'
«Της αξίζει να μένει σ’ αυτό το γάμο;» Αναρωτιόταν ο Αλκιβιάδης έφηβος πλέον όταν εκνευριζόταν, με την παθητική στάση μητέρας του και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση της, ακόμη και σε θέματα ενδοοικογενειακής βίας. Ν’ αποδέχεται ότι αυτός είναι ο αρχηγός και όταν υπήρχε θυμός να χρησημοποιούσε την οργή του ως εργαλείο χειραγώγησης σε μια τακτική συναισθηματικής κακοποίησης της, όπου ο Κλέαρχος ήταν χειριστικός και αποσπούσε την υποταγή της. Είχε καταλήξει πως η σχέσης τους είχε κτιστεί σ' έναν ισχυρό συναισθηματικό δεσμό που είχε πάρει και μορφές εξάρτησης. Να του συγχωρεί με μεγάλη ευκολία όταν της έδειχνε καλοσύνη μετά από μια βίαιη πράξη, και η Ιοκάστη να αισθάνεται έντονη ανακούφιση και ευγνωμοσύνη, γεγονός που ενίσχυε τον δεσμό τους και καθιστούσε τη συγχώρεση της προσπάθεια να διατηρηθεί η οικογενειακή ηρεμία. Ίσως η αρχική της πολύ δύσκολη απόφαση να μπλέξει μαζί του λειτουργούσε ως κινητήριο αίσθημα, το οποίο δεν της επέτρεπε η επιλογή της αυτή να κλονιστεί από εξωτερικές αντιξοότητες, αμφιβολίες και δυσκολίες. Και το συναίσθημα αυτό ήταν αρκετά ισχυρό, να αντέχει σε οποιαδήποτε πίεση, όταν από τη στιγμή που θα μπορούσε να έχει για σύντροφο σχεδόν οποιονδήποτε επιθυμούσε από τα χωριά του Ζάρακα, αυτή απλά σήκωσε το βλέμμα και διάλεξε τον Κλέαρχο. Αυτής της τόσο όμορφης και ενεργητικής γυναίκας στο μυαλό της είχε ριζώσει η πατροπαράδοτη ηθικοπλαστική θεωρία ότι η κοινωνία είναι πατριαρχική καθώς το κυρίαρχο φύλο είναι το αρσενικό και οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα δεν είναι σχέσεις οι οποίες στηρίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό και στην συντροφικότητα, αλλά είναι κατά βάση σχέσεις εξουσίας και υποταγής. Η Ιοκάστη αν και ισχυρή γυναίκα, είχε υποτάξει τον εαυτό της, σε έναν κυριαρχικό άντρα. Αυτά σκεφτόταν ο Αλκιβιάδης και με μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας παραδέχεται ότι και ο Κλέαρχος πάρα τα σοβαρά ελαττώματα του χαρακτήρα του φαίνεται ότι για την Ιοκάστη ήταν ένας πολύ ενδιαφέρον άνδρας. Ένας άνδρας υψηλής αξίας για εκείνη, και δεν υπάρχει ντροπή στο να υποτάσσεται, υπό την αιγίδα της «Αληθινής Αγάπης» ή της «Χημείας», και που αξίζει να μένει πιστή σε αυτή τη σχέση! Ότι έκανε καλή επιλογή να ακολουθήσει αυτόν τον άνδρα! και ότι τελικά είναι καλά μαζί του!
Ο Αλκιβιάδης δεν γνωρίζει ακόμη και σήμερα αν σκεφτόταν λάθος αλλά από πάντα είχε την εντύπωση ότι η Ιοκάστη δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή της χωρίς τον Κλέαρχο. Είχε συνδέσει κάθε της βήμα στη ζωή της μαζί του. Είχε αποφασίσει να κάνει οικογένεια με αυτόν. Και εκείνη δεν θα τον απογοήτευε ποτέ. Τον αγαπούσε πραγματικά και υποτακτικά. Ποιος θα μπορούσε να το πει.
..Τις ημέρες εκείνες ο Κλέαρχος παίζοντας τον ρόλο του θερμού εραστή, κάνει της Νεφέλης όταν σμίγουν στο κρεβάτι της την κάθε της στιγμή μοναδική, τώρα που απουσιάζει ο σύζυγος της! Η ατμόσφαιρα άλλαζε κάθε φορά που την επισκεπτόταν και το ερωτικό το πάθος τους ξεχείλιζε! Της χάριζε την απόλυτη σεξουαλική απόλαυση με την ακόρεστη ερωτική του επιθυμία. Όταν συνευρίσκονταν δεν υπήρχε χρόνος για καθυστερήσεις, παρά μόνο για ένταση και απόλαυση. Όταν ο χρόνος τους ήταν περιορισμένος, η ένταση στην απόλαυση ήταν ο πιο αποτελεσματικός τους τρόπος για να ζήσουν τη στιγμή στο έπακρο. Τελευταία η Νεφέλη παρουσίαζε αυξημένη σεξουαλική επιθυμία και οι σεξουαλικές ορμές της ήταν τόσο έντονες που δυσκολευόταν να τις ελέγξει, με συνέπεια να αρχίζουν να παρουσιάζονται αρνητικές συνέπειες στην «παράνομη» σχέση τους. Πίεζε τον Κλέαρχο να έχουν συχνότερη σεξουαλική δραστηριότητα και η συμπεριφορά της άρχισε να γίνεται καταναγκαστική. Στην αυξημένη συχνότητα με την οποία η Νεφέλη αναζητά τη σεξουαλική επαφή τους ο Κλέαρχος άρχισε να δυσφορεί, νιώθει ότι πιέζεται, ενοχλείται από τη συχνότητα της αναζήτησης, φτάνοντας σε σημείο να νιώθει ότι τα όριά του έχουν ξεπεραστεί και να μην το αποδέχεται ευχάριστα.
Μέχρι που το τέλος στην παράνομη σχέση τους γράφτηκε ένα μοιραίο βράδυ.
Ήταν περασμένα μεσάνυχτα και ο Αλκιβιάδης με τα μικρότερα αδέλφια του κοιμόταν στο μικρο δωμάτιο τους. Το δωμάτιο είχε δυο κρεβάτια! Ένα για το δεκάχρονο Αλκιβιάδη και στο άλλο τα δυο μικρότερα αδέλφια του. Μέσα στον ύπνο του το βαθύ, και στη νυχτερινή ησυχία του δωματίου, τον ξύπνησε απότομα, προκαλώντας του αίσθημα αποπροσανατολισμού ένας σαματάς που ακούστηκε πίσω από τον τοίχο και από την κρεβατοκάμαρα των γονιών του.
Σαν ξύπνησε, αφουγκράζεται με προσοχή, σε μια προσπάθεια να ακούσει πίσω από τον τοίχο τι συμβαίνει στην κρεβατοκάμαρα με ένα αίσθημα περιέργειας και άγχους! Ακούει την οργισμένη φωνή της μητέρας του. Είναι Θυμωμένη! Δείχνει αγανάκτηση, και αντίδραση σε μια επώδυνη κατάσταση.
«Πουτάνα! Δεν ντρέπεσαι μωρή ξεφτιλισμένη, τόσοι άντρες με τον άντρα μου βρήκες να γαμηθείς!»
Από την χαμηλή ένταση στη φωνή του Κλέαρχου, καταλαβαίνει πως αυτή η κουβέντα έχει ξεκινήσει από νωρίτερα. Ο Κλέαρχος βγάζει έναν βαθύ τρεμουλιαστό αναστεναγμό σαν να παλεύει να περισώσει την κατάσταση.
Στην αρχή αναρωτήθηκε μισό-κοιμισμένος και μισό-νυσταγμένος, τι συμβαίνει μέχρι που κατάλαβε πως η μητέρα του ήταν αρκετά θυμωμένη. Κατάλαβε και τους λόγους και πέρναγαν από το μυαλό του κάποιες σκηνές. Γύρισε πλευρό έκλεισε τα μάτια του και έκανε πως κοιμάται βαθιά.
Ήξερε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να γνωρίζει πλήρως τις ιστορίες τους. Θα προσπαθήσει όμως να μιλήσει γι' αυτές, όπως περίπου συνέβησαν και αποτυπώθηκαν στο δικό του μυαλό.
Πολύ σύντομα η Ιοκάστη πρέπει ν' άρχισε να υποψιάζεται. Άλλωστε τα σημάδια ήταν ολοφάνερα και η απάντηση μπροστά στα μάτια της, απλώς δυσκολευόταν να αντικρίσει την αλήθεια.
Ταυτόχρονα σίγουρα όλο και κάποιος «καλοθελητής» στον στενό φιλικό περίγυρο θα της ψιθύρισε να ξυπνήσει από το λήθαργο.
Μέσα στη νύχτα της Νεφέλης ο ερωτικός οίστρος την αναστάτωνε και της προκαλούσε την αφύπνιση της σεξουαλικής της ορμής. Έχοντας υπολογίσει ότι η Ιοκάστη κουρασμένη και ταλαιπωρημένη από τον κάματο της δουλειάς θα κοιμάται, κάνει σήματα μέσα από τον κοινό τοίχο που χωρίζει τις κρεβατοκάμαρες τους στον Κλέαρχο. Είναι ξαναμμένη, η γυναίκα έχει ανάγκη από χάδια και σεξ, αναζητάει ανακούφιση στη διέγερση της και ο Κλέαρχος δεν πρέπει να την αγνοεί.
Η Ιοκάστη δείχνει ότι κοιμάται αλλά δεν βρίσκεται σε κατάσταση ύπνου απλά «πνίγεται» από επαναλαμβανόμενες σκέψεις και προσπαθεί να τις ελέγξει. Μπερδεμένη και αμήχανη πως γίνεται να ελέγξει τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τη συμπεριφορά της, να θέσει υπό τον έλεγχό το μυαλό της. Ε ναι, δεν έπεσε κι απ' τα σύννεφα. Συχνά έφθαναν τον τελευταίο καιρό ψίθυροι στ’ αυτιά της ψίθυροι πως η νέα τους γειτόνισσα όχι απλά του κουνούσε με νάζι τον πισινό της αλλά τώρα που έλειπε ο άνδρας της ξεσάλωναν και στο κρεβάτι. Στα κουτσομπολιά της γειτονιάς που οι κάτοικοι ενδιαφέρονταν έντονα για τις ζωές των άλλων, εξιστορούσαν θυμίζοντας κάποιες φορές σκηνές από σαπουνόπερα πως ο Κλέαρχος τη γαμούσε τη Νεφέλη.
Πάλι του έριξε κι ένα δίκιο, το συνήθιζε άλλωστε αυτό η Ιοκάστη. Να τον δικαιολογεί με ευκολία και πάντα πρόθυμη να καλύψει τις πράξεις του. Και τώρα πώς να πάρει στα σοβαρά τη σχέση του μ' αυτή τη γυναίκα. Ήταν αρκετά εμφανίσιμη μεν μα και λιγάκι σουρλουλού και γι’ αυτό οι άνδρες την γλυκοκοίταζαν, παντρεμένοι και μη!. Ίσως όμως κι αυτή η γυναίκα να ‘χει τα δίκια της. Η στέρηση που ίσως βιώνει ότι της λείπει το σεξ να ‘ναι υπεύθυνη για τις πράξεις της. Με αυτά τα ερωτήματα στο μυαλό, βρήκε το θάρρος να κάνει κάτι που το ήθελε η καρδιά της. Να τον συγχωρήσει με τον δικό της τρόπο.
.....Ο Κλέαρχος της ρίχνει μια μάτια τη βλέπει ότι κοιμάται σηκώνεται αθόρυβα ξεπορτίζει. Η Ιοκάστη σαν αίλουρος σηκώνεται τον βλέπει που πηγαίνει αρχικά στην εξωτερική τουαλέτα. Σαν αστραπή κλίνει την πόρτα των παιδιών βγάζει το νυχτικό της, την κιλότα της και μένει μ’ ένα κοντό κομπινεζόν. Βγαίνει στην εξώπορτα και στήνεται κάτω από την κάσα της πόρτας με τα πόδια προκλητικά ανοιχτά μέσα στο σκοτάδι και το κρύο. Το φρέσκο αεράκι έχει κολλήσει το κομπινεζόν στο κορμί της.
Η Ιοκάστη ήταν στα ερωτικά σαν παιδί. Ήταν αθώα κι αυτή ήταν η γοητεία της. Λειτουργούσε με το ένστικτο. Δεν ήταν μια διανοούμενη, δεν ήξερε καν να διαβάζει. Δεν υποκρινόταν αλλά αντιδρούσε όταν χρειαζόταν. Και στα τριάντα δυο της χρόνια τότε ήταν μια καλλίπυγος καστανή και ερωτευμένη με τον άνδρα της γυναίκα.
Βγαίνοντας ο Κλέαρχος από την τουαλέτα, του έπεσε κεραμίδα στο κεφάλι. Σίγουρα ποτέ του δεν θα ξεχάσει την έκπληξη που ένιωσε. Κατάλαβε.
«Δεν κοιμάσαι;» Τη ρωτάει.
«Προσπάθησα αλλά δεν το βλέπεις; Ανησύχησα που σηκώθηκες. Όλα καλά;»
«Ννναιιι!!! Όλα καλά.»
«Έχεις να πεις κάτι; Σε ξέρω πολύ καλά.»
Σιωπή! Ο Κλέαρχος μένει αμίλητος περιμένοντας την αντίδραση της.
«Τι έπαθες και δεν μιλάς;» Τον ξαναρωτάει η Ιοκάστη και αυτός μπερδεύεται ακόμα περισσότερο.
Αρχίζει να ψελλίζει διάφορα
«Ξέρεις....εγώ....» απαντάει ηλίθια μη ξέροντας τι να πει.
«Εσύ βέβαια.... μαζί δε μιλάμε;»
Δύσκολη ώρα και ο κόμπος στο λαιμό. Ένιωθε ότι τον έλουζε κρύος ιδρώτας. Ζύγωσε κοντά της σιγά-σιγά, σαν να αποκάλυπτε ένα παράνομο μυστικό, ταραγμένος και στάθηκε απέναντί της. Κοιταχτήκανε, σαν να αναγνωρίζανε ο ένας στην όψη του άλλου για πρώτη φορά. Οι θολές αναλαμπές που μισοκαιγόταν στα μάτια της τώρα, άναψαν και γίνανε πυρκαγιά. Τον άρπαξε από το σβέρκο τον κόλλησε επάνω της και άρχισε να τον φιλάει παθιασμένα. Πρώτα άγγιξε τα δόντια του, μετά αισθάνθηκε το σάλιο του. Τον τράβηξε από το χέρι και ανήμπορος να αντιδράσει τον παρέσυρε σαν αιχμάλωτο στην κρεβατοκάμαρα στο κρεβάτι. Του συμπεριφέρεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε, σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα. Ξαναφιληθήκανε. Κι αυτή τη φορά το φιλί τους ήταν μακρόσυρτο και πεινασμένο και σκληρό κι οι μύες στην πλάτη της κινούνταν με έναν ζωώδη τρόπο.
Το φιλί του τώρα ήταν μανιασμένο, συναρπαστικό και την έκανε να νιώσει μια δόση τρέλας ν' απλώνεται ανάμεσά τους σαν πυρακτωμένο σίδερο. Έψαξε και βρήκε το θηρίο του όρθιο, είχε αρχίσει να φουσκώσει και να σκληρύνει υπερβολικά. Ενθουσιάστηκε! Ο κόλπος της ήταν πολύ υγρός και ανοιχτόχρωμος, ζεστός και φιλόξενος, αλλά κυρίως η κλειτορίδα της στεκόταν όρθια και σκληρή. Σε μια παθιασμένη ερωτική στιγμή, όπου οι αισθήσεις της κυριαρχούν! Τον φιλούσε με ένταση και πάθος, και με μια αίσθηση κυριαρχίας. Δεν είναι φιλιά απαλά, αλλά φιλιά που διεκδικούν. «Καμία πουτάνα δεν θα μου τον πάρει!» Σε μια έκφραση απελευθέρωσης που ξεσπά με άγριο τρόπο, τα καταπιεσμένα συναισθήματα της που ειχαν συσσωρευτεί μέσα της. Ήταν τόσο καυλωμένη που ήταν όλη σαν ένα πυροτέχνημα! Αναστέναζε και βογκούσε από καύλα και ηδονή ,λες και ήταν μόνοι τους μέσα σε μια ερημιά και όχι στον κοιτώνα τους.. Πριν καλά καλά τον πάρει όλο μέσα της, ήρθε ο πρώτος της οργασμός. Ο Κλέαρχος είχε μείνει άφωνος, γιατί σίγουρα ήταν κάτι που δεν το περίμενε. Τη νιώθει πως είχε χάσει τον έλεγχο εντελώς. Μοιάζει με λέαινα που συμπεριφέρεται σαν αρσενικό λιοντάρι αν πρόκειται για την κυριαρχία της. .
Ήταν η κλιμάκωση, το «κρεσέντο» στις φωνές της Ιοκάστης που ξύπνησαν τον Αλκιβιάδη από τον βαθύ του ύπνο. Επάνω στην κορύφωση της σεξουαλικής επαφής τους και του οργασμού της, σε μια έντονη απελευθέρωση συναισθημάτων, ξεσπάει. Η ένταση στη φωνή της είχε αλλάξει, λες και είχε σκληρύνει, έμοιαζε πολύ αποφασιστική.
«Αρκετά! Ως εδώ ξετσίπωτη πουτάνα! Απ' αύριο ετοίμασε τα μπογαλάκια σου και ψάξε να βρεις αλλού σπίτι. Να εξαφανιστείς! Να μη σε ξαναδώ μπροστά μου! Θα σε ξεσκίσω»….
Και όταν η Ιοκάστη λέει κάτι το εννοεί, οι προθέσεις είναι ξεκάθαρες, και τα λόγια της αντικατοπτρίζουν τις πραγματικές της σκέψεις και συναισθήματα.
Του Κλέαρχου του φαίνεται όλο αυτό που συμβαίνει σαν ψέμα αλλά ταυτόχρονα τον ανακούφιζε αυτή η έκρηξη της Ιοκάστης και την ευγνωμονούσε μ' όλη του την καρδιά. Όταν η έντονη σεξουαλική τους ορμή είχε υποχωρήσει επιτρέποντας στο σώμα του να «ηρεμήσει» τον τυραννούσε ακόμη μια αβεβαιότητα μέσα του. Της φίλησε τα χέρια δεν τολμούσε τώρα να την φιλήσει στο πρόσωπο, ....
«Ήξερες;»
«Ναι. Μην συνεχίζεις.»
Έψαξε μέσα στα μάτια του, όπως το έκανε παλιά, όταν τον ήθελε.
Τότε είναι που η Ιοκάστη λες και δεν είχε συμβεί τίποτα τον φίλησε με θέρμη, με δύναμη, το φιλί της δεν ήταν τρυφερό ή διερευνητικό, αλλά διεκδικητικό με μια έντονη σεξουαλική επιθυμία. Και πολλή, πολλή ώρα, τόσο, που όταν απομάκρυνε τα χείλη της απ' τα δικά του, ένας ασίγαστος πόθος είχε και πάλι φωλιάσει μέσα της. Σηκώνεται ανοίγει με προσοχή την πόρτα του δωματίου των παιδιών τους. Σιγουρεύεται ότι κοιμούνται, και την ξανακλείνει με προσοχή. Δεν έχει αναστολές ένιωθε το μουνί της γεμάτο υγρά, και χώνεται κάτω από τα σκεπάσματα στην αγκαλιά και πάλι του Κλέαρχου. Το κορμί της έβραζε και ζητάει ξανά την αντρική επαφή του. Αισθάνθηκε το στόμα του να ρουφάει με δύναμη τη γλώσσα της, δαγκώνοντας τη, και τα χέρια του να ανοίγουν βίαια το ανασηκωμένο νυχτικό της και να χουφτώνουν τα βυζιά της. Άπλωσε το χέρι της κι αναζήτησε το καυλί του. «Έλα να με πηδήξεις πάλι…», του ψιθύρισε. «Είμαι δική σου. Κάνε με ότι θέλεις απόψε». Ο Κλέαρχος τότε, έπιασε τον πούτσο του κι άρχισε να τον τρίβει με δύναμη πότε στην κλειτορίδα της και πότε γύρω - γύρω στα μουνόχειλα της. Η Ιοκάστη νόμιζε πως θα λιποθυμήσει. «Μπες μέσα μου!», του φώναξε. «Γάμησε με. Δεν αντέχω άλλο».
Ο Κλέαρχος της χαμογέλασε. Μ΄ ένα χαμόγελο με υπονοούμενα, που δείχνει σιγουριά γνωρίζοντας ότι πλέον αυτός ως άντρας είναι κυρίαρχος στο κρεβάτι, και έχει τον έλεγχο της κατάστασης. Η σκέψη του πως η Νεφέλη είναι ακριβώς δίπλα τους και τους ακούει του απογειώνει την σεξουαλική ορμή του για να συνεχίσουν το παθιασμένο σεξ με την Ιοκάστη
«Μη βιάζεσαι…», της είπε. «Έχουμε ώρα ακόμα. Να πάρω ανάσα! ».
«Γάμησε με, άντρα μου! Σκίσε με! Σκάλισε μου τα σπλάχνα. Ξεθύμανε πάνω μου. Χύσε μέσα μου όλη σου την καύλα, όλο σου τον ανδρισμό. Εγώ είμαι η γυναίκα σου. Θέλω να με γαμάς όλο το βράδυ και να μας ακούει αυτή η καριόλα!»
Και η «Καριόλα» όντως με τις κρεβατοκάμαρες τους μεσοτοιχία, να τις χωρίζει, μονότουβλος τοίχος, ορθοδρομικής τοιχοποιίας με πολύ χαμηλή ηχομόνωση, ζούσε μαζί τους την σεξουαλική έκρηξη της Ιοκάστης.
Σε μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, κουτσομπολιού και από έντονες φήμες για ένα συγκεκριμένο βραδινό γεγονός που διαδόθηκε στην κλειστή κοινωνία της γειτονιάς πολύ πιθανόν να έφτασαν και στα αυτιά του συζύγου της Νεφέλης. Τις αμέσως επόμενες ημέρες επέστρεψε ο σύζυγος της. Ίσως σε μια εξέλιξη που συνέβη νωρίτερα από το αναμενόμενο χρονοδιάγραμμα του.
Η Νεφέλη, παραπονέθηκε με υποκριτική σαφήνεια και δυσαρέσκεια στο σύζυγο της πως ο Κλέαρχος την παρενοχλούσε.
........ Στις μέρες μας ακούμε συχνά για παρενόχληση και πολλοί νομίζουν ότι το φαινόμενο αυτό είναι πρόσφατο. Η ελληνική μυθολογία, όμως, μας μεταφέρει πολύ πίσω, ίσως στη μυκηναϊκή εποχή, με πρωταγωνιστή τον Λαπίθη Ιξίωνα, βασιλιά της Λάρισας.
Σύμφωνα με τον μύθο, είναι ο πρώτος άνθρωπος που διέπραξε φόνο σε συγγενή του. Για το έγκλημά του αυτό δεν δεχόταν να τον εξαγνίσει κανείς. Μόνο ο ύπατος των θεών, ο Δίας, αποφάσισε να τον εξαγνίσει. Τον έφερε στον Όλυμπο και τον έκανε ομοτράπεζο του. Αυτός, όμως, αντί να ευγνωμονεί τον Δία, άρχισε να παρενοχλεί την Ήρα, τη γυναίκα του ευεργέτη του. Μιλώντας στον Δία, η Ήρα λέει: «Μου ρίχνεται εδώ και πολύ καιρό. Στην αρχή παραξενευόμουν που είχε τα μάτια του καρφωμένα πάνω μου. Αυτός αναστέναζε και δάκρυζε κρυφά. Αν έπινα και έδινα το ποτήρι μου πίσω στον Γανυμήδη, τότε γύρευε να πιει από το ίδιο και σαν το έπαιρνε στα χέρια του το φιλούσε».
Μαλλιά κουβάρια έγιναν o «φίλος» με τον Κλέαρχο.
.......... Ήταν λίγο πριν το μεσημέρι που σημειώθηκε το περιστατικό. Ο Κλέαρχος βρισκόταν σε μια μεγάλη αποθήκη σιτηρών μαζί με άλλους δυο συναδέλφους εργάτες και δούλευαν εντατικά. Ξεφόρτωναν σακιά με σιτηρά από ένα μεγάλο φορτηγό και τα στοίβαζαν στο εσωτερικό της αποθήκης.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο σύζυγος καλοντυμένος μπήκε στην αποθήκη απαιτώντας από τον Κλέαρχο εξηγήσεις.
«Ξέρεις εσύ.» Του λέει.
«Και γιατί να ξέρω εγώ; Και τι ακριβώς είναι αυτό που πρέπει να ξέρω;»
«Ε, λοιπόν άκουσε.» Και του ζητά το λόγο γιατί παρενοχλεί την συμβία του..
Τον Κλέαρχο τον ενοχλούσε αυτή η συζήτηση! Έβλεπε ότι δεν έβγαζε άκρη με τα λόγια...
«Δεν έχω να δώσω τίποτα εξηγήσεις, και σε κανέναν.» Θέλησε να δώσει τόπο στην οργή γιατί ήξερε το χαρακτήρα του.
«Λοιπόν άκου με καλά φίλε μου. Είναι καλύτερα να μην πούμε τίποτα άλλο. Η Νεφέλη είναι γυναίκα σου. Καλά κάνει και είναι. Εμένα τι με νοιάζει;»
Δυστυχώς ο τύπος έμοιαζε να γυρεύει καυγά.
«Ξέρεις τι λέω εγώ;»
«Τι;»
«Αν μάθω ξανά πως την παρενοχλείς, θα σε........» του είπε χωρίς να αποτελειώσει την απειλή του.
Του Κλέαρχου του φάνηκε περίεργο που του μιλούσαν έτσι. Εκεί στο χωριό του στη Νότιο Λακωνία πριν μερικά χρόνια δεν θα τολμούσε κανείς να του πει έστω τα μισά. Μα σήμερα δεν είχε καμιά διάθεση ν’ αρπαχτεί. Αλλά ο τύπος επέμενε. Με ύφος ενοχλημένου κόκορα, μιλούσε µε μια άχρωμη, καμπανιστή φωνή και ζητούσε κάτι σαν καυγά επίμονα..
«Πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου έχεις.. Αυτό πάει πολύ! Άντε στο διάβολο!» τον διαολόστειλε ο Κλέαρχος.
«Πρόσεξε Κλέαρχε! Πρόσεξε καλά.»
«Λοιπόν ξέρεις τι λέω κι εγώ; Δεν είναι άνδρας όποιος φοβερίζει και μένει στις απειλές.»
Το επεισόδιο έλαβε τέλος χάρη στην καταλυτική παρέμβαση των άλλων εργατών που επενέβησαν για να χωρίσουν τον καυγά πριν η κατάσταση ξεφύγει από κάθε έλεγχο...
Ο Κλέαρχος είναι κάτι που ποτέ του δεν μπόρεσε να καταλάβει, γιατί δεν τον άρπαξε εκείνη τη στιγμή. Είναι αλήθεια πως εξαιρετικά ευέξαπτος δεν είναι αλλά τέτοιου είδους προσβολές δεν μπορείς να τις αφήσεις να περάσουν έτσι, δίχως να σου ανεβάσουν το αίμα στο κεφάλι, να σηκωθεί η τρίχα σου και να μην ορμίσεις. Στο τέλος αυτού του εντόνου φραστικού επεισοδίου αναχωρώντας ο φίλος, ακούει τον Κλέαρχο ήρεμα και νηφάλια να του λέει. « Άκου φίλε μου! Εγώ πάντως έχω την συνείδηση μου ήσυχη. Εσύ κοίταξε να μαζέψεις την κυρα σου. Αυτή είναι η συμβουλή μου...»
......... Η συνέχεια είναι όπως όλες οι συνέχειες που δεν καταλήγουν σε ρήξη. Κοιτάζοντας η Ιοκάστη τον Κλέαρχο μια χλομάδα πέρασε στο πρόσωπό της κι αυτός άνοιξε την αγκαλιά του σαν φτερά αετού και την ακούμπησε απαλά απαλά στο στέρνο του… και με μάτια που γυάλιζαν από ευγνωμοσύνη ο Κλέαρχος της έσφιξε τα χέρια της περνώντας τα δάχτυλά της μέσα στα δικά του. Ήταν τόση η σιγουριά και η δύναμη που του ενέπνεε η Ιοκάστη που ακόμη και μετά από χρόνια του άρεσε να κουλουριάζεται δίπλα της, ν' αναπνέει τ' άρωμα της και να της χαϊδεύει τα τόσο απαλά μάγουλα της. Σίγουρα σιγά σιγά όλα διορθώνονται οι ρήξεις, ο θυμός, ο πόνος, μόνο ο θάνατος δεν διορθώνεται!
Λίαν συντόμως οι νέοι γείτονες αθόρυβα και ταπεινά μετακόμισαν σε παρακείμενη γειτονιά...
Οι Γείτονες τους στο Ρέμα!.....
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου