάδα, θα κάγχαζε και θα χαρακτήριζε τον μετά Χριστόν προφήτη όπως του άρμοζε. 

Έλα όμως που οι κακές προφητείες έχουν το εκνευριστικό συνήθειο να βγαίνουν!...

Ερωτική Μυθοπλασία Ι (Part 1).....