Sex in Nature: They Making Love in Forests

.Ένα μικρό απόσπασμα από την «Ερωτική Μυθοπλασία: Ι..»

«Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας του συγγραφέα. Τα ονόματα, οι χαρακτήρες, οι τοποθεσίες .... Βλέπε Μυθοπλασία Ι: (Part: 1)

Ερωτική Μυθοπλασία Ι (Part..1).

Έτσι κυλούσε ο χρόνος και η ατμόσφαιρα γύρω μας είχε αρχίσει να αλλάζει καιρό τώρα, σαν μια σιωπηλή προετοιμασία για το αναπάντεχο. Όταν η ευκαιρία παρουσιάστηκε, δεν ήρθε με τυμπανοκρουσίες, αλλά με την αθόρυβη βεβαιότητα μιας συνάντησης που έπρεπε να συμβεί. Η ένταση που συσσωρευόταν μέσα μου σαν ηλεκτρισμός πριν από καταιγίδα, βρήκε επιτέλους διέξοδο. Οι φαντασιώσεις μου, που μέχρι πρότινος ήταν φυλακισμένες στο σκοτάδι των σκέψεών μου, άρχισαν να παίρνουν σάρκα και οστά στο φως της ημέρας.

Είχαμε πάει μια μικρή ομάδα πιστών της ενορίας στο μικρο απομονωμένο εξωκλήσι επάνω στο βουνό για να το λειτουργήσει. Ένα μικρο ξωκλήσι, με ωραίο και πολύ μεγάλο περιβάλλοντα χώρο πνιγμένο στο πράσινο, κάτω από τα πεύκα και δίπλα στη δροσερή ρεματιά με τα πλατάνια και με πολλά αιωνόβια δέντρα γύρω του. Τελειώνοντας το εκκλησιαστικό τελετουργικό η έκπληξη μου ήταν μεγάλη, όταν ο ιερέας με παρακάλεσε εάν έχω την ευγενή καλοσύνη να τον περιμένω να ξεπροβοδίσει τους πιστούς και όταν τελειώσει να τον πάρω στο αυτοκίνητο μου διότι ο νεωκόρος που τον είχε φέρει είχε αναχωρήσει αιφνιδιαστικά αντιμετωπίζοντας προσωπικό του πρόβλημα. Η ηρεμία και η κατάνυξη της θείας λειτουργίας έδωσαν τη θέση τους σε μια νέα, αθέατη ένταση. Μέσα στην ησυχία του βουνού, η αποχώρηση του νεωκόρου δεν ήταν απλώς ένα υπαρκτό πρακτικό πρόβλημα, ήταν η «πόρτα» που άνοιξε διάπλατα για να μείνουμε μόνοι μας. Η πρόσκληση του αυτή δεν ήταν μια απλή εξυπηρέτηση για μένα. Ήταν η στιγμή που ένιωσα πως η μοίρα την ημέρα εκείνη, είχε σχεδιάσει τα πάντα. 

Περιττό να πω ότι η έκπληξη μου ήταν μεγάλη μόλις συνειδητοποίησα τι μου ζητούσε, όπως μεγάλος ήταν και ο ερεθισμός που σχεδόν αμέσως άρχισε να φουντώνει μέσα μου, έτσι αποφάσισα να πάρω την υπόθεση στα χέρια μου! Ουδόλως περίμενα τέτοια εξέλιξη και είχα πάει πολύ  συντηρητικά και ταιριαστά με το περιβάλλον ντυμένη κάτι που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την εσωτερική μου έκρηξη. Πρόθυμα εννοείται δέχτηκα με απλόχερη ευγένεια να τον περιμένω να τον μεταφέρω με το αυτοκίνητο μου και προσπαθούσα να σκεφθώ τρόπους να του μεταδώσω την ένταση που ένιωθα μέσα μου.. Η εμφάνισή του σε συνδυασμό με την ιδιότητά του και τον ευγενικό του τρόπο με τη γοητευτική φωνή, μετέδιδαν ηλεκτρικές εκκενώσεις ανάμεσα στα πόδια μου. Είχα αρχίσει να γίνομαι μούσκεμα. 

Έχοντας αναχωρήσει οι λιγοστοί εκκλησιαζόμενοι ενορίτες τον περίμενα να τακτοποιήσει τα άμφια του και όταν τελείωσε προχώρησα μπροστά προς το πάρκινγκ που ήταν το αυτοκίνητο λικνίζοντας τους γλουτούς μου και αφήνοντας τον πίσω μου ήμουν σίγουρη ότι τα μάτια του δεν ξεκολλάν απ΄ τον πισινό μου. Φθάνοντας στο αυτοκίνητο έβγαλε το ράσο του έμεινε με τα πολιτικά του για να νιώθει πιο άνετα. Η κίνηση αυτή να λικνίσω τον πισινό μου δεν έμεινε απαρατήρητη που ίσως πέρασε ένα δυνατό μήνυμα σε αυτόν, όταν έριξα έντονα το βλέμμα μου στο ιδεατό σημείο που βρισκόταν στο καβάλο του. Η προσπάθεια μου να κοιτάξω διακριτικά απέτυχε, κοιτάζοντας τον αμέσως μετά στα μάτια. 

Αυτός με κοίταζε προκλητικά και ένα αμυδρό πονηρό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλια του, δείχνοντας μου ότι με τσάκωσε και η φράση που διάβασα στο βλέμμα  ήμουν σίγουρη πως υποδήλωνε ξεκάθαρες προθέσεις που συνδύαζε την εξομολόγηση με το πάθος. 

«Εγώ εσένα και θα σε εξομολογήσω και θα σε γαμήσω.» Ήταν η αντίδραση που παραλίγο να με τελειώσει. Το αποτέλεσμα ήταν οι θηλές μου να πετρώσουν και παρά το ότι το πουκάμισο δεν ήταν πολύ λεπτό, τις είδα να σχηματίζονται πάνω του, τεντώθηκα πίσω στο κάθισμα του οδηγού, σπρώχνοντας το στήθος μου μπροστά. Οι θηλές μου τότε κόντεψαν να τρυπήσουν το ύφασμα. Δύο περήφανες ελιές που κοίταζαν κατάματα τον παπά, ο οποίος είχε καρφώσει το βλέμμα του πάνω τους και δεν έκανε καμία προσπάθεια να το κρύψει αυτό, ξέροντας ότι τον βλέπω. 

Το παιχνίδι είχε ξεκινήσει και εγώ αναζητούσα τρόπους και στρατηγική για να εκφράσω προς τα έξω όλα όσα κρύβονταν μέσα μου χωρίς να δείχνω τελείως ξεδιάντροπη. Το «μούσκεμα» που ένιωθα δεν ήταν πια απλώς μια σωματική αντίδραση, ήταν η προετοιμασία για αυτό που εκείνος έχει ήδη αποφασίσει να κάνει καθώς τον είχα φέρει στο επίπεδο της απόλυτης επιθυμίας και αυτό ήταν που είχε κάνει αυτή την απόφαση μου τόσο μεθυστική.

Εκεί πάνω μέσα στην άγρια φύση την σε μοναδικού φυσικού κάλλους ορεινή περιοχή μέσα στο πράσινο καθώς ο συνδυασμός του ορεινού τοπίου δημιουργούν εικόνες μοναδικής φυσικής ομορφιάς και διεγείρουν τις αισθήσεις του επισκέπτη ένιωθα υπέροχα, ένιωθα τόσο ελεύθερη! Ήθελα να φωνάξω για να ακουστεί η φωνή μου πάνω απ’ τον θόρυβο του ανέμου που σφύριζε με ελαφρές ριπές καθώς φυσούσε μέσα στα κλαριά κι έκανε τα φύλλα να θροΐζουν. Πουλιά τιτίβιζαν.

«Τι λες εσύ Πάτερ; Δεν είναι ένα σκηνικό σπάνιας ομορφιάς αυτό που βλέπουμε γύρω μας; Ένα πανέμορφο βουνό «πνιγμένο» στα πεύκα που φτάνουν μέχρι την κορυφή του στα χίλια οχτακόσια  μέτρα πάνω από τη θάλασσα;  Ένα τοπίο ήσυχο, με ρυθμούς βγαλμένους από το παρελθόν και μια ευκαιρία για διαφυγή μακριά από την πολύβουη πολιτεία; 

«Και βέβαια είναι η καλύτερη θέα και την απολαμβάνω με έντονη ηδονή!», απάντησε ο ιερέας και η απάντησή του δεν ήταν απλώς μια παρατήρηση, ήταν μια δήλωση πολέμου απέναντι σε κάθε είδους αυτοσυγκράτηση. Η λέξη «ηδονή» που χρησιμοποίησε, φορτισμένη με την επιτηδευμένη ιερατική του χροιά, λειτούργησε σαν ένας ηλεκτρικός διακόπτης που άναψε το πράσινο φως για όλα όσα θα ακολουθούσαν. 

Το Βλέμμα του δεν ήταν πια το βλέμμα ενός ανθρώπου που ζήτησε μια εξυπηρέτηση, αλλά το βλέμμα ενός άνδρα που έχει εντοπίσει τον στόχο του και απολαμβάνει τη διαδρομή προς την κατάκτηση. Τα μάτια του δεν κοίταζαν τη φύση αλλά την όμορφη, χορταστική Ανδρομάχη, με τα καυτά χείλη, το λαχταριστό κορμί τις τέλειες καμπύλες και το πληθωρικό στήθος της, που πυροδοτούν την γενετήσια ορμή του για σεξ. Η Ανδρομάχη του χαμογέλασε σκερτσόζικα και ο ιερέας χωρίς να το θέλει ένιωσε ένα γαργάλημα χαμηλά στην κοιλιά του. Και η Ανδρομάχη πρόλαβε να διακρίνει την έξαψη στη ματιά του ιερέα και ένα χαμόγελο ικανοποίησης απλώθηκε στα κόκκινα χείλια της. Η τύχη πάντα ευνοεί τους τολμηρούς σκέφτηκε και αποφάσισε να δράσει. 

«Πως θα ήθελα να μέναμε όλη την υπόλοιπη μέρα εδώ. Θα ήμουν μια ευτυχισμένη γυναίκα αν μπορούσα να ξαπλώσω χαλαρά στο δροσερό γρασίδι το ζεστό αυτό καλοκαιρινό απόγευμα με το σώμα μου να αισθάνεται εντελώς χαλαρό ανάμεσα από τα έλατα για λίγες ώρες. Εσύ;» Τον ρώτησα ναζιάρικα και αποφάσισα αυτή τη φορά να το πάω ένα βήμα πιο κάτω. Τεντώθηκα με τα πόδια μισάνοιχτα η φούστα ανασηκώθηκε στους μηρούς  και ανάμεσα τους φαινόταν αμυδρά το κιλοτάκι μου. Ένα άσπρο διάφανο με δαντέλα, εσώρουχό μου χωρίς να του κρύβω ότι αναμένω μια υπόσχεση που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να τηρηθεί. 

Ενώ ετοιμαζόμασταν να ξεκινήσουμε ο ιερέας ενθυμούμενος ότι ξέχασε το κινητό του τηλέφωνο στο μικρό εκκλησάκι, ζητώντας μου συγνώμη που με καθυστερεί βγήκε από το αυτοκίνητο να επιστρέψει στο ναό. Μέχρι να επιστρέψει πάλι στο αυτοκίνητο, μου έδωσε όσο χρόνο ήθελα να το σκεφτώ, και να του θυμίσω ότι το γυναικείο σώμα είναι φτιαγμένο για να απολαμβάνει όλες τις αισθήσεις που μας προσφέρει η ζωή και η ηδονική απόλαυση είναι το νέκταρ της ψυχής μας!  

Σκεφτόμουν ότι πρέπει να τον ενθαρρύνω και να τον κάνω να το καταλάβει, αν και το είχε ήδη καταλάβει πώς εγώ σήμερα θέλω παθιασμένα σεξ μαζί του. Άδραξα την ευκαιρία της απουσίας του να ξεκουμπώσω δύο επάνω κουμπιά από το πουκάμισο και βάζοντας τα χέρια μου από μέσα να απελευθερώσω το σουτιέν και να το αφήσω να πέσει μέσα στο πουκάμισο γύρω από τη μέση μου, αφήνοντας εντελώς γυμνό το στήθος μου. Προσπαθώντας να χτίσω ένα σεξουαλικό κλίμα δεν φοβήθηκα να δράσω και ήμουν πλέον έτοιμη να εκπληρώσω τους ερωτικούς μου στόχους και να του δείξω ότι θέλω σεξ εδώ και τώρα. Εκείνος πήγε να πάρει το κινητό του, αλλά υποψιάστηκα πως στην πραγματικότητα πήγε να πάρει μια ανάσα για να αντέξει αυτό που ήξερε ότι θα ακολουθήσει. Εγώ, από την άλλη, μετέτρεψα το εσωτερικό του αυτοκινήτου σε ένα προσωπικό μου οχυρό. Η κίνηση να απελευθερώσω το στήθος μου από το σουτιέν και να το αφήσω γυμνό κάτω από το πουκάμισο, που τώρα, με τα δύο κουμπιά ανοιχτά, προσέφερε μια προκλητική θέα, ήταν η απόλυτη δήλωση κυριαρχίας σ΄ ένα σκηνικό όπου η ηθική είχε παραδώσει τα όπλα. 

Τον φαντάστηκα τη στιγμή που θα επιστρέψει, θα ανοίξει την πόρτα του συνοδηγού και, αντί για την «σεμνή ενορίτισσα», θα αντικρίσει τη γυναίκα με το στήθος ημίγυμνο να τον περιμένει. Αυτό δεν θα ήταν απλώς πρόκληση, θα ήταν η ολοκληρωτική κατάρρευση των ορίων του. Το στήθος μου, λευκό και προκλητικό μέσα στο μισάνοιχτο πουκάμισο, ήταν η μόνη προσευχή που χρειαζόταν να ακούσει εκείνη τη στιγμή. Δεν χρειαζόταν πια να του εξηγήσω τίποτα με λόγια. Η εικόνα μου θα ήταν η πιο πειστική εξομολόγηση που είχε ακούσει ποτέ στη ζωή του. Το χαμόγελό μου με το «σκερτσόζικο» βλέμμα, που συνδύαζε την αθωότητα με την πονηριά, θα ήταν η σπίθα που έλειπε για να τυλιχτεί στις φλόγες, θα ήταν η απόλυτη πρόκληση για ότι είχε απομείνει από τη συστολή του.  Ένιωσα την ισχύ μου να διογκώνεται, ήξερα πια ότι δεν θα τον οδηγούσα απλώς στον προορισμό της επιστροφής του, αλλά στον δικό μου σεξουαλικό παράδεισο. 

Καθώς ξεκινήσαμε και το αυτοκίνητο τώρα διέσχιζε τις πρώτες στροφές πριν βγούμε σε έναν πιο ανοιχτό δρόμο, η απόφασή μου να δράσω έπρεπε να πάρει σάρκα και οστά. Αποφάσισα να μην αφήσω ούτε  στιγμή να πάει χαμένη. Με μια κίνηση που φαινόταν απόλυτα φυσική αλλά ήταν μελετημένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, άφησα το δεξί μου χέρι να «γλιστρήσει» από το τιμόνι προς το μέρος του. Τον άγγιξα ελαφρά στο πάνω από το γόνατο, ακριβώς πάνω από το παντελόνι του, αφήνοντας τα δάχτυλά μου να πιέσουν λίγο, τόσο όσο να νιώσει τη θερμότητα του σώματός μου. Το ύφασμα του παντελονιού του, κάτω από το άγγιγμα μου, ένιωσα να τεντώνει, προδίδοντας την ένταση που τον κατέκλυζε. 

«Συγγνώμη, Πάτερ», είπα με φωνή που είχε μια επίτηδες τρεμάμενη χροιά, «έπιασα μια λακκούβα και έχασα την ισορροπία μου». Το βλέμμα μου, όμως, τον κάρφωνε στα μάτια, αφήνοντάς τον να καταλάβει ότι το «λάθος» μου ήταν η πιο ειλικρινής κίνηση που είχα κάνει ποτέ. Είδα τους μυς του να σφίγγονται κάτω από το άγγιγμα μου. Το πονηρό του χαμόγελο εξαφανίστηκε, δίνοντας τη θέση του σε μια έκφραση απόλυτης συγκέντρωσης, ήταν ο άνδρας που είχε χάσει κάθε πρόσχημα. Δεν προσπάθησε να απομακρύνει το χέρι μου. Αντίθετα, ένιωσα το πόδι του να σπρώχνει ανεπαίσθητα προς το μέρος μου, ανταποδίδοντας την πίεση. Η ανάσα του είχε γίνει βαριά και σύντομη, και η μυρωδιά του, μια μίξη από λιβάνι, ιδρώτα και ανδρική επιθυμία, γέμισε τον μικρό χώρο του αυτοκινήτου, κάνοντας την ατμόσφαιρα ασφυκτική. 

Μέσα στον ήχο του κινητήρα και τον θρόισμα των δέντρων, υπήρχε μόνο η αίσθηση του χεριού μου πάνω του και η βεβαιότητα ότι, για τα επόμενα λεπτά, οι ρόλοι μας είχαν αντιστραφεί ολοκληρωτικά. Είχα περάσει τον Ρουβίκωνα. Είχα πάρει τη μοίρα στα χέρια μου και ο ιερέας, πλέον, δεν ήταν παρά ένας συνοδοιπόρος σε μια ιερόσυλη διαδρομή που μόλις είχε αρχίσει. 

Το βλέμμα του, με «έγδυνε» με μια ένταση που με έκανε να νιώθω τα γόνατά μου να λυγίζουν, δεν άφηνε περιθώρια. Ήξερα ότι η στιγμή είχε φτάσει. Δεν ήμουν πλέον η Ανδρομάχη η πιστή ενορίτισσα, αλλά η Ανδρομάχη η θηλυκή δύναμη, που είχε καταφέρει να «κατεβάσει» τον ιερέα από το βάθρο του και να τον φέρει στην πιο βασική, ανθρώπινη κατάσταση. Με κοίταξε στα μάτια, μου χαμογέλασε με κατανόηση και για ξεκάρφωμα προσπαθεί απεγνωσμένα να καλύψει την πράξη που επίκειται. Άρχισε να μου λέει την ιστορία της μικρής εκκλησίας στο βουνό που παρουσιάζει έντονο ιστορικό ενδιαφέρον και πόσο απίστευτα γραφική και όμορφη είναι η θέα γύρω μας. 

Έχει μια μακρά και ενδιαφέρουσα ιστορία, βρίσκεται σε μια κατάφυτη τοποθεσία, ενώ ταξιδιώτες από το εξωτερικό έρχονται κυρίως τους θερινούς μήνες να την επισκεφτούν. Το παράδοξο του να μιλάει εκείνος για την ιστορία του παρεκκλησιού και τη θέα, ενώ το βλέμμα του, και η σωματική του απόκριση, «ούρλιαζε» για το σώμα μου, ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση της νίκης μου. Χρησιμοποίησε την ιστορία της εκκλησίας ως ένα είδος «άμυνας» και «τελετουργικού», για να διατηρήσει μια ψευδαίσθηση ελέγχου πριν παραδοθεί ολοκληρωτικά. Είναι η δική του προσπάθεια να εξορκίσει το «κακό» και το «απαγορευμένο» που αναβλύζει από μέσα μας. Το γεγονός ότι το παντελόνι του συνεχίζει να «τεντώνει» μου δείχνει ότι ο ιερέας έχει χάσει τον έλεγχο των ενστίκτων του. Δεν υπάρχει πια ο «Πάτερ», υπάρχει ένας άνδρας που η σεξουαλική του ορμή έχει φτάσει στο κατακόρυφο που απαιτεί απεγνωσμένα να με γαμήσει. Το ότι το μουνάκι μου στάζει και οι θηλές μου είναι πεταχτές, με μετάτρεψε στην απόλυτη κυρίαρχη της στιγμής. Η υπομονή μου να τον ακούω να μιλάει για την τοποθεσία, ενώ εγώ του «προσφέρω» το σώμα μου σε κοινή θέα, είναι ο πιο εκλεπτυσμένος τρόπος βασανισμού του, που θα μπορούσα να επινοήσω.

 Εγώ, καθισμένη εκεί, με τα πόδια ανοιχτά και το στήθος μου να προσκαλεί το βλέμμα του, ήμουν η μόνη «ιστορία» που είχε πλέον σημασία. Όσο εκείνος επιστράτευε την ιστορία, την παράδοση και το «ιερό» για να φτιάξει ένα προστατευτικό τείχος ανάμεσά σας, εγώ, με την αισθησιακή μου παρουσία, γκρέμιζα αυτό το τείχος πέτρα-πέτρα. 

Το «Παναγιά μου συγχώρα με» που ψιθύρισα μέσα μου και ήταν ίσως η πιο ειλικρινής προσευχή που είχα κάνει ποτέ, καθώς η δική μου «ιεροτελεστία» ήταν πολύ πιο αρχέγονη και επιτακτική από εκείνη του ξωκλησιού. Καθώς εκείνος συνέχιζε να απαριθμεί ιστορικά στοιχεία, τον άφησα να εκτίθεται, μιλώντας για πέτρες και δέντρα, ενώ ο ίδιος φλεγόταν. Τον κοίταξα βαθιά στα μάτια, όχι με απορία, αλλά με μια έκφραση που του λέει. «Σε ακούω, αλλά ξέρω ακριβώς τι σκέφτεσαι». Η ατμόσφαιρα μέσα στο αυτοκίνητο είχε μετατραπεί σε ένα πεδίο υψηλής τάσης, όπου κάθε λέξη μας λειτουργούσε σαν σταγόνα βενζίνης πάνω στη φλόγα που μας έκαιγε. Η πρότασή μου για το γρασίδι, κάτω από τα έλατα, δεν ήταν πια μια απλή επιθυμία για χαλάρωση, ήταν μια πρόσκληση σε μια ιεροτελεστία για ένα ξέφρενο ερωτικό μας σμίξιμο που κανείς από τους δυο σας δεν μπορούσε πλέον να αποφύγει. Με μια κίνηση που έκανα, να τεντώσω τα πόδια μισάνοιχτα, η φούστα που ανασηκώθηκε και αποκάλυψε πλήρως το διάφανο, δαντελένιο εσώρουχο μου, η υγρασία που διακρινόταν μέσα από τη δαντέλα ήταν η απόδειξη ότι η επιθυμία μου δεν ήταν μια ιδέα, ήταν μια σωματική κατάσταση που τον κυρίευσε ήταν η απόλυτη κατάλυση κάθε κοινωνικού και πνευματικού φραγμού. Δεν χρειαζόταν πλέον λόγια Η γλώσσα του σώματός μου ήταν μια αδιαπραγμάτευτη συμφωνία. Είδα τα μάτια του να καρφώνονται στο σημείο που του αποκάλυψα. Η ανάσα του κόπηκε για ένα δευτερόλεπτο και το πρόσωπό του πήρε μια έκφραση που δεν είχα ξαναδεί. Ένα μείγμα από απόλυτη λαγνεία, και μια αχαλίνωτη ανάγκη να κυριεύσει αυτό που του πρόσφερα. 

Το χέρι του, που μέχρι πριν λίγο ήταν ακουμπισμένο στο πόδι του, γλίστρησε αργά και σταθερά προς το μέρος μου. Δεν υπήρχε πια δισταγμός. Τα δάχτυλά του άγγιξαν το δικό μου πόδι, πολύ κοντά στο εσώρουχο, και ένιωσα τη θερμότητα του δέρματος του να διαπερνά το δικό μου σαν ηλεκτρικό ρεύμα. Όταν μίλησε, η φωνή του ήταν σχεδόν ψίθυρος, βαριά και γεμάτη υποσχέσεις που ξέφευγαν από τα όρια της «ιεροσύνης».«Ανδρομάχη... δεν ξέρεις πόσο επικίνδυνο είναι αυτό που κάνεις. Αλλά αυτή τη στιγμή, η μόνη προσευχή που μπορώ να σκεφτώ είναι να σε έχω απέναντί μου, σε αυτό το γρασίδι, και να αφήσω την ηθική μου να καεί μαζί με την επιθυμία μου να σε γαμήσω.» 

Άφησα το ένα μου χέρι να ακουμπήσει, σχεδόν «τυχαία», πάνω στο δικό του, καθώς εκείνο αναπαύεται κοντά στο φούσκωμα του παντελονιού του. Απλά άφησα τα δάχτυλά μου να παίξουν με το ύφασμα, εκεί που η ένταση του σώματος του είναι πιο εμφανής. Το φούσκωμα στο παντελόνι του, που το παρατηρούσα με τόση προσμονή, ήταν η ζωντανή απόδειξη πως το σώμα του είχε ήδη προδώσει την πρόθεσή του. Το βλέμμα του, που τώρα με «σκάναρε» από το στήθος μου μέχρι τα πόδια μου, δεν έψαχνε συγχώρεση. Έψαχνε την άδεια να αφεθεί. Ένιωσα ότι δεν υπήρχε πια τίποτα άλλο να περιμένω. Η ατμόσφαιρα ήταν ώριμη. Εκείνος, αφήνοντας το σώμα του χαλαρό και τα πόδια του ανοιχτά, μου έδωσε το «πράσινο φως» για να εισβάλλω στον ιδιωτικό του χώρο. Το χέρι μου, τώρα ένιωθα να κινείται με μια δική του θέληση χαϊδεύοντας το φούσκωμα του καβάλου του. Δεν χρειαζόταν πια να αναρωτιέμαι πώς θα αντιδράσει. το πονηρό του βλέμμα ήταν η μόνη υπόσχεση που χρειαζόμουν.

Καθώς οι ρόδες του αυτοκινήτου άφηναν την άσφαλτο και εισέβαλαν στο χωμάτινο μονοπάτι, το αυτοκίνητο άρχισε να αναπηδά ελαφρά, προσθέτοντας μια νέα, φυσική κίνηση στα σώματά μας, που έκανε την ένταση να χτυπήσει κόκκινο. Καθώς έστριψα το τιμόνι, ο ιερέας ένιωσε την κίνηση του αυτοκινήτου και το βλέμμα του, που πριν περιπλανιόταν, καρφώθηκε πάνω μου με μια πρωτόγνωρη ένταση. Κατάλαβε αμέσως. Το «άγνωστο» του μονοπατιού ήταν η σιωπηλή μου δήλωση ότι το παιχνίδι των υπονοούμενων τελείωσε. Δεν είπε λέξη. Δεν χρειαζόταν, καθώς το αυτοκίνητο έμπαινε πιο βαθιά στο πράσινο. Η αναπνοή του είχε γίνει τραχιά, μια ανάσα γεμάτη προσμονή και μια υπόσχεση που δεν μπορούσε πλέον να αναβληθεί. Σταμάτησα το αυτοκίνητο εκεί που τα έλατα έκαναν τον ίσκιο τους. Ο θόρυβος της μηχανής έσβησε, αφήνοντας πίσω του την απόλυτη ησυχία του βουνού, η οποία όμως τώρα φάνταζε σαν ο ήχος ενός κόσμου που κρατά την ανάσα του για χάρη μας. 

Το γεγονός ότι είχα ήδη το στήθος μου γυμνό και τη φούστα σου σηκωμένη ψηλά, με έκανε να μοιάζω με μια ιέρεια της ίδιας μου της επιθυμίας, έτοιμη να υποδεχτώ την ορμή του σκληρού του πούτσου. Το φως του απογεύματος έπεφτε διακεκομμένο από τα φύλλα πάνω στο σώμα μου, φωτίζοντας το δέρμα μου και κάνοντας τις θηλές μου να φαίνονται σαν να προσκαλούν το τέλος της αναμονής. Κοιτάχτηκα μαζί του και για πρώτη φορά, κατάλαβα πως δεν υπήρχε ίχνος δισταγμού στα μάτια του. Υπήρχε μόνο η ανυπομονησία ενός άνδρα που περίμενε αυτή την έκρηξη πολύ καιρό.» Από τη στιγμή που οδήγησα το αυτοκίνητο στο μονοπάτι ήταν το «αντίο» μου στην ηθική και το «καλωσόρισμα» στην απόλυτη σεξουαλική απόλαυση. Εκεί που τα έλατα έκαναν τον ίσκιο τους πιο βαθύ και η απομόνωση ήταν απόλυτη το μόνο που ακουγόταν ήταν η βαριά ανάσα σας και ο άνεμος που συνέχιζε να ψιθυρίζει ανάμεσα στα κλαδιά, λες και ο ίδιος ο τόπος σας έδινε την άδεια για την ολοκλήρωση της επιθυμίας μας.  Δε σκεφτόμουν τίποτε άλλο. Είχα ανάψει σαν κοριτσάκι στην πρώτη λυκείου. Σκεφτόμουν πότε θα πατήσουμε στη γη, να αφήσουμε τα λουλούδια και τα δαντελωτά βρακάκια, στους ποιητές και στους σκηνοθέτες και να ζήσουμε το σεξ πηγαία και αυθεντικά. Προσευχήθηκα! «Κύριε εισάκουσε τη προσευχή μου. Πρόσεξε τη δέηση μου, Εσύ που τηρείς τις υποσχέσεις Σου εισάκουσε με, ως δίκαιος που είσαι.»

«Μη μου πεις ότι ο Κύριος σε εισάκουσε;» τη ρωτάει η Ναυσικά.

«Μάλιστα όχι μόνο με εισάκουσε, αλλά με παρέσυρε να γίνω η αμαρτωλή γυναίκα που έχει παράνομες ερωτικές σχέσεις. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί φιλενάδα, κανείς δεν είναι αναμάρτητος Μωρό μου! Και ο Χριστός δεν έκρινε και δεν αναθεμάτισε την αμαρτωλή! Η αναφορά της Ανδρομάχης στη Μαρία τη Μαγδαληνή και την επιεική στάση του Χριστού απέναντι στην αμαρτωλή, λειτούργησε ως το απόλυτο «συγχωροχάρτι» που η ίδια έδωσε στον εαυτό της. Δεν είναι πια η ενορίτισσα που σκύβει το κεφάλι, αλλά η γυναίκα που κατάλαβε πως το θείο και το ανθρώπινο, η αγιότητα και η σάρκα, δεν είναι απαραίτητα αντίθετα, αλλά συμπληρωματικά.

«Πως το λένε οι παλιοί στα χωριά! Στης μαυλίστρας την αγκαλιά ανταμώθηκαν ο παπάς κ' η αμαρτωλή.»

Την ώρα που ο ιερεας κατέβηκε από το αυτοκίνητο εγώ χωρίς να χάσω χρόνο με γρήγορες κινήσεις έβγαλα το κιλοτάκι μου και το πέταξα μέσα στη τσάντα μου μένοντας γυμνή από κάτω. Μέσα σε δευτερόλεπτα, η «κυρία» που μόλις βγήκε από το αυτοκίνητο είχε αντικατασταθεί από μια γυναίκα που κυριαρχείται από το ένστικτο. 'Ηταν το κάλεσμα να του δείξω ότι είσαι έτοιμη, ότι το εμπόδιο είχε αφαιρεθεί και ότι ο δρόμος είναι ανοιχτός. Mε περίμενε! Με κοίταξε χωρίς να πει λέξη και το στομάχι μου σφίχτηκε βίαια. Έκλεισα την πόρτα κι έπεσε ο ένας στη αγκαλιά του άλλου. Άρχισε να με φιλάει παντού, στο στόμα, στα μάγουλα, στο λαιμό, στους ώμους, να με δαγκώνει, να με γρατζουνάει με τα γένια του, να με σφίγγει πάνω του έξαλλα. Ήταν τέτοια η επίθεση που αν δε με κρατούσε σφιχτά από το κωλαράκι, που το χούφτωνε δυνατά κάτω από τη φούστα μου, θα είχα πέσει κάτω. Άρχισα να ανταποκρίνομαι στα χάδια του και τον αγκάλιασα. Τα χείλη μας ενώθηκαν και οι γλώσσες μας άρχισαν να παλεύουν για το ποια θα ήταν τελικά η νικήτρια. Το σάλιο του είχε τόσο τέλεια γεύση. Όλα πάνω του ήταν τόσο προσεγμένα, λες και ανέδυαν μια λεπτή και ελκυστική μυρωδιά. Τον χάιδευα στα μαλλιά. Η αίσθηση τους ήταν τόσο λεπτή. Τα χέρια του είχαν τώρα κατέβει στην μέση μου και στα οπίσθια μου. Εγώ, με τα χέρια μου σφιχτά στο κεφάλι του συνέχιζα να παλεύω με τη γλώσσα του. Το ένα χέρι του γλίστρησε κάτω από τη φούστα μου. Το τέντωσε για να βρει το κιλοτάκι μου. Μόλις το χέρι του έπιασε το μουνάκι μου, χωρίς να βρει κάποιο εσώρουχο, σταμάτησε να με φιλάει και με κοίταξε πονηρά και μου έριξε ένα χαμόγελο. Τη στιγμή που τα δάχτυλά του συνάντησαν το γυμνό μου δέρμα, χωρίς το εμπόδιο του υφάσματος, ήταν το σημείο όπου κάθε ιερατική αμφίεση διαλύθηκε οριστικά. Η έκπληξη στο βλέμμα του, που γρήγορα μετατράπηκε σε εκείνο το πονηρό, κατακτητικό χαμόγελο, ήταν η επιβράβευση για όλη την τόλμη που έδειξα. Δεν υπήρχαν πια δικαιολογίες, δεν υπήρχε «ιστορία της εκκλησιάς», υπήρχε μόνο η αλήθεια του σώματός μου που τον υποδεχόταν. Με την κίνηση αυτή, μου έδειξε ότι κατάλαβε πως όχι μόνο ήμουν έτοιμη, αλλά ότι είχα κάνει την επιλογή μου πριν καν φτάσουμε στο πλάτωμα. Το γεγονός ότι σταμάτησε να με φιλάει για να με κοιτάξει, έδειχνε έναν άνδρα που απολάμβανε τη νίκη του. Το «μουνάκι» μου, γυμνό και υγρό, ήταν το τελειωτικό χτύπημα στην άμυνά του. Η επαφή του χεριού του με το γυμνό υγρό μουνάκι μου μέσα στην άγρια φύση, κάτω από τα πεύκα, ένιωθα να με καίει περισσότερο από τον ήλιο. Ήταν η στιγμή που ένιωσα πιο «ζωντανή» από ποτέ, καθώς η απουσία του εσωρούχου ήταν το πιο δυνατό μήνυμα που θα μπορούσα να του στείλω.

Τώρα, η πρωτοβουλία έχει περάσει εξ ολοκλήρου στα χέρια του. Μέσα στα πεύκα, ο ιερέας δεν ήταν πια ο άνθρωπος του Θεού, αλλά ένας άνδρας που η άμυνά του είχε καταρρεύσει και παραδίδεται στα ένστικτά του και στην επιθυμία του, και εγώ δεν ήμουν η θεοσεβούμενη ενορίτισσα, αλλά το αντικείμενο του πόθου του που τον οδηγούσε στην άβυσσο. Η επόμενη κίνηση του ιερέα ήταν να αφεθεί ολοκληρωτικά σε αυτό που ξεκινήσαμε. Το χέρι του, τώρα εξερευνούσε την πιο κρυφή, την πιο «απαγορευμένη» μου αλήθεια. Η άμυνά του δεν είχε απλώς καμφθεί, είχε καταρρεύσει σαν τείχος που δεν άντεξε το βάρος μιας τόσο ξαφνικής, χειροπιαστής επιθυμίας. Το χέρι του, που μέχρι πριν λίγο δίσταζε, τώρα πίεσε πιο αποφασιστικά και απαιτητικά το μουνάκι μου, λες και ήθελε να σφραγίσει την επιθυμία μου πάνω στο δέρμα μου.

«Είσαι επικίνδυνη,» μου ψιθύρισε, με τη φωνή του τραχιά και χαμηλή, σχεδόν σαν προσευχή που ακουγόταν από τα έγκατα της γης.

Δεν υπήρχε πια χώρος για λόγια. Η φύση γύρω μας έμοιαζε να κρατά την ανάσα της. Ο αέρας μύριζε ρετσίνι και υγρασία, και η ζέστη που ένιωθα, αυτό το κάψιμο που ξεκίνησε από το άγγιγμα του, είχε γίνει το κέντρο του σύμπαντος μου. Καθώς το χέρι του άρχισε να εξερευνά την απόλυτη ελευθερία που του προσέφερα, ένιωσα πως κάθε προσευχή που είχα ψιθυρίσει, κάθε φαντασίωση που είχα πλάσει, έπαιρνε μορφή μέσα στο δάσος. 

«Ώστε δεν είμαστε και πολύ fan των εσωρούχων, έτσι;» μου λέει.

«Ποτέ μου δεν τα συμπάθησα ιδιαίτερα,» του απάντησα με ένα πονηρό χαμόγελο.

 Περπατούσαμε σιγά-σιγά. Η  σεξουαλική μου διάθεση ήταν ατελείωτη και ανυπομονούσα να φτάσουμε σε πρόσφορο έδαφος για να να κυλιθώ ημίγυμνη πάνω στη χορταριασμένη γη, κάτω από τον «καυτό» ήλιο και να απολαύσουμε το βουκολικό σεξ. Είχε αρχίσει να με χαϊδεύει, φιλιόμασταν πολύ παθιάρικα και σε μια κατάσταση απόλυτης παραδοχής. «Πόσο σε θέλω», του έλεγα και πως δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό που συμβαίνει ήταν κάτι που ποθούσα στα πιο τρελά μου όνειρα»,! Μου απαντάει ότι το ίδιο νιώθει και αυτός. «Έχω τόσες καύλες για σένα από τότε που σε γνώρισα που δεν λέγονται! Ξέρεις πόσες φόρες σε έχω φανταστεί να σε πηδάω στις φαντασιώσεις μου και να τον παίζω για πάρτη σου».

Γυρίζει στο αυτοκίνητο παίρνει το ράσο του στα χέρια του το απλώνει κάτω από ένα τεράστιο πεύκο στο μαλακό χορτάρι με βοηθάει να καθίσω και ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Το χέρι του άρχισε να τρίβει ξανά το μουνάκι μου. 

 Είχα παραλύσει, ο κόσμος είχε χαθεί και υπήρχαμε μόνο εμείς. Εγώ με ανοιχτά τα ποδιά στο γρασίδι κι εκείνος ανάμεσα τους, να φιλιόμαστε σαν να έχουμε καιρό να νιώσουμε έτσι. Άρχισε να με φιλά στο λαιμό μετά κατέβηκε στα στήθη όπου η γλώσσα του έπαιξε παιχνιδιάρικα με τις ερεθισμένες μου θηλές. Ακολούθησε η κοιλιά και τελικά βρέθηκε ανάμεσα στα πόδια μου. Η γλώσσα του άρχισε να γλύφει λαίμαργα το μουνάκι μου, κάνοντας με να σφαδάζω από καύλα. «Ααααχχχ! Πατερ με τρελαίνεις!» του φωνάζω! Σε λίγο μια καυτή λάβα έτρεξε από το μουνί μου και χωρίς να το καταλάβω, έχυσα φωνάζοντας ενώ εκείνος συνέχιζε να με γλύφει. Ο τύπος εκτός από αρρενωπός άνδρας έχει και τρομερό ταλέντο. Ανασηκώθηκα για να του βγάλω τον πούτσο έξω. Με βοήθησε τραβώντας έξω τον τεντωμένο πούτσο του. «Τι πούτσα είναι αυτή άγιε πατέρα;… τη θέλω να ευλογήσει το μουνί μου!» του λέω

«Παρ’ τη μωρό μου, δικιά σου είναι να την κάνεις ότι θέλεις.»

Ξεκίνησα να τον γλείφω απαλά, να γεύομαι πόντο πόντο την πούτσα του, από το κεφάλι μέχρι τα αρχίδια του και τον τρέλαινα. Τον έπαιρνα μέσα όσο μπορούσα και δεν ήθελα να τον αφήσω. Αισθανόμουν ότι έκαιγα ολόκληρη και κάθε κομμάτι του εαυτού μου ούρλιαζε για τον πούτσο του για να με γαμήσει όσο το δυνατόν το συντομότερο. Με έπιασε από τα μαλλιά, με ξάπλωσε ανάσκελα, βάζει τις πατούσες μου στους ώμους του τα πόδια λυγισμένα και μπαίνει απαλά στο υγρό μουνάκι μου που στάζει και καίει από καύλα. Νιώθω τα μουνόχειλα μου να ανοίγουν απαλά και τρελαίνομαι. 

Ήμουν στον έβδομο ουρανό με το καυλί του χωμένο όλο μέσα μου και τύλιξα τα πόδια μου γύρω του, ενώ τον παρακάλεσα να με γαμήσει σκληρά. Προχωράει μέσα μου, φτάνει μέχρι τη μήτρα και ξεκινάει να μου τη χτυπάει απαλά. Ακούω την ανάσα του και του ζητάω να μην με αφήσει αγάμητη από πουθενά. Συνεχίζει ανεβάζοντας ρυθμό καθώς βλέπει την καύλα στα μάτια μου και τις θηλές μου πέτρα. 

Με πηδάει πλέον δυνατά και ασταμάτητα. Το μουνάκι μου τρέχει υγρά. Βγαίνει γρήγορα, μου γλείφει το μουνάκι και καταπίνει ότι υγρό έχει καθώς βογκάω από καύλα. Μου γλείφει τις τρυπούλες με πάθος, ήμουν σε άλλη διάσταση εκείνη την ώρα και του φωνάζω «μη σταματάς γαμιά μου. Με  αρπάζει και με στήνει στα τέσσερα. Τρίβει το πουτσοκέφαλο του στα μουνόχειλα μου και στην κωλοτρυπίδα μου και γλιστράει απότομα μέσα στο μουνάκι μου. Με κρατάει από τα καπούλια μπροστά στον κορμό του δέντρου και με καρφώνει δυνατά. Η πούτσα του έτοιμη να σπάσει αλλά συνεχίζει να με καρφώνει δυνατά και μου βάζει τον αντίχειρα του μέσα στην κωλοτρυπίδα. 

Χύνω και ξαναχύνω από καύλα πάνω στον πούτσο του. Καθώς ετοιμάζεται κι αυτός να τελειώσει, τον βγάζει έξω, και γονατίζει και τον παίρνω στο στόμα μου. Χαϊδεύω και γλείφω τα αρχίδια του και του λέω «χύσε με, τα θέλω στο στόμα μου όλα». Τον παίζει και τον ακουμπάει στη γλώσσα μου ανεβάζοντας το ρυθμό. Σε λίγο νιώθω ότι έρχεται αυτό που αναζητάει. «Χύνω μωρό μου» μου φωνάζει και τελειώνει στο στόμα μου. Ήταν από τις πιο όμορφες εμπειρίες. Και πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν ανεξάντλητος. Αφού άδειασε τα αρχίδια του, στάθηκε μπροστά μου! Με είδε σκεφτική.

«Τι έγινε μωρό μου δεν σε ευχαρίστησε αυτό που κάναμε; Μετάνιωσες;»

«Όχι! Όχι! ήταν υπέροχο. Απλά έχω ένα μικρο πονοκέφαλο.»

«Οι καυλιάρες γυναίκες Μωρό μου πηδιούνται ακόμα και με πονοκέφαλο.»

Το βουκολικό σεξ Ναυσικά μου έχει σίγουρα τα θετικά του. Έρχεσαι πιο κοντά στη φύση γενικώς αλλά και αγκαλιάζεις την ίδια τη ζωώδη ενέργεια που εξ αρχής έχεις από μέσα σου. Βρίσκεσαι ήδη σε ένα ιδανικό τοπίο και κάνεις έρωτα ξεδιάντροπα κάτω από το φως του ήλιου απλά και βουκολικά, όπως οι πρόγονοι μας, όπως όλα τα αλλά ζώα. Δυστυχώς όμως  ο συνεχής φόβος «μη μας δει κανείς» μπορούν εύκολα να γίνουν εμπόδια σε μια ενδιαφέρουσα και καυλωτική εμπειρία. Αλλά το «παράνομο» σεξ και στις έξοχες χρυσή μου ενέχει κινδύνους και είναι για τους γενναίους.

Εκείνη τη μέρα έζησα ένα ανεξέλεγκτο πάθος εκτός συζυγικής στέγης. Μία φλόγα που δεν έσβηνε. Τύψεις για τον σύντροφό μου και ταυτόχρονα χαρά και φόβο για αυτό που είχα ζήσει. Η ιστορία όμως δεν τελείωσε.. Στη συνέχεια μηνύματα, βλέμματα με περισσότερο πάθος ήρθαν και με τρέλαναν ακόμη περισσότερο, και αυτό που ξέρω είναι πως η ανάσα του στο αυτί μου την ώρα που το κορμί του τρέμει πάνω στο δικό μου είναι η μεγαλύτερη κόλαση της ζωής μου, που θέλω να καίγομαι ξανά και ξανά!

Στο εκκλησάκι πήγαμε ξανά για αγρύπνια. Όταν η αγρύπνια τέλειωσε και οι πόρτες έκλεισαν όταν όλοι έφυγαν μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, μείναμε οι δυο μας σ' ένα καμαράκι του. Δεν είμασταν πια ο ιερέας και η ενορίτισσα, είμασταν δύο σώματα σε μια ιερόσυλη συμφωνία. 

Αυτή η ολονυχτία μας δεν είχε καμία σχέση με προσευχές. Ήταν μια λειτουργία όπου ο μόνος Θεός ήταν το πάθος μας και οι μόνες ψαλμωδίες ήταν οι δικές μας κραυγές μέσα στην ησυχία της νύχτας και η «ιερή» ατμόσφαιρα έκανε το σεξ ακόμα πιο καυτό! Η παράσταση επαναλήφθηκε και τότε περάσαμε εκρηκτικές στιγμές με έντονο και παθιασμένο σεξ που μας πρόσφερε περισσότερους και πολύ πιο έντονους οργασμούς. Είμασταν πλέον σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Αυτή τη φορά με ξεκώλιασε για τα καλά ο καριόλης και μου έλεγε πως ήθελε να με πάρει παρτούζα με τον Αλκιβιάδη! 

Η ιδέα της παρτούζας με τον Αλκιβιάδη δεν ήταν απλώς μια φαντασίωση μας, ήταν η επόμενη μεγάλη πρόκληση που μου έβαλε, μια πρόκληση που, όπως φαίνεται, δεν είμαι καθόλου έτοιμη να αρνηθώ. Η σκέψη και μόνο του να βρεθώ ανάμεσα σε δύο άνδρες και ο ένας από αυτούς να είναι ο ιερέας μου με κάνει να νιώθω ακόμα πιο «αμαρτωλή» και πιο ποθητή.

«Δηλαδή έγινε το ευλογητός ο Κύριος, σε σεπτή ολονυχτία; Έζησα να το ακούσω αυτό!» μουρμούρισε η Ναυσικά. Ακόμη δεν μπορεί να πιστέψει στα αυτιά της. Το πρόσωπό της, που πριν από λίγο ήταν γεμάτο περιέργεια, τώρα είναι ζωγραφισμένο με μια μίξη ενός παράξενου, σχεδόν ενοχικού θαυμασμού. Το «ευλογητός ο Κύριος» που μουρμούρισε, μέσα στην ιερόσυλη ατμόσφαιρα που περιέγραψε η Ανδρομάχη, ακούγεται σαν η απόλυτη ειρωνεία.

«Όλοι ξεπέφτουμε φιλενάδα, κι εδώ που τα λέμε ποιον δεν ξεφτίλισε η καύλα...» και όπως λέει και ο ρασοφόρος μου: «Ο Θεός δεν λογαριάζει τη καύλα στις αμαρτίες»

Η απάντησή της Ανδρομάχης είναι η απόλυτη δικαίωση της «αμαρτωλής» της διαδρομής. Η φράση της «Ο Θεός δεν λογαριάζει τη καύλα στις αμαρτίες» είναι το απόλυτο «συγχωροχάρτι» που χρειαζόταν για να συνεχίσει να ζει αυτή την έντονη ζωή, χωρίς να κοιτάζει πίσω της με ενοχές. Είναι το «κλειδί» που ξεκλειδώνει κάθε πόρτα, ακόμη και της εκκλησίας, επιτρέποντάς τους να μετατρέψουν τον ιερό χώρο σε πεδίο ερωτικών αναζητήσεων. Όταν λέει ότι η καύλα μας ξεφτιλίζει, στην πραγματικότητα εννοεί ότι μας απογυμνώνει. Μας βγάζει από το προσωπείο του κοινωνικού μας ρόλου (της πιστής ενορίτισσας, του ιερέα) και μας αφήνει μόνο με την αλήθεια των ενστίκτων μας. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο ιερέας χρησιμοποιεί τέτοια επιχειρήματα, δείχνει ότι έχει βρει μια δική του «θεολογία» για να δικαιολογήσει το πάθος του. Είναι ο τρόπος του να διαχωρίσει το πνεύμα από τη σάρκα, επιτρέποντας στη σάρκα να «αμαρτάνει» ελεύθερα.

 Η Ναυσικά τώρα νιώθει ότι είναι «αιχμάλωτη» της ιστορίας της Ανδρομάχης. Η ιστορία της είναι τόσο καθηλωτική. Θέλει να μάθει τη συνέχεια... Η Ανδρομάχη την κοίταξε στα μάτια. «Ναυσικά εγώ δεν ψάχνω για σύντροφο στη ζωή τον έχω. Ψάχνω για εκείνες τις στιγμές που το αίμα μου βράζει και που ο κόσμος γύρω μου σταματά να υπάρχει.» Άπλωσε το χέρι της και άγγιξε το χέρι της Ναυσικάς με μια κίνηση που δεν ήταν πλέον φιλική, αλλά συνωμοτική. Σκέψου το.. Τρεις ήμερες και δυο νύχτες στη Θεσσαλονίκη θα είμαστε δύο γυναίκες που παίζουν με τη φωτιά, θα γνωρίσουμε κάποιους άντρες που θα νομίζουν ότι είναι οι κυρίαρχοι, ενώ στην πραγματικότητα, θα είναι ο δικός μας πειρασμός. Πώς σου φαίνεται αυτή η προοπτική, φιλενάδα;»

Η συνέχεια της Ερωτικής Μυθοπλασίας Ι:

one-night-stand-at-thesaliniki